สยบรักแม่ทัพเลือด

สยบรักแม่ทัพเลือด01ปัง!ประตูถูกเปิดออกจากคนด้านนอกอย่างแรง เจ้าของห้องเช่นจ้าวหยุนปิงกำลังนั่งอ่านตำราแพทย์อยู่ละสายตาขึ้นมองบุคคลที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องเล็กน้อย แม้ไม่ค่อยพอใจแต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยต่อว่าอันใดออกไป เพียงแค่รู้สึกไม่พอใจเท่านั้น“ข้าให้เจ้าอยู่ที่นี่ก็จริง แต่เจ้าเองควรช่วยข้าทำงานด้วยเช่นกัน มิใช่นั่งอยู่เฉย ๆ เช่นนี้” คนไร้มารยาทในสายตาจ้าวหยุนปิงสาดคำบ่นทันทีเมื่อเจอหน้า โดยไม่ได้สนใจสายตาเคือง ๆ ของจ้าวหยุนปิงแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังถือวิสาสะเดินตรงมาดึงตำราออกจากมือจ้าวหยุนปิงไปเสียดื้อ ๆ อีกจ้าวหยุนปิงปรายตามองชายหนุ่มที่กำลังเดินวนไปวนมาพร้อมทั้งโบกพัดในมือไปมาราวกับอากาศยามนี้ร้อนเสียเหลือเกิน แม้จะรู้สึกขัดใจที่อีกฝ่ายดึงตำราออกจากมือทว่าเขาก็มิได้สนใจเท่าใดนัก จ้าวหยุนปิงเพียงแค่ละสายตาแล้วเปลี่ยนมารินน้ำชาใส่ถ้วยก่อนจะยกขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์“ต้องให้ข้าบ่นอีกกี่พันครั้งกัน เจ้าควรช่วยข้าทำมาหากินสักที ดูสิเจ้าวัน ๆ เอาแต่อ่านตำราแล้วไหนเลยจะสมุนไพรพวกนี้ที่เจ้าขนมาอีก เจ้าเห็นโรงน้ำชาของข้าเป็นโรงหมอหรืออย่างไรกัน”“ดื่มชาก่อน” จ้าวหยุนปิงยื่นถ้วยน้ำชาให้ชา

กลิ่นหอมจาง ๆ ผสมปนเปไปกับกลิ่นของกำยานเย็น ๆ ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก ใบหน้างดงามและฝ่ามืออุ่น ๆ ที่สัมผัสบริเวณเอวเมื่อคืนนี้ยังคงให้ความรู้สึกร้อนวูบวาบอยู่ตลอด ยิ่งเมื่อพยายามข่มตาหลับก็ยิ่งเห็นแต่ใบหน้างดงามวนเวียนอยู่ไม่ห่าง ทั้งคืนแม่ทัพเลือดจำต้องสะกดกลั้นอารมณ์ประหลาดเอาไว้ เมื่อแก่นกายภายใต้อาภรณ์ที่ไม่เคยได้รับการปลดปล่อย ปวดตึงและคับแน่น จนกระทั่งจวบจนรุ่งสาง หยางจื่อหลงก็ไม่ได้ข่มตาหลับลงแม้แต่สักงีบเดียว คำพูดของใครบางคนยังทำให้แม่ทัพเลือดขบคิดทั้งคืนด้วยเช่นกัน แต่ไหนแต่ไรเขาหาเคยยอมรับว่าตนเองผิดปกติทางร่างกาย บุรุษเช่นเขาก็มีอารมณ์ใคร่ไม่ต่างกัน แต่ก็ใช่ว่าจะมิได้อยากกระทำในสิ่งที่ตนเองพึงพอใจปลดปล่อยความสุขสม แต่บางทีแล้วที่เป็นเช่นนี้อาจจะเพราะเขายังมิได้เจอผู้ใดที่ถูกใจก็เป็นได้ คิดได้เช่นนั้นร่างสูงที่เต็มไปด้วยกล้ามมัดแน่นจากการฝึก ก็ลุกขึ้นจากที่นอนสะบัดศีรษะไล่ความคิดเพ้อเจ้อออกไปจากหัว แม้กระทั่งใบหน้างดงามที่ติดตานั้นก็ด้วย แล้วก็กลับมาคิดว่าวันนี้เขาจะฝึกเหล่าทหารอย่างไรดี “ท่านแม่ทัพขอรับ มีแขกมาขอพบท่าน” เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น พ

ค่ำคืนมาเยือนดวงจันทราถูกบดบัง เหลือเพียงแสงสลัว ๆ ทว่าผู้คนบางส่วนยังคงมิได้หลับใหล เฉกเช่นเดียวกับโรงน้ำชาของเหยียนเต๋อ สถานที่เริงรมย์ขึ้นชื่อแห่งเมืองต้าฉี บุรุษร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตูของโรงน้ำชา โบกพัดคู่กายในมือไปมาพร้อมกับยิ้มแย้มต้อนรับแขกของเขาเช่นนี้เป็นประจำทุกวัน หากแต่วันนี้ค่อนข้างพิเศษ เนื่องจากครั้งก่อนที่จ้าวหยุนปิงแต่งกายเป็นสตรีเพื่อเรียกแขก ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี เหยียนเต๋อมีหรือจะปล่อยให้โอกาสดี ๆ เช่นนี้หลุดมือ ตราบใดที่จ้าวหยุนปิงยังอาศัยอยู่ในโรงน้ำชา การที่จะจับเจ้าตัวมาแสวงหาผลกำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็มิได้ยากเกินกำลังเท่าใดนัก เรียกว่าหาผลกำไรคงไม่ใช่ ต้องเรียกว่าตอบแทนเสียจะถูกกว่า จ้าวหยุนปิงที่ไม่อาจปฏิเสธได้เช่นเดิม เนื่องจากเหยียนเต๋อมักจะหาข้ออ้างสารพัดมาเพื่อบีบบังคับเขา แต่อย่างไรแล้วหากเขามิได้ยินยอมทำ มีหรือใครจะบังคับได้ เขาทำเพื่อตัดความรำคาญเสียมากกว่า “แย่แล้ว ๆ” เถ้าแก่เหยียนเต๋อเบิกตาโพลง พร้อมกับโบกพัดไปมาอย่างเป็นกังวล เมื่อเห็นแขกที่เขาไม่อยากรับเชิญเท่าใดนักเดินตรงมาหา เห

ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา หยางจื่อหลงจำไม่ได้แล้วว่าตนเองดื่มไปทั้งหมดกี่ไหตั้งแต่ตอนจ้าวหยุนปิงเดินจากไป หากฟังไม่ผิดคุณหนูผู้นั้นที่จ้าวหยุนปิงพาออกไปนางพูดว่านางเป็นคู่หมั้นของอีกฝ่าย เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นในใจก็พาลเกิดอาการไม่พอใจอย่างประหลาด มือหนาคว้าไหสุราที่ตั้งอยู่ตรงหน้ายกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นก็สั่งให้เสี่ยวเอ้อนำสุรามาให้ใหม่ เพราะหวังว่าอีกฝ่ายจะกลับมา เป็นเช่นนี้อยู่นานจากโต๊ะที่มีไหสุราเพียงไม่กี่ไห ยามนี้กลับแทบไม่เหลือที่ไว้ให้วางตั้งอีก ทว่ารออยู่นานก็ไม่มีทีท่าว่าจ้าวหยุนปิงจะกลับมา แม่ทัพเลือดผู้มึนเมาด้วยฤทธิ์สุราบวกกับอารมณ์ขุ่นมัวในใจจึงลุกขึ้นออกจากโรงน้ำชาไปทั้ง ๆ ที่ร่างกายยังซวนเซ “นายท่านไหวหรือไม่เจ้าคะ” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นชายหนุ่มลุกขึ้นจวนจะล้ม ใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมามองสตรีที่กำลังช่วยพยุงตัวเขาเอาไว้ หญิงสาวตรงหน้าเองก็ยิ้มตอบพร้อมกับแสร้งหลบสายตาเล็กน้อยด้วยความเขินอาย ทว่าใบหน้าของใครบางก็ผุดขึ้นในหัว กลิ่นเครื่องหอมของหญิงสาวด้านข้าง ทำให้หยางจื่อหลงหยุดคิดถึงใครอีกคนไม่ได้

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องกระทบเรือนร่างบุรุษสองคนที่ตระกองกอดก่ายกันบนเตียงกว้าง แม้ทั้งคู่จะสวมอาภรณ์อยู่ทว่ากลับดูหลุดลุ่ยเสียมากกว่า เป็นจ้าวหยุนปิงที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนที่อีกคนจะรู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำ มือเรียวเกลี่ยไปตามใบหน้าหล่อเหลา ที่นอนหลับตาพริ้มเพราะความเหนื่อยล้าจากเมื่อคืน จ้าวหยุนปิงคลี่ยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึง เมื่อคืนพวกเขามิได้ร่วมรักดังที่ควรจะเป็น เขาเพียงแค่ช่วยให้ต่างฝ่ายต่างสุขสมเพียงเท่านั้น ทว่าแม้ไม่อาจเป็นของกันและกันกลับทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก ร่างหนาที่ถูกรบกวนเริ่มรู้สึกตัว สะบัดใบหน้าหนีพร้อมกับส่งเสียงเบา ๆ อย่างไม่พอใจ ครั้นนึกขึ้นได้แม่ทัพหยางจึงลืมตาขึ้น ทันทีที่ลืมตาได้ภาพในหัวเรื่องราวเมื่อคืนก็ชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มเห่อร้อนและขึ้นสีแดงระเรื่อ สัมผัสอุ่นร้อนจากมือของจ้าวหยุนปิงที่ปรนเปรอความสุขสมให้เขาจนแทบขาดใจ ยังคงยังรู้สึกอยู่ อีกทั้งเขายังเผลอลืมไปเสียแล้วว่าเจ้าตัวก็ยังอยู่ที่นี่ “เหตุใดเจ้ายังไม่กลับไปอีก” หยางจื่อหลงเอ่ยไล่ทั้ง ๆ ที่ตนเองก็ไม่กล้ามองหน้าของอีกฝ่ายในยามนี้ด้วยซ้ำ