Share

บทที่ 3

Author: เป่ยโก่ว
ที่นั่งริมหน้าต่างยังว่างอยู่

ฉันนั่งลง สายลมแม่น้ำพัดปะทะใบหน้า แสงไฟจากฝั่งตรงข้ามสะท้อนลงในผืนน้ำ แตกกระจายกลายเป็นผืนทองคำระยิบระยับ

เมื่อเค้กคำแรกถูกส่งเข้าปาก รสหวานมันของครีมกับรสขมของกาแฟก็ละลายคลุ้งอยู่บนปลายลิ้น ฉันหลับตาลง

อร่อยจังเลย

ที่แท้ความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่ก็เป็นแบบนี้เอง

ข้อความลอยเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็ค่อยๆปรากฏขึ้นอีกครั้ง

【เธอตั้งใจกินมากเลย…】

【ทำไมจู่ๆถึงรู้สึกสงสารเธอขึ้นมานะ】

【เหลือเวลามีชีวิตอีกแค่สิบวัน ถ้าเป็นฉันก็คงอยากกินมื้อดีๆ สักมื้อเหมือนกัน】

【ว่าแต่เสิ่นซวี่ไป๋จะยอมปล่อยให้เธอมีอิสระขนาดนี้จริงๆเหรอ? ฉันไม่เชื่อหรอก】

ฉันเองก็ไม่เชื่อเหมือนกัน

เพราะอย่างนั้น ตอนที่โทรศัพท์สั่นและหน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าเป็น “เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันจึงไม่แปลกใจเลยสักนิด

ฉันกดรับสายแต่ไม่ได้พูดอะไร

“หานหาน คุณไปไหนมา?”

“ผมเป็นห่วงคุณมากนะ” น้ำเสียงของเขาแฝงความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย

“กินข้าว”

"กลับบ้านเถอะนะ หานหาน" น้ำเสียงของเขาอ่อนลง “เราต่างก็ต้องใจเย็นกันก่อน ผมรับรองว่าคืนนี้จะไม่รบกวนคุณ คุณไปนอนห้องรับแขกก็ได้ พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันดีๆอีกทีได้ไหม?”

ช่างเป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคยเหลือเกิน

ตลอดหกปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ฉันงี่เง่าเอาแต่ใจ เขาจะเป็นแบบนี้เสมอ

ใช้ความอ่อนโยนและความอดทน ค่อยๆกล่อมให้ฉันกลับเข้าไปในกรงทีละก้าว

จากนั้นทุกอย่างก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม

“เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันมองผิวน้ำในแม่น้ำ “คุณยังจำผลงานจบมหาวิทยาลัยของฉันได้ไหม?”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “ทำไมจู่ๆถึงถามเรื่องนี้ล่ะ?”

"ฉันแสดงเป็นผู้หญิงที่ถูกกักขังคนหนึ่ง ในตอนท้ายเธอจุดไฟเผาบ้านแล้วมอดไหม้ไปพร้อมกับตัวเอง"

ฉันใช้ช้อนตักเค้กเข้าปาก“ตอนนั้นคุณบอกว่าฉันแสดงได้สุดโต่งเกินไป ในชีวิตจริงไม่มีใครโง่ถึงขนาดนั้นหรอก”

“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว”

“ไม่ใช่ว่าเธอโง่หรอก แต่เพราะสิ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่ก็คือไฟกองนั้น”

เสียงลมหายใจจากปลายสายเริ่มหนักขึ้น

“ตกลงคุณอยากจะพูดอะไรกันแน่?”

“ฉันอยากจะบอกว่า” ฉันกินเค้กคำสุดท้ายจนหมด “สิบวันนับจากนี้ ฉันจะใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง”

“อย่ามาตามหาฉัน อย่ามารบกวนฉัน แล้วก็อย่าใช้ครอบครัวฉันมาข่มขู่ฉันด้วย”

“อีกสิบวันข้างหน้า ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่…”

ฉันยิ้มบางๆ “เราค่อยมาเล่นเกมของคุณกันต่อ”

ฉันเข้าพักในห้องเพรสซิเดนต์สวีทที่แพงที่สุดในเมือง รูดบัตรเสริมที่เสิ่นซวี่ไป๋ให้มาจ่าย

ข้อความลอยยังคงปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง

【ห้องเพรสซิเดนต์สวีทงั้นเหรอ??? เธอรู้จักเสวยสุขจริงๆเลยนะ】

【ใช้เงินพระรองมาพักโรงแรมแบบนี้ สุดยอดไปเลย】

【เหลือเวลาแค่สิบวันแล้ว จะใช้ชีวิตหรูหราสักหน่อยแล้วมันจะเป็นไรไป?】

ฉันวางกระเป๋าเดินทางไว้ตรงโถงทางเข้า แล้วเอียงตัวนอนแช่ในอ่างอาบน้ำที่โรยกลีบกุหลาบจนเต็ม

ตัวเลขนับถอยหลังในหัวขยับต่อไป

8 วัน 14 ชั่วโมง 32 นาที

ฉันเหลือเวลาอีกแปดวันครึ่ง

โทรศัพท์เงียบผิดปกติจนน่าขนลุก

เสิ่นซวี่ไป๋ไม่ได้โทรมาอีกเลย

นี่ไม่ใช่นิสัยของเขาเลย

ดึกดื่นคืนนั้น ฉันนอนอยู่บนเตียงขนาดกว้างสามเมตร

ข้อความลอยปรากฏขึ้นประปราย

【เธอหลับจริงๆเหรอ? ใจกล้ามาก】

【พระรองกำลังทำอะไรอยู่น่ะ? เหมือนกำลังตรวจสอบตำแหน่งโทรศัพท์ของเธอเลย】

【พูดจริงๆนะ ความรู้สึกเหมือนถูกจับตาดูแบบนี้มันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกเลย】

ตอนที่ฉันกำลังจะเคลิ้มหลับ จู่ๆก็ได้ยินเสียงเตะประตูอย่างรุนแรง

ฉันลุกขึ้นนั่งทันที

ข้อความลอยถล่มทลายขึ้นมาในทันที

【เชี่ย เสียงอะไรน่ะ?!】

【มีคนพังประตู!!!】

【เป็นพระรองหรือเปล่า???】

【ช่วยด้วย ฉันลุ้นจนตัวเกร็งไปหมดแล้ว】

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบสนอง ประตูก็ถูกเตะเปิดออกอย่างรุนแรง

เสิ่นซวี่ไป๋ยืนอยู่ตรงประตู ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยราวกับกำลังโกรธถึงขีดสุด

“เหยียนจือหาน” เขาเรียกชื่อฉันด้วยเสียงแหบพร่าและเดินก้าวเข้ามาทีละก้าว

ฉันยกมือขึ้นจับคอเสื้อคลุมอาบน้ำไว้โดยไม่รู้ตัว

เขาหยุดตรงหน้าฉัน เงาของเขาทอดลงมาปกคลุมร่างฉันจนมิด

“ชิงหว่านอยู่ที่ไหน?”

ฉันชะงักไป “อะไรนะ?”

“เลิกเสแสร้งได้แล้ว!” เขากระชากจับข้อมือฉันอย่างแรง แรงบีบทำให้กระดูกฉันเจ็บจนแทบทนไม่ไหว “คุณจับชิงหว่านไปขังไว้ที่ไหน? พูดมา!”

“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร” ฉันพยายามสะบัดมือให้หลุด แต่เขากลับยิ่งบีบแน่นขึ้นกว่าเดิม

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 13

    “ดังนั้น ต่อให้วันนี้ฉันต้องตายจริงๆ ฉันก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว”เขาคว้ามือฉันไว้ทันที“คุณไม่ตายหรอก! ผมติดต่อหมอที่ดีที่สุดไว้แล้ว เราไปหาพวกเขากัน ต้องมีทางแก้แน่นอน…”“เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันดึงมือกลับเบาๆ “มันไม่มีประโยชน์หรอก”“นี่คือบทลงโทษของเกมพิชิตใจ กฎของเกมนี้ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือฉัน”เขานิ่งอึ้งไป “เกมพิชิตใจเหรอ? อะไร…”ฉันยิ้ม “คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”“คุณแค่ต้องรู้ว่า สำหรับฉันแล้ว หกปีที่ผ่านมาเป็นเพียงความฝัน”“และตอนนี้ ก็ถึงเวลาตื่นจากฝันแล้ว”เขามองฉันอย่างเหม่อลอย ราวกับไม่เข้าใจว่าฉันกำลังพูดอะไรข้อความลอยเริ่มนับถอยหลัง10987……ฉันลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่ข้างราวระเบียงสายลมทะเลพัดเส้นผมของฉันปลิวไสวขอบฟ้าเริ่มสว่างเป็นสีขาวนวลพระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว“เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันหันหลังให้เขา “รับปากฉันเรื่องหนึ่งได้ไหม”“ว่ามาสิ”“ถ้าฉันตาย อย่าจัดงานศพให้ฉัน”“เอาเถ้ากระดูกของฉันไปโปรยลงในทะเล”“ฉันอยาก…ไปที่ไหนก็ได้อย่างอิสระ”เสียงของเขาสั่นเครือ “หานหาน…”“รับปากฉันสิ”“…ผมรับปาก”ฉันยิ้ม “ขอบคุณนะ”ตัวเลขการนับ

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 12

    จากนั้นก็ค่อยๆลดมือลงแสงไฟค่อยๆหรี่ลงเสียงดนตรีหยุดลงม่านเวทีปิดลงทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงันจากนั้น เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วฉันนอนอยู่บนเวที หอบหายใจอย่างหนักหัวใจเต้นแรงราวกับกำลังจะทะลุออกมาจากอกตัวเลขนับถอยหลังในหัวกระพริบอย่างบ้าคลั่ง2 วัน 00 ชั่วโมง 00 นาทีเหลือเวลาอีกแค่สองวันสุดท้ายศาสตราจารย์เฉินรีบวิ่งขึ้นมาบนเวที พยุงฉันขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา“จือหาน เธอแสดงได้ดีมาก…ดีมากจริงๆ…”ฉันกอดเธอไว้ แล้วพูดเบาๆว่า “อาจารย์คะ ขอบคุณนะคะ”“นี่คือ…การแสดงครั้งสุดท้ายของหนูค่ะ”ตอนออกจากโรงละคร ฟ้าก็มืดแล้วเสิ่นซวี่ไป๋ยืนรอฉันอยู่ที่หน้าประตูเขาถอดหน้ากากอนามัยออก บนใบหน้ามีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน “หานหาน” เสียงของเขาแหบพร่า “การแสดงครั้งนั้น…”“ฉันแสดงให้คุณดู” ฉันตอบอย่างสงบนิ่ง “และแสดงให้ตัวเองดูด้วย”“ตอนนี้ พวกเราก็ควรลงจากเวทีได้แล้ว”เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว อยากคว้ามือฉันไว้ แต่กลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ“ถ้าหาก…ถ้าผมเข้าใจเร็วกว่านี้…”“ไม่มีคำว่าถ้าหากหรอก เสิ่นซวี่ไป๋” ฉันพูดขัดขึ้น “ชีวิตไม่ใช่ละครเวที ไม่มีการซ้อมล่วงหน้าและไม่มี

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 11

    เขาหันหน้ามามองฉัน“หานหาน คำพูดประโยคนั้นเป็นความจริง”“อย่างน้อยในวินาทีที่ผมพูดออกไป มันก็เป็นความจริง”ฉันมองดวงตาแดงก่ำของเขา แล้วจู่ๆก็รู้สึกว่ามันช่างน่าขัน“เสิ่นซวี่ไป๋ คุณรู้ไหมว่าการรักใครสักคนควรทำอย่างไร?”เขาไม่ตอบ“การรักใครสักคนคือการหวังให้เธอเป็นอิสระ มองดูเธอโบยบินไปได้สูงขึ้น ต่อให้วันหนึ่งเธอไม่รักคุณแล้ว คุณก็ยังเคารพการตัดสินใจของเธอ”“ไม่ใช่จับเธอขังไว้ในกรง ตัดปีกของเธอทิ้งแล้วพูดว่า ‘เห็นไหม นอกจากผมแล้ว ก็ไม่มีใครต้องการคุณหรอก’”“นั่นไม่ใช่ความรัก”“แต่มันคือความต้องการครอบครอง”“และคุณก็ไม่เคยรักฉันเลย”“คุณแค่ต้องการใครสักคนมาพิสูจน์ว่าตัวเองเป็นคนที่มีคนรัก และเป็นคนที่คนอื่นขาดไม่ได้”“คนคนนั้นอาจเป็นฉัน เป็นหลินชิงหว่าน หรือใครก็ตามที่ยอมร่วมแสดงละครไปกับคุณ”ใบหน้าของเสิ่นซวี่ไป๋ค่อยๆซีดขาวลงทีละน้อยเขาอ้าปากเหมือนอยากโต้แย้ง แต่กลับหาคำพูดไม่เจอเพราะสิ่งที่ฉันพูดล้วนเป็นความจริงข้อความลอยผ่านไป【เธอมองเขาออกหมดแล้ว】【สิ่งที่เสิ่นซวี่ไป๋รักมาตลอดไม่ใช่ตัวบุคคล แต่เป็นความรู้สึกที่ว่าตัวเองเป็นคนที่คนอื่นต้องการ】【เพราะอย่างนี้เขาถ

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 10

    “สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุด ไม่ใช่การรักคุณ ไม่ใช่การทิ้งอาชีพของตัวเองและไม่ใช่การเชื่อคำโกหกของคุณ”“สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดคือ วันแรกที่รู้ความจริง ฉันน่าจะตบหน้าตัวเองสักฉาด แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับมาอีก”ฉันเลิกผ้าห่ม ลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าต่าง“คุณไปเถอะ”“ห้าวันต่อจากนี้ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”“อีกห้าวันข้างหน้า ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่”ฉันหันกลับไปมองเขาแล้วยิ้มเล็กน้อย“เจอกันที่ศาล”“ข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา น่าจะติดคุกได้หลายปีอยู่ใช่ไหม?”ใบหน้าของเสิ่นซวี่ไป๋ซีดเผือดลงอย่างสิ้นเชิงเขาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ต้องยกมือพยุงกำแพงไว้ถึงจะยืนได้มั่นคง“หานหาน...” เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เราต้องมาถึงจุดนี้กันจริงๆ เหรอ?”“คุณต่างหากที่เป็นคนทำให้ทุกอย่างมาถึงจุดนี้” ฉันพูด “ตั้งแต่วินาทีที่คุณเอามีดจ่อข้อมือฉัน เราก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว”เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มีบางอย่างในแววตาแตกสลายลง“ได้” เขาพูด “ผมไปก็ได้”“แต่ผมจะไม่ยอมแพ้เรื่องของเรา”“ผมจะใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตชดเชยให้คุณ”ฉันห

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 9

    วันนี้ฉันเปิดไลฟ์สดเพื่อเล่าเรื่องราวเรื่องหนึ่งค่ะข้อความลอยเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว มีทั้งคนเห็นใจ คนตั้งคำถาม และคนที่เข้ามาดูเรื่องสนุกฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดรูปภาพรูปหนึ่งในรูปคือฉันเมื่อหกปีก่อน กำลังยืนอยู่บนเวทีการแสดงของคณะภาพยนตร์ สวมชุดแสดง ดวงตาเปล่งประกาย“นี่คือรูปถ่ายของฉันในวันเรียนจบมหาวิทยาลัยค่ะ วันนั้นฉันรับบทเป็นผู้หญิงที่ถูกกักขังและในตอนท้ายเธอจุดไฟเผาทุกสิ่งทุกอย่างจนมอดไหม้" “อาจารย์บอกว่าฉันมีพรสวรรค์ มีโปรดิวเซอร์อยากเซ็นสัญญากับฉันด้วยค่ะ”“แต่ฉันกลับยอมทิ้งโอกาสนั้นไป”ฉันเลื่อนไปเปิดรูปอีกใบเป็นรูปในวันที่เสิ่นซวี่ไป๋ขอฉันแต่งงาน ฉันพยักหน้าทั้งน้ำตา ส่วนเขาก็สวมแหวนให้ฉัน“เพราะคนที่ฉันรักบอกว่า เขาจะเลี้ยงดูฉันไปตลอดชีวิต”“เขาบอกว่าวงการบันเทิงวุ่นวายเกินไป ไม่เหมาะกับฉัน”“เขาบอกว่าแค่มีเขาก็พอแล้ว”น้ำเสียงของฉันสงบนิ่ง ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นแต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าการร้องไห้“ฉันเชื่อเขา”“ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันปฏิเสธงานทุกอย่าง ตัดขาดการติดต่อกับเพื่อนทุกคน ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านกระจกที่เขาสร้างขึ้นเพื่อฉัน”“จนกระทั่งสิบวันก่อน ตอน

  • สวมบทรักหกปี ทั้งที่ค่าความชอบเป็นศูนย์   บทที่ 8

    หลินชิงหว่านพุ่งเข้ามา ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำเธอไม่แม้แต่จะมองฉันด้วยซ้ำ แต่รีบโผเข้าไปซบอกเสิ่นซวี่ไป๋ทันที“ซวี่ไป๋! ในที่สุดฉันก็หาคุณเจอแล้ว! พยาบาลบอกว่าคุณอยู่ที่นี่...”เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลลงมาได้อย่างพอเหมาะพอดี“คุณมาเยี่ยมคุณเหยียนเหรอคะ? ขอโทษนะคะ เป็นความผิดของฉันเอง... ถ้าฉันไม่ถูกลักพาตัว คุณก็คงไม่เข้าใจเธอผิดแบบนี้...”เธอหันมาทางฉันแล้วก้มศีรษะขอโทษอย่างสุดซึ้ง“คุณเหยียนคะ ขอโทษจริงๆ! ฉันไม่รู้เลยว่าซวี่ไป๋จะทำกับคุณแบบนั้น... ถ้าฉันรู้ ฉันจะไม่มีทาง...”“จะไม่มีทางอะไร?” ฉันพูดขัดขึ้น “จะไม่มีวันทำให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในโรงงานร้าง? จะไม่มีวันร้องไห้เสียงน่าสงสารขนาดนั้นในโทรศัพท์? หรือจะไม่มีวันจูบเขาทันทีที่ได้รับการช่วยเหลือ?”หลินชิงหว่านชะงักค้างเสิ่นซวี่ไป๋ขมวดคิ้วเช่นกัน “หานหาน ชิงหว่านเป็นผู้เสียหายนะ คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง...”“ผู้เสียหายงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะออกมา “เสิ่นซวี่ไป๋ คุณตรวจสอบคนพวกนั้นแล้วหรือยัง? ก่อนหน้านี้พวกเขาทำอะไรกัน? ทำไมถึงต้องลักพาตัวหลินชิงหว่าน? เรียกค่าไถ่ไปเท่าไหร่? แล้วสลิปโอนเงินล่ะ?”“ผม...” เสิ่นซวี่ไป๋นิ่งอึ้งไป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status