ในวันที่ฉันเซ็นชื่อแทนเธอ

ชีวิตแต่งงานยี่สิบปีของฉันจบลงด้วยความตาย และคนที่ลงมือ…คือสามีของฉันเอง มาร์โก คอร์วินี รวมถึงลูกชายของเรา แน่นอน ก่อนหน้านั้นเขาได้กลืนกินอำนาจอาณาจักรของตระกูลฉันไปจนสิ้น ทั้งหมดก็เพื่อ อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ เจ้าหญิงแห่งตระกูลคู่อริ

ฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง..ฉันย้อนกลับมาแล้ว..

กลับมายังโบสถ์ ในวันที่ฉันทำสัตย์สาบานด้วยเลือดกับมาร์โก และเป็นวันที่สองหลังพิธีฝังศพพ่อแม่ของฉันด้วย

“ในนามของตระกูลโรมาโนและคอร์วินีเราขอเป็นสักขีพยานแห่งคำสาบานนี้ คำสาบานที่จะผูกสองอาณาจักรเข้าด้วยกันทั้งด้วยสายเลือด…และด้วยกฎหมาย”เสียงของบาทหลวงดังกังวานก้องไปทั่วมหาวิหารโฮลีเนมแห่งชิคาโก

คู่หมั้นของฉัน มาร์โก ยืนอยู่ข้างกาย

ในมือเขาถือกริชพิธีการ มรดกตกทอดของตระกูล

แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่แถวหลังสุดของโบสถ์

เหมือนครั้งก่อนทุกประการ

อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ เธอสวมชุดผ้าไหมสีแดงเลือดหมู พร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะประดับอยู่บนริมฝีปาก

ฉันจำสร้อยคอไพลินเส้นนั้นได้

ชิ้นเด่นจากงานประมูลของโซเธอบีส์ ครั้งล่าสุด

ดูเหมือนมาร์โกจะไม่เคยลังเลเลย หากการทุ่มเงินจะทำให้อิซาเบลลามีความสุข

เธอรู้เต็มอกว่าเขารักเธอ

ส่วนฉัน เป็นได้เพียงเครื่องสังเวยบนแท่นบูชาแห่งอำนาจ

ความทรงจำจากชีวิตก่อนค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมา คมชัดราวคมมีดที่เฉือนหัวใจอย่างเชื่องช้า

คืนแต่งงานของฉัน.....ฉันนั่งรออยู่ในชุดนอนผ้าไหมตัวใหม่

รอทั้งคืน แต่มาร์โกไม่เคยปรากฏตัว

เขาไปปลอบโยนอิซาเบลลา ที่อ้างว่าหวาดหวั่นกับพิธีของเรา

“เธอเป็นแค่แขกนะ ซามารา แต่เธอคือคนในครอบครัว ครอบครัวต้องเข้าใจ”

คำพูดนั้น เขาใช้กล่อมฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตลอดยี่สิบปี

และตลอดยี่สิบปีนั้นฉันต่อสู้ด้วยสิ่งเดียวที่มีอยู่：กองกำลังเก่าของพ่อ และอำนาจที่ฉันมีต่อกิจการของตระกูล

แต่เขาอดทนเหลือเกิน ดุจปลวกตัวหนึ่ง ที่ค่อย ๆ แทะกินเสาหลักชีวิตของฉันทีละชิ้น ทีละชิ้น อย่างเงียบงัน

ยี่สิบปีเต็มที่เขาค่อย ๆ ตัดฉันออกจากโลกภายนอก พรากอำนาจ พรากเสียง พรากทุกสิ่งที่เคยเป็นของฉัน แล้วเฝ้ารอ

เขารอ…รอจนกระทั่งลูกชายของเราเติบใหญ่ เติบโตพอจะก้าวขึ้นเป็นทายาทโดยชอบธรรม

ผู้มีสิทธิ์ครอบครองทุกอย่างแทนฉัน

และเมื่อฉันทำหน้าที่ของตนจนหมดสิ้น ฉันก็กลายเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นอีกต่อไป

จนกระทั่งลูกชายยืนอยู่ข้างเตียงมรณะของฉัน ถ้วยยาพิษสั่นไหวอยู่ในมือเขา

“แม่ไม่มีประโยชน์แล้ว พ่อต้องการตระกูลฟัลโคเน่”

แล้วมาร์โกก็โน้มตัวลงมา ถ้อยคำสุดท้ายของเขาอ่อนโยน…แต่โหดร้ายยิ่งกว่าคมมีด

“เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันจะรักเครื่องมือได้ ซามารา เธอไร้เดียงสาเหลือเกิน”

เล็บของฉันจิกฝ่ามือตัวเอง ความเจ็บแหลมคมดึงฉันออกจากห้วงอดีต

ทำให้สติฉันนิ่งขึ้น เย็นลง และเฉียบคมกว่าเดิม

ตอนนี้เขากำลังจะเล่นเกมเดิมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ฉันจะไม่เป็นหมากของใคร

“มาร์โก…” ฉันเอ่ยเรียบเบา

เขาหันมามองในที่สุด ละสายตาจากอิซาเบลลา

“อะไร?” น้ำเสียงห่างเหิน ราวกับฉันเป็นเพียงคนที่เขารำคาญ

“สัญญาเลือดนี่…คุณอ่านละเอียดแล้วหรือยัง?”

เขาขมวดคิ้ว “แน่นอน เธอคิดว่าฉันจะสะเพร่า?”

หัวใจฉันเหมือนร้าวเป็นเสี่ยง แม้ยืนต่อหน้าพระเจ้า

แม้อยู่หน้าแท่นบูชา น้ำเสียงของเขาก็ยังเย็นชาใส่ฉัน

“ฉันแค่อยากยืนยันชื่อเจ้าสาวเท่านั้น”

มาร์โกก้มมองเอกสาร พลางหัวเราะหยัน

“ซามารา โรมาโน จะเป็นใครได้อีก?”

แววตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนของเขา คือคำยืนยันเพียงอย่างเดียวที่ฉันต้องการ

จังหวะที่เขาหันไปพูดกับบาทหลวง ฉันขยับมืออย่างเงียบงัน

มือสั่นเล็กน้อย แต่ใจฉันมั่นคง

ฉันสลับเอกสารกับฉบับที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ

ความเปลี่ยนแปลงมีเพียงเล็กน้อย

แต่เมื่อเซ็นลงไปแล้ว มันจะกลายเป็นกฎหมายของตระกูล

ไม่มีวันหักล้างได้

มาร์โกต้องการอิซาเบลลา?

ฉันจะมอบเธอให้เอง

ปลายกริชจิ้มนิ้วฉันเบา ๆ หยดเลือดซึมออกมา หยดลงบนชื่อที่ฉันเขียนไว้

อิซาเบลลา ฟัลโคเน่

น้ำตาเอ่อคลอ ไม่ใช่เพราะบาดแผล

แต่เพราะในที่สุด ความทุกข์ยี่สิบปีของฉันกำลังสิ้นสุด

“คำสาบานเสร็จสิ้นแล้ว”

เสียงบาทหลวงดังก้องไกลราวหมอกบาง

มาร์โกพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ประกายชัยชนะวาบในดวงตา

เขาคิดว่าเขาคุมทุกอย่างได้ ไม่รู้เลยว่าเขาเพิ่งล่ามตัวเองไว้

กับผู้หญิงที่เขาปรารถนา

ส่วนฉัน…ในที่สุดก็ได้เป็นอิสระ

หลังพิธี แขกค่อย ๆ ทยอยกลับ

มาร์โกเดินตรงไปหาอิซาเบลลา กระซิบถ้อยคำหวานข้างหูเธอ

เธอหัวเราะเบา ๆ เสียงใสราวระฆัง แต่แฝงความเย้ยหยัน

ไม่มีใครมองมาทางฉัน เหมือนตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา

ฉันกลับคฤหาสน์โรมาโน เปิดตู้เซฟ

หยิบเอกสารกองทุนลับที่แม่ทิ้งไว้ ห้าสิบล้านดอลลาร์

ก่อนสิ้นลมหายใจ แม่เคยจับมือฉันแน่น

“ซามารา ถ้าวันหนึ่งลูกต้องหนี ใช้เงินนี้เริ่มต้นใหม่”

ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจ วันนี้ฉันเข้าใจแล้ว

แม่เองก็เคยเป็นเครื่องสังเวย ในชีวิตแต่งงานทางการเมือง

ความอดทนทั้งชีวิตของเธอ คือกุญแจที่ไขทางหนีให้ฉัน

ขณะที่ฉันหยิบพาสปอร์ต เสียงมาร์โกลอดผ่านประตูไม้โอ๊กเข้ามา

เขากำลังคุยโทรศัพท์ น้ำเสียงอ่อนโยน…จนน่าแปลกใจ

“ไม่ต้องห่วง อิซาเบลลา คำสาบานเลือดก็แค่พิธี”

มือฉันหยุดนิ่ง “พอสัญญามีผล ฉันก็มีเหตุผลกำจัดเธออย่างถูกต้อง”

ลมหายใจฉันชะงัก ในชีวิตก่อน เขาระวังตัว

หวาดกลัวอำนาจของฉัน แต่ครั้งนี้

เขามองความเงียบของฉันเป็นความอ่อนแอ

ช่างโง่เขลา

“แน่ใจนะว่ายัยนั่นจะไม่สร้างปัญหา?”

เสียงหัวเราะของอิซาเบลลาคมใสราวแก้ว

เสียงของมาร์โกตอบกลับ อบอุ่นอย่างที่เขาไม่เคยมอบให้ฉัน

“ถ้าเธอกล้าก้าวพลาดแม้แต่คำเดียว…ฉันจะทำให้เธอหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล”