บทที่ 4 ริต้า

“คนนั้นใครวะ”

ทันทีที่พนักงานสาวเดินออกไปเพลล์บอยหนุ่มก็เอ่ยถามขึ้นมาทันที เพราะว่าเขาเองกำลังรู้สึก ‘สนใจ’ หญิงสาวคนนั้นเป็นอย่างมาก

“มึงหมายถึงใคร”

“เด็กเสิร์ฟที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อกี้”

“มึงถามเหมือนกูจำพนักงานทุกคนที่นี่ได้เลยนะ” แผ่นดินตอบกลับไปพลางหย่อนตัวลงบนโซฟาที่เดิมไปด้วย เพราะคำถามของเพลล์ยังดูไม่ได้มีอะไรมากจึงทำให้เขาไม่ได้คิดสงสัยในสิ่งที่ลูกพี่ลูกน้องเอ่ยถามออกมา

“ช่วงนี้มึงมาอยู่ที่นี่บ่อยไม่ใช่หรือไง? แล้วผู้หญิงคนนั้นก็บอกว่าเดมี่สั่งเหล้ามาด้วย”

“ไม่มีพนักงานคนไหนจะไม่รู้จักเจ้าของกับเมียเจ้าของหรอก” แผ่นดินแสยะยิ้มเมื่อหลุบมองเหล้ารสหวานที่ถูกสั่งมาโดยแฟนสาวของเขา ดูเหมือนว่าเดมี่จะชอบเครื่องดื่มแบบเด็ก ๆ อย่างนี้จริง ๆ ถึงได้ไม่ลองอะไรแบบผู้ใหญ่ที่เขาชอบบ้างเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งอยากกลับไปนอนกอดเมียตัวเล็กจะแย่อยู่แล้ว

“สรุปว่ายังไง จะตอบคำถามของกูได้หรือยัง?”

“ไอ้เพลล์ ถึงมึงจะเป็นญาติกูแต่ถ้ามาทำตัวรุ่มร่ามกับพนักงานกูก็ไม่ปล่อยไว้หรอกนะ บางทีมึงอาจจะโดนหนักกว่าลูกค้าทั่วไปด้วยเพราะเป็นคนในที่ทำผิดซะเอง”

เพราะน้ำเสียงที่ดูเร่งเร้าอย่างผิดปกติของเพลล์จึงทำให้แผ่นดินพอจะรับรู้ความหมายของคำถามเหล่านั้นได้ และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ปฏิเสธกลับมา

“แต่ถ้านอกเวลางานก็ได้ไม่ใช่หรือไง”

แผ่นดินถึงกับกุมขมับกับนิสัยของเสือร้ายที่ยังไม่ถอดเขี้ยวเล็บของญาติคนสนิท ขนาดพนักงานที่ไม่ได้แต่งตัววาบหวิวอะไรยังสามารถทำให้เขาสนใจได้มากขนาดนี้...มันเป็นเรื่องที่แปลกมากทีเดียว

เพราะเขาไม่เคยเห็นคนอย่างเพลล์จะลงมือเองราวกับนักท่องราตรีที่หิวโหยขนาดนั้น แสดงว่าพนักงานของเขาคงมีบางอย่างที่สะดุดตากับชายหนุ่มมากจริง ๆ ถึงเพลล์จะใช้ชีวิตแบบเพลย์บอยมาตลอดแต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้จะนอนกับผู้หญิงทุกคนที่เข้ามา

เห็นแบบนี้มันก็เป็นเสือที่เลือกกินเหมือนกัน

“น้องคนเมื่อกี้เป็นพนักงานใหม่ น่าจะเพิ่งเข้าทำงานได้ประมาณสองเดือน”

“น้อง?”

“อืม เป็นรุ่นน้องเพื่อนของเพื่อนอีกที เพิ่งจะเข้าปีหนึ่งที่มหา’ลัย A เลยมาหาเงินเป็นรายได้เสริม”

“มึงสนิทกับเธอหรือไง” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัวขณะที่กำลังทำการสอบปากคำญาติคนสนิทไปด้วย ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันแต่เพลล์ต้องการที่จะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เท่าที่เขาจะสามารถรู้จักเธอได้

“ก็ไม่ขนาดนั้น แต่ก็รู้จักผ่านเพื่อนของเพื่อนเลยรับเข้ามาทำงาน เพราะว่าน้องเขาอยากได้ที่ทำงานที่ปลอดภัยในเมือง”

“ฐานะไม่ค่อยดีเหรอวะถึงได้มาทำงานกลางคืนแบบนี้ตั้งแต่อยู่ปีหนึ่ง แล้วตอนเช้าจะไปเรียนไหวได้ยังไง”

“มึงจะเป็นเสี่ยเลี้ยงดูหรือไง?” แผ่นดินเอ่ยหยอกเย้าพลางยกแก้วเหล้าของเดมี่ขึ้นมากระดกเข้าปาก ต่างจากเพลล์ที่ดูจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไรนักเมื่อไม่ได้คำตอบที่ถูกใจทำให้แผ่นดินจึงต้องยอมตอบกลับไป

“ไม่ใช่ไม่ดี เพราะว่าพ่อกับแม่ของน้องก็เป็นครูสอนอยู่ที่บ้านต่างจังหวัดทั้งสองคน แต่น้องแค่อยากช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายที่บ้านก็แค่นั้น” แผ่นดินเล่าตามสิ่งที่เขาพอจะรู้ให้เพลล์ฟัง

“แต่กูขอเตือนว่าอย่าไปทำตัวหมา ๆ ใส่น้องเขา เพราะกูดูแล้วเล่ห์เหลี่ยมของน้องยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของผู้หญิงที่มึงเคยควงเลย”

“ปล่อยให้เด็กไปเจอคนดี ๆ เถอะ”

เพลล์เค้นหัวเราะในลำคออย่างสุดกลั้นหลังได้ฟังถ้อยคำห้ามปรามจากแผ่นดิน เหอะ! ทำไมแผ่นดินจะต้องพูดเหมือนกับเขาเป็นผู้ชายเลวทรามขนาดนั้นด้วยเพราะสุดท้ายจะลงเอยยังไงมันก็เป็นการตัดสินใจของคนทั้งสองคนอยู่ดีไม่ใช่หรือไง? เขาไม่ได้ไปบังคับให้ผู้หญิงคนนั้นมาสนใจเขาเสียหน่อย

เพียงแต่ตอนนี้เขาแค่กำลัง ‘สนใจ’ เธออยู่ก็เท่านั้น

“อย่าทำเหมือนพนักงานมึงอายุแค่สิบขวบ กูไม่ได้จะไปดักฉุดผู้หญิงแบบที่มึงเคยทำหรอกนะ”

“สรุปแล้วผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร กูต้องการจะรู้แค่นี้”

แผ่นดินส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายใจกับท่าทางคนตรงหน้า แบบนี้เขาคงต้องไปบอกให้เดมี่รู้แล้วว่าเพื่อนของเธอทำอะไรในวันนี้บ้าง แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ยอมตอบกลับญาติของตนเองออกไป

“น้องเขาชื่อริต้า”

 

อีกด้าน

“เป็นยังไงบ้างริต้า แล้วทำไมถึงหน้าแดงแบบนั้นล่ะ”

ริต้ารีบยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าตัวเองเมื่อโดนรุ่นพี่ที่ทำงานทักทันทีที่กลับมา เธอรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอเต้นแรงกว่าปกติในตอนที่สบตากับชายหนุ่มคนนั้นแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะดูออกชัดเจนมากขนาดนี้

หรืออาจเป็นเพราะเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ตรงสเปคของเธอมากก็ได้ จึงทำให้เธอรู้สึกเสียอาการแบบนี้

“เปล่าค่ะ...”

“ไม่สบายรึเปล่า ถ้าไม่สบายก็ไปพักก่อนได้นะ วันนี้ไม่น่าจะมีอะไรแล้วแหละ”

“งั้นริต้าขอไปล้างหน้าสักหน่อยนะคะ แล้วจะกลับมาทำงานต่อ”

พนักงานอีกคนมองตามรุ่นน้องที่รีบวิ่งออกไปด้วยความไม่เข้าใจกับท่าทางลุกลี้ลุกลนของหญิงสาว แต่เพราะว่าริต้าไม่ได้แสดงออกว่าดูน่าเป็นห่วงขนาดนั้นเธอจึงกลับมาทำงานของตัวเองต่อเพื่อปล่อยให้หญิงสาวได้มีเวลาส่วนตัวตามที่ต้องการ