ตอนที่ 9 : เมื่อมือของเขาลูบไล้บนตัวเธอ

ตอนที่ 9 : เมื่อมือของเขาลูบไล้บนตัวเธอ

   

ภายในห้องนอนมาสเตอร์โทนเทาดำสไตล์โมเดิร์นที่กว้างจนเกือบจะเป็นสนามฟุตบอล โลมาเดินอ้าปากค้าง มือหนาของปราบ (ที่ตอนนี้เธอครอบครองอยู่) เผลอไปลูบไล้ผนังหินอ่อนและแจกันนำเข้าอย่างตื่นเต้น จนปราบต้องคอยกระชากข้อมือเตือนสติเป็นระยะ

“บอส... แจกันนี่ถ้าหนูทำแตก หนูต้องชดใช้ด้วยการเป็นแคดดี้ไปอีกกี่ปีเนี่ย” โลมาถามพลางชะโงกหน้าไปดูวิวกรุงเทพฯ จากระเบียงชั้น 30

“ถ้าคุณหยุดเอามือของผมไปแตะของสุ่มสี่สุ่มห้า ผมจะหักหนี้คุณหนึ่งแสน” ปราบตวาดแหวพลางดึงมือตัวเองคืน แต่ออกแรงมากไปหน่อยจนโลมาเซถลาลงมานั่งแปะอยู่บนพรมข้าง ๆ ในระยะหนึ่งฟุตพอดี

แต่ก่อนที่สงครามน้ำลายจะเริ่มขึ้น กลิ่นควันธูปไหม้ที่ฉุนกึกก็ลอยคลุ้งขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยือกที่บาดลึกเข้าไปในกระดูก

“ฮ่า ๆ ... ปากดีนักนะพ่อหนุ่ม อยากรู้นักว่าวิมานแก้วของเจ้า จะทนกลิ่นโคลนสาปควายจากศาลข้าได้นานแค่ไหน... ถ้าไม่อยากเน่าตายในห้องนี้ ก็คลานกลับมาหาข้าซะ!”

ปราบในร่างโลมาสะดุ้งโหยงจนตัวโยน แรงกระตุกจากด้ายแดงทำให้โลมาในร่างปราบต้องถลาเข้าไปกอดร่างตัวเองไว้แน่น

“บอส! ได้ยินใช่มั้ยจ๊ะ เจ้าแม่ตามมาทวงคำขอขมาถึงห้องนอนเลย!” โลมาหน้าซีด เสียงทุ้มสั่นเครือด้วยความกลัว

“หยุดพูด! แล้วดูนั่น... โคลนมาจากไหน!” ปราบก้มมองพื้นพรมราคาแพงที่ปรากฏรอยเท้าเปื้อนโคลนผุดขึ้นมาเป็นทาง ทั้งที่พวกเขายังไม่ได้ขยับไปไหน กลิ่นเหม็นอับดินเลนเริ่มหนาแน่นจนปราบรู้สึกคลื่นไส้ ทางเดียวที่จะสลัดกลิ่นอัปมงคลนี้ออกไปได้คือ "ต้องอาบน้ำ"

---

ภายในโซนฝักบัวเรนชาวเวอร์ 

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องน้ำที่กลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อม ปราบ (ในร่างโลมา) ยืนตัวสั่นเทาอยู่ใต้สายน้ำอุ่น เขามองมือเล็ก ๆ ของโลมาด้วยความรู้สึกสับสน กลิ่นโคลนยังติดกาย แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับนิ้วสัมผัสผิวเนื้อนวลเนียนของร่างที่ตนอาศัยอยู่

“บอสจะยืนเป็นรูปปั้นเจ้าแม่มะขามทองอีกนานมั้ยจ๊ะ ถ้าไม่ล้างออกตอนนี้กลิ่นธูปมันจะติดไปถึงพรุ่งนี้เช้านะ” โลมา (ในร่างปราบ) เอ่ยเตือนพลางเบียดตัวเข้ามาในระยะจำกัด

“ผม... ผมทำไม่ได้!” ปราบหลับตาปี๋ 

“จะให้ผมเอามือตัวเองไปถู... ถูตัวคุณเนี่ยนะ มันประหลาดเกินไป”

โลมาถอนหายใจยาว แย่งขวดสบู่เหลวราคาแพงมาถือไว้ 

“มานี่จ้ะ ในเมื่อบอสไม่กล้าจับร่างหนู งั้นหนูจัดการเอง ร่างหนู... หนูรู้จุดว่าต้องขยี้ตรงไหน!”

“ขยี้อะไรของเธอ! ยัยโลมา!”

สัมผัสย้อนศรเริ่มขึ้นเมื่อโลมาในร่างชายหนุ่มขยับเข้าประชิดแผ่นหลังบาง มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามเริ่มลูบไล้ไปตามลำคอและแผ่นหลังเนียนละเอียดของตัวเอง (ที่ปราบสิงอยู่)

ปราบสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสจากมือของเขาเองที่ถูกควบคุมโดยหญิงสาวจอมแก่นสัมผัสลงบนผิวเนื้อ ฝ้าไอน้ำเริ่มเกาะหนาตามกระจก บรรยากาศในโซนฝักบัวแคบลงถนัดตา

“บอส... ยืนเฉย ๆ สิ อย่าเพิ่งถอย แขนหนูตึงไปหมดแล้ว!”

สัมผัสจากปลายนิ้วที่เคยเป็นของเขา แต่บัดนี้ถูกควบคุมโดยคนอื่น กลับทำให้ปราบรู้สึกซ่านสยิวอย่างประหลาด ทุกครั้งที่มือหนานั้นขยับวนบนผิวเนื้อที่บอบบาง มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ วิ่งพล่านจนเขาต้องขบเม้มริมฝีปากแน่น

“นุ่มจังเลย... ร่างหนูถ้าได้อาบน้ำดี ๆ กลิ่นสบู่แพง ๆ แบบบอส มันก็น่ามองเหมือนกันนะจ๊ะเนี่ย” โลมาเอ่ยชมร่างตัวเองซื่อ ๆ พลางโน้มตัวลงไปล้างฟองสบู่ที่ลาดไหล่ จนแผ่นอกกว้างของร่างปราบเบียดเสียดไปกับแผ่นหลังของร่างหญิงสาว

“หยุดพูด... แล้วล้างให้มันเสร็จ ๆ ไป” ปราบหลับตาปี๋ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้างหลังจะได้ยิน

ในขณะเดียวกัน ปราบก็ต้องใช้มือเล็ก ๆ ของโลมาเอื้อมไปสระผมให้ร่างสูงใหญ่ของตัวเอง เขาคุ้นชินกับไรผมนี้ดี แต่การที่ต้องมองมันผ่านสายตาที่ต่ำกว่าเดิม และใช้มือน้อย ๆ ขยี้แชมพูลงบนศีรษะตัวเอง มันเป็นความรู้สึกที่ก้ำกึ้งระหว่างความเขินอายกับความเผลอไผล

“บอส... ตรงนั้นแหละจ้ะ เกาแรง ๆ หน่อย หนูคัน...” โลมาครางเบา ๆ อย่างผ่อนคลาย

มือเล็กของปราบสั่นเทาขณะเลื่อนลงมาลูบผ่านลำคอแกร่งมาถึงแผงอกล่ำสัน เขาเผลอกดน้ำหนักมือลงบนมัดกล้ามที่ตัวเองปั้นมาอย่างดี สัมผัสระหว่างนิ้วเรียวบางกับความแข็งแกร่งของร่างกายลูกผู้ชายทำให้ความร้อนในห้องน้ำพุ่งสูงขึ้น... ด้ายแดงที่ข้อมือเริ่มเรืองแสงสีชมพูระเรื่อสลับแดงเข้มตามจังหวะชีพจรที่เต้นพุ่งพล่านพร้อมกัน

“บอส... นี่บอสจ้องร่างตัวเองตาไม่กะพริบเลยนะ หลงรักตัวเองเข้าแล้วเหรอ” โลมาแกล้งเย้าพลางก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกับหน้าผากจิ้มลิ้มของปราบ

“ผมแค่... ตรวจสอบว่าคุณทำร่างผมพังตรงไหนบ้างหรือเปล่าต่างหาก” ปราบรีบเบือนหน้าหนี แต่ในใจกลับสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมื่อความสะอาดกลับมา กลิ่นธูปจางหายไปเหลือเพียงกลิ่นหอมละมุน ปราบในร่างโลมาเอื้อมมือไปปิดวาล์วน้ำ ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบพื้น และเสียงลมหายใจที่ยังไม่เป็นจังหวะ

“อาบน้ำเสร็จแล้ว... ทีนี้ก็ออกไปแต่งตัว และจำไว้ด้วยนะ...” ปราบพยายามทำเสียงดุขณะที่ตัวยังเปียกโชก “เรื่องในห้องน้ำวันนี้... ถ้าคุณเอาไปบอกใครแม้แต่คำเดียว ผมจะฆ่าปิดปากคุณซะ!”

โลมาในร่างปราบหัวใจร่วน หัวเราะเสียงทุ้มต่ำ “จ้ะบอส... หนูจะเก็บความลับเรื่องที่บอส ‘สั่นสยิว’ กับร่างกายตัวเองไว้เป็นความลับสุดยอดเลยจ้ะ!”

“ยัยโลมา!!!”

เมื่อสมรภูมิฟองสบู่จบลง ความทุลักทุเลระลอกใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูห้องน้ำ ปราบ (ในร่างโลมา) ยืนตัวสั่นอยู่ในผ้าขนหนูผืนโตที่ดูจะใหญ่เกินตัวไปมาก ในขณะที่ โลมา (ในร่างปราบ) ยืนเกาหัวแกรก ๆ ในสภาพผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบโชว์ซิกแพ็กแน่นปึ้ก

“บอส... ชุดหนูมันเหม็นกลิ่นธูปหยั่งกับศพวัดธาตุทองแบบนั้น หนูใส่ต่อไม่ไหวจริง ๆ นะจ๊ะ” โลมาพยักพะเยิดไปทางกองเสื้อผ้าโบฮีเมียนที่ชุ่มโคลนอยู่บนพื้น

“เออ ผมก็ไม่คิดที่จะใส่ชุดเน่า ๆ นั่นมานอนบนเตียงราคาล้านแปดของผมหรอก!” ปราบตวาดแหวพลางชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าแบบ Walk-in closet 

“ไปหยิบเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงกีฬาขาสั้นในลิ้นชักซ้ายมือมาให้ผม... เอ๊ย ให้ร่างคุณใส่”

การแต่งตัวแบบ “หลับตา” จึงเริ่มขึ้นตามคำบัญชาของประธานจอมเนี๊ยบ เพราะปราบทนไม่ได้ที่จะเห็นร่างตัวเองแก้ผ้าต่อหน้าต่อตา (แม้จะเป็นวิญญาณคนอื่นก็ตาม)

“หลับตาเดี๋ยวนี้นะ ห้ามลืมตาจนกว่าผมจะบอก” ปราบสั่งเสียงเข้มขณะที่ทั้งคู่ขยับเข้าไปชิดกันในระยะ 1 ฟุต โลมาหลับตาปี๋ มือหนาของปราบคลำทางไปหยิบเสื้อยืด Oversize ออกมา

“บอสจ๊ะ... เสื้อบอสมันใหญ่ขนาดนี้ หนูจะใส่เข้าไปยังไงไม่ให้มันหลุดล่ะเนี่ย” โลมาบ่นพลางยื่นเสื้อที่คลำเจอให้ปราบ

“ส่งมานี่แล้วคุณน่ะ... อยู่นิ่ง ๆ ผมจะสวมให้ร่างคุณเอง” ปราบหลับตาคลำหาคอเสื้อ ทันทีที่เขายกแขนขึ้น ด้ายแดงก็กระตุกวูบจนหน้าของเขาซบลงที่แผงอกกว้างของตัวเองพอดี 

“อึ้ก อย่าขยับดิ”

มือเล็ก ๆ ของปราบสั่นเทาขณะพยายามสวมเสื้อยืดคอกลมเข้าที่ศีรษะของโลมา (ในร่างเขา) แต่มันช่างยากลำบากเมื่อทั้งคู่ต่างหลับตา ความนุ่มนวลของเนื้อผ้าสลับกับสัมผัสอุ่น ๆ ของผิวเนื้อทำให้ลมหายใจของคนทั้งคู่ติดขัด

“บอส... มือบอสโดนพุงหนู... หนูเสียวจ้ะ” โลมาอุทานพลางสะดุ้งโหยง

“เงียบหน่า ผมก็พยายามหาทางสวมให้อยู่นี่ไง” ปราบกัดฟันกรอด ในที่สุดเสื้อยืดตัวโคร่งก็หลุดพรวดลงมาคลุมร่างเล็กของโลมา เสื้อยืดที่ดูพอดีตัวสำหรับปราบ กลับกลายเป็น “ชุดนอนกระโปรง” สำหรับโลมาไปในทันที ชายเสื้อยาวลงมาเกือบถึงเข่า ปราบจำใจต้องคุกเข่าลง (ลากเอาโลมาในร่างยักษ์ต้องก้มตัวตามมาด้วยท่าทางสุดประหลาด) เพื่อสวมกางเกงเข้าที่ขาเรียวเล็ก

“บอส... ระวังนะจ๊ะ กางเกงบอสมันตัวใหญ่เท่าบ้าน หนูว่าถ้าหนูเดินกางเกงต้องหลุดแน่ ๆ” โลมาเตือนพลางพยายามทรงตัว

“ผมถึงต้องผูกเชือกให้ไง อยู่นิ่ง ๆ” มือเล็กของปราบควานหาเส้นเชือกที่ขอบกางเกงกีฬา สัมผัสเฉียดฉิวบริเวณหน้าท้องเนียนละเอียดทำเอาปราบหน้าร้อนผ่าว เขาเผลอออกแรงดึงเชือกจนแน่นเปรี๊ยะ

“โอ๊ยยย! บอส ไส้หนูจะขาดแล้วจ้ะ!” โลมาร้องลั่นจนลืมตัวลืมตาโพลงขึ้นมา

ภาพที่เห็นคือ ปราบในร่างสาวน้อยกำลังเงยหน้าขึ้นมาพอดีในระยะห่างไม่ถึงคืบ ดวงตากลมโตสบประสานกับดวงตาคมกริบของร่างตัวเอง แสงจากไฟกิ่งในห้องแต่งตัวสะท้อนหยดน้ำที่ยังเกาะตามไรผม บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ...

“บอส... บอสหน้าแดงจังเลยจ้ะ” โลมากระซิบเสียงนุ่ม (ในเนื้อเสียงทุ้มของปราบ)

“แดงเพราะโมโหคุณน่ะสิ ดูสภาพร่างคุณตอนนี้สิ หยั่งกับเด็กหลงทางเอาเสื้อพ่อมาใส่” ปราบรีบผละออก (เท่าที่ด้ายแดงจะอำนวย) แล้วยืนขึ้นมองผลงานตัวเอง

โลมาในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวยักษ์กับกางเกงกีฬาที่ขากางเกงกว้างจนใส่ขาเข้าไปได้พร้อมกันสองข้าง ดูน่าเอ็นดูเสียจนปราบต้องเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้ม

“เอาล่ะ... แต่งตัวเสร็จแล้ว ทีนี้ก็ถึงเวลาตกลงเรื่อง ‘ที่นอน’ ... จำไว้ว่านี่คือเตียงผม คุณ-ห้าม-นอน-น้ำลาย-ยืด-เด็ดขาด!”