สยบแค้นมาเฟียร้าย

สยบแค้นมาเฟียร้าย

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-09-14
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
33Bab
1.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ซูหลิง แฝงตัวเข้าไปในคาสิโนเพื่อล้วงข้อมูลทำลายตระกูล หลงเฟย มาเฟียผู้เหี้ยมโหดที่เป็นต้นเหตุการล่มสลายของครอบครัวเธอ แต่แผนล่มเมื่อเธอถูกจับได้ และตกเป็น "ของเขา" ด้วยการประมูลร่างกาย เขาไม่ได้เพียงแค่กักขังเธอไว้ใน "กรงทอง" ที่หรูหรา แต่ยังทรมานเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อน แม้จะพยายามดิ้นรนและหาทางหนี แต่ซูหลิงกลับถูกหลงเฟยจับได้ทุกครั้ง เพราะเขาบงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง ในขณะที่ความแค้นเริ่มพร่าเลือน ซูหลิงกลับต้องเผชิญกับความสับสนในใจเมื่อร่างกายของเธอเริ่มโหยหาสัมผัสของเขา แต่แล้วความจริงก็ถูกเปิดเผย หลงเฟยเผยว่าศัตรูที่แท้จริงคือตระกูลเว่ยที่ต้องการใช้เธอเป็นเครื่องมือ ซูหลิงตัดสินใจร่วมมือกับหลงเฟยเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ครอบครัว และในสงครามสุดท้าย หลงเฟยก็ยอมทิ้งอำนาจที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตเพื่อปกป้องเธอ ความรักที่เริ่มต้นจากความแค้นและความมืดมิด กลายเป็นบทสรุปที่ร้อนแรง เมื่อทั้งสองได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เรียบง่าย โดยที่หลงเฟยยังคงมีอำนาจที่ซ่อนอยู่เพื่อปกป้องพวกเขา และใช้ชีวิตร่วมกันในนามของความรัก

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 เธอถูกจับตัวในคาสิโน เขาจ้องเธอราวกับเหยื่อ

The name Fatcat Cook was something Lena Moore and I came up with back in our final year of college, after finishing an entire bottle of red wine and lying on the rooftop, tossing out random ideas.

That night, the moon was full.

Lena had her arm looped around my neck, her voice slurred as she said, “Zoe, let’s come up with a code.”

“What kind of code?”

“I mean if one of us disappears or goes silent, hearing this name means something’s gone wrong.”

I laughed at how childish she sounded.

But I still went along with it, thinking it through with her for a long time, and in the end, we settled on Fatcat Cook.

Because the name sounded so ridiculous, no one would ever actually have it.

In the entire world, only two people knew what the name Fatcat Cook meant.

One was me.

The other was Lena.

And Lena had been missing for thirty-one days.

She said she was going to Silverridge, in Valoria, for a few days.

Before she left, she even video-called me, holding up her phone in the airport duty-free store and shouting, “Zoe! What do you want? I’ll bring it back for you!”

That was the last time I saw her face.

After that, she never replied again.

Her calls wouldn’t go through.

Her social media stopped at a single photo of the Silverridge night market.

I reported it to the police.

Her family reported it too.

Authorities in Valoria were investigating as well.

But there was no trace of her, alive or dead.

It was as if Lena had vanished from this world.

And now my husband, Tristan Shaw—someone who, in theory, had no connection to Lena and wouldn’t have even liked one of her posts—had casually asked, over dinner, who Fatcat Cook was.

“What’s wrong?” Tristan said, his eyes lingering on me. “You’re acting strange.”

“Nothing.” I lowered my head and put some food into my mouth, tasting nothing. “I’ve just never heard that name before. Where did you hear it?”

“Oh, a friend mentioned it.” Tristan lifted his glass and took a sip of water. “Just asked out of curiosity.”

He changed the subject and started talking about work.

But I couldn’t hear a single word.

There was only one thought in my mind.

How did he know that name?

How did he find out?

After dinner, Tristan went to take a shower.

I sat on the couch, my palms slick with sweat.

The sound of running water came from the bathroom.

I glanced at the bathroom door, then stood up and walked toward the phone he had left on the dining table.

I knew the password.

It was our wedding anniversary.

I unlocked the phone, my fingers trembling as I started scrolling through his messages, call logs, and notes.

There was nothing.

It was too clean, unnaturally spotless.

No normal person’s phone could be this empty.

I moved on to check his computer.

His laptop was in the study, and I knew that password too.

Or rather, he had never hidden anything from me.

I checked his browsing history, folders, and download records one by one until I opened the cache of a ticket booking app.

My hand froze.

One month ago.

Tristan told me he was going to Northaven on a three-day business trip.

I had even helped him pack his suitcase.

But the booking record showed he hadn’t bought a ticket to Northaven.

He had bought a ticket to Valoria, to the city of Silverridge.

The departure time was one day earlier than Lena’s.

The return time was two days after Lena went missing.

The sound of running water in the bathroom stopped.

I quickly shut down the laptop, walked back to the living room, sat on the couch, and picked up my phone, pretending to scroll through videos.

Tristan came out, drying his hair, and glanced at me. “Not sleeping yet?”

“Mm, just scrolling through my feeds.”

I smiled.

He went into the bedroom and turned off the lights.

I stared at the bedroom door in the darkness, my fingers tightening around the armrest of the sofa, bit by bit.

Tristan Shaw, why did you go to Valoria?

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

realdream7361
realdream7361
เขียนน่าติดตามดี ฉากวาบหวิวไม่ห่ามมากแต่เห็นภาพดี
2025-08-31 13:00:55
0
0
33 Bab
ตอนที่ 1 เธอถูกจับตัวในคาสิโน เขาจ้องเธอราวกับเหยื่อ
แสงไฟนีออนสีแดง สีทอง และสีน้ำเงิน สว่างวาบแข่งกันบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบของคาสิโน “แดนสนธยา” กลิ่นควันบุหรี่มวนแพงเคล้าคลุ้งกับกลิ่นวิสกี้ชั้นดีที่คลุกเคล้าไปกับเสียงดนตรีแจ๊สจังหวะเร้าใจจากวงดนตรีสดมุมห้อง เสียงหัวเราะครึกครื้นดังระงมจากกลุ่มนักธุรกิจในชุดสูทเนี้ยบกริบที่กำลังทุ่มชิปนับล้านบนโต๊ะบาคาร่า เสียงเหรียญกระทบกันจากการเสี่ยงโชคที่ตู้สล็อตแมชชีนดังไม่หยุดหย่อน ภาพเหล่านี้สร้างบรรยากาศของความหรูหราฟุ่มเฟือยและความมัวเมาในค่ำคืนนี้ แต่มันกลับเป็นคืนที่ชีวิตของ ซูหลิง วัย 24 ปี กำลังจะพลิกผันไปตลอดกาลซูหลิงสวมเดรสผ้าไหมสีดำสนิทรัดรูป เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน รูปร่างของเธอสูงโปร่ง ผิวขาวนวลผ่องตัดกับชุดสีเข้ม หน้าอกอิ่มชูชันรับกับเอวคอดกิ่ว สะโพกผายได้รูปเรียวขาสวยงาม เธอสวมรองเท้าส้นสูงสีดำที่เสริมให้ท่วงท่าวาดก้าวของเธอดูสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ ผมยาวสลวยสีดำขลับถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบง่ายเผยลำคอระหงและไหปลาร้าที่ชัดเจน ดวงตาคมกริบสีนิลของเธอทอประกายฉลาดเฉลียวดุจหินออบซิเดียน ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดที่เคลือบลิปสติกบางเบาดูน่าจุมพิต ซูหลิงเป็นผู้หญิงที่สวยสะกดสายตา ดึ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 เขาประมูลตัวเธอในงานลับ เธอต้องยอมเพื่อความอยู่รอด
ความมืดมิดในห้องขังชั่วคราวถูกแทนที่ด้วยแสงไฟสลัวสีแดงจากโคมระย้าคริสตัลเมื่อบานประตูเหล็กเปิดออก เสียงเสียดสีของบานพับโลหะดังเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู พลันปรากฏร่างสูงใหญ่ของ หลงเฟย ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ซูหลิง ใบหน้าคมคายของเขาฉาบด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ซูหลิงรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ แม้ว่าในห้องจะเย็นเฉียบอยู่แล้ว"ตื่นแล้วหรือ...แม่หนูน้อยนักสืบ" เสียงทุ้มต่ำของหลงเฟยเอ่ยขึ้นอย่างเยาะเย้ย เขาก้าวเข้ามาใกล้ ร่างของซูหลิงถอยร่นไปติดผนังเย็นเฉียบ เธอพยายามรวบรวมสติและปั้นสีหน้าให้ดูแข็งกร้าวที่สุด"คุณต้องการอะไร?" ซูหลิงถามเสียงห้าว พยายามซ่อนความกลัวที่กำลังบีบรัดหัวใจ เธอกัดฟันแน่นจนกรามเป็นสัน เธอรู้ว่าการแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเขาจะนำมาซึ่งหายนะ เพราะนั่นจะยิ่งทำให้เขาได้ใจและขยี้เธอให้จมดินได้ง่ายขึ้นหลงเฟยหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการคำรามของสัตว์ร้ายจากส่วนลึกของป่าอันตราย"สิ่งที่ฉันต้องการ... เธอจะรู้เองในไม่ช้า และรับรองว่ามันจะทำให้เธอจดจำไปชั่วชีวิต" เขาไม่รอให้ซูหลิงตอบกลับเขาสะบัดมือเล็กน้อย พลันลูกน้องสองคนก็ก้าวเข้ามาในห้อง แต่ละคนร่างใหญ่เท่าหมีป่า ดว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 กรงทองของมาเฟีย
หลังจากค่ำคืนที่แสนเลวร้ายในงานประมูล ซูหลิง ถูกพาตัวมายังเพนท์เฮาส์สุดหรูใจกลางมหานคร สิ่งปลูกสร้างระฟ้าที่ทิ่มแทงท้องฟ้าเบื้องบนราวกับจะเสียดทะลุเมฆหมอก ตัวตึกสูงเสียดฟ้าถูกตกแต่งด้วยกระจกสีดำทมิฬสะท้อนแสงไฟระยิบระยับของเมืองยามราตรี มันเป็นเพนท์เฮาส์ที่กว้างขวางโออ่าจนน่าตกใจ ทุกตารางนิ้วถูกประดับประดาด้วยงานศิลปะล้ำค่า ของตกแต่งราคาแพงระยับ และเฟอร์นิเจอร์สั่งทำพิเศษจากต่างประเทศ พื้นหินอ่อนมันวาวสะท้อนเงาของโคมไฟคริสตัลระยิบระยับ ฝาผนังประดับด้วยภาพวาดของจิตรกรชื่อดังระดับโลก หน้าต่างบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดานเผยให้เห็นทิวทัศน์ของเมืองทั้งเมืองที่สว่างไสวราวกับดวงดาวบนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำแต่ความงดงามเหล่านี้กลับไม่สามารถบดบังความรู้สึกอึดอัดและโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจซูหลิงได้เลย นี่ไม่ใช่บ้าน แต่มันคือกรงทองที่งดงามที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น เธอถูกกักขังอยู่ในนั้นโดยไร้อิสรภาพใดๆ ซูหลิงไม่เห็นหน้าของ หลงเฟย อีกเลยหลังจากที่เขาประมูลเธอได้เมื่อคืน เขาสั่งให้คนของเขาพาเธอมาที่นี่ และทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง เหมือนเธอเป็นเพียงสมบัติชิ้นใหม่ที่เขาสามารถโยนทิ้งไว้ที่ไหนก็ได้ทันทีที่เข้ามาในเพ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ร่างกายที่ต้องยอมจำนน (์NC)
แสงจันทร์สีเงินนวลทอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอนกว้างขวางของเพนท์เฮาส์ยามวิกาล บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจของ ซูหลิง ที่ยังคงสะท้อนก้องอยู่ในความว่างเปล่า เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงขนาดคิงไซส์ พยายามข่มตาหลับแต่ก็ไร้ผล ภาพใบหน้าของ หลงเฟย วนเวียนอยู่ในหัว ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยอำนาจและรอยยิ้มเย้ยหยันยังคงตามหลอกหลอนกว่าสองวันแล้วที่เธอถูกกักขังอยู่ในกรงทองแห่งนี้ ทุกนาทีคือความทรมานทางจิตใจ เธอรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องตลอดเวลา แม้จะไม่มีใครอยู่ในห้อง แต่ความรู้สึกไร้อิสรภาพนั้นหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก อาหารที่จัดเตรียมอย่างดีถูกแตะต้องเพียงเล็กน้อย เธอนอนไม่หลับอย่างรุนแรง ดวงตาคล้ำลง และผิวพรรณที่เคยสดใสก็ดูซีดเซียวลงไปบ้าง แต่กระนั้นความสวยก็ยังไม่จืดจาง ความมุ่งมั่นในการแก้แค้นยังคงอยู่ แต่ร่างกายของเธอกำลังส่งสัญญาณประท้วงถึงความอ่อนล้าเสียงคลิกเบาๆ ที่ประตูห้องนอนทำให้ซูหลิงสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปมอง ประตูไม้เนื้อดีเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของหลงเฟยในกรอบประตู แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาจากด้านหลัง ทำให้ใบหน้าของเขาดูมืดมิดและน่าเกรงขามยิ่งขึ้นไปอีก เขาก้าวเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 จุมพิตใต้พันธนาการ (NC)
รุ่งเช้ามาเยือนพร้อมกับความปวดร้าวไปทั่วสรรพางค์กายของ ซูหลิง แสงแดดอ่อน ๆ เล็ดรอดผ้าม่านเข้ามาเพียงเล็กน้อย ทำให้ห้องนอนยังคงอยู่ในบรรยากาศสลัว ๆ ซูหลิงขยับตัวช้า ๆ ความเจ็บแปลบแล่นไปทั่วร่างกาย บ่งบอกถึงค่ำคืนอันยาวนานที่ผ่านมา เธอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่ามันเป็นห้วงเวลาที่ร่างกายของเธอถูกครอบครองอย่างสมบูรณ์เธอหันมองไปยังที่ว่างข้างกาย หลงเฟย หายไปแล้ว ไม่มีร่องรอยของการมีอยู่ของเขา ยกเว้นความรู้สึกราวกับมีไฟแผดเผาอยู่ในกายของเธอ และรอยแดงช้ำจาง ๆ ตามผิวเนื้อที่บอบบาง ความรู้สึกโล่งใจเพียงชั่วครู่ก็ถูกแทนที่ด้วยความอ้างว้างและเคว้งคว้างอย่างประหลาด เธอเกลียดที่ร่างกายของตัวเองตอบสนองต่อเขา แต่ลึก ๆ แล้ว เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าสัมผัสของเขา... เร้าใจอย่างที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ซูหลิงลุกขึ้นจากเตียงอย่างยากลำบาก เธอเดินโซซัดโซเซไปยังห้องน้ำขนาดใหญ่ สายตาจับจ้องไปที่ภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ดวงตาคู่สวยยังคงฉายแวววาวของความดื้อรั้น แต่รอบดวงตานั้นคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อจากการจูบอย่างเร่าร้อนเมื่อคืน รอยแดงช้ำบนผิวขาวเนียนคือหลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้ถึง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 เธอพยายามแอบขโมยข้อมูล แต่เขาจับได้
รุ่งเช้าของอีกวัน ซูหลิงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความอ่อนล้าทั้งทางกายและใจ แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาเพียงเล็กน้อย ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องสดใสขึ้นเลยแม้แต่น้อย ร่างกายของเธอยังคงระบมจากค่ำคืนที่ผ่านมา รอยจูบและรอยแดงช้ำปรากฏอยู่ทั่วผิวเนื้อขาวเนียนราวกับหลักฐานการถูกครอบครองที่ไม่อาจลบเลือนได้หลงเฟยจากไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขามักจะหายตัวไปอย่างเงียบเชียบเสมอ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายและรอยประทับที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำและบนร่างกายของเธอ แม้จะรู้สึกขยะแขยงตัวเองที่อ่อนไหวต่อสัมผัสของเขา แต่ลึกๆ แล้ว ซูหลิงก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามีความรู้สึกบางอย่างที่แตกต่างออกไปก่อตัวขึ้นในใจ มันทั้งน่ากลัวและน่าสับสนหลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย ซูหลิงเดินไปที่ห้องครัว อาหารเช้าถูกจัดเตรียมไว้ให้พร้อมสรรพเหมือนเช่นเคย เธอพยายามฝืนกินเข้าไปเพียงเล็กน้อยเพื่อประทังชีวิต สมองของเธอสั่งการให้คิดหาทางออกตลอดเวลา เธอไม่อาจปล่อยให้ตัวเองจมปลักอยู่ในความสิ้นหวังได้นานกว่านี้ ความแค้นคือเชื้อเพลิงเดียวที่ทำให้เธอยังคงหายใจอยู่ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปไม่กี่ไมล์ ณ อาคารสำนักงานใจกลางเมือง หลงเฟยกำลังนั่งอ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 ความลับในรอยจูบ – เขาลงโทษเธอด้วยร่างกาย (NC)
ซูหลิง รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงลึกของมหาสมุทรที่มืดมิด ไร้ทางกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ สายตาของ หลงเฟย ที่จ้องมองมาเมื่อครู่ยังคงตรึงติดอยู่ในความทรงจำ มันเป็นแววตาที่ทั้งน่ากลัวและน่าเย้ายวนใจไปพร้อมกัน คำพูดของเขาที่ว่า "คืนนี้เธอต้องใส่ชุดที่ฉันเลือกไว้ให้" ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอราวกับคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้เธอใช้ความคิดอย่างหนักในขณะที่เดินไปยังห้องแต่งตัวอย่างเชื่องช้า ซูหลิงรู้ดีว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธความต้องการของหลงเฟยได้ แต่ลึกๆ แล้วเธอก็ไม่อยากยอมแพ้ง่ายๆ เธอจึงเลือกที่จะเปลี่ยนชุดด้วยตัวเองเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้ถูกบังคับให้ทำอะไรตามที่เขาต้องการทั้งหมด เธอก้าวเข้าไปในห้องแต่งตัวอย่างเงียบเชียบและใช้เวลาในการพิจารณาเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ภายในตู้ในตู้เสื้อผ้ามีชุดราตรีมากมายหลายแบบ ทั้งชุดที่เรียบร้อยและชุดที่เซ็กซี่เกินกว่าที่เธอจะกล้าใส่ เธอจ้องมองไปที่ชุดเดรสที่หลงเฟยเลือกไว้ให้ก่อนจะเลื่อนสายตาไปที่ชุดอื่นเพื่อค้นหาชุดที่เหมาะสมกว่าสุดท้าย เธอก็พบชุดที่ถูกใจ เป็นชุดเดรสผ้าไหมสีชมพูอ่อนที่ดูเรียบง่ายแต่กลับให้ความรู้สึกหรูหรา ซูหลิงเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วแ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 แผนหนีที่ล้มเหลว
รุ่งเช้ามาถึงพร้อมกับความมุ่งมั่นครั้งใหม่ในใจของ ซูหลิง แม้ร่างกายจะยังคงระบมและจิตใจเต็มไปด้วยความสับสนจากค่ำคืนที่ผ่านมา แต่ประกายไฟแห่งการแก้แค้นและอิสรภาพกลับลุกโชนขึ้นอีกครั้ง รอยจูบและรอยแดงช้ำบนผิวของเธอไม่เพียงเป็นหลักฐานการถูกครอบครอง แต่ในสายตาของซูหลิง มันคือรอยสักแห่งความแค้นที่สลักลึกลงไปในวิญญาณ เตือนให้เธอต้องแข็งแกร่งและหลบหนีออกไปจากกรงทองของ หลงเฟย ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตามเธอจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว กินอาหารเช้าเพียงเล็กน้อยเพื่อเติมพลัง รสชาติจืดชืดของอาหารไม่อาจกลบความขมปร่าในลำคอ จากนั้นจึงเริ่มสำรวจเพนท์เฮาส์อีกครั้งอย่างละเอียดถี่ถ้วน เธอรู้ว่าหลงเฟยไม่ได้ประมาท เขาวางระบบรักษาความปลอดภัยไว้แน่นหนา ทุกย่างก้าวของเธอบ่งบอกถึงความระมัดระวัง แต่ในแววตากลับฉายชัดถึงความมุ่งมั่นที่ไม่อาจสั่นคลอน เธอเชื่อว่าทุกอย่างย่อมมีช่องโหว่เสมอ ซูหลิงเดินไปตามระเบียงทางเดินยาวที่เชื่อมแต่ละห้องเข้าหากัน เธอใช้มือลูบไล้ไปตามผนัง ตรวจสอบทุกจุดที่สงสัย จนกระทั่งเธอรู้สึกถึงรอยต่อเล็กๆ บนผนังใกล้กับห้องเก็บของที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อนซูหลิงใช้เวลานานในการพยายามแกะรอยต่อ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 สัมผัสที่ไม่อาจลืม (NC)
อีกครั้งที่ร่างของ ซูหลิง ถูกทิ้งลงบนเตียงอย่างไม่ใยดี เสื้อผ้าที่เคยสวมใส่ขาดวิ่นเผยให้เห็นรอยถลอกและรอยแดงช้ำที่เกิดขึ้นจากการดิ้นรนเมื่อครู่ ดวงตาของเธอพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ ความสิ้นหวังกัดกินหัวใจจนเธอแทบจะไม่มีแรงหายใจ ร่างกายสั่นระริกด้วยความอ่อนล้าและหวาดกลัว แต่สิ่งที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าคือประกายไฟในดวงตาของ หลงเฟย ที่ลุกโชนด้วยโทสะและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน "ปล่อยฉันนะ...หลงเฟย" หลงเฟยทาบทับร่างของซูหลิงไว้ เขามองสำรวจใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตาของเธอด้วยแววตาเย็นชา แต่ในความเย็นชานั้นกลับแฝงไว้ด้วยความคลั่งไคล้ที่น่าสะพรึงกลัว มือหนาของเขาเลื่อนไปบีบปลายคางของซูหลิงอย่างแรง บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา"เธอคิดว่าเธอจะหนีจากฉันไปได้งั้นเหรอ ซูหลิง" เสียงของหลงเฟยแหบพร่าและดุดัน "ความพยายามของเธอ... มีแต่จะทำให้ฉันยิ่งต้องการครอบครองเธอมากขึ้นเท่านั้น"ก่อนที่ซูหลิงจะได้ทันตอบอะไร ริมฝีปากของหลงเฟยก็บดเบียดลงมาบนริมฝีปากที่บวมช้ำของเธออย่างรุนแรง จูบนี้เต็มไปด้วยความโกรธ การลงโทษ และการครอบครอง เขาดูดเม้ม กลืนกินลมหายใจของเธออย่างบ้าคลั่ง ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาในโพรงปาก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 ประกาศความเป็นเจ้าของ
รุ่งเช้ามาเยือนพร้อมกับร่างกายที่ปวดร้าวอย่างเช่นเคย ซูหลิง ตื่นขึ้นมาบนเตียงที่ยังคงมีกลิ่นอายของ หลงเฟย เหลืออยู่ เธอสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าข้างกาย เขามักจะจากไปเสมอหลังจากที่ร่างกายของเธอถูกครอบครองจนหมดเรี่ยวแรง ทิ้งไว้เพียงรอยประทับที่ฝังลึกทั้งบนผิวหนังและในจิตใจ ซูหลิงรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ความรู้สึกสับสนระหว่างความเกลียดชังและความปรารถนาที่ไม่อาจเข้าใจได้กัดกินหัวใจเธอหญิงรับใช้เข้ามาเตรียมอาหารและเสื้อผ้าให้ซูหลิง พวกเธอมีท่าทีนอบน้อม แต่แววตาที่มองมาก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความไม่ไว้วางใจและบางสิ่งบางอย่างที่ซูหลิงไม่อาจคาดเดาได้ ซูหลิงฝืนกินอาหารเช้าเข้าไปเพียงเล็กน้อย ร่างกายของเธอยังคงอ่อนล้า แต่จิตใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เธอรู้สึกได้ว่าบางสิ่งบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นหลังจากอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่ถูกเตรียมไว้ – ชุดราตรีสีดำเรียบหรู แต่ยังคงเผยให้เห็นสัดส่วนที่เย้ายวน – ซูหลิงก็ถูกพาไปยังห้องโถงใหญ่ของเพนท์เฮาส์ เธอพบว่าอามายืนรออยู่ด้วยท่าทีเคร่งขรึม"คุณผู้หญิงคะ นายท่านสั่งให้เราพาคุณไปเตรียมตัวสำหรับงานคืนนี้ค่ะ" อา
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status