ตอนที่ 8: แฝดสยามจำเป็น

ตอนที่ 8: แฝดสยามจำเป็น

หน้าศาลเจ้าแม่มะขามทองที่เพิ่งผ่านพายุอารมณ์มาหมาด ๆ บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก ปราบยืนตัวสั่นเทาพิงแผ่นหลังกว้างของตัวเองที่ โลมาสิงอยู่ ทั้งคู่พยายามจะเดินแยกจากกันแต่รอยด้ายแดงที่ข้อมือกลับกระตุกดึงไว้จนไหล่เบียดเสียดกันทุกย่างก้าว

“บอสคะ... อย่าเดินกระชากสิคะ หนูก็เจ็บข้อมือนะ” โลมาบ่นอุบพลางพยายามพยุงร่างยักษ์ให้เดินไปที่รถตู้ในท่าทางที่เหมือนแฝดสยามเดินสไลด์ข้าง

“คุณนั่นแหละก้าวขาให้มันยาว ๆ หน่อย ร่างผมมันก้าวยาวคุณไม่รู้หรือไง” ปราบตวาดแหวเสียงแหลม แต่พอก้าวพลาดขาเกี่ยวกันเองจนเกือบหน้าคะมำ เขาก็ต้องรีบคว้าเอวหนาของร่างตัวเองไว้แน่นท่ามกลางสายตาของ ชัย ที่อ้าปากค้างจนแมลงวันเกือบเข้าไปไข่ได้

“บอสครับ... น้องโลมา...” ชัยเรียกเสียงสั่น

“พี่ว่า... ถ้าจะรักกันปานจะแหกตูดดมขนาดนี้ บอสไม่ต้องทำสัญญาหนี้หรอกครับ แต่งงานเถอะครับพี่ขอร้อง”

“หุบปากไปเลยชัย ออกรถ” ปราบสั่งเสียงเขียวขณะที่ก้นกระแทกลงบนเบาะรถตู้ โดยมีโลมานั่งเบียดแนบชิดชนิดที่ว่ามดสักตัวยังคลานผ่านซอกขาไม่ได้ เพราะระยะ 1 ฟุตมันค้ำคออยู่

พอรถตู้เจ้ากรรมดันกระเด้งลูกระนาดในซอยจนร่างทั้งคู่กระแทกเข้าหากันอย่างแรง หน้าของปราบจมลงไปกับแผงอกล่ำ ๆ ของตัวเอง ส่วนโลมาก็เซไปชนผนังรถจนหน้าเหยเก

“โอ๊ย บอสโลมาจะไม่ไหวแล้วนะระยะ 1 ฟุตเนี่ยมันนรกชัด ๆ” โลมาละล่ำละลักพลางลูบแขนร่างบอสที่เธอมองว่ามันช่างเกะกะ

“บอสต้องกลับไปขอขมาเจ้าแม่เดี๋ยวนี้เลยนะจ๊ะ ไม่อย่างนั้นคืนนี้บอสได้เข้าห้องน้ำไปดูหนูทำธุระส่วนตัวแน่ ๆ”

“ขอขมา ไม่มีทางผมไม่ก้มหัวให้ตุ๊กตาดินเผาหรอก” ปราบตวาดลั่นพลางพยายามจะกระชากข้อมือตัวเองออกอีกรอบ แต่ยิ่งขืนรอยปานสีแดงที่ข้อมือก็ยิ่งร้อนวาบราวกับโดนไฟลวก จนเขาต้องถลาเข้าไปซบไหล่กว้างของตัวเองอย่างเสียไม่ได้

ตลอดเวลาภายในรถเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ต้องมานั่งเบียดกันในร่างที่สลับกัน ปราบในร่างสาวน้อยโบฮีเมียนยืนกอดอกหน้าบูดบึ้ง ส่วนโลมาในร่างนักธุรกิจหมื่นล้านก็นั่งหลังตรงเป๊ะ พยายามไม่ให้ส่วนเกินในกางเกงสแล็คไปเบียดกับร่างเดิมของตัวเองจนเกินงาม

ทันทีที่ขบวนรถเลี้ยวเข้าสู่หน้ามุกคฤหาสน์ปรมินทร์ที่โอ่อ่าราวกองถ่ายละคร นลินก้าวลงจากรถสปอร์ตสีแดงเพลิงพร้อมสะบัดผมทรงเป๊ะที่เพิ่งเซตมาอย่างดี เธอเดินกระแทกส้นสูงเข้ามาเปิดประตูรถตู้ทันที

“พี่ปราบคะ ทำไมถึงพากันมาช้านักละคะ” นลินปั้นหน้ายิ้มหวานแต่แล้วรอยยิ้มก็ค้างเติ่งเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า

“นั่น... ทำไมพี่ปราบต้องนั่งเกยตักยัยนี่ด้วยค่ะ"

"พี่ปราบลุกออกมาสิคะ"

"แล้วนั่น... มือทำไมต้องจับมือกันแน่นขนาดนั้น”

โลมาเหงื่อแตกซิกเธอพยายามจะดึงมือออกแต่รอยปานแดงที่ข้อมือเริ่มเรืองแสงประท้วงจนเธอหายใจไม่ออก

“นลิน... คือ... พี่เจ็บหัวใจน่ะนลิน พี่ต้องมีคนนวดกดจุดใกล้ ๆ ตลอดเวลา”

“ใช่ค่ะคุณนลิน บอสเขาสั่งให้ฉันเป็นคนนวดให้ค่ะ” ปราบ  ชิดหน้าตอบเสียงแข็ง

“อีกอย่างช่วงนี้ถ้าฉันห่างจากบอสแม้แต่ก้าวเดียว บอสจะช็อกตายทันที"  นลินพุ่งเข้ามาชากแขนโลมาออกอย่างแรงด้วยแรงหึงพยาบาท

“ลงมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะพี่ปราบ นลินไม่เชื่อเรื่องนวดหรือเรื่องอะไรทั้งนั้น พี่ปราบแค่โดนยัยนี่เป่าหู”

แรงกระชากของนลินทำให้ร่างสูงใหญ่กระเด็นหลุดออกห่างจาก ปราบเกินระยะ 1 ฟุตเพียงเสี้ยววินาที ทันใดนั้นรอยปานด้ายแดงที่ข้อมือของทั้งคู่ก็เปล่งแสงสีแดงวาบจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า พร้อมกับแรงดึงดูดมหาศาลที่กระชากแขนของคนทั้งคู่เข้าหากันราวกับแม่เหล็กขั้วตรงข้าม

ตึ้ง!

ร่างของนลินที่แทรกอยู่ตรงกลางถูกบีบอัดจนหน้าบี้ไปกับแผงอกกว้าง ส่วนปราบในร่างหญิงสาวก็ถูกแรงดึงกระแทกเข้าใส่ไหล่หนาของตัวเองอย่างแรงจนฟันแทบประกบกัน

“โอ๊ยยย! นลินเจ็บนะคะพี่ปราบ” นลินร้องลั่นเพราะถูกเบียดจนแทบหายใจไม่ออก

“ทำไมตัวพี่ปราบมันแข็งและดูดติดกับยัยนี่ขนาดนี้คะ”

“นลิน... ปล่อย” โลมากัดฟันสั่งเสียงทุ้มต่ำดูสั่นพร่าเพราะเธอกำลังจะขาดใจตายจริง ๆ จากระยะที่ตึงเป๊ะ

“พี่บอกแล้วไงว่ามันเป็น... พลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าตกค้างจากฟ้าผ่า ถ้าแยกกันตอนนี้พี่จะชักตายให้นลินดูเดี๋ยวนี้แหละ”

“ใช่ค่ะ ดูสิคะ มือบอสเกร็งจนจะหักแล้ว” ปราบในร่างโลมารีบฉวยโอกาสกุมมือร่างตัวเองไว้แน่น ซึ่งจริงๆ คือด้ายแดงมันล็อกไว้ พลางทำหน้าเยาะเย้ยนลิน

“ถ้านลินอยากเห็นบอสปราบกลายเป็นศพเฝ้าหน้ามุกบ้าน ก็เชิญแยกเราออกได้เลยค่ะ”

นลินอ้าปากค้างมองมือที่ประสานกันแน่นหนึบยิ่งกว่ากาวตราช้าง เธอพยายามจะใช้นิ้วแกะมือทั้งคู่ออกจากกันแต่กลับพบว่ามัน "ดูด" ติดกันจนขยับไม่ได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว

“ชัย มาช่วยกันดึงสิชัย” นลินหันไปสั่งชัยที่ยืนทำหน้าเหมือนเห็นผี

“เอ่อ... คุณนลินครับผมว่าอย่าพึ่งไปยุ่งกับอาถรรพ์เลยครับ” ชัยถอยกรูด

“ผมเห็นกับตาว่าด้ายแดงมัน... มันหายเข้าไปในผิวบอสเลยนะครับ”

“อาถรรพ์บ้าบออะไรคะ พี่ปราบขา... ไปพักที่ห้องนอนนะคะ นลินจะตามไปเฝ้าเอง!” นลินสะบัดสะบิ้งเดินนำเข้าไปในคฤหาสน์ ปราบในร่างสาวน้อยรีบกระซิบสั่งโลมาที่ยืนเหงื่อตก

“เห็นไหมยัยนั่นไม่ยอมแน่ รีบพาผมขึ้นห้องนอนเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ด้ายแดงจะรัดข้อมือผมขาด”

“หยุดยืนบื้อได้แล้ว รีบเดิน” ปราบกระซิบลอดไรฟันพลางออกแรงดึงมือร่างตัวเองให้ก้าวเดินต่อ

ทันทีที่พ้นประตูไม้สักทองบานยักษ์เข้าสู่โถงกลางคฤหาสน์ โลมาถึงกับชะงักกึกดวงตากลมโตภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาเบิกกว้างด้วยความตะลึง

“โห... บอส นี่บ้านหรือพารากอนจ๊ะเนี่ย ทำไมโคมไฟระย้านั่นมันใหญ่กว่าห้องเช่าหนูทั้งห้องเลย”

“อย่ามาทำตาโตประหลาด ๆ ในร่างผมนะ” ปราบดุเสียงเบา

“เดินขึ้นไปข้างบนเร็วเข้า ก่อนที่นลินจะเข้ามาลากแขนคุณอีกรอบ”

โลมารีบพยักหน้าหงึกหงักแล้วออกวิ่งจ้ำอ้าวด้วยความตื่นเต้น แต่ความไม่คุ้นที่ทำให้เธอวิ่งวนไปทางห้องรับแขกทิศตะวันตกแทนที่จะเป็นบันไดวนกลางโถง

“ทางนี้ยัยบื้อ บันไดอยู่ทางนี้” ปราบสบถอย่างหัวเสีย สุดท้ายเขากลายเป็นฝ่ายออกแรงดึงร่างยักษ์ของตัวเองให้เดินย้อนกลับมาทางบันไดบ้านหินอ่อน ปราบก้าวขึ้นบันไดด้วยท่วงท่าสง่างามและฉะฉานแม้จะอยู่ในร่างผู้หญิงตัวเล็ก

ภาพเจ้านายหนุ่มที่เดินตามต้อย ๆ โดยมีแคดดี้สาวเดินนำลิ่วอย่างรู้ทิศทาง แถมยังหันกลับมาส่งสายตาตำหนิบอสเป็นพักๆ ทำเอา ชัย และเหล่าแม่บ้านที่ยืนเรียงแถวพนมมือไหว้ถึงกับมองตาค้าง

“พี่ชัย... บอสเขาโดนของจริง ใช่ไหมครับ"

"ทำไมเดินตามเขาต้อย ๆ อย่างกับลูกไก่แถมยังดูหลงทิศหลงทางในบ้านตัวเองอีก” ชัยฟังแม่บ้านบ่นจนตนเองถึงกับต้องปาดเหงื่อ

“พี่ปราบ พี่จะพายัยนี่ขึ้นห้องนอนจริงเหรอคะ นลินไม่ยอมนะ” นลินแผดเสียงตามหลังมาติดๆ

โลมาหันขวับไปแยกเขี้ยวใส่ตามสัญชาตญาณเจ้าของร่างที่ปราบสั่งไว้

“นลินพี่บอกให้หยุดโวยวาย"

"ชัย... กันคุณนลินไว้ ห้ามใครขึ้นไปรบกวนข้างบนเด็ดขาด"

"ถ้าใครฝ่าฝืน... ฉัน-ไล่-ออก”

น้ำเสียงเฉียบขาดขัดกับท่าทางเลิ่กลั่กเมื่อครู่ทำเอาทุกคนนิ่งสนิท นลินได้แต่ยืนกระทืบเท้าอยู่โถงล่าง โลมารีบคว้าข้อมือปราบแล้วจ้ำอ้าวเดินไปจนถึงหน้าประตูห้องนอนมาสเตอร์ของเขา

ทันทีที่ประตูบานใหญ่ปิดสนิทและลงกลอน ปราบก็ทรุดตัวลงพิงประตูหอบหายใจถี่ รอยด้ายแดงที่ข้อมือค่อย ๆ คลายแรงบีบลงเมื่อทั้งคู่หยุดนิ่งอยู่ในระยะที่ปลอดภัย

“เกือบไปแล้ว...” ปราบพึมพำพลางมองไปรอบห้องนอนสุดหรูของตัวเอง

“ทีนี้... ปัญหาถัดไปคือเราจะใช้ชีวิตในห้องนี้ด้วยกันในสภาพนี้ยังไง”