สยบเสือร้าย

สยบเสือร้าย

last updateآخر تحديث : 2026-05-16
بواسطة:  นิภาภัทรمستمر
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
70فصول
379وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

เพราะ ‘ถูกหลอกให้รัก’ เธอจึงกลับมา ‘สยบเสือร้าย’ อย่างเขา “เสือร้ายงั้นเหรอ? เห็นแต่หมาตัวโตที่เลี้ยงไม่เชื่องแค่นั้น ฉันจะสยบเสืออย่างเขาให้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงที่เชื่องและซื่อสัตย์แค่กับฉันเอง” **คำเตือน ระวังจะตกเป็นเหยื่อเสือร้ายคนนี้**   เพลล์ เขาเป็น ‘เสือ’ ที่ไม่มีวันออกล่าเหยื่อเอง ส่วนเธอคือเหยื่อที่บังเอิญเจออย่างไม่ตั้งใจเท่านั้น แต่หญิงสาวกลับทำให้เสืออย่างเขาออกล่าเป็นครั้งแรก "ฉันไม่เคยบอกเธอเลยนะว่าเราคบกันอยู่ เธอแค่คิดไปเองคนเดียวรึเปล่า?"   ริต้า เธอเป็นแค่เด็กสาวบ้าน ๆ คนหนึ่งที่หลงคารมจนตกเป็น ‘เหยื่อ’ ของเสือร้ายอย่างเขาง่ายดาย เขาอาจเป็นเสือเลยต้องล่าเหยื่อ แต่เธอจะเป็นเหยื่อที่ไม่ยอมเสืออีกต่อไป...เพราะคนแบบเขาทำให้เธอต้องร้าย 📌เนื้อเรื่องไม่มีนอกกายนอกใจค่ะ ถึงพระเอกเราจะดูเป็น🐶ไม่มีเจ้าของแต่ว่าจริงๆ เชื่องแค่กับน้องคนเดียว🦮 📌ดราม่าไม่เยอะ เน้นสะใจกับเสือที่โดนสยบ🐯 📌พระเอกเรื่องนี้อึด ทน ใหญ่แบบร้องขอชีวิต🔞🔞 แบบที่ NC 5 ตอนติด🤭🔥

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 ไม่ชอบคนไร้ประสบการณ์

出所の日、中川杏奈(なかがわ あんな)は担架で運ばれて出てきた。

彼女は骨と皮ばかりに痩せ細っていた。右手は力なく垂れ下がり、両足からは血が滴っていた。

三ヶ月前、何者かに偽証され、久保家の本当の令嬢の身代わりとして、杏奈は刑務所に入れられた。

刑務所の中で、メスを握るはずだった彼女の手は、腱を切られてしまった。

国際的な舞台で優勝できたはずの足も、めちゃくちゃにされた。

すべてを諦めかけていた時、夫の中川竜也(なかがわ たつや)があらゆる手を尽くして、杏奈を助け出してくれたのだ。

門の外。

担架に乗せられた杏奈を見て、迎えに来た竜也は一瞬息をのんだ。そして、よろめきながら車を降りると、彼女を腕の中に抱きしめた。

「杏奈、俺が悪かった。迎えに来るのが遅くなって、すまない」

一緒に救急車に乗り込むと、竜也の声は震えていた。

いつもはクールで気高い男が、一筋の涙をこぼした。

記憶の中で、夫が涙を見せたのは、わずか2回だけだった。結婚した時と、息子の中川浩(なかがわ ひろし)が生まれた時だ。

その涙が杏奈の顔に落ちた瞬間、彼女の感情はついに爆発した。

殴られた時も、手の腱を切られた時も泣かなかった。でも、この時の彼女は涙をこらえきれなかった。

杏奈は竜也の心を落ち着かせてくれる香りを嗅ぎながら、彼の胸に顔をうずめた。

よかった。自分にはまだ夫と息子がいる。愛してくれる家族がいる。

竜也は目を真っ赤にし、怒りで目を剥きながら、杏奈を抱きしめて誓った。「杏奈、お前を陥れた偽証の真犯人を必ず捕まえる。そして、お前の無実を証明してみせる!」

杏奈は彼の胸にうずくまり、その力強い鼓動を感じながら、ずたずたに傷つけられた心も、ようやく少しだけ和らいだ。

こんなにも愛してくれる夫と息子がいるのだ。育ての親である久保家の義理の父と母が久保真奈美(くぼ まなみ)しか思っていなくても、元の婚約者に裏切られても、もうどうでもよかった。

「全部俺のせいだ。あの日、俺がお前に車で出かけるように言わなければ、ひき逃げの濡れ衣を着せられることもなかったのに」

竜也は声をかすませた。杏奈の姿を見るのが辛いのか、涼しげな目元が伏せがちになっていた。

それを聞いて、杏奈は首を横に振った。

こんなにも思ってくれる彼のせいになんてできるわけがないじゃない?

竜也は周りでも評判の、理想の夫だった。

結婚してから、彼はずっと杏奈を宝物のように扱ってきた。

そして仕事で疲れている彼女を心配して、「俺が養うから」と何度も仕事を辞めるようにも勧めていた。

あの名高い中川家の跡取りが、これほどまでに杏奈を愛しているのだから、それは誰もが彼女の幸運を羨むほどだった。

でも今こんな風になってしまった自分は、もう竜也にはふさわしくないだろう?

そう思いながら、杏奈は泣き声で言った。「もう二度とメスを握れないかもしれない。もう踊れないかもしれない……」

竜也は再び目を赤くし、震える声で彼女をなだめた。「杏奈、大丈夫だよ。メスが握れなくても、俺が一生養ってやる。踊れなくたっていいじゃないか。むしろ他の男たちにお前を見られないなら、俺も嫉妬せずに済むようになるし……」

それを聞いて、杏奈は口の端を引きつらせ、苦笑いを浮かべた。

竜也は彼女の脚が一番好きだった。でも、その脚は今や傷だらけだ。

治ったとしても、傷跡は残るだろう。

そんな脚を毎日見ていたら、彼もきっと嫌になるに違いない。

そう思いながら病院に着くと、杏奈はようやく息子に会えた。

浩は彼女のベッドに駆け寄り、泣き崩れた。「ママ、ごめん!僕の言ったことが証言になるなんて知らなかったんだ!僕が記憶違いしたせいで……僕の脚を代わりにママにあげる!」

杏奈は三ヶ月前のことを思い出した。ひき逃げの濡れ衣を着せられた時のことだ。

証人だった浩も、あの日、彼女が外出したと証言したのだった。

浩は小さい頃から聞き分けがよく、大人びていて、少し冷めているところがあった。

その彼が今、鼻水と涙で顔をぐしゃぐしゃにして泣いている。とても可哀想に見えた。

いくら大人びていても、まだ子供だ。記憶違いをすることもあるだろう。

そう思うと杏奈は胸が痛くなり、浩の頭を撫でた。「ママは浩のこと、責めてないわよ」

「これからは僕がママの脚になる」浩は声を詰まらせながら言った。「僕がママの代わりにいろんなところを歩くから」

その瞬間、杏奈は切なくなりながらも、自分は幸せだと思った。

息子も夫も、こんな自分を見捨てなかった。それどころか、前よりもっと優しくしてくれてるのだ。

自分の育った家庭は幸せではなかったけれど、幸いにも、温かい家庭を自分で築くことができたんだから。

……

手術から目をさましても、杏奈の手足にはまだ感覚がなかった。

喉がカラカラに渇いていた彼女が口を動かして誰かを呼ぼうとしたその時、ドアの外から浩の声が聞こえてきた。

「パパ、ママは今すごく可哀想だね。立てるようにはなるけど、もう二度と踊れないんだって先生が言ってた。もうお医者さんもできなくなったって」

それを聞いて、杏奈は目が潤み、胸が締め付けられた。

こうなることは分かっていた。でも、他人の口から改めて聞かされると、やはり複雑な気持ちになった。

そう思っていると、「ねぇパパ、真奈美おばさんの身代わりをさせるために、わざとママに罪を着せたでしょ。ひどくない?」浩は続けた。

身代わり?

罪を着せた?

杏奈は突然、凍りついた。その瞬間、彼女は自分が聞き間違えじゃないかと思った。

信じられない思いで目を見開く。ドアの向こうから聞こえてきたのは、竜也の冷たい声だった。「真奈美おばさんはトップダンサーなんだ。だから彼女を守ってあげないとだよ。

それに比べて、君のママは真奈美おばさんの代わりに長年お嬢様としていい暮らしてきたんだ。そのせいで真奈美おばさんは辛い生活をしてきたんだ。だから、それは君のママがしないといけない償いだ、彼女はもう中川家の嫁になったんだ。これ以上、何を望むというんだ?」

じゃあ、自分が陥れられて刑務所に入ったのは、この親子が仕組んだことだったの?

杏奈はベッドの上で、声が漏れないように唇をきつく噛みしめた。

小さい頃に病院で取り違えられたのは、自分のせいじゃない。

どうして自分が、久保家の令嬢の座を奪ったことになるの?

じゃあ、竜也の愛の誓いは、全部嘘だったっていうの?

浩はため息をついて同意した。「仕方ないね!ママはいつも真奈美おばさんに意地悪ばかりしてたから、これからは僕たちがその分よくしてあげればいいよね!」

これから?

自分に、これからなんてあるの……

彼ら親子の会話聞きながら、胸をえぐられるような痛みが広がり、彼女は静かに涙を流した。

手足の痛みなんて、心の痛みに比べればどうでもよかった。

そうか、これらすべてを仕掛けたのは、最も身近にいた夫と、実の息子だったのか。

彼らは、真奈美の身代わりをさせるために、自分に濡れぎぬを着せたんだ。

なるほど、彼らの目にも、あの女しか映っていなかったのね。

ドアの外で、浩が少し申し訳なさそうに言った。「でもさ、僕たちが手術の時間をわざと遅らせたから、ママの手と脚はもう治らなくなっちゃったんでしょ。もしママがそれを知ったら、おかしくなっちゃうんじゃない?」

手術が間に合っていれば、自分は助かった?

なのに、彼らはわざと手術を遅らせたんだ。

心臓をナイフで切り裂かれたようで、杏奈は息が詰まりそうだった。

ドアの向こうで、竜也が少しイライラしたように、言い聞かせるような声で話すのが聞こえた。「大丈夫だ。彼女はもう久保家には戻れないし、手足も不自由になった。だからこれからは、中川家に頼るしかないだろう」

そう言いながら竜也はご機嫌な様子で言葉を続けた。「浩、君は真奈美が好きだろう?これからは、ママに邪魔されずに会いに行けるぞ。嬉しくないのか?」

すると、浩は無邪気な声で残酷な言葉を続けた。「嬉しいよ!ママはいつも怒るんだもん。いつも文句が多いんだから、そうやって意地悪だから嫌なんだよ。僕がたまに真奈美おばさんと話してるだけで、いろいろ言われるし!」

その言葉に、杏奈は心を抉られるようだった。彼女は目を大きく見開き、大粒の涙が次々とこぼれ落ちた。

真奈美が嫌いだと、そう言ったのは浩自身だった。だから自分は、彼の代わりに何度も真奈美からの誘いを断ってあげていたのに。

それが今、どうして全部、自分のせいになっているの?

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
70 فصول
บทที่ 1 ไม่ชอบคนไร้ประสบการณ์
“ขอโทษนะคะ” เสียงหวานเอ่ยทักทายชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าด้วยความประหม่าทำให้เพลล์ที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ปรายตามองเจ้าของเสียงด้วยสายตาที่เย็นชาด้านหน้าของเขาตอนนี้เป็นหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันซึ่งกำโทรศัพท์ในมือไว้แน่น ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางดูจะน้อยไปเลยหากเทียบกับแก้มที่แดงระเรื่อจากความเขินอายซึ่งปรากฏชัดเจน เพราะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ดูสมบูรณ์แบบและตรงสเปคของเธอเป็นอย่างมาก“ถ้าจะขอไลน์หรือไอจีหน่อยจะได้ไหมคะ?”เพลล์สบตากับคนตรงหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยเช่นเดิม ก่อนจะรับโทรศัพท์ในมือของเธอมาเพื่อให้อินสตาแกรมส่วนตัวของเขาตามที่หญิงสาวต้องการ“ชื่อ...เพลล์เหรอคะ”ดวงตาสวยเริ่มประหม่าเมื่อเหลือบไปเห็นรอยสักบริเวณด้านข้างลำคอของชายหนุ่มซึ่งมันเป็นเพียงแค่ตัวอักษรภาษาอังกฤษแค่ไม่กี่ตัวเท่านั้นแต่กลับยิ่งชวนให้เขาดูน่าค้นหามากขึ้นไปอีกภายใต้เสื้อตัวใหญ่ที่แทบจะปกปิดความกำยำของร่างกายได้ไม่หมดนั้นจะมีรอยสักแบบนี้อยู่อีกกี่ตำแหน่งกันนะ...“ใช่” เพลล์ตอบกลับหญิงสาวสั้น ๆ พลางสูบบุหรี่ไปด้วยอย่างไม่ใส่ใจ“น้ำฟ้านะคะ พอดีเมื่อกี้ตื่นเต้นไปหน่อยเลยลืมแนะนำตัว”“ว่าแต่พี่เพล
اقرأ المزيد
บทที่ 2 ไม่อยากมีแฟน
“น้อย ๆ หน่อย ลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองมีผัวแล้ว” เพลล์กระแทกตัวลงฝั่งตรงข้ามของเพื่อนสนิทพลางเอ่ยเย้าแหย่เธอไปด้วย ทำให้เดมี่ต้องละสายตาจากหนุ่มผมเทาที่เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อสักครู่แล้วหุบยิ้มลงอัตโนมัติเมื่อต้องเห็นใบหน้าเดิม ๆ ของอีกฝ่ายทุกวันถึงเพื่อนของเธอจะถือว่าหน้าตาพอใช้ได้ก็เถอะ แต่พอได้รู้นิสัยแล้วก็ยากที่จะรู้สึกเจริญหูเจริญตากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเพลล์เหมือนกันแถมแต่ละคำที่พูดออกมายังชวนให้เธอรู้สึกไม่สบอารมณ์อีกต่างหาก“ระวังโดนไอ้ดินมาลากตัวไปกดจมเตียงอีกหรอก”“นี่! อย่ามาพูดอะไรที่ไม่เป็นมงคลได้ไหม ดินไม่ทำแบบนั้นกับฉันหรอกหย่ะ”“แล้วไอ้ดินมันรู้รึยังว่าเมียตัวเองเป็นคนแบบนี้”“จะรู้หรือไม่รู้แต่ดินก็รักฉันมากอยู่ดีแหละ” เดมี่ตอบกลับด้วยความมั่นใจ“งั้นเหรอ? งั้นฉันจะลองถามมันดูก็แล้วกัน”เพลล์กอดอกแล้วมองอีกฝ่ายอย่างเหนือกว่า ก่อนแผ่นดินจะเดินเข้ามาหย่อนตัวลงด้านข้างของเดมี่พร้อมกับโอบเอวของเธอไปด้วยแบบที่ชอบทำเป็นประจำ“ไอ้ดิน เมื่อกี้เมียมึงมองหนุ่มคนอื่นว่ะ”เดมี่ถลึงตาใส่คนตรงข้ามอย่างคาดโทษ ไหนบอกว่าจะถามไง! แต่แบบนี้มันเรียกว่าฟ้องเพื่อให้เกิดปัญหาบ้านแตกชัด ๆ ท
اقرأ المزيد
บทที่ 3 พนักงานสาว
“อ๊ะ! เราลืมไปเลย” เดมี่ที่กำลังซบแผ่นดินอยู่ผละใบหน้าออกมาแล้วหลุดเสียงอุทานเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เรียกความสนใจจากทั้งสองหนุ่มให้มองมาที่เธอเป็นตาเดียว“มีเรื่องอะไรรึเปล่า?”“เค้านัดน้องลินไว้น่ะ น้องบอกตอนห้าทุ่มให้ไปหา”“ไปหาที่ไหน?” แผ่นดินหรี่ตามองใบหน้าสวยของหญิงสาวด้านข้างอย่างพยายามจับผิด เพราะจากการใช้เวลาอยู่ด้วยกันมานานเป็นปีจึงทำให้เขาพอจะรู้ทันในท่าทีของแฟนสาวตัวเล็กได้แม้ว่าเธอจะบอกว่าเรื่องทั้งหมดเกี่ยวข้องกับลลินด้วยก็ตามลลินน้องสาวเขาคงไม่มีทางทำอะไรที่ออกนอกลู่นอกทางให้ต้องกังวล แต่เดมี่นี่สิที่แผ่นดินไม่ไว้ใจกับความซุกซนของเธอเลย“ที่ห้องชั้นบนนี่แหละ งั้นเดี๋ยวเค้าไปก่อนนะถ้าเสร็จธุระแล้วจะกลับมา”เดมี่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยท่าทีตื่นเต้นจนปิดไม่มิดก่อนจะหันกลับไปหยิบกระเป๋าสะพายข้างมาคล้องบ่าเอาไว้ เธอเลื่อนใบหน้าไปหอมแก้มแฟนหนุ่มเป็นการทิ้งท้ายทว่ายังไม่ทันได้ลุกขึ้นแผ่นดินก็เอือมมือมาจับแขนเอาไว้เสียก่อน“ลินนัดเธอไปทำอะไร”“ความลับของผู้หญิง ดินไม่ต้องรู้หรอก”“ฉันเชื่อแล้วว่าเวลาผู้หญิงสนิทกันจะอันตราย เดี๋ยวนี้เธอกับลินมีความลับกับฉันตลอดเลยนะ”“เค้าแค่จะไ
اقرأ المزيد
บทที่ 4 ริต้า
“คนนั้นใครวะ” ทันทีที่พนักงานสาวเดินออกไปเพลล์บอยหนุ่มก็เอ่ยถามขึ้นมาทันที เพราะว่าเขาเองกำลังรู้สึก ‘สนใจ’ หญิงสาวคนนั้นเป็นอย่างมาก“มึงหมายถึงใคร”“เด็กเสิร์ฟที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อกี้”“มึงถามเหมือนกูจำพนักงานทุกคนที่นี่ได้เลยนะ” แผ่นดินตอบกลับไปพลางหย่อนตัวลงบนโซฟาที่เดิมไปด้วย เพราะคำถามของเพลล์ยังดูไม่ได้มีอะไรมากจึงทำให้เขาไม่ได้คิดสงสัยในสิ่งที่ลูกพี่ลูกน้องเอ่ยถามออกมา“ช่วงนี้มึงมาอยู่ที่นี่บ่อยไม่ใช่หรือไง? แล้วผู้หญิงคนนั้นก็บอกว่าเดมี่สั่งเหล้ามาด้วย”“ไม่มีพนักงานคนไหนจะไม่รู้จักเจ้าของกับเมียเจ้าของหรอก” แผ่นดินแสยะยิ้มเมื่อหลุบมองเหล้ารสหวานที่ถูกสั่งมาโดยแฟนสาวของเขา ดูเหมือนว่าเดมี่จะชอบเครื่องดื่มแบบเด็ก ๆ อย่างนี้จริง ๆ ถึงได้ไม่ลองอะไรแบบผู้ใหญ่ที่เขาชอบบ้างเลยแม้แต่น้อยยิ่งนึกถึงก็ยิ่งอยากกลับไปนอนกอดเมียตัวเล็กจะแย่อยู่แล้ว“สรุปว่ายังไง จะตอบคำถามของกูได้หรือยัง?”“ไอ้เพลล์ ถึงมึงจะเป็นญาติกูแต่ถ้ามาทำตัวรุ่มร่ามกับพนักงานกูก็ไม่ปล่อยไว้หรอกนะ บางทีมึงอาจจะโดนหนักกว่าลูกค้าทั่วไปด้วยเพราะเป็นคนในที่ทำผิดซะเอง”เพราะน้ำเสียงที่ดูเร่งเร้าอย่างผิดปกติของเพลล์จึง
اقرأ المزيد
บทที่ 5 ไม่สามารถทนต่อไปได้
บ้านเทพพิพัฒน์“เพลล์” เสียงเรียกจากชั้นสองของบ้านทำให้เพลล์ที่เพิ่งกลับมาในช่วงเที่ยงคืนกว่าเงยหน้าขึ้นไปมอง ซึ่งคนที่กำลังเดินลงมาคือเพียงพราวพี่สะใภ้ของเขาที่เธอยังคงทำหน้าที่ดูแลทุกคนในบ้านอย่างไม่ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย“นี่ดื่มมาอีกแล้วเหรอ? แล้วกินอะไรมาหรือยัง”“ผมกินมาแล้ว เพราะวันนี้ไปที่คลับของเฮียเตมา”“แล้วเฮียติณนอนแล้วหรือไง?”“ใช่ นี่พี่ลงมาหาผลไม้กินสักหน่อยเพราะหมดแรงไปกับตัวเล็กทั้งวันเลย ว่าแต่เพลล์จะกินด้วยไหม? เดี๋ยวพี่ทำเผื่อให้”“ไม่เป็นไรหรอก ความจริงวันนี้ผมซื้อของเล่นมาให้ตัวแสบด้วยเหมือนกัน แต่กินเหล้ามาเลยไม่อยากเจอหลานตอนนี้” เพลล์พูดด้วยเสียงที่อ่อนลง ตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานกับติณณภพจนถึงตอนนี้เพียงพราวยังคงเป็นพี่สะใภ้คนโตที่ดีของครอบครัวอยู่เสมอ แถมเธอยังมีหลานคนแรกที่น่ารักอย่างเพียงขวัญให้กับครอบครัวของเขา นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเพียงพราวถึงเป็นผู้หญิงที่เป็นข้อยกเว้นสำหรับทั้งเพลล์และเพลิงที่พวกเขาจะไม่กล้าต่อปากต่อคำด้วยแถมยังทำตัวสุภาพมากกว่าปกติเสียด้วยซ้ำ“ไม่ต้องซื้อมาเยอะหรอก ตอนนี้ห้องของน้องขวัญก็มีของเล่นที่เฮียซื้อมาเต็มไปหมดแล้ว เพลล์เ
اقرأ المزيد
บทที่ 6 เริ่มลงมือ
“เธอ”“ที่อยู่ตรงนั้นน่ะ” เสียงเรียกของผู้ชายทำให้ริต้าที่เพิ่งเลิกงานซึ่งกำลังเก็บของของตัวเองอยู่ต้องหันกลับไปมอง เขา...คือคุณคนนั้น ที่เธอเจอเมื่อหลายวันก่อนดวงตากลมมนเบิกกว้างเพราะเธอสามารถจดจำผู้ชายคนนี้ได้เป็นอย่างดี เขาเป็นทั้งแขกวีไอพีและยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเจ้านายของเธออีกด้วย"มาช่วยฉันหาของหน่อยสิ" เพลล์ไล่สายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความพึงพอใจหลังจากในที่สุดเขาก็ได้พบเธอแบบที่ต้องการ ก่อนเสือร้ายหนุ่มจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือตามที่ได้วางแผนไว้“คุณผู้ชายมีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ?” ถึงจะอยู่นอกเวลางานแล้วแต่ริต้าก็วางมือจากสิ่งที่ทำอยู่แล้วเดินเข้ามาถามเพลล์ด้วยท่าทางสุภาพเผยให้เขาได้เห็นใบหน้าสะสวยของหญิงสาวใกล้ ๆ อีกครั้งคุ้มค่าจริง ๆ กับการรอคอยเป็นชั่วโมงเพื่อทำอะไรไร้สาระแบบนี้“ฉันทำของสำคัญหาย เธอช่วยหาหน่อยได้รึเปล่า”ริต้ามองท่าทางสบาย ๆ ของคุณคนนั้นแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากจะช่วยแต่เพราะสีหน้าของเขาในตอนนี้ดูไม่เหมือนกับคนที่ทำของหายเลยมากกว่า อีกอย่าง...เธอเองก็ไม่ได้เป็นคนดูแลในโซนของลูกค้าวีไอพีด้วย ความจริงเขาน่าจะเจอกับพนักงานคนอื่นมาก่อนจะเ
اقرأ المزيد
บทที่ 7 แปลกไป
หอพัก“เฮ้อ~ ดีนะที่พรุ่งนี้ไม่มีเรียนเช้า” ริต้าทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรงหลังจากถึงห้องพัก วันนี้เธอคงไม่ต้องกินข้าวแล้วเพราะอีกไม่นานริต้าคิดว่าตัวเองคงจะหลับไปอย่างแน่นอน แต่พอนอนไปได้สักพักหญิงสาวก็นึกบางอย่างขึ้นได้เธอต้องส่งบอกรุ่นพี่หนุ่มก่อนว่าเธอถึงที่หอพักอย่างปลอดภัยแล้วริต้า : ถึงห้องแล้วค่ะเพลล์ : (สติ๊กเกอร์โอเค)เพลล์ : ฝันดีนะ ‘น้องริต้า’“พี่เพลล์ตลกเหมือนกันนะ” ริต้าหัวเราะเบา ๆ กับสรรพนามใหม่ที่เพลล์จงใจพิมพ์ตอบกลับมา ในช่วงเวลาที่รอรถเธอกับเขาก็ได้พูดคุยกันบ้างจึงทำให้พอรู้ว่าเพลล์เป็นรุ่นพี่ของเธอประมาณสามปี แถมเขายังเป็นกันเองมากแม้ว่าตัวเองจะเป็นญาติกับเจ้านายของเธอก็ตาม นั่นจึงเป็นที่มาของคำเรียกที่เขาอนุญาตให้เธอเรียกเขาว่าพี่ได้ เหมือนกับที่เพลล์เองก็จะเรียกริต้าเหมือนกับรุ่นน้องคนอื่น ๆ เช่นกันในสายตาของริต้าเพลล์ดูเป็นผู้ชายที่อบอุ่นมากโดยเฉพาะเวลาที่พูดถึงครอบครัวของเขา แม้จะเป็นการพูดคุยกันในช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ริต้ากลับรู้สึกถึงความเข้ากันของนิสัยเธอกับเขาได้ไม่ต่างจากตอนที่เธอเจอคนที่คุยถูกคอกันเลยแม้แต่น้อย“บ้างช่องไม่มีรึไงถึงได้มาวุ่นวายกับกับกู
اقرأ المزيد
บทที่ 8 ตามจีบ
“ริต้า วันนี้เธอไม่ซื้อข้าวกลับไปกินเหรอ” ชมพู่ที่เดินมากับริต้าถามด้วยความสงสัยจากการที่หญิงสาวไม่ได้เดินไปซื้อข้าวร้านประจำแบบทุกวันแต่วันนี้ริต้ากลับเดินไปที่ด้านหน้าตึกคณะแทน อีกทั้งยังเหมือนว่าเพื่อนของเธอจะกำลังรอใครอยู่อีกต่างหาก“วันนี้เราไปกินข้าวเป็นเพื่อนรุ่นพี่น่ะ ชมพู่กลับก่อนได้เลยนะ”“รุ่นพี่เหรอ? พี่ในคณะเราอะนะ”“เปล่า...เป็นพี่ที่บังเอิญรู้จักกันน่ะ” ริต้าตอบเสียงเบา เพราะเธอไม่รู้จะเริ่มอธิบายให้ชมพู่เข้าใจยังไงดีว่ารุ่นพี่ที่เธอหมายถึงคือรุ่นพี่ที่ทั้งต่างคณะและต่างมหาวิทยาลัยกัน แถมยังเป็นครอบครัวเดียวกับเจ้านายที่ว่าจ้างเธออยู่ทุกวันอีกต่างหากวันนี้เป็นวันที่เธอกับเพลล์แชทคุยกันเหมือนกับทุกวัน ก่อนริต้าจะรู้ว่าเพลล์บังเอิญมาทำธุระแถวมหาวิทยาลัยของเธอพอดีและเขาเองก็ยังไม่มีเพื่อนกินข้าวด้วย ทำให้ริต้ายอมตกลงไปกินมื้อเย็นกับเพลล์ก่อนที่เธอจะไปทำงานต่อ“พี่คนนั้นจะมารับเธอเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันยืนรอเป็นเพื่อนนะ”“ไม่เป็น...” ยังไม่ทันที่ริต้าจะได้ตอบกลับไป รถ Ferrari สีแดงสดก็มาจอดตรงหน้าของหญิงสาวทั้งคู่ก่อนกระจกฝั่งด้านข้างคนขับจะลดลงเผยให้เห็นคนขับที่กำลังมองมาทางพว
اقرأ المزيد
บทที่ 9 สายเปย์
“รองเท้าแบบนี้ใส่สบายหรือไง” เพลล์เหลือบมองรองเท้าผ้าใบที่ริต้าสวมใส่แล้วถามขึ้นมา เขาจำได้ว่ามันเป็นคู่แบบเดียวกับที่หญิงสาวใส่ตอนไปทำงานด้วยแต่ว่าในสายตาของเขามันดูจะไม่ค่อยสบายเท่าไรนัก“ก็...ปกตินะคะ”“แต่พี่ว่ามันดูไม่ค่อยสบายเท่าไหร่นะ”ริต้าก้มมองรองเท้าของตัวเองพลางขมวดคิ้วไปด้วย เพราะเธอก็รู้สึกว่ามันใส่สบายและยังก้าวเดินได้สะดวกด้วย โดยเฉพาะเวลาที่ใส่ไปทำงานหรือในบางวันที่ต้องขึ้นรถขนส่งสาธารณะริต้าก็รู้สึกว่ามันคล่องตัวมากสำหรับวันที่รีบเร่งของเธอ หรือรองเท้าคู่ละไม่กี่พันจะไม่ค่อยถูกใจคนรวยแบบเขางั้นหรือ?“แป๊บนะ เดี๋ยวพี่พาไปที่หนึ่งก่อน”“ที่ไหนเหรอคะ?”“เดี๋ยวถึงแล้วก็รู้เอง ตอนนี้ยังพอมีเวลาอยู่ใช่ไหม” เพลล์เหลือบมองนาฬิกาเพียงนิดแล้วจึงเลี้ยวรถเข้าไปในใจกลางเมืองซึ่งมีของที่เขาตั้งใจซื้ออยู่ จนกระทั่งรถราคาแพงเคลื่อนตัวมาถึงห้างสรรพสินค้าดังเพลล์จึงเดินมาเปิดประตูรถให้กับริต้าที่ยังคงนั่งงงอยู่“ลงมาสิ”“พี่เพลล์จะมาซื้ออะไรเหรอคะ”“มีของที่อยากได้นิดหน่อย ลงมาเป็นเพื่อนพี่ได้ไหม?” ริต้าลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ยอมก้าวขาลงจากรถ ระหว่างนั้นสายตาของหญิงสาวก็ลอบสัง
اقرأ المزيد
บทที่ 10 คู่แข่ง
บ้านเทพพิพัฒน์“มีแต่ผักแบบนั้นจะอร่อยหรือไง?” เสียงที่คุ้นเคยทำให้เพียงขวัญที่กำลังกินแพนเค้กอยู่เงยหน้ามองตาแป๋ว ต่างจากติณณภพที่เตะเข้าที่ขาของน้องชายอย่างแรง เพราะเพียงพราวภรรยาของเขาอุตส่าห์พยายามเป็นอย่างมากในการจะทำให้ลูกไม่รู้ว่ามีผักอยู่ในอาหารที่กิน“ไอ้เพลล์ หุบปาก!”“เฮียคะ ลูกอยู่ด้วยนะ”เพลล์กระตุกยิ้มตอนเห็นพี่ชายคนโตโดนพี่สะใภ้ของเขาปราบจนอยู่หมัด ก่อนจะยกแก้วไวน์แล้วยื่นไปด้านหน้าใกล้กับหลานสาว“ชนแก้วกันหน่อยสิ”เพียงขวัญหยิบขวดนมขึ้นมาด้วยสองมือเล็กแล้วยื่นไปชนแก้วกับอาของเธอเบา ๆ เธอเคยทำแบบนี้กับเขาบ่อยเลยรู้แล้วว่าต้องทำยังไงหากเพลล์ยื่นแก้วมาแบบนี้“สอนหลานแต่ละอย่างนะ” เพลิงส่ายหน้าเอือมหลังเห็นการเข้าขากันได้ดีระหว่างอาเจ้าเล่ห์กับหลานสาวไร้เดียงสาตรงหน้า อุตส่าห์คิดว่าช่วงวันธรรมดาที่เพลล์ไม่ได้กลับมาบ้านจะมีนิสัยดีขึ้นบ้างแต่พี่ชายของเขาก็ยังนิสัยเสียและทำตัวไร้สาระเหมือนเดิม“เบา ๆ หน่อยนะเพลล์ ถ้าหลานแม่โตมาเหมือนเพลล์แม่รับไม่ได้หรอกนะ”“พูดแบบนี้แล้วผมไม่ใช่ลูกแม่รึไง”“แม่ยังมีลูกอีกสองคนนะ แต่หลานแม่มีแค่คนเดียว”ทุกคนหัวเราะออกมากับคำพูดของอาภัสราที่พ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status