สยบรักแม่ทัพเลือด

บทนำ

ชายแดนทางตอนใต้ความสงบเลือนหาย กลับกลายเปลี่ยนเป็นสมรภูมิรบดุเดือดยืดเยื้อยาวนานเกือบร่วมปี ผืนแผ่นดินเคยเขียวขจียามนี้ถูกกลบด้วยซากศพกองพะเนิน โลหิตหลายชีวิตหลั่งหนองอาบย้อมพื้นดินจนสีแดงฉาด กลิ่นเหม็นคาวเลือดคละคลุ้งเกินกว่าจะเอ่ยบรรยาย

ฝันร้ายอันยาวนานสิ้นสุดลงเมื่อปลายดาบของ หยางจื่อหลง แม่ทัพเลือดแห่งต้าฉีบั่นลงบนคอของผู้นำฝ่ายศัตรู ศีรษะกระเด็นขาดสะบั้นร่างไร้ลมหายใจแน่นิ่งไม่ไหวติง หัวหน้าสิ้นชีพเหล่าคนเถื่อนที่เหลือจำต้องแบกรับความปราชัย ทั่วทั้งชายแดนแคว้นต้าฉีพลันกึกก้องไปด้วยเสียงโห่ร้องแห่งความยินดี กองรบถูกตีรัวพร้อมธงสัญลักษณ์โบกสะบัดประกาศชัดถึงชัยชนะ

หากมิมีราชโองการของฮ่องเต้ส่งกองทัพพิเศษของแม่ทัพเลือดมาช่วย เกรงว่าครั้งนี้ต้าฉีเองอาจเพียงพลั้งตกเป็นฝ่ายแพ้พ่ายยับเยินแทน ตอนที่กองทัพของแม่ทัพหยางจื่อหลงเดินทางมาถึง พวกคนเถื่อนได้ดำเนินแผนรบบุกเข้าประชิดโอบล้อมค่ายทหารเอาไว้หมดสิ้นแล้ว เป็นทหารกองกำลังแม่ทัพเลือดเคลื่อนไหวเงียบเฉียบซุ่มโจมตีตลบหลังลงมือสังหารคนของฝ่ายศัตรูจนแตกพ่ายแทบไม่เหลือรอดจึงพลิกสถานการณ์คว้าชัยมาได้

ไม่ถึงเดือนทั้งหมดก็ดูเข้าที่เข้าทางขึ้น พื้นที่เขตชายแดนทางใต้กลับเข้าสู่สภาพปกติ พวกชาวบ้านที่เคยเดือดร้อนจากผลกระทบของศึกสงครามหมดกังวลทยอยพากันกลับเข้ามาอาศัยยังบ้านเรือนตนเองดังเดิม

ฮ่องเต้ต้าฉีทราบข่าวจากม้าเร็วยิ่งกว่าปีติยินดี จึงทรงมีรับสั่งให้จัดงานฉลองเล็ก ๆ ภายในค่ายประทานเป็นรางวัลและขวัญกำลังใจให้แก่เหล่าทหารกล้าทั้งหลายที่เสี่ยงชีพร่วมสู้รบเพื่อแว่นแคว้น

เพราะต้องปักหลักอยู่คอยสังเกตการณ์ต่อ รอเพื่อให้แน่ใจว่าพวกคนเถื่อนบางส่วนที่หลุดรอดหนีพ้นออกไปได้ จะถูกตามกวาดล้างจนสิ้นซากหมดโอกาสจะหาทางรวบรวมกำลังพลหวนกลับมาแว้งกัดก่อศึกสงครามอีกได้ในภายหลัง หยางจื่อหลงเองจึงยังไม่ได้เดินทางกลับเข้าเมืองหลวงทันที งานเลี้ยงวันนี้แม่ทัพเลือดคนสำคัญเลยต้องนั่งคอยรับสุราคารวะแสดงความนับถือยกดื่มตอบจอกแล้วจอกเล่า

“ท่านแม่ทัพ จอกนี้ข้าขอดื่มให้กับท่าน” แม่ทัพเฉินอี้ยกจอกสุราคำนับให้กับหยางจื่อหลงทีหนึ่งก่อนกระดกดื่ม แม้เขาอายุเยอะกว่าและผ่านศึกเล็กศึกใหญ่มาไม่น้อยยังยอมรับว่าฝีมือของแม่ทัพเลือดผู้นี้ไม่ธรรมดาเสียเลยจริง ๆ

“เช่นนั้นจอกนี้ข้าขอดื่มให้กับท่านแม่ทัพเฉินอี้และทหารกล้าต้าฉีทุกคนด้วยเช่นกัน” หยางจื่อหลงลุกยืนยกถ้วยสุราเต็มจอกคำนับให้กับทุกคนดั่งว่า ได้รับเกียรติจากแม่ทัพเลือดเหล่าแม่ทัพและทหารต่างรีบยกจอกสุราของตนเองขึ้นดื่มตอบอย่างภาคภูมิใจ

ยามโฉ่ว (01.00 – 02.59)

หยางจื่อหลงขอแยกตัวกลับกระโจมที่พักก่อน ชายหนุ่มเปิดโอกาสให้เหล่าทหารในสังกัดได้สนุกกันให้เต็มที่ แม้ยังต้องคอยระแวดระวังพวกคนเถื่อนอยู่บ้างหากแต่ไม่ได้น่ากังวลสักเท่าใด เขาวางใจในพวกพ้องมากอยู่หลายส่วน เจ้าพวกนั้นถึงทำท่าเหมือนเมามายหนักหนาแต่ทว่าแท้จริงแล้วยังมีสติครบถ้วนเต็มตื่นดีพร้อมต่อสู้ทันทีหากมีเหตุร้ายอันตรายพุ่งเข้าหา

ทันทีที่แม่ทัพเลือดแหวกเปิดม่านประตูชายหนุ่มก็ต้องเบิกตาโพลง ฝีเท้ามั่นคงก้าวเข้าไปภายในกระโจมสองสามก้าวและหยุดลง

“พวกเจ้าเข้ามาทำไม” เขาจับจ้องมองสาวงามทั้งสามนางที่กำลังค่อย ๆ เดินตรงเข้ามาหาช้า ๆ หญิงสาวนางหนึ่ง ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชิ้น ๆ เผยสัดส่วนอวดทรวดทรงอรชรน่าเย้ายวน หยางจื่อหลงดวงตาลุกวาว เข้าใจได้ทันทีว่าพวกนางเข้ามาทำสิ่งใดในกระโจมของเขายามนี้

“พวกข้ามาเพื่อปรนนิบัติท่านแม่ทัพ” หนึ่งในนั้นเขย่งปลายเท้าส่งเสียงหวานเจือออดอ้อนกระซิบตอบชิดติดริมใบหูชายหนุ่มจนอารมณ์ดิบเถื่อนบางอย่างเริ่มถูกสะกิดปลุกให้ตื่นขึ้น ปลายนิ้วเรียวนุ่มของนางค่อย ๆ ขยับลูบไล้ไปตามสันคางได้รูปของแม่ทัพเลือด

“คืนนี้ให้พวกข้าได้รับใช้ท่านเถิด พวกข้ารับรองว่าท่านต้องแทบสำลักความสุขแน่”

หยางจื่อหลงจับมือที่อยากรู้อยากเห็นของนางหยุดเอาไว้ก่อนที่มันจะสัมผัสโดนแก่นกายภายใต้อาภรณ์ เขาถอนหายใจเบา ๆ เดินผ่านไปนั่งยังที่นอน หญิงสาวพวกนี้ต่างก็รู้งานดี ไม่รีรอชักช้ารีบปรี่เข้าไปบีบนวดแม่ทัพเลือดเพื่อเอาอกเอาใจยกใหญ่ ชายหนุ่มอยู่นิ่ง ๆ ยอมให้พวกนางจับต้องได้ตามอำเภอใจ สายตาคมเป็นประกายคอยสำรวจมองดูเหล่าสาวงามพยายามยั่วเย้าร่างกายเขาอย่างเพลิดเพลิน เนินอกนูนอวบแน่นบดเบียดแนบชิดไปทุกส่วน ไม่มีตรงไหนของร่างกายสตรีทั้งสามที่ไม่สัมผัสโดน

แม่ทัพเลือดพึงพอใจอย่างมาก เขาเองก็เป็นเพียงบุรุษคนหนึ่ง ยามออกรบเวลาร่วมแรมเดือนย่อมมีเกิดอารมณ์ มีความต้องการปลดปล่อยตามธรรมชาติของบุรุษเพศบ้าง หยางจื่อหลงกระชากข้อมือหญิงสาวนางหนึ่งที่กำลังใช้หน้าอกของนางถูไถไปมาอยู่กับแขนเขา กดร่างบางให้นอนราบลง มือแกร่งติดตามสัมผัสกอบกุมบีบคลึงเต้าอวบอิ่มอย่างเสน่หา ความปรารถนาภายในบีบแน่นจนแก่นกายด้านล่างแข็งร้อนดุนดันอยู่ภายใต้อาภรณ์ชุดหนา

หญิงสาวอีกสองคนก็ไม่ยอมน้อยหน้า กว่าจะได้รับเลือกให้ปรนนิบัติแม่ทัพเลือดอย่างหยางจื่อหลงช่างยากเย็นนัก ใคร ๆ ก็ต่างพากันเล่าขานถึงความเยือกเย็นไม่ว่าจะอยู่ในสนามรบหรือแม้แต่ยามปกติธรรมดา ทั้งยังเป็นที่ยำเกรงต่อผู้คนเป็นมากมาย ยิ่งกว่านั้นใบหน้าหล่อของแม่ทัพเลือดผู้นี้ก็ยังสามารถดึงดูดสตรีได้ไม่น้อย

ร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวทั้งสามนาง ต่างส่งเสียงครวญครางอย่างสุขสม เมื่อมือหนาของหยางจื่อหลงลูบไล้ไปตามกายขาวเนียน อาภรณ์ที่สวมใส่ของเขาถูกปลดเปลื้องออก แก่นกายแข็งร้อนเต็มไปด้วยความปรารถนาถูกหน้าอกอวบอิ่มโอบรัด แม่ทัพเลือดเอนกายลงเพื่อให้สตรีทั้งสามนางปรนเปรอเขาอย่างสุขสม

นักรบบุรุษเพศต่างก็ต้องการปลดปล่อยความเหนื่อยล้าหลังสงครามเป็นธรรมดา แม่ทัพเลือดครางต่ำในลำคอเมื่อหน้าอบอวบอิ่มกำลังขยับขึ้นลงไปตามแนวยาวของแก่นกาย ทว่าเมื่ออารมณ์ใกล้ถึงขีดสุด หยางจื่อหลงกลับไม่ได้หลั่งน้ำขาวขุ่นออกมาอย่างที่ควรเป็น

แก่นกายที่เต็มไปด้วยความปรารถนากลับอ่อนลงอย่างง่ายดาย หยางจื่อหลงผลักหญิงสาวให้ออกห่างจากกาย ก่อนจะหยิบอาภรณ์บนพื้นขึ้นมาสวม

“ท่านแม่ทัพ พวกข้าผิดไปแล้วอภัยให้พวกข้าด้วยเถิด” พวกนางมีสีหน้าตื่นตกใจไม่น้อย ไม่รู้ว่าพวกนางทำสิ่งใดผิดไปหรือไม่ เหตุใดแม่ทัพเลือดจึงมีท่าทีโกรธเช่นนี้ พวกนางรีบหมอบลงกับพื้นพร้อมทั้งสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร

“พวกเจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด” แม่ทัพเลือดหันหลังให้พวกนาง ก่อนจะหยิบห่อบางอย่างออกจากเสื้อยื่นให้ “นี่ค่าตอบแทนของพวกเจ้า หวังว่าพวกเจ้าคงไม่ปากพล่อยใช่หรือไม่”

“มะ…ไม่เจ้าค่ะ พวกข้าไม่ใช่คนเช่นนั้น” พวกนางรีบรับห่อเงินมาถือไว้ ดวงตาของแม่ทัพเลือดไม่มีแววล้อเล่น พวกนางไม่กล้าปริปากเป็นแน่ แม้เรื่องแบบนี้จะเป็นเรื่องที่พวกนางชอบสนทนาในหมู่พวกนางก็ตาม หากแต่เมื่อเกี่ยวข้องกับแม่ทัพเลือดแล้วพวกนางคงต้องสงบปากเอาไว้

“พวกเจ้าอยู่ที่นี่จนถึงเช้าแล้วค่อยออกไป”

“เจ้าค่ะ”

หยางจื่อหลงหยิบดาบคู่กายก่อนจะเดินออกไปทางด้านหลัง เขารู้ดีว่าแผนให้สตรีทั้งสามนางมาปรนนิบัติเขาหาใช่ใครเป็นคนจัดการ หากมิใช่ลูกน้องของเขา แม่ทัพเลือดคาดโทษเอาไว้ก่อน รุ่งเช้าเขาค่อยมาสะสาง

บุรุษในชุดนักรบสีดำสนิทแฝงกายกลมกลืนไปกับความมืดมิดยามค่ำคืน มีเพียงแสงสว่างรำไรจากจันทราสาดส่องกระทบเสี้ยวหน้าคมคาย หยางจื่อหลงเคลื่อนตัวรวดเร็วก่อนจะหยุดยืนอยู่ยังสถานที่แห่งหนึ่ง เบื้องหน้าของเขาคือสะพานทอดยาวจรดเชื่อมอีกฝั่งของแม่น้ำ แม้ได้ชื่อว่าแม่ทัพเลือดผู้เย็นชา หากแต่ภายในใจเขาไม่ใช่เช่นนั้น หยางจื่อหลงเดินช้า ๆ ไปจนถึงกลางสะพาน ดวงตาด่ำลึกจ้องมองแสงจันทราที่ส่องกระทบผิวน้ำเป็นระลอกคลื่นเบา ๆ

เขาคิดไม่ตกกับอาการประหลาดที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ และมันมิใช่ครั้งแรก เขาเองก็เป็นแค่บุรุษธรรมดาคนหนึ่งที่มีความต้องการของบุรุษเพศเหมือนคนอื่นทั่ว ๆ ไป หากแต่ไม่รู้เพราะสาเหตุใดเขาถึงไม่อาจจะปลดปล่อยอารมณ์อัดแน่นเหล่านั้นออกมาได้แม้จะถูกกระตุ้นจากสตรีมากมายก็ตาม

ที่ผ่านมาเขาเคยพยายามมองข้ามคิดว่าเรื่องพวกนี้คงไม่สำคัญไปกว่าการออกรบ ถึงกระนั้นอย่างไรเขาก็ขึ้นชื่อว่าเป็นบุรุษภายหน้าจะต้องแต่งงานและมีบุตรเพื่อสืบสกุล หากยังเป็นเช่นนี้แล้วเขาจะทำอย่างไร

“ชะ…ช่วยด้วย”

หยางจื่อหลงหลุดออกจากภวังค์หันไปตามทิศทางของเสียงร้อง ปลายสะพานอีกฝั่งสตรีนางหนึ่งกำลังวิ่งกระหืดกระหอบตรงดิ่งมาหาเขาพร้อมกลุ่มโจรป่าไล่หลังตามติดเป็นขบวน แม่ทัพเลือดไม่รอช้าเขารีบหยิบหน้ากากสีดำสวมปิดบังใบหน้า ก่อนจะดึงดาบออกมาแล้วกระโจนเข้าไปช่วยเหลือสตรีผู้นั้นในทันที

ขยับฝีเท้าไม่กี่ทีหยางจื่อหลงก็ถึงตัวสาวงาม แม่ทัพเลือดเอื้อมคว้ารับร่างผอมบางรั้งเข้าวงแขนแกร่งเอาไว้ได้ทันก่อนเกือบจะล้มลง

“แม่นางเจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน” แม่ทัพเลือดไม่มีเวลาดูแลอีกฝ่ายมากนัก แม่ทัพหยางปล่อยให้นางนั่งรออยู่ตรงนี้ ส่วนตัวเขาเข้าไปจัดการพวกโจรป่าที่วิ่งไล่ตามมารุมล้อม ฝีมือของแม่ทัพเลือดมิธรรมดา พวกโจรป่าที่สู้ไม่ได้ไม่นานก็ล่าถอย หยางจื่อหลงเก็บดาบไม่คิดจะติดตามไป รุ่งขึ้นเขาค่อยให้เหล่าทหารไปจัดการต่อ หากปล่อยไว้ก็รังแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน

“เจ้าเป็นอันใดหรือไม่”

“ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณท่านมาก”

“เป็นสตรีมืด ๆ ดึกดื่นไม่ควรออกมาเดินเพียงลำพัง” หยางจื่อหลงยื่นมือไปด้านหน้าหวังช่วยดึงนางให้ลุกขึ้นยืน ทว่านางกลับปัดมือเขาทิ้งและยันตัวลุกขึ้นเอง

“ข้ามิใช่สตรี” ทันทีที่ยืนทรงตัวได้มั่นคง จ้าวหยุนปิง ก็ส่งสายตาเคือง ๆ ให้อีกฝ่าย เพราะไม่ค่อยพอใจที่ตนถูกเรียกว่าเป็นสตรี อีกทั้งยังถูกกล่าวหาตำหนิกลาย ๆ ว่าไม่รู้ความออกมาเดินเที่ยวเล่นเพ่นพ่านยามมืดค่ำ สถานการณ์ในยามนี้คนปกติคนใดกันจะไม่รู้ว่าภายนอกยังมีอันตราย โดยเฉพาะช่วงเวลากลางคืน หากมิใช่เพราะมีธุระต้องทำเขาก็ไม่อยากมานักหรอก

“มิใช่สตรีหรือ ดูอย่างไรเจ้าก็เป็นสตรี” หยางจื่อหลงยังยืนยันตามสายตาตัวเอง เขามองสังเกตคนตรงหน้าจากมุมไหนก็เห็นเป็นสตรีชัดเจนไม่ผิดแน่ เสียแต่ไม่ค่อยเข้าใจว่าเหตุใดนางจึงเอาชุดบุรุษมาสวมใส่กัน ชายหนุ่มไม่คิดใส่ใจรายละเอียดนั้นมากเกินไปนัก และก็ไม่รู้ว่าตนเผลอทำผิดหรือล่วงเกินสิ่งใด ทำไมคนตรงหน้าจึงเอาแต่ส่งสายตาขุ่นเคืองกลับมาที่เขาอยู่ตลอด

“ข้าเป็นบุรุษ ขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยเหลือ หากไม่มีสิ่งใดแล้วข้าขอตัวก่อน” จ้าวหยุนปิงไม่อยากต่อปากต่อคำอธิบายยืดยาว เขารีบโค้งให้กับอีกฝ่ายก่อนจะหันกายเดินหนี คนคนนี้หาใช่คนแรกที่มองเขาเป็นสตรี แต่ต่อให้มีคนมองเขาเป็นสตรีบ่อยสักแค่ไหน สำหรับเขาแล้วอย่างไรก็ยังยากที่จะไม่ถือสาหาความได้จริง ๆ

จ้าวหยุนปิงถอนหายใจไม่คิดสนใจบุรุษด้านหลังอีก ถึงอย่างไรเขาก็คงไม่ต้องพบหน้า อีกทั้งเขาเองก็ขอบคุณและซึ้งน้ำใจมากพอแล้ว การมาหาสมุนไพรครั้งนี้ลำบากนัก รู้อย่างนี้เขาไม่น่ามาเองเสียแต่แรกก็ดีอยู่แล้ว หากมิใช่เพราะมิมีผู้ใดไว้วางใจแต่เช่นตนเอง

ภายในค่ายทหารวุ่นวายกันตั้งแต่เช้ามืดเมื่อแม่ทัพเลือดสั่งให้ลูกน้องใต้บัญชาการของตนเองไปไล่ต้อนกวาดล้างโจรป่าที่ฉวยโอกาสยามศึกสงครามออกปล้น ถึงแม้ค่ำคืนที่ผ่านมาการฉลองชัยชนะของเหล่าทหารจะกินเวลาจวบจนรุ่งสาง หากแต่เมื่อได้ชื่อว่าเป็นทหารของแม่ทัพเลือดแล้ว อย่างไรก็ต้องทำหน้าที่ที่พึงกระทำ

การที่โจรป่าฉวยโอกาสรังแกชาวบ้านในยามนี้ถือว่าชั่วช้านัก เพียงต้องเผชิญกับความเสียหายจากสงคราม ทั้งพืชไร่ที่จำต้องยอมปล่อยให้ล้มตายไร้การดูแล ทั้งบ้านเรือนที่อยู่ที่พังเสียหายเพราะพวกคนเถื่อนทำลายก็หนักหนาเกินพอแล้ว หากซ้ำร้ายโดนปล้นระหว่างทางเข้าอีก ชาวบ้านตาดำ ๆ คงได้มีชีวิตที่แสนรันทดขึ้นอีกเป็นหลายเท่า หยางจื่อหลงจึงยอมมิได้ หากไม่ใช่เพราะบังเอิญได้ช่วยเหลือแม่นางผู้นั้นไว้เมื่อคืน เห็นทีเขาคงไม่รู้ถึงเรื่องราวเช่นนี้

ไม่ถึงสองราตรีทหารของแม่ทัพเลือดก็เข้ามารายงานว่าเหล่าโจรที่ดักซุ่มคอยปล้นชาวบ้านบริเวณชายป่าถูกกำจัดเรียบร้อยจนหมดสิ้นแล้ว หยางจื่อหลงพึงพอใจอย่างมาก แม้ว่าจะใช้เวลานานเกินกว่าที่เขาคิดไปเสียหน่อยแต่ดีแล้วที่สามารถช่วยเหลือชาวบ้านได้