جميع فصول : الفصل -الفصل 10

“น้อย ๆ หน่อย ลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองมีผัวแล้ว” เพลล์กระแทกตัวลงฝั่งตรงข้ามของเพื่อนสนิทพลางเอ่ยเย้าแหย่เธอไปด้วย ทำให้เดมี่ต้องละสายตาจากหนุ่มผมเทาที่เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อสักครู่แล้วหุบยิ้มลงอัตโนมัติเมื่อต้องเห็นใบหน้าเดิม ๆ ของอีกฝ่ายทุกวันถึงเพื่อนของเธอจะถือว่าหน้าตาพอใช้ได้ก็เถอะ แต่พอได้รู้นิสัยแล้วก็ยากที่จะรู้สึกเจริญหูเจริญตากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเพลล์เหมือนกันแถมแต่ละคำที่พูดออกมายังชวนให้เธอรู้สึกไม่สบอารมณ์อีกต่างหาก“ระวังโดนไอ้ดินมาลากตัวไปกดจมเตียงอีกหรอก”“นี่! อย่ามาพูดอะไรที่ไม่เป็นมงคลได้ไหม ดินไม่ทำแบบนั้นกับฉันหรอกหย่ะ”“แล้วไอ้ดินมันรู้รึยังว่าเมียตัวเองเป็นคนแบบนี้”“จะรู้หรือไม่รู้แต่ดินก็รักฉันมากอยู่ดีแหละ” เดมี่ตอบกลับด้วยความมั่นใจ“งั้นเหรอ? งั้นฉันจะลองถามมันดูก็แล้วกัน”เพลล์กอดอกแล้วมองอีกฝ่ายอย่างเหนือกว่า ก่อนแผ่นดินจะเดินเข้ามาหย่อนตัวลงด้านข้างของเดมี่พร้อมกับโอบเอวของเธอไปด้วยแบบที่ชอบทำเป็นประจำ“ไอ้ดิน เมื่อกี้เมียมึงมองหนุ่มคนอื่นว่ะ”เดมี่ถลึงตาใส่คนตรงข้ามอย่างคาดโทษ ไหนบอกว่าจะถามไง! แต่แบบนี้มันเรียกว่าฟ้องเพื่อให้เกิดปัญหาบ้านแตกชัด ๆ ท

“คนนั้นใครวะ” ทันทีที่พนักงานสาวเดินออกไปเพลล์บอยหนุ่มก็เอ่ยถามขึ้นมาทันที เพราะว่าเขาเองกำลังรู้สึก ‘สนใจ’ หญิงสาวคนนั้นเป็นอย่างมาก“มึงหมายถึงใคร”“เด็กเสิร์ฟที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อกี้”“มึงถามเหมือนกูจำพนักงานทุกคนที่นี่ได้เลยนะ” แผ่นดินตอบกลับไปพลางหย่อนตัวลงบนโซฟาที่เดิมไปด้วย เพราะคำถามของเพลล์ยังดูไม่ได้มีอะไรมากจึงทำให้เขาไม่ได้คิดสงสัยในสิ่งที่ลูกพี่ลูกน้องเอ่ยถามออกมา“ช่วงนี้มึงมาอยู่ที่นี่บ่อยไม่ใช่หรือไง? แล้วผู้หญิงคนนั้นก็บอกว่าเดมี่สั่งเหล้ามาด้วย”“ไม่มีพนักงานคนไหนจะไม่รู้จักเจ้าของกับเมียเจ้าของหรอก” แผ่นดินแสยะยิ้มเมื่อหลุบมองเหล้ารสหวานที่ถูกสั่งมาโดยแฟนสาวของเขา ดูเหมือนว่าเดมี่จะชอบเครื่องดื่มแบบเด็ก ๆ อย่างนี้จริง ๆ ถึงได้ไม่ลองอะไรแบบผู้ใหญ่ที่เขาชอบบ้างเลยแม้แต่น้อยยิ่งนึกถึงก็ยิ่งอยากกลับไปนอนกอดเมียตัวเล็กจะแย่อยู่แล้ว“สรุปว่ายังไง จะตอบคำถามของกูได้หรือยัง?”“ไอ้เพลล์ ถึงมึงจะเป็นญาติกูแต่ถ้ามาทำตัวรุ่มร่ามกับพนักงานกูก็ไม่ปล่อยไว้หรอกนะ บางทีมึงอาจจะโดนหนักกว่าลูกค้าทั่วไปด้วยเพราะเป็นคนในที่ทำผิดซะเอง”เพราะน้ำเสียงที่ดูเร่งเร้าอย่างผิดปกติของเพลล์จึง

“เธอ”“ที่อยู่ตรงนั้นน่ะ” เสียงเรียกของผู้ชายทำให้ริต้าที่เพิ่งเลิกงานซึ่งกำลังเก็บของของตัวเองอยู่ต้องหันกลับไปมอง เขา...คือคุณคนนั้น ที่เธอเจอเมื่อหลายวันก่อนดวงตากลมมนเบิกกว้างเพราะเธอสามารถจดจำผู้ชายคนนี้ได้เป็นอย่างดี เขาเป็นทั้งแขกวีไอพีและยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเจ้านายของเธออีกด้วย"มาช่วยฉันหาของหน่อยสิ" เพลล์ไล่สายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความพึงพอใจหลังจากในที่สุดเขาก็ได้พบเธอแบบที่ต้องการ ก่อนเสือร้ายหนุ่มจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือตามที่ได้วางแผนไว้“คุณผู้ชายมีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ?” ถึงจะอยู่นอกเวลางานแล้วแต่ริต้าก็วางมือจากสิ่งที่ทำอยู่แล้วเดินเข้ามาถามเพลล์ด้วยท่าทางสุภาพเผยให้เขาได้เห็นใบหน้าสะสวยของหญิงสาวใกล้ ๆ อีกครั้งคุ้มค่าจริง ๆ กับการรอคอยเป็นชั่วโมงเพื่อทำอะไรไร้สาระแบบนี้“ฉันทำของสำคัญหาย เธอช่วยหาหน่อยได้รึเปล่า”ริต้ามองท่าทางสบาย ๆ ของคุณคนนั้นแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากจะช่วยแต่เพราะสีหน้าของเขาในตอนนี้ดูไม่เหมือนกับคนที่ทำของหายเลยมากกว่า อีกอย่าง...เธอเองก็ไม่ได้เป็นคนดูแลในโซนของลูกค้าวีไอพีด้วย ความจริงเขาน่าจะเจอกับพนักงานคนอื่นมาก่อนจะเ

“ริต้า วันนี้เธอไม่ซื้อข้าวกลับไปกินเหรอ” ชมพู่ที่เดินมากับริต้าถามด้วยความสงสัยจากการที่หญิงสาวไม่ได้เดินไปซื้อข้าวร้านประจำแบบทุกวันแต่วันนี้ริต้ากลับเดินไปที่ด้านหน้าตึกคณะแทน อีกทั้งยังเหมือนว่าเพื่อนของเธอจะกำลังรอใครอยู่อีกต่างหาก“วันนี้เราไปกินข้าวเป็นเพื่อนรุ่นพี่น่ะ ชมพู่กลับก่อนได้เลยนะ”“รุ่นพี่เหรอ? พี่ในคณะเราอะนะ”“เปล่า...เป็นพี่ที่บังเอิญรู้จักกันน่ะ” ริต้าตอบเสียงเบา เพราะเธอไม่รู้จะเริ่มอธิบายให้ชมพู่เข้าใจยังไงดีว่ารุ่นพี่ที่เธอหมายถึงคือรุ่นพี่ที่ทั้งต่างคณะและต่างมหาวิทยาลัยกัน แถมยังเป็นครอบครัวเดียวกับเจ้านายที่ว่าจ้างเธออยู่ทุกวันอีกต่างหากวันนี้เป็นวันที่เธอกับเพลล์แชทคุยกันเหมือนกับทุกวัน ก่อนริต้าจะรู้ว่าเพลล์บังเอิญมาทำธุระแถวมหาวิทยาลัยของเธอพอดีและเขาเองก็ยังไม่มีเพื่อนกินข้าวด้วย ทำให้ริต้ายอมตกลงไปกินมื้อเย็นกับเพลล์ก่อนที่เธอจะไปทำงานต่อ“พี่คนนั้นจะมารับเธอเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันยืนรอเป็นเพื่อนนะ”“ไม่เป็น...” ยังไม่ทันที่ริต้าจะได้ตอบกลับไป รถ Ferrari สีแดงสดก็มาจอดตรงหน้าของหญิงสาวทั้งคู่ก่อนกระจกฝั่งด้านข้างคนขับจะลดลงเผยให้เห็นคนขับที่กำลังมองมาทางพว

บ้านเทพพิพัฒน์“มีแต่ผักแบบนั้นจะอร่อยหรือไง?” เสียงที่คุ้นเคยทำให้เพียงขวัญที่กำลังกินแพนเค้กอยู่เงยหน้ามองตาแป๋ว ต่างจากติณณภพที่เตะเข้าที่ขาของน้องชายอย่างแรง เพราะเพียงพราวภรรยาของเขาอุตส่าห์พยายามเป็นอย่างมากในการจะทำให้ลูกไม่รู้ว่ามีผักอยู่ในอาหารที่กิน“ไอ้เพลล์ หุบปาก!”“เฮียคะ ลูกอยู่ด้วยนะ”เพลล์กระตุกยิ้มตอนเห็นพี่ชายคนโตโดนพี่สะใภ้ของเขาปราบจนอยู่หมัด ก่อนจะยกแก้วไวน์แล้วยื่นไปด้านหน้าใกล้กับหลานสาว“ชนแก้วกันหน่อยสิ”เพียงขวัญหยิบขวดนมขึ้นมาด้วยสองมือเล็กแล้วยื่นไปชนแก้วกับอาของเธอเบา ๆ เธอเคยทำแบบนี้กับเขาบ่อยเลยรู้แล้วว่าต้องทำยังไงหากเพลล์ยื่นแก้วมาแบบนี้“สอนหลานแต่ละอย่างนะ” เพลิงส่ายหน้าเอือมหลังเห็นการเข้าขากันได้ดีระหว่างอาเจ้าเล่ห์กับหลานสาวไร้เดียงสาตรงหน้า อุตส่าห์คิดว่าช่วงวันธรรมดาที่เพลล์ไม่ได้กลับมาบ้านจะมีนิสัยดีขึ้นบ้างแต่พี่ชายของเขาก็ยังนิสัยเสียและทำตัวไร้สาระเหมือนเดิม“เบา ๆ หน่อยนะเพลล์ ถ้าหลานแม่โตมาเหมือนเพลล์แม่รับไม่ได้หรอกนะ”“พูดแบบนี้แล้วผมไม่ใช่ลูกแม่รึไง”“แม่ยังมีลูกอีกสองคนนะ แต่หลานแม่มีแค่คนเดียว”ทุกคนหัวเราะออกมากับคำพูดของอาภัสราที่พ