ตอนที่ 3 กรงทองของมาเฟีย

หลังจากค่ำคืนที่แสนเลวร้ายในงานประมูล ซูหลิง ถูกพาตัวมายังเพนท์เฮาส์สุดหรูใจกลางมหานคร สิ่งปลูกสร้างระฟ้าที่ทิ่มแทงท้องฟ้าเบื้องบนราวกับจะเสียดทะลุเมฆหมอก ตัวตึกสูงเสียดฟ้าถูกตกแต่งด้วยกระจกสีดำทมิฬสะท้อนแสงไฟระยิบระยับของเมืองยามราตรี มันเป็นเพนท์เฮาส์ที่กว้างขวางโออ่าจนน่าตกใจ ทุกตารางนิ้วถูกประดับประดาด้วยงานศิลปะล้ำค่า ของตกแต่งราคาแพงระยับ และเฟอร์นิเจอร์สั่งทำพิเศษจากต่างประเทศ พื้นหินอ่อนมันวาวสะท้อนเงาของโคมไฟคริสตัลระยิบระยับ ฝาผนังประดับด้วยภาพวาดของจิตรกรชื่อดังระดับโลก หน้าต่างบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดานเผยให้เห็นทิวทัศน์ของเมืองทั้งเมืองที่สว่างไสวราวกับดวงดาวบนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำ

แต่ความงดงามเหล่านี้กลับไม่สามารถบดบังความรู้สึกอึดอัดและโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจซูหลิงได้เลย นี่ไม่ใช่บ้าน แต่มันคือกรงทองที่งดงามที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น เธอถูกกักขังอยู่ในนั้นโดยไร้อิสรภาพใดๆ ซูหลิงไม่เห็นหน้าของ หลงเฟย อีกเลยหลังจากที่เขาประมูลเธอได้เมื่อคืน เขาสั่งให้คนของเขาพาเธอมาที่นี่ และทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง เหมือนเธอเป็นเพียงสมบัติชิ้นใหม่ที่เขาสามารถโยนทิ้งไว้ที่ไหนก็ได้

ทันทีที่เข้ามาในเพนท์เฮาส์ ลูกน้องของหลงเฟยก็พาเธอไปที่ห้องนอนหลัก มันเป็นห้องที่กว้างขวางไม่ต่างจากห้องสวีทในโรงแรมห้าดาว เตียงขนาดคิงไซส์ที่บุด้วยผ้าไหมสีเงินทอประกายวับวาวรออยู่กลางห้อง ผ้าม่านกำมะหยี่เนื้อหนาถูกรูดปิดลงจนมืดสนิท แม้จะเป็นยามเช้าก็ตาม เพื่อป้องกันไม่ให้แสงแดดและโลกภายนอกรบกวนเธอ ซูหลิงถูกนำเสื้อผ้าใหม่มาให้เปลี่ยน ชุดนอนผ้าซาตินเนื้อนุ่มสีขาวบริสุทธิ์ดูตัดกับความรู้สึกสกปรกภายในใจของเธอ เธอรู้สึกเหมือนเป็นเพียงตุ๊กตาที่ถูกจับวางอยู่ในตู้โชว์หรูหรา เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จสิ้น หญิงรับใช้ที่ดูนิ่งเฉยก็ออกจากห้องไป ปล่อยให้ซูหลิงเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าและความเงียบงันที่กัดกินจิตใจของเธอ

ซูหลิงเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างช้าๆ เธอพบว่าห้องนี้มีห้องน้ำขนาดใหญ่พร้อมอ่างจากุซซี่และฝักบัวเรนชาวเวอร์ และมีห้องแต่งตัวแยกต่างหากที่มีเสื้อผ้าแบรนด์เนมใหม่เอี่ยมแขวนเรียงรายเต็มตู้ ตั้งแต่ชุดทำงาน ชุดลำลอง ไปจนถึงชุดราตรีเลิศหรู ราวกับหลงเฟยต้องการให้เธอมีทุกสิ่งที่เธอเคยปรารถนา แต่กลับไร้ซึ่งความหมายเมื่อปราศจากอิสรภาพ แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน เธอก็ไม่พบทางออก เธอพยายามเปิดประตูห้องนอน แต่ก็พบว่ามันถูกล็อกจากด้านนอกอย่างแน่นหนา ทันทีที่เธอแตะลูกบิด เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์เบาๆ ก็ดังขึ้นจากภายนอกห้อง ราวกับมีคนกำลังเฝ้าระวังอยู่ ทุกบานหน้าต่างถูกปิดตาย และที่สำคัญคือมันอยู่บนชั้นสูงเสียดฟ้าจนเธอไม่มีทางหนีได้เลย ความรู้สึกสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่ ซูหลิงล้มตัวลงนั่งบนเตียงนุ่ม มือเรียวกุมศีรษะที่กำลังปวดหนึบ เธอถูกกักขังอย่างสมบูรณ์ ไร้ทางหนี ไร้การติดต่อกับโลกภายนอก

ซูหลิงใช้เวลาหลายชั่วโมงในการสำรวจเพนท์เฮาส์ เธอเดินไปตามห้องต่างๆ อย่างช้าๆ สัมผัสทุกพื้นผิว ประเมินทุกจุดที่อาจเป็นช่องโหว่ แม้รู้ว่าแทบเป็นไปไม่ได้ เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของหลงเฟยอีกครั้ง ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่รูปภาพของผู้หญิงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน และนั่นเองที่เธอสังเกตเห็นลิ้นชักเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ ซึ่งเธอไม่เคยสังเกตมาก่อน เธอพยายามเปิดมันออกอย่างระมัดระวัง และพบว่าภายในมีสมุดเล่มเล็กๆ ที่ดูเก่าแก่เล่มหนึ่งวางอยู่ รินเปิดดูหน้าแรก...มันคือไดอารี่เก่าๆ ที่มีรูปถ่ายวัยเด็กของหลงเฟยกับเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่ง แววตาของเด็กหญิงในรูปนั้นดูเศร้าสร้อย และมีรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่มุมปาก... ใครกัน? ซูหลิงคิดในใจ ก่อนจะรีบปิดมันลงอย่างรวดเร็วและเก็บไว้ที่เดิม เธอรู้ว่านี่คือความลับส่วนตัวของหลงเฟยที่เธอไม่ควรแตะต้อง แต่ความอยากรู้ก็ยังคงเกาะกินใจ

หัวใจของซูหลิงบีบรัดด้วยความเครียด เธอรู้สึกกระสับกระส่ายตลอดเวลา นอนไม่หลับมาตั้งแต่คืนก่อน ภาพของบิดามารดาที่ร่ำไห้และธุรกิจที่ล่มสลายยังคงหลอกหลอนในความฝันร้าย เธอเห็นใบหน้าเย้ยหยันของหลงเฟยในความมืด เขาหัวเราะเยาะในความพ่ายแพ้ของเธอ

นี่คือสิ่งที่แกต้องการใช่ไหมหลงเฟย... ให้ฉันทรมานอย่างช้าๆ ในกรงทองที่แกสร้างขึ้นมา? ซูหลิงพึมพำกับตัวเอง

เธอรู้สึกเหมือนมีดวงตานับร้อยคู่จ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา แม้จะไม่มีใครอยู่ในห้องก็ตาม ความรู้สึกถูกจับตามองทำให้เธอระแวง ไม่กล้าแม้แต่จะผ่อนคลาย เธอเดินไปมารอบห้องอย่างไม่หยุดหย่อน ความคิดตีกันอลหม่านในหัว เธอจะทำอย่างไรต่อไป? แผนการที่วางไว้พังทลายลงสิ้นเชิง

เวลาผ่านไปช้าๆ ซูหลิงไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เธอจมอยู่กับความคิดและความรู้สึกของตัวเอง เสียงท้องที่ร้องประท้วงทำให้เธอต้องลุกขึ้น เธอเดินไปที่ห้องครัวที่เชื่อมต่อกับส่วนรับประทานอาหาร มันเป็นห้องครัวสไตล์โมเดิร์นที่เต็มไปด้วยเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน ตู้เย็นขนาดใหญ่ถูกจัดเก็บด้วยอาหารสดใหม่และเครื่องดื่มหลากหลายชนิด มีอาหารเช้าถูกเตรียมไว้ให้แล้วบนโต๊ะอาหารกระจกใส ซูหลิงตักอาหารใส่จานอย่างไม่ใส่ใจรสชาติ เธอรู้สึกเหมือนกำลังกินอาหารของนักโทษ ที่แม้จะหรูหราเพียงใด ก็ยังคงเป็นอาหารที่ถูกจัดหามาให้โดยผู้คุม

หลังจากนั้น ซูหลิงตัดสินใจเดินสำรวจเพนท์เฮาส์อีกครั้งอย่างละเอียด เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่น ห้องทำงาน ห้องออกกำลังกายส่วนตัว และแม้กระทั่งห้องสมุดขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยหนังสือหายาก เธอสัมผัสทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัว พยายามหาจุดอ่อน จุดที่จะสามารถใช้เป็นหนทางหลบหนีได้ แต่ก็ไม่มีเลย ทุกอย่างถูกออกแบบมาอย่างแน่นหนาและปลอดภัย ราวกับป้อมปราการที่สร้างขึ้นมาเพื่อกักขังบางสิ่งบางอย่างที่มีค่าที่สุด ไม่มีแม้แต่คอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต โทรทัศน์ก็มีเพียงช่องข่าวบันเทิงที่ไม่เกี่ยวข้องกับโลกภายนอก เพื่อควบคุมการรับรู้ ช่างเป็นการควบคุมที่ไร้ช่องโหว่เสียจริง

ขณะที่เธอกำลังสำรวจห้องสมุด สายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับรูปภาพที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน รูปนั้นเป็นภาพของหลงเฟยในชุดสูทสีเข้ม เขายืนอยู่ข้างผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยสง่า แต่เป็นความงามที่ดูเย็นชาและมีอำนาจคล้ายคลึงกับเขา เธอมีดวงตาที่เฉียบคมและริมฝีปากบางเฉียบ ผมสีดำขลับถูกเกล้าขึ้นอย่างสง่างาม เธอคือใคร? ภรรยาของเขา? หรือคนรัก?

ความรู้สึกที่ไม่ใช่ความอิจฉา แต่เป็นความสงสัยที่ปนเปความแคลงใจก่อตัวขึ้นในใจซูหลิง ราวกับกำลังเจอคู่แข่งที่มองไม่เห็น เธอเอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปขึ้นมาพลิกดูด้านหลัง หวังว่าจะเจอชื่อหรือข้อมูลบางอย่าง แต่ก็ไม่มี เธอพยายามมองหาเอกสารหรือสิ่งของใดๆ รอบโต๊ะที่อาจเกี่ยวข้องกับผู้หญิงในภาพ แต่ก็ไม่พบอะไรที่เปิดเผยข้อมูลได้มากไปกว่านี้ หรือว่า... ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการของเขากับฉัน? ซูหลิงคิดในใจ

บนโต๊ะข้างเตียง มีดอกกุหลาบสีดำดอกหนึ่งวางอยู่ มันดูงดงามและลึกลับ กุหลาบสีดำ... เป็นสัญลักษณ์ของความตาย... หรือความรักที่ครอบงำ? ซูหลิงจ้องมองมันด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้าใจ แต่กลับรู้สึกถึงความบ้าคลั่งบางอย่างของหลงเฟยที่แฝงอยู่ในสัญลักษณ์นั้น ราวกับเขาต้องการย้ำเตือนว่าเธอเป็น "ของเขา" ในทุกๆ ลมหายใจ

ขณะที่ซูหลิงกำลังจมอยู่กับความคิด ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นหญิงรับใช้คนเดิมพร้อมกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ดูมีอายุมากกว่า หญิงคนนั้นสวมชุดเมดสีดำและมีท่าทางที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย

"คุณผู้หญิงคะ นายท่านสั่งให้เรามาดูแลท่านค่ะ ดิฉันชื่ออามา เป็นหัวหน้าแม่บ้านที่นี่ ส่วนนี่คือเซียวจู เธอจะคอยดูแลความสะดวกสบายทั่วไปให้คุณผู้หญิงค่ะ" อามากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม แต่แววตาของเธอแฝงไว้ด้วยความไม่ไว้วางใจเล็กน้อย และการปฏิบัติตามคำสั่งที่เคร่งครัดราวกับถูกโปรแกรมมา

ซูหลิงมองไปที่อามาอย่างพิจารณา "คุณหลงเฟยอยู่ที่ไหน?" เธอตัดสินใจถามตรงๆ

อามาก้มหน้าเล็กน้อย "นายท่านมีธุระสำคัญค่ะ ท่านอาจจะกลับมาดึกหรือไม่กลับมาเลยในคืนนี้ ท่านสั่งให้เราดูแลคุณผู้หญิงให้ดีที่สุด และไม่ให้ออกไปจากเพนท์เฮาส์นี้จนกว่าจะได้รับอนุญาตค่ะ" น้ำเสียงของอามาไร้อารมณ์ใดๆ ราวกับกำแพงที่ไม่มีวันทะลุผ่าน

"ฉันอยากรู้ว่าคุณหลงเฟยไปไหน" ซูหลิงพูดย้ำด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาของเค้าที่ต้องทำตามคำสั่งทุกอย่างนะ!"

อามาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววประหลาดใจกับปฏิกิริยาของซูหลิง "คุณผู้หญิงคะ... ดิฉันแค่ทำตามคำสั่งนายท่านค่ะ"

"ทำตามคำสั่งงั้นเหรอ? แล้วถ้าฉันไม่ทำตามล่ะ? เค้าจะทำอะไรฉันได้?" ซูหลิงจ้องมองอามาอย่างไม่ยอมแพ้ "เค้าไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉัน!"

อามาถอนหายใจแผ่วเบา "คุณผู้หญิงคะ... บางครั้งการไม่รู้...อาจจะดีที่สุดค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "โลกของนายท่าน...มันไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างคุณผู้หญิงจะเข้าใจได้หรอกค่ะ"

คำตอบของอามาตอกย้ำความจริงที่ว่าเธอคือ นักโทษ ในกรงทองนี้ ซูหลิงรู้สึกเจ็บแปลบในอก ความโกรธเกรี้ยวพุ่งสูงขึ้น เธอจำคำพูดของหลงเฟยได้ขึ้นใจ

"ตอนนี้เธอเป็นของฉันแล้วอย่างสมบูรณ์" นี่แหละคือความสมบูรณ์ที่เขาพูดถึง การครอบครองเธอทั้งร่างกายและอิสรภาพ แต่เธอพยายามระงับมันไว้ เธอรู้ว่าการแสดงออกซึ่งอารมณ์ไม่ได้ช่วยอะไรในสถานการณ์เช่นนี้ เธอต้องแข็งแกร่งและอดทน

"ฉันต้องการโทรศัพท์" ซูหลิงเอ่ยเสียงเรียบพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ เธอพยายามมองหาช่องโหว่เล็กๆ น้อยๆ เพื่อติดต่อโลกภายนอก

อามาส่ายหน้าเบาๆ "นายท่านสั่งห้ามค่ะ คุณผู้หญิงจะไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้โทรศัพท์หรือติดต่อกับบุคคลภายนอกได้ค่ะ ไม่ว่าจะอุปกรณ์สื่อสารชนิดใดก็ตาม"

ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ซูหลิงกำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ เธอรู้แล้วว่าหลงเฟยไม่ได้ประมูลเธอมาเพื่อเป็นแค่ของเล่น แต่เขาตั้งใจที่จะกักขังเธอและตัดขาดเธอจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ นี่คือการลงโทษ นี่คือการแก้แค้นของเขาที่ต้องการให้เธอไร้ทางต่อสู้ ไร้ทางช่วยเหลือใดๆ

"เอาหล่ะ ฉันอยากอยู่คนเดียว" ซูหลิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ หญิงรับใช้ทั้งสองก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ ประตูปิดลงพร้อมกับเสียงคลิกที่ดังเบาๆ แต่สะท้อนเข้ามาในใจซูหลิงอย่างชัดเจนว่าเธอถูกขังแล้ว ปล่อยให้ซูหลิงจมอยู่กับความรู้สึกโดดเดี่ยวอีกครั้ง

ซูหลิงเดินไปยืนที่หน้าต่างบานใหญ่ที่สุด เธอมองออกไปเห็นแสงสีของเมืองที่ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา ผู้คนเบื้องล่างดูเล็กจิ๋วราวกับมดตัวหนึ่ง เธอรู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง เธอคือปลาที่ถูกตักขึ้นมาจากทะเลกว้าง แล้วมาอยู่ในโหลแก้วอันหรูหราที่ไม่มีทางออก

หลงเฟยได้ครอบครองเธอในทุกๆ ด้าน ทั้งร่างกายที่ถูกประมูลไป และอิสรภาพที่ถูกจองจำ แต่ประกายไฟในดวงตาของซูหลิงไม่ได้มอดดับลง เธอแหงนหน้ามองเพดานสูงลิบ พลางพึมพำกับตัวเองด้วยความมุ่งมั่น

"แกไม่มีทางชนะฉันหรอกหลงเฟย... ฉันจะรอ...รอจนกว่าฉันจะหาทางทำลายกรงทองของแก แล้วฉันจะทำให้แกชดใช้ทุกอย่าง!" คำพูดนั้นเป็นทั้งคำสาบานและคำสัญญาที่เธอจะยึดมั่นไว้ในใจ เพื่อรอวันที่จะได้ล้างแค้นและทวงคืนอิสรภาพของเธอ