ตอนที่ 7-1 : การผสาน

ตอนที่ 7-1 : การผสาน

(เนื้อหาต่อจากตอนที่ 6 )

ความสิ้นหวังค่อย ๆ กัดกินหัวใจของพิกุล

เธอรู้ดีว่าหากการผสานสำเร็จ คนเหล่านี้จะเอาร่างกายของเธอเป็นเครื่องมือไปทำร้ายพิมมาลา ความรัก ความผูกพัน และความทรงจำที่ทั้งสองร่วมกันสร้างมาตลอดหลายปี จะถูกบิดเบือนกลายเป็นอาวุธที่กลับมาทำร้ายคนที่เธอสัญญาว่าจะปกป้อง

หากเป็นเช่นนั้น ความตายอาจจะเป็นทางที่ดีกว่า เพียงแต่ว่าในตอนนี้เธอไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลยแม้แต่น้อย

‘ขอโทษนะพิม… ที่พิกุลปกป้องพิมไม่ได้อีกแล้ว…’

‘พิกุลขอโทษที่คนไม่ดีจะเอาร่างของพิกุลไปทำร้ายพิม’

…...

ในขณะเดียวกัน… มะลิเองก็ยังมีความกังวลอยู่ไม่น้อย

แม้การ ‘ผสาน’ ทำให้เธอกลายเป็นพิกุลโดยสมบูรณ์ แต่ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียตัวตนเดิมทั้งหมดของตัวเอง

นั่นหมายความว่ามะลิจะต้องหายไปเพื่อกลายเป็นพิกุล ตัวตน ชีวิต และร่างกายที่เป็นของเธอมาตลอด จะหลอมรวมเข้ากับพิกุลอย่างไม่มีวันแยกจากกันได้อีกต่อไป

นั่นคือเหตุที่ทำให้มะลิหวั่นไหว แต่ภาพความทรงจำในอดีตค่อย ๆ ผุดขึ้นมา

การแข่งขันที่เธอไม่เคยเป็นฝ่ายชนะ

วันที่พิกุลทำให้คุณธาดาต้องเสียหน้า

แม้แต่ตอนยึดร่างของพิกุล... เธอก็ยังถูกแย่งคืนไป

ภาพความทรงจำทั้งหมดที่เกิดขึ้นทำให้ความลังเลค่อย ๆ หายไป

มะลิตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เธอจะกลายเป็นพิกุล ใช้ชีวิตแบบพิกุล เอาทุกสิ่งทุกอย่างของพิกุลมา

“เมื่อฉันกลายเป็นเธอ…”

“ก็เท่ากับว่าตลอดมาฉันไม่เคยแพ้เธอ”

มุมปากของมะลิค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม ความลังเลที่เคยมีพลันเลือนหาย เหลือเพียงความอิ่มเอมราวกับความพ่ายแพ้ทั้งหมดในชีวิต กำลังจะถูกลบออกไป

หยดน้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาอาบแก้มของหญิงสาว

ไม่มีใครสามารถรู้ได้ว่า...

เป็นน้ำตาแห่งความเสียใจของพิกุลที่กำลังจะกลายเป็นคนทำร้ายคนสำคัญของตัวเอง

หรือน้ำตาแห่งความยินดีของมะลิ... ที่กำลังตัดสินใจละทิ้งตัวตนของตัวเองเพื่อชัยชนะ

มะลิสูดหายใจยาว ก่อนมองไปยังธาดาด้วยสายตาอันแน่วแน่ ความลังเลในแววตาไม่หลงเหลืออีกแล้ว

“มะลิพร้อมแล้วค่ะ”

โจพยักหน้ารับ พร้อมเล็งปืนไปทางมะลิ

“งั้นเรามาเริ่มกันเลย”

ปังงง!!

ลำแสงสีเขียวพุ่งออกจากปลายกระบอกปืน กระทบร่างของพิกุลเข้าอย่างจังร่างกายเกิดการกระตุกเล็กน้อย ลมหายใจค่อย ๆ แผ่วเบา ดวงตาปิดสนิท ในขณะนี้จิตสำนึกของมะลิและพิกุล กำลังเข้าสู่ภวังค์ เพื่อเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้าย

การผสาน… ได้เริ่มขึ้นแล้ว…

......

มะลิลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ

สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้คือสายลมอ่อน ๆ ที่หอบกลิ่นหอมของผืนดินและดอกไม้มาแตะปลายจมูก

เบื้องหน้าคือทุ่งหญ้าเขียวขจีกว้างสุดสายตา ภายใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลงมาอย่างอบอุ่น

เธอรู้ทันทีว่าตอนนี้เธอได้เข้ามายังโลกแห่งจิตของพิกุลแล้ว

โลกแห่งจิตของพิกุลลักษณะเป็นทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา จากนั้นจะเป็นป่าไม้เขียวขจีทอดยาว และหลังผืนป่ามีปราสาทสีขาวงดงามราวกับปราสาทในเทพนิยาย ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา ซึ่งที่นั่นมีแกนวิญญาณของพิกุลสถิตอยู่

หากมะลิต้องการให้การผสานสมบูรณ์ เธอต้องเดินทางไปยังที่ปราสาทหลังนั้นให้ได้

มะลิยิ้มอย่างเย็นเยียบ

“เอาล่ะพิกุล… รอฉันหน่อยนะ”

“ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้แหละ”

มะลิเริ่มออกเดินทาง เธอพบว่าบริเวณนี้ไม่ได้มีแค่ทุ่งหญ้าเขียวขจี แต่ยังเต็มไปด้วยแปลงดอกไม้จำนวนนับไม่ถ้วน

กุหลาบ ไฮเดรนเยีย ทานตะวัน คาโมมายล์ และดอกไม้อื่น ๆ หลากหลายสายพันธุ์ ทั้งที่เคยเห็น และไม่เคยเห็น จำนวนแปลงดอกไม้มีมากมายยาวสุดลูกหูลูกตา ราวกับไม่มีวันสิ้นสุด

“สวยจัง” มะลิเอ่ยออกมาแผ่วเบา

เธอเดินไปยังแปลงดอกไม้ที่ใกล้ที่สุด แปลงดอกไม้นั้นเป็นดอกไฮเดรนเยียสีม่วงผลิบานอย่างสวยงาม

ทันทีที่เธอเดินเข้าใกล้ ร่างของมะลิก็ค่อย ๆ เปล่งแสงสีขาวนวลออกมา

ดอกไฮเดรนเยียสั่นไหวเบา ๆ กลีบดอกคลี่อย่างช้า ๆ ก่อนที่ลูกบอลแสงสีม่วงอ่อนจะลอยออกมาจากดอกไม้ เคลื่อนเข้าสู่ร่างของมะลิอย่างแผ่วเบา

ภาพในห้วงความคิดของมะลิปรากฏหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งถือแฟ้มเอกสารจากแผนกหนึ่งไปอีกแผนกหนึ่ง ทั้งยังคอยตอบคำถาม รับโทรศัพท์ และจัดตารางงานให้พิกุลอย่างคล่องแคล่ว เธอมีชื่อว่า “ลูกตาล”

ภาพความรู้สึก และความทรงจำหลั่งไหลเข้าสู่จิตใจของมะลิ ราวกับเป็นเรื่องราวที่เธอประสบพบเจอด้วยตัวเอง

“ขอบคุณนะ… ลูกตาล” มะลิยิ้มพูดออกมาอย่างแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว ด้วยความรู้สึกขอบคุณที่เอ่อล้น เพราะหากไม่มีเธอคนนี้ พิกุลคงต้องเหนื่อยกว่านี้อีกหลายเท่า

มะลิชะงักไปครู่หนึ่ง

“เดี๋ยวนะ… เมื่อกี้... ฉันพูดอะไรออกไป”

มะลิก้มมองร่างกายที่ยังเรืองแสงสีขาวนวล ก่อนจะค่อย ๆ เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น

แสงนี้... คือพลังของการผสาน

พลังนี้ทำให้เธอสามารถเข้าถึงความทรงจำของพิกุลราวกับเป็นความทรงจำของเธอเอง หากปราศจากพลังนี้ ต่อให้มะลิเดินผ่านทุ่งดอกไม้แห่งนี้ทั้งชีวิต เธอก็ไม่มีทางได้รับความทรงจำจากดอกไม้แม้แต่ดอกเดียว

ดอกไม้แต่ละชนิดล้วนมีความหมายในภาษาดอกไม้ เช่น ไฮเดรนเยียหมายถึง “ความขอบคุณ” ส่วนดอกไม้แต่ละแปลงคือผู้คนที่พิกุลเคยพบเจอในชีวิต

การที่เธอเก็บความทรงจำเป็นดอกไม้หมายความว่าพิกุลเห็นคุณค่าและความงามของทุกคนที่เคยพบเจออย่างอ่อนโยน

มะลิยิ้มอย่างผู้มีชัย

“เอาล่ะพิกุล… ฉันจะขอรับความทรงจำทั้งหมดของเธอล่ะนะ”

ทันทีที่มะลิรับความทรงจำไป ดอกไฮเดรนเยียทั้งแปลงก็สูญเสียสีสันลงอย่างช้า ๆ ราวกับมีบางสิ่งได้ถูกพรากออกไปจากตัวมัน

จากนั้นมะลิจึงเดินต่อไป ทุกก้าวที่เธอเดินความทรงจำจากดอกไม้ก็หลั่งไหลเข้ามา ทั้งความสุข ความเศร้า รอยยิ้ม และน้ำตาของผู้คนเหล่านั้น ได้เข้าสู่จิตใจของมะลิทีละน้อย — ในขณะที่สีสันของแปลงดอกไม้ค่อย ๆ จางลง

มะลิเดินไปจนถึงขอบชายป่า เธอพบแปลงดอกไม้ขนาดมหึมาอยู่เบื้องหน้า ดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์นับไม่ถ้วนเบ่งบานงดงามกว่าดอกไม้ทุกแปลงที่เธอพบมาตลอดทาง รอบแปลงดอกไม้มีม่านแสงสีขาวบาง ๆ แผ่คลุมอยู่ แสงนั้นไม่ได้สว่างเจิดจ้า หากแต่นุ่มนวล อ่อนโยน ราวกับกำลังโอบกอดดอกลิลลี่ทุกดอกไว้ไม่ให้สิ่งใดมาทำอันตรายได้

“ทำไมแปลงดอกไม้นี้ถึงพิเศษกว่าแปลงอื่น” มะลิพูดอย่างประหลาดใจ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในม่านพลัง

ทันทีที่สัมผัสม่านพลัง มะลิรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นราวกับอ้อมกอดแห่งมารดา แต่กลับเข้มแข็งดั่งเหล็กกล้า หากไม่มีพลังแห่งการผสานช่วย ม่านพลังนี้คงไม่ยอมให้มะลิเข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว

ดอกลิลลี่สั่นไหว บอลแสงสีขาวสว่างจ้าปรากฏขึ้นมา แสงนั้นค่อย ๆ ลอยเข้าไปในตัวมะลิอย่างนุ่มนวล

พริบตานั้น… ความทรงจำอันอบอุ่นได้หลั่งไหลเข้าสู่จิตใจของมะลิราวกับสายน้ำ

เธอเข้าใจในทันทีว่าทำไมแปลงดอกไม้นี้ถึงงดงาม และได้รับการปกป้องมากกว่าดอกไม้แปลงอื่น

“พิมมาลา…” มะลิเอ่ยชื่อหญิงสาวอย่างแผ่วเบา

ความทรงจำอันล้ำค่าระหว่างพิมมาลาและพิกุล ทุกช่วงเวลาที่ทั้งสองคนใช้ชีวิตร่วมกัน วันที่หัวเราะด้วยกัน วันที่เหนื่อยล้าแทบขาดใจจากการทำงาน วันที่ดูแลกันยามป่วยไข้ วันที่ทั้งสองต่างเป็นกำลังใจให้กัน รวมถึงวันที่พร้อมยืนอยู่เคียงข้างกันในยามที่อีกฝ่ายหมดกำลังใจ

ไม่มีความทรงจำใดในโลกแห่งนี้ ที่จะหนักแน่นและล้ำค่าเท่าความทรงจำของพิม... พิมมาลา

มะลิรับรู้ถึงความห่วงใย ความไว้วางใจ การปกป้อง และสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่ทั้งสองมีให้กันอย่างไม่อาจมีสิ่งใดมาทดแทนได้

ความรู้สึกนั้นหนักแน่น มั่นคงจนมะลิไม่แปลกใจที่พิกุลยอมแลกชีวิตของตัวเองเพื่อปกป้องผู้หญิงคนนี้

มะลิยิ้มอย่างอบอุ่น “ไปก่อนนะ…พิม”

คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากของมะลิโดยไม่รู้ตัว ราวกับความทรงจำของพิกุลได้หลอมรวมเข้ากับความรู้สึกของเธอชั่วขณะ

ในพริบตาเดียวกันนั้นมะลิยิ้มมุมปาก ก่อนจะกล่าวว่า

“ขอบใจนะพิกุล ฉันขอรับความทรงจำเกี่ยวกับพิมมาลาทั้งหมดไปล่ะนะ”

จากนั้นเธอจึงหันหลัง แล้วเดินตรงเข้าสู่ชายป่าโดยไม่มองย้อนกลับมาอีกเลย

…