สยบเสือร้าย

“ขอโทษนะคะ” เสียงหวานเอ่ยทักทายชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าด้วยความประหม่าทำให้เพลล์ที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ปรายตามองเจ้าของเสียงด้วยสายตาที่เย็นชา

ด้านหน้าของเขาตอนนี้เป็นหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันซึ่งกำโทรศัพท์ในมือไว้แน่น ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางดูจะน้อยไปเลยหากเทียบกับแก้มที่แดงระเรื่อจากความเขินอายซึ่งปรากฏชัดเจน เพราะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ดูสมบูรณ์แบบและตรงสเปคของเธอเป็นอย่างมาก

“ถ้าจะขอไลน์หรือไอจีหน่อยจะได้ไหมคะ?”

เพลล์สบตากับคนตรงหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยเช่นเดิม ก่อนจะรับโทรศัพท์ในมือของเธอมาเพื่อให้อินสตาแกรมส่วนตัวของเขาตามที่หญิงสาวต้องการ

“ชื่อ...เพลล์เหรอคะ”

ดวงตาสวยเริ่มประหม่าเมื่อเหลือบไปเห็นรอยสักบริเวณด้านข้างลำคอของชายหนุ่มซึ่งมันเป็นเพียงแค่ตัวอักษรภาษาอังกฤษแค่ไม่กี่ตัวเท่านั้นแต่กลับยิ่งชวนให้เขาดูน่าค้นหามากขึ้นไปอีก

ภายใต้เสื้อตัวใหญ่ที่แทบจะปกปิดความกำยำของร่างกายได้ไม่หมดนั้นจะมีรอยสักแบบนี้อยู่อีกกี่ตำแหน่งกันนะ...

“ใช่” เพลล์ตอบกลับหญิงสาวสั้น ๆ พลางสูบบุหรี่ไปด้วยอย่างไม่ใส่ใจ

“น้ำฟ้านะคะ พอดีเมื่อกี้ตื่นเต้นไปหน่อยเลยลืมแนะนำตัว”

“ว่าแต่พี่เพลล์จะไปไหนต่อหรือเปล่าคะ?” เธอถือวิสาสะเรียกคนตรงหน้าด้วยความสนิทสนมหลังจากได้รู้ชื่อของกันและกันแล้ว ขณะที่เพลล์ยังคงยืนสูบบุหรี่อยู่เช่นเดิมก่อนเขาจะลดมือลงแล้วหันหน้ากลับมาถามหญิงสาวอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก

“เป็นรุ่นน้องของฉันหรือไง?”

“เอ่อ...แค่คิดว่าน่าจะใช่น่ะค่ะ เพราะฟ้าเพิ่งจะอยู่ปีหนึ่งเอง”

“ถ้าพี่เพลล์ยังไม่รู้จะไปไหนต่อ ไปกับฟ้าก็ได้นะคะ”

ถ้อยคำที่ดูหาญกล้าของเด็กสาวรุ่นน้องทำให้เพลล์ยอมทิ้งบุหรี่ลง เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กับใบหน้าเรียวสวยจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ซึ่งเสือผู้หญิงอย่างเขาก็สามารถมองเห็นความตื่นเต้นจากนัยน์ตาของน้ำฟ้าได้อย่างง่ายดาย

“อ๊ะ! พี่เพลล์คะ”

น้ำฟ้ายกมือขึ้นมาจับที่ต้นแขนกำยำทั้งสองข้างด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ เพลล์ก็จับตัวของเธอให้แนบชิดกับผนังด้านหลังอย่างแรงพร้อมใบหน้าหล่อเข้มที่ไล่ซุกไซ้ตามลำคออย่างอุกอาจ นานอยู่ครู่หนึ่งกว่าเขาจะยอมผละใบหน้าออกมา

“ถ้าจะมาอ่อยผู้ชายก็กล้า ๆ หน่อย ไม่ใช่แค่โดนแตะนิดเดียวก็ตัวสั่นแบบนี้แล้ว” เพลล์บอกคนตรงหน้าเสียงเข้มโดยที่ทั้งสองมือยังคงกักขังหญิงสาวเอาไว้มั่นก่อนจะเอ่ยออกไปอีกครั้งด้วยสายตาที่มืดลง

“ไม่รู้หรือไงว่าการชวนไปต่อต้องเจอกับอะไร? ถ้าไม่มั่นใจก็ไม่ควรเข้ามาชวนให้เสียเวลานะ”

“คิดว่าคนที่มาร้านเหล้าแบบนี้จะมาตามหารักแท้กันหรือไง?”

“ฟะ...ฟ้ารู้ค่ะแต่เมื่อกี้ฟ้าแค่ตกใจไปหน่อย พี่เพลล์ลองให้โอกาสฟ้าดูก่อนนะคะ” หญิงสาวยังคงพยายามร้องขอโอกาสจากชายหนุ่มตรงหน้าแม้ว่าภายในใจของเธอจะรู้สึกหวั่นกับการกระทำที่อุกอาจของเขาเมื่อสักครู่ก็ตาม

“สรุปเธอแค่อยากวันไนท์สแตนด์หรือว่าอยากเป็นเมียของฉันกันแน่?”

“แต่โทษที ฉันไม่ชอบพวกไม่มีประสบการณ์”

เพลล์ปล่อยมือออกแล้วมองสีหน้าผิดหวังของคนตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้ายจากนั้นจึงเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างไม่ใส่ใจอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

สำหรับเขาต้องการเพียงแค่เรื่องบนเตียงเพื่อระบายความต้องการที่จบแล้วก็จะแยกทางกันเท่านั้น มันเป็นแค่ความสัมพันธ์ที่ใช้เวลาร่วมกันไม่กี่ชั่วโมงและไม่มีทางกลับมาซ้ำอีกให้มีเรื่องน่ารำคาญใจในภายหลัง แล้วแบบนี้เขาจะต้องมาเอากับคนที่ไม่มีประสบการณ์ให้ตัวเองต้องเสียเวลาทำไม?