บทที่ 6

ใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยในชุดแม่ทัพเต็มยศ นั่งอยู่ชั้นสองของโรงน้ำชา วันนี้เหล่าทหารบอกว่าที่โรงน้ำชามีการแสดงของสาวงามที่บุรุษในแคว้นต้าฉีต่างพูดถึง หากแต่ไม่มีผู้ใดได้ยลโฉมสักครั้ง พวกเหล่าทหารเลยถือโอกาสมาดูให้เห็นกับตาว่าสาวงามที่ว่าจะงดงามดังที่ได้ยินหรือไม่ 

ผิดกับหยางจื่อหลงที่รู้ดีว่าสตรีที่พวกทหารพูดถึงนั้นเป็นใคร เขาจึงได้แต่นั่งเงียบ ๆ และมองดูการแสดงของจ้าวหยุนปิงไม่วางตา 

“ข้าขอนั่งด้วยได้หรือไม่” 

พวกทหารหันกลับไปหมายจะบอกว่าโต๊ะที่พวกเขานั่งนั้นเต็มแล้ว ทว่าเมื่อเห็นว่าเป็นสาวงามที่เพิ่งแสดงจบไปเมื่อครู่ต่างก็พากันอ้าปากค้าง 

ปัง !

“เจ้าพวกไร้มารยาท” เสียงตบโต๊ะดังขึ้นพร้อมกับเสียงตวาดหนักแน่น เหล่าทหารที่ได้ยินก็ต่างตกใจลนลาน

“พวกข้าจะไปพอดี เชิญแม่นางนั่งเถิด” พูดจบพวกทหารก็ลุกออกไปจนหมด จนเหลือเพียงแค่แม่ทัพเลือดที่นั่งหน้านิ่งเท่านั้น 

“เหมือนว่าทหารของท่านก็เข้าใจว่าข้าเป็นสตรีไปหมดแล้ว” เมื่อไม่มีใครอยู่จ้าวหยุนปิงจึงปลดผ้าคลุมหน้าออก พร้อมกับนั่งลงตรงข้ามของ หยางจื่อหลง ที่พวกเขานั่งอยู่ในยามนี้ค่อนข้างส่วนตัว ชั้นสองของโรงน้ำชามีไว้สำหรับแขกพิเศษเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีผู้ใดสนใจพวกเขาทั้งสองคนนัก

“เจ้าแต่งเป็นสตรี ไม่ให้เจ้าพวกนั้นเห็นว่าเป็นสตรีก็แปลกแล้ว” พูดตามจริง เพราะขนาดตัวเขาเองครั้งแรกที่ได้เจอจ้าวหยุนปิง เขาเองก็คิดว่าอีกฝ่ายเป็นสตรีเช่นกัน หากมิใช่เพราะอีกฝ่ายพิสูจน์ด้วยการ…

“ข้าเห็นท่าน จึงรีบมาหาเลยยังมิได้เปลี่ยนชุด” จ้าวหยุนปิงอธิบายพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ “ท่านชอบหรือไม่” 

ไม่ตอบและก็ไม่ปฏิเสธ หยางจื่อหลงได้แต่เพียงหลบสายตา จู่ ๆ ใบหน้าก็พลันเริ่มเห่อร้อน เขาคิดว่าอาจจะเป็นเพราะสุราแน่

“ท่านชอบดื่มสุราหรือ” จ้าวหยุนปิงเอ่ยถาม เพราะเริ่มสังเกตว่าบนโต๊ะมีแต่ไหสุราเต็มไปหมด 

“ข้าดื่มบ้าง บางครั้งจบจากการทำศึกพวกทหารมักจะชอบสังสรรค์” 

“ไว้ครั้งหน้า ข้าจะทำสุราดอกไม้ไว้คอยท่าน” รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าของจ้าวหยุนปิงทำให้หยางจื่อหลงไม่อาจปฏิเสธสิ่งใดที่อีกฝ่ายมอบให้ได้เลยสักครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ทุกครั้งไม่ว่าอีกฝ่ายจะหยิบยื่นสิ่งใดมาเขามักจะปฏิเสธไม่ได้เลยสักครั้ง 

“ไว้ข้าจะรอ” 

“ท่านพี่ เป็นท่านจริง ๆ ด้วย เหตุใดจึงแต่งกายเช่นนี้” เสียงสตรีดังขึ้นด้านหลัง เมื่อจ้าวหยุนปิงหันกลับไปก็พบกับคุณหนูเหมยอิงที่ยืนอยู่พร้อมกับสาวใช้

“เหมยอิง เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” จ้าวหยุนปิงถามด้วยความสงสัยและตกใจ ไม่คิดว่าคนที่เขาพยายามหลบหน้าจะตามมาหาจนถึงที่นี่ เขาเสียเล็กน้อย เมื่อคิดว่าเหตุใดเหยียนเต๋อถึงไม่บอกเขา 

แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถิด 

“ท่านลุงบอกข้าว่าท่านพี่อยู่ที่นี่ ข้าจึงมาหา ข้ามารบกวนท่านคุยธุระหรือ” เหมยอิงเอียงหน้าไปด้านหลัง เมื่อเห็นว่าจ้าวหยุนปิงไม่ได้นั่งอยู่ผู้เดียวจึงเอ่ยถาม 

ทว่าไม่ทันที่เจ้าหยุนปิงจะตอบสิ่งใด…

“ขออภัยที่ข้าเสียมารยาท ข้าเหมยอิงเป็นคู่หมั้นของท่านพี่จ้าว ไม่ทราบว่าท่าน….”

“ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้า” ไม่ทันที่หยางจื่อหลงจะได้เอ่ยทักทาย จ้าวหยุนปิงก็รีบดึงแขนนางออกจากตรงนั้นทันที ทิ้งให้หยางจื่อหลงที่ไม่เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้าเท่าใดไว้เพียงลำพัง

ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววว่าไม่พอใจอย่างมาก แม่ทัพเลือดเรียกเสี่ยวเอ้อที่อยู่ใกล้ ๆ แถวนั้นสั่งให้นำสุรามาเพิ่ม พร้อมกับกระดกสุราในไหที่ยังเหลืออยู่ดื่มรวดเดียวจนหมด

“ข้าเจ็บนะเจ้าคะ” ต้นแขนบอบบางของนางถูกบีบด้วยแรงบุรุษอย่างจ้าวหยุนปิง จนขึ้นรอยแดง นางมองใบหน้าผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของตนเองด้วยอาการตัดพ้อ ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่ทำท่ากำลังจะเอ่อล้น

“ข้าจะไม่ถามซ้ำ เจ้ามาที่นี่ทำไม” น้ำเสียงแข็งกร้าวจนนางเริ่มรู้สึกกลัว 

“ฮึก…ข้าคิดถึงท่าน ข้าไปหาท่านที่จวน พวกบ่าวใช้บอกว่าท่านไม่อยู่ ข้า…” ในที่สุดนางก็ทนความกดดันของจ้าวหยุนปิงไม่ไหว น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมาเสียจนได้ จ้าวหยุนปิงเมื่อเห็นว่านางร้องไห้โฮจากที่โมโหก็เริ่มเย็นลง

“เหมยอิง ข้าปฏิเสธท่านลุงไปแล้ว และข้าก็คิดว่าเจ้าเองก็เข้าใจ ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องทนทุกข์เพราะข้า” พูดจากใจจริง เหตุผลที่เขาไม่อาจแต่งงานกับนางนั้นเพราะเขาไม่ได้รักนาง เพียงแต่เขาไม่อยากหักหาญน้ำใจของนางไปมากนัก 

การที่ต้องแต่งงานอยู่กินกับคนที่ไม่ได้รักแล้ว ย่อมเป็นทุกข์มากเสียกว่าเป็นสุข เขาไม่ต้องการให้สตรีที่เขารักเฉกเช่นน้องสาวผู้นี้ต้องมาเสียใจภายหลัง นางยังมิสิทธิ์ที่ได้พบกับคนที่ดีกว่าเขาอีกมากมายนัก 

“แต่ข้าจะไม่เสียใจหากแต่งงานกับท่านแน่” 

นางหลงรักจ้าวหยุนปิงมาตั้งแต่ยังเล็ก ท่านลุงจ้าวและบิดาของนางต่างก็เป็นสหายสนิท ทั้งนางและจ้าวหยุนปิงเองก็เติบโตมาพร้อม ๆ กัน ครั้นตอนที่นางได้ยินว่าบิดานางได้หมั้นหมายไว้กับคุณชายจ้าว นางก็ดีใจอย่างมาก นางเริ่มเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ เพื่อเตรียมตัวเป็นฮูหยินตระกูลจ้าว หากแต่ไม่นานมานี้ นางได้ยินว่าคุณชายจ้าวปฏิเสธที่จะรับนางเป็นฮูหยิน แม้จะเสียใจหากแต่นางเองก็พยายามที่จะปรับปรุงตนเองให้คู่ควร 

จนกระทั่งวันนี้…..

“เหมยอิงเจ้าเป็นน้องสาวที่น่ารักของข้า” นิ้วเรียวยกขึ้นเกลี่ยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มขาวอย่างแผ่วเบา เขาไม่เคยมีความรู้สึกอื่น ๆ นอกจากนี้ให้กับนางแม้แต่น้อย เขาไม่รู้ว่าสิ่งใดกันที่ทำให้นางคิดกับเขาเป็นอื่นมากกว่านั้น 

“มะ…ไม่ หากข้าไม่ได้แต่งงานกับท่าน ท่านก็ไม่ได้แต่งงานกับผู้ใดเช่นกัน” นางปัดมือของจ้าวหยุนปิงทิ้ง พร้อมกับใช้หลังมือของตนเองปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ ดวงตาอ่อนไหวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว จ้องมองใบหน้าของจ้าวหยุนปิงด้วยความโกรธ

“เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าเถิด” จ้าวหยุนปิงเองก็เริ่มระงับโทสะไม่อยู่เช่นกัน เพียงเพราะนางเป็นสตรีเขาไม่อาจกระทำรุนแรงใด ๆ ได้ การที่เขาปลอบโยนนางและใจดีด้วยก็มากเกินพอ เขาไม่อยากทำให้นางต้องเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ด้วยเช่นกัน 

จ้าวหยุนปิงหมุนกายเดินหนีนางในทันที เพราะถึงคุยต่อ ดูแล้วนางคงไม่ยอมเข้าใจอะไรง่าย ๆ คำพูดออกจากปากพวกนั้นเขาก็ไม่คิดเก็บมาใส่ใจเช่นกัน เวลานี้เขามีเรื่องที่ต้องอธิบายกับใครอีกคนมากกว่าต้องเสียเวลาอยู่ตรงนี้