บทที่ 2

ฉันไม่มีเวลาให้กับการแสดงงี่เง่าของหล่อน ฉันลุกขึ้นและเดินตรงไปหาผู้ชายคนนั้น

อิซาเบลล่าดูเหมือนไม่เคยถูกมองข้ามเช่นนี้มาก่อน รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งทื่อค้างอยู่กับที่

ฉันโยนสัญญาแต่งงานลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี "โรบิน เคน? ฉัน โซรา โรมาโน่ คู่หมั้นของคุณ สัญญาอยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าไม่มีปัญหา พาฉันไปที่ห้องได้เลย ฉันต้องอาบน้ำและพักผ่อน"

ดวงตาของโรบินกวาดจากกระดาษมาที่ใบหน้าของฉัน เขาไม่พูดอะไร

อิซาเบลล่าดูตกใจราวกับเห็นปรากฏการณ์แปลกประหลาด คงเพราะไม่เคยเห็นใครกล้าพูดกับระดับหัวหน้ามาเฟียแบบนี้มาก่อน เธอดึงแขนเสื้อของเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "โรบิน... ฉันรู้สึกว่าเธอไม่ชอบฉันนะ..."

ถ้าเธอทำแบบนี้กับเอเลน่า น้องสาวของฉันคงตะกุกตะกักขอโทษไปแล้ว

แต่ฉันไม่ใช่เอเลน่า

"แล้วเธอเป็นใครล่ะ?"ฉันตัดบทเธอ น้ำเสียงปนความหงุดหงิด "ทำไมฉันต้องชอบเธอด้วย?เธอปากมากเลยนะสำหรับคนนอกบ้านแบบนี้"

อิซาเบลล่าตัวแข็งทื่อ

ฉันหันกลับไปหาโรบินและเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ "หรือว่านโยบายของตระกูลเคนคือปล่อยให้คนนอกมาครอบงำบ้านได้เลย?"

ในที่สุด โรบินก็ขยับตัว

เขาดึงแขนออกจากมือของอิซาเบลล่าอย่างเรียบเฉย ไม่แม้แต่จะสนใจสีหน้าตกใจของเธอ รอยยิ้มเบาๆ เกิดขึ้นที่มุมปาก

"บัตเลอร์ พาคุณนายไปที่ห้องนอนหลัก"

ขณะที่ฉันเดินตามบัตเลอร์ขึ้นบันได ฉันได้ยินเสียงอิซาเบลล่าสะอึกสะอื้นอยู่ด้านหลัง

ฉันยิ้มเยาะเย้ยในใจ ถ้าแค่นี้ยังรับไม่ได้ เธอก็คงลำบากน่าดู

ห้องนอนใหญ่กว้างขวาง สะอาดหมดจด และหรูหราเกินจะบรรยาย ฉันอาบน้ำนานๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ และรู้สึกดีขึ้นมากเลยทีเดียว

สามวันต่อมา งานเลี้ยงหมั้นจัดขึ้นที่สวนของคฤหาสน์

ตระกูลมาเฟียใหญ่ทุกตระกูลในนิวยอร์กส่งตัวแทนมาร่วมงาน นี่คืองานสำคัญมาก

เมื่อฉันปรากฏตัวในชุดราตรีสีดำที่สั่งตัดพิเศษ เดินเคียงข้างโรบิน สายตาทุกคู่ในงานต่างจับจ้องมาที่เรา

"เจ้าสาวสวยมากเลย"

"ถูกจับคู่แต่งงานกันมา แต่ดูเข้าคู่กันดีนะ..."

และแล้วอิซาเบลล่าก็เริ่มการแสดงของเธออีกครั้งตามจังหวะเวลา

เธอสวมชุดขาวสะอาด ดวงตาแดงก่ำ ดูอ่อนแอและน่าสงสาร

"ฉันอิจฉาโซราจริงๆ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แค่กระดาษแผ่นเดียวก็กลายเป็นคุณนายตระกูลเคนได้แล้ว ไม่เหมือนฉัน... ฉันได้แค่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของโรบินเท่านั้น..."

มีนัยยะแฝงลอยอยู่ในอากาศ และเสียงกระซิบของผู้คนก็เริ่มเปลี่ยนทิศทาง เธอกำลังบอกให้ทุกคนรู้ว่าพวกเขาสองคนมีความสัมพันธ์พิเศษ

ฉันมองดูผู้ชายข้างๆ ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์เหมือนเดิม

ก็แน่ล่ะ มีปากแต่ไม่ยอมพูดเพื่อตัวเอง

ได้เลย ถ้าเธออยากดูการแสดง ฉันจะให้ดู

ฉันหมุนตัวกลับ เอาแขนโอบรอบคอของโรบิน และต่อหน้าทุกคน ฉันจูบเขาอย่างไม่ยั้ง

ภายในสวนทั้งหมดเงียบกริบ

เมื่อฉันถอยออกมา ฉันส่งสายตาพึงพอใจไปยังอิซาเบลล่าพร้อมยกคิ้วข้างหนึ่ง "เธอพูดถูก ฉันแหละคือผู้หญิงที่สมควรได้ตำแหน่งนี้"

ใบหน้าของเธอซีดลงทันที น้ำตาไหลพรากลงบนแก้ม

"และอีกอย่าง" ฉันเสริม "อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องแสร้งทำเป็นเหยื่อเพื่อเรียกร้องความสนใจ"

เธอยืนงงอยู่ พูดไม่ออก ทำได้แค่หันไปหาโรบินเพื่อขอความช่วยเหลือ "โรบิน พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบการจากไปของพ่อฉัน คุณจะมารับฉันใช่ไหม? เราอยู่ด้วยกันในวันนั้นมาทุกปีแล้ว..."

ฉันจิกเล็บเบาๆ ที่ด้านหลังคอของโรบิน เป็นสัญญาณเตือนที่ไม่ต้องใช้คำพูด

แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ฉันตกใจก็เกิดขึ้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า "พรุ่งนี้จะจัดการทุกอย่างให้พร้อม"

ความโกรธพุ่งขึ้นมาในอก ฉันกำมือรัดคอของเขาแน่นขึ้น ใช้แรงนั้นหมุนตัว แล้วจับเขาขว้างข้ามไหล่ของฉันออกไป