บทที่ 3

ความเงียบสนิทปกคลุมสวนทั้งหมด

แม้แต่นักเชลโล่ในวงเดอะสตริงควอร์เท็ตยังทำคันชักหล่นลงกับพื้นดังกึก

"โซรา! เธอบ้าไปแล้วหรือ?"อิซาเบลล่าร้องลั่น ชี้นิ้วมาที่ฉัน "เธอทำแบบนั้นกับโรบินได้ยังไง!"

ฉันเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย็นชา "ก็ทำไปแล้ว แล้วไง?"

ฉันรู้ดีว่านี่คือเล่ห์เหลี่ยมแรกที่อิซาเบลล่าเคยใช้กับเอเลน่าในชาติที่แล้ว ดึงสามีใหม่ไปในวันต่อจากวันหมั้นแทบจะทันที ครั้งนี้ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอทำอีกได้

น่าแปลกใจที่โรบินดูไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย

เขาลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่วและปัดเศษฝุ่นออกจากสูท

"แค่หยอกกันนิดหน่อย ระหว่างสามีภรรยา" เขาประกาศต่อหน้าแขกที่ยังตกตะลึง ก่อนที่มือของเขาจะยื่นออกมาจับข้อมือฉันไว้

เขาหันไปหาอิซาเบลล่าที่ยังอ้าปากค้างอยู่ น้ำเสียงราบเรียบ "เราจะไปกับเธอพรุ่งนี้"

"อ-อะไรนะ?" ดวงตาของอิซาเบลล่าเบิกกว้าง "แต่โรบิน..."

"เธอคือคู่หมั้นของฉัน คุณนายคนต่อไปของตระกูลนี้" โรบินตัดบท "เป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้วที่เธอจะไปร่วมแสดงความเคารพต่อพ่อของเธอด้วย"

อิซาเบลล่าเอามือปิดปากแล้ววิ่งหนีออกไปพร้อมเสียงสะอื้น

โรบินเอนตัวเข้ามา ริมฝีปากแทบจะแตะหูของฉัน "พอใจแล้วหรือยัง? ผ่านคืนนี้ไปก่อน ฉันจะอธิบายทีหลัง เป็นเด็กดีนะ แมวป่าตัวน้อยของฉัน"

"อย่าเรียกฉันว่าแมวป่า" ฉันเหยียบเท้าของเขาอย่างแรง

งานเลี้ยงสิ้นสุดลง และนี่คือคืนแต่งงานของเรา

ห้องนอนหลักที่หรูหราเต็มไปด้วยกลีบกุหลาบ ความพยายามสร้างบรรยากาศโรแมนติกที่ดูงุ่มง่ามเกินไป

ฉันนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ค่อยๆ เช็ดทำความสะอาดปืนบราวนิ่งที่สั่งทำพิเศษที่เพิ่งดึงออกจากซองปืนที่ต้นขาใต้ชุดราตรี

ประตูเปิดออก

โรบินเดินเข้ามาพร้อมคลายเน็คไทออก เขาเห็นปืนในมือฉันและยกคิ้วขึ้น "เป็นชุดนอนที่น่าสนใจมากเลย"

"ฉันไม่ชอบเสียเวลา" ฉันพูดพลางยกปืนขึ้นจนปากกระบอกสีดำสนิทเล็งตรงกลางแสกหน้าของเขาพอดี "โรบิน เคน... ฉันเกลียดพวกผู้ชายที่ชอบปั่นหัวคนอื่น ถ้านายคิดว่าจะมีเมียไว้ที่บ้านแล้วซุกเมียน้อยไว้ข้างนอก หรือกำลังพยายามหาทางรอดโง่ๆ จากแม่สาวอิซาเบลล่านั่นล่ะก็ เราจบเรื่องนี้กันตรงนี้เลยดีกว่า ผู้ชายอย่างคุณน่ะ มีเกลื่อนหาได้ทั่วไป แต่ผู้หญิงอย่างฉัน โซร่า โรมาโน ไม่ใช่"

เขาไม่ขยับแม้แต่น้อย เดินตรงเข้าหาปากกระบอกปืนจนเหล็กเย็นชิดติดกับหน้าผากของเขา

"จบกันเหรอ? ไม่มีทาง"

"งั้นก็อย่าอยากได้ทุกอย่างในคราวเดียวสิ?"ฉันเย้ยหยัน "น่าประทับใจมาก หัวหน้ามาเฟีย คิดจะกอบโกยทุกอย่างเลยเหรอ?"

โรบินถอนหายใจหนัก ครั้งแรกที่ผู้ชายเย็นชาคนนี้ดูอ่อนล้าขึ้นมาจริงๆ เขายื่นมือมาจับปากกระบอกปืนเบาๆ แล้วกดมันลง ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ฉัน

"พ่อของอิซาเบลล่าเป็นผู้อาวุโสที่เคยช่วยชีวิตฉัน ฉันสัญญากับเขาว่าจะดูแลเธอ มันคือหน้าที่ ไม่ใช่ความรัก" เขามองตรงเข้ามาในดวงตาของฉัน สีหน้าจริงจังขั้นสุด "ฉันแต่งงานกับเธอ เธอคือภารกิจภรรยาคนเดียวของฉัน ในตระกูลเคนไม่มีการหย่า ทางออกทางเดียวคือออกไปนอนในโลงศพ และฉันจะไม่ยอมให้ใครดูถูกภรรยาของฉัน"

เขาหยุดนิ่ง น้ำเสียงเบาลงอีก "ฉันจะรักษาระยะห่างกับเธอ นั่นคือสัญญาของฉันกับเธอ"

ฉันจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาและเห็นแต่ความจริงใจ

"ถ้านายผิดคำพูด" ฉันพูดพร้อมเสียบปืนกลับเข้าซอง "ฉันจะเป็นคนฝังกระสุนเข้าตัวนายเอง"

"แน่นอน" โรบินพูด มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย

วินาทีถัดมา เขาดันฉันลงไปบนที่นอนนุ่ม

ความเย็นชาสูญหายไป แทนที่ด้วยพลังงานดิบๆ ที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเป็นชาย

"เมื่อเงื่อนไขชัดเจนแล้ว" นิ้วของเขาลูบไล้ไปตามกระดูกไหปลาร้าของฉัน "ก็ถึงเวลาปิดดีลกันได้แล้ว"

ฉันมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่อยู่ใกล้กับหน้าฉันมาก และหัวใจก็พลาดจังหวะไปหนึ่งครั้ง

ช่างมันเถอะกับการทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

ฉันเอื้อมมือขึ้นไปโอบรอบคอเขา แล้วดึงเขาลงมาจูบ

ครั้งนี้เร่าร้อนและรุนแรงกว่าที่จูบกันในสวน

อากาศในห้องเริ่มร้อนขึ้น มือของโรบินเลื่อนขึ้นมาตามชุดของฉัน ลมหายใจของเขาติดขัด

เขากระซิบข้างหูของฉัน น้ำเสียงแหบพร่า "เธอเป็นของฉันแล้วตอนนี้ เมียของฉัน"

ขณะที่ฉันกำลังจะพยักหน้า...

ตึง ตึง ตึง!

เสียงทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง

"บอส! เกิดเหตุฉุกเฉิน!" เสียงการ์ดตะโกนมาจากนอกประตู "คุณอิซาเบลล่าทิ้งจดหมายลาตายไว้แล้วหายตัวไป!"

ร่างกายของโรบินแข็งทื่อทันที ไฟที่ร้อนระอุระหว่างเราดับลงในพริบตา

เขาลุกขึ้นพรวดและเริ่มติดกระดุมเสื้อ "ฉันกำลังไป"

สัญญาเขาแค่นี้เองเหรอ

ฉันคว้าหมอนและขว้างใส่หลังของเขา

"การ์ดในตระกูลนี้ไม่มีประโยชน์กันทุกคนเลยเหรอ?หัวหน้ามาเฟียต้องออกไปหาเธอเองเลยเหรอ? โรบิน เคน นายลืมไปแล้วเหรอว่าคืนนี้คืนอะไร?!"