อาถรรพณ์คลิปสมปรารถนา

อาถรรพณ์คลิปสมปรารถนา

last updateآخر تحديث : 2025-07-28
بواسطة:  พอร์นจังمكتمل
لغة: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 تصنيف. 1 review
22فصول
596وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ว่ากันว่าหลังเที่ยงคืนจะปรากฏแอ็กเคานต์ลึกลับใน TT แอปดัง ในนั้นมีคลิปที่อธิษฐานแล้วก็จะได้สมปรารถนาทุกอย่าง แต่มีขั้นตอนตามนี้ 1.กดใจ 2.คอมเมนต์ความปรารถนา 3.วิธีการตาย ถ้าได้รับเลือกคนคนนั้นก็จะได้รับพรสมปรารถนา แต่ทุกความปราถนามีราคาที่ต้องแลกเปลี่ยน...

عرض المزيد

الفصل الأول

[1] บทนำ

When Celeste Rodriguez arrived at the airport in Andostan, it was already past 9:00 pm.

It was her birthday that day. Therefore, she received a bunch of birthday wishes from her colleagues and friends when she turned on her phone.

However, there was no message from her husband, Trevor Fleming, at all.

Celeste's smile faded.

By the time she reached the villa, it was already past 10:00 pm.

Hannah Lynd, the housekeeper, was startled when she saw her. "Oh, Mrs. Fleming… Why have you come here?"

"Where are Trevor and Jo?" Celeste asked.

"Mr. Fleming hasn't returned yet, and Ms. Fleming is in her room, playing," Hannah replied.

Celeste handed her luggage to Hannah. When she went upstairs, she found Jordyn wearing a pair of pajamas and sitting at her table, fiddling with something. She was so focused that she didn't even notice anyone entering the room.

"Jo?" Celeste called out.

Jordyn turned her head when she heard her. In a happy tone, she greeted, "Mom!"

Then, she turned back to her task.

Celeste walked over and pulled Jordyn into her arms. She had just given Jordyn a kiss on the cheek before the little one pushed her away.

"Mom, I'm busy right now."

It had been two months since Celeste last saw Jordyn. She missed her so much that no amount of kisses felt enough. She wanted to talk to Jordyn.

But upon seeing how focused Jordyn was, Celeste felt like she shouldn't disrupt her enthusiasm. "Jo, are you making a seashell necklace?"

"Mm-hm!" When Celeste asked about that, Jordyn perked up visibly. "Wynn's birthday is in a week. This is the birthday gift Dad and I are preparing for her. We carefully polished these shells with tools. Aren't they pretty?"

Celeste's throat tightened. Before she could say anything, she heard Jordyn, with her back still turned, happily say, "Dad even had a customized gift prepared for Wynn. Tomorrow—"

Celeste felt a pang in her chest and couldn't hold back anymore. "Jo… Do you remember it's my birthday today?"

"Huh? What?" Jordyn glanced up at her, then quickly looked back down at the string of beads in her hands. She complained, "Mom, don't talk to me. You're messing up the bead order—"

Celeste released her hold on Jordyn and said nothing more. She stood there for a long time, but Jordyn didn't look up at her even once. Finally, Celeste pursed her lips and left the room without a word.

When Hannah saw her, she said, "I just called Mr. Fleming. He said he has something to do tonight and told you to rest first."

"I see." Celeste acknowledged her words softly.

As she thought about what Jordyn had just said, she paused for a bit and called Trevor.

It took a long while before he answered, his tone was indifferent as usual. "I'm busy. Let's talk tomorrow—"

"Trevor, who's calling you so late?" It was Wynn's voice.

Celeste tightened her grip on her phone.

"It's nothing important," Trevor responded to Wynn's question.

Before Celeste could say anything, Trevor had already hung up.

The two of them hadn't seen each other in two or three months, and she had finally made it to Andostan. Not only did he not rush home to see her, but he also didn't even have the patience to finish one phone call with her.

After so many years of marriage, he had always been like this—cold, distant, and impatient.

Celeste had gotten used to it.

In the past, she would have called him again. Then, she would patiently ask where he was and whether he could come home. Perhaps she was too tired tonight. So, she suddenly didn't feel like doing so.

The next morning, Celeste thought it over and decided to call Trevor again.

There was a time difference of about 17 or 18 hours between Andostan and their home country. In Andostan, today was her actual birthday.

She didn't come to Andostan just to see Jordyn and Trevor. She hoped their family of three could spend this special day together by having a meal.

This was her birthday wish for the year.

Yet, Trevor didn't answer her call.

A long time later, he sent a message: "What's up?"

Celeste wrote: "Do you have time at noon? Let's bring Jo along and have lunch together as a family."

Trevor replied: "Okay. Let me know the address when it's decided."

Celeste texted back: "Alright."

After that, there was no further message from him. He hadn't remembered it was her birthday at all. Although Celeste was mentally prepared, she couldn't help feeling a pang of disappointment.

She was about to head downstairs after washing up when she overheard Jordyn and Hannah talking.

"Aren't you happy that Mrs. Fleming is here, Ms. Fleming?" Hannah asked.

Jordyn said, "Dad and I already promised to take Wynn to the beach tomorrow. If Mom comes along, it'll be so awkward. And Mom is so mean. She's always unkind to Wynn—"

"Ms. Fleming, Mrs. Fleming is your mother. You shouldn't say such things. You'll hurt her feelings, you know?"

"I know, but Dad and I like Wynn more. Can't Wynn be my mom instead?"

Hannah didn't know what to say to that.

Whatever she said afterward, Celeste couldn't hear it anymore.

She had raised Jordyn herself. But over the past two years, the more time Jordyn spent with Trevor, the more attached she became to him. When Trevor came to Andostan to expand his business last year, Jordyn had insisted on coming along.

Celeste was reluctant and had hoped Jordyn would stay by her side. But she couldn't bear to see Jordyn upset, so she agreed.

She hadn't expected this.

Celeste stood frozen in place, her face pale. She was unable to move for a long time. To think that she had pushed aside her work to come to Andostan with the intention of spending more time with Jordyn.

Now, it seemed unnecessary.

She returned to her room. Then, she repacked the gifts she had brought from home and put them back into her suitcase.

Later, Hannah called to say she had taken Jordyn out to play and to contact her if anything came up.

Celeste sat on the bed, feeling hollow and lost inside. She had abandoned her work and made this trip, only to find no one wanted her here.

Her arrival was nothing but a joke.

After a long while, she left the villa. Aimlessly, she wandered through this foreign yet familiar country.

By noon, she remembered she had planned to have lunch with Trevor and Jordyn. As she recalled what she had overheard in the morning, she hesitated about whether to go home and pick up Jordyn.

Then, she suddenly received a message from Trevor that read: "Something came up at noon. Lunch is canceled."

Celeste stared at the message, unsurprised.

She was used to this. In Trevor's world, work, friends, and everything else were more important than her, his wife. Plans made with her were always canceled at his whim without consideration for her feelings.

Was she disappointed? Perhaps she would have been in the past. Now, she just felt numb and couldn't feel anything anymore.

Celeste was at an utter loss. She had come all this way excitedly only to be met with indifference from both Trevor and Jordyn.

Before she realized it, she had driven to a restaurant she and Trevor used to frequent. Just as she was about to go in, she saw Trevor, Wynn, and Jordyn sitting together inside.

Wynn sat close to Jordyn on the same side. She chatted with Trevor while interacting with Jordyn playfully. Jordyn, with her legs swinging around happily, played with Wynn and even leaned in to eat the pastries Wynn had taken a bite out of.

Trevor smiled as he served food to both of them. His gaze never left Wynn as if she were the only one he could see in his eyes.

So, this was what Trevor meant when he said that something had come up. This was the daughter she had carried in her womb for ten months and nearly lost her life to bring into this world.

Celeste laughed humorlessly. She stood there watching for a long time. Finally, she turned away and left.

Back at the villa, Celeste prepared a divorce agreement.

Trevor had been her teenage dream, but he had never truly seen or paid attention to her.

If not for that accidental night and the pressure from his grandfather, Arnold Fleming, Trevor wouldn't have married her.

In the past, she had naïvely believed that if she worked hard enough, he would eventually acknowledge and see her.

Unfortunately, the reality was harsh and dealt a cruel blow to her.

Almost seven years had passed, so it was time to wake up.

After placing the divorce agreement in an envelope and instructing Hannah to hand it to Trevor, Celeste dragged her suitcase to the car and said to the driver, "To the airport."
توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

พอร์นจัง
พอร์นจัง
ใครอ่านแล้วชอบ ฝากรีวิวให้เราด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่า
2025-07-29 12:32:04
0
0
22 فصول
[1] บทนำ
สายลมพัดโชย แสงแดดแรงจัดท่ามกลางฤดูร้อนในช่วงปิดเทอมทำให้ทุกคนต่างหลบกันในที่ร่มไม่ออกไปไหน แต่กระนั้นบนดาดฟ้าของคอนโดสูงหลายสิบชั้นแห่งหนึ่งก็ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มวัยประมาณสิบแปดสิบเก้าปีเดินเอื่อยเฉื่อยบนดาดฟ้า ในมือถือไม้เซลฟี่ที่มีโทรศัพท์ติดอยู่ ถ้ามองดูดี ๆ จะพบว่าหน้าจอโทรศัพท์กำลังทำการไลฟ์สดในแอปชื่อดังที่ชื่อว่า ทีที ซึ่งกำลังเป็นที่ฮอตฮิตกันในขณะนี้ เสียงกดไลฟ์ และเสียงส่งของขวัญให้กับผู้จัดรายการไลฟ์ดังต่อเนื่องตลอดเวลา ผู้ชมจำนวนมากหลั่งไหลกันเข้ามาดูไม่ขาดสายพร้อมคอมเมนต์ที่เพิ่มจำนวนขึ้นจนอ่านไม่ทัน ใบหน้าของเด็กหนุ่มกำลังพูดกับผู้ชมในไลฟ์พร้อมยิ้มทั้งน้ำตา สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดขัดกับคำพูดที่พูดออกมาจากปากอย่างสิ้นเชิง " สวัสดีครับ ผมแบ้งค์นะครับ เจอกันอีกแล้ว วันนี้ผมมีหัวข้อมาไลฟ์สด ชื่อว่า วินาทีสุดท้าย วันนี้อากาศดีเหมาะแก่การออกมาเดินสูดอากาศบริสุทธิ์และรับลมมากครับ "เด็กหนุ่มชื่อแบ้งค์หมุนตัวถ่ายบรรยากาศรอบ ๆ ตัวเขาทำให้ผู้ชมเห็นว่าตอนนี้เจ้าตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งที่เป็นพื้นที่สูงอย่างมาก บางคนคอมเมนต์ว่าดาดฟ้าตึกที่ไหนสักแห่ง บางคนบอกว่าไม่ดีล่ะ เนื
اقرأ المزيد
[2] ไอ้จ๊อด : ตำนานร่ำลือ
ไอ้จ๊อดหนุ่มเซเว่นกะดึก ที่ทำงานหาเงินทุกวิถีทางเพื่อมาเป็นค่ารักษาพยาบาลมารดาที่ล้มป่วย แต่ชีวิตก็เล่นตลก เมื่อมารดาอาการทรุดและต้องได้รับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วนและต้องใช้เงินก้อนโต มันจะหาเงินมาได้อย่างไรในระยะเวลาอันสั้น สัน ลูกค้าประจำเซเว่นยามดึก เล่าตำนานที่ร่ำลือกันที่เคยได้ยินมาให้ไอ้จ๊อดฟัง คำขอพรที่เป็นจริง แต่มีสิ่งแลกเปลี่ยน… ••••••••• " แม่งเอ้ย! " จ๊อด...หนุ่มพนักงานเซเว่นเตะถังขยะพลาสติกที่วางไว้หน้าประตูทางเข้าอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง โชคดีที่ถังพลาสติกค่อนข้างทนทานทำให้ไม่บุบสลายเสียหายจนจ๊อดอาจจะต้องเสียเงินชดใช้ค่าถังขยะที่ร้านใช้มานานปี ซึ่งราคาคงไม่เบานัก บุหรี่ถูกคาบในปากและถูกดูดควันที่ระเหยออกมาเข้าปอดจนสุดแรงดูด ก่อนที่เจ้าหนุ่มจ๊อดจะอมควันไว้ชั่วครู่และพ่นออกมาด้วยสีหน้าพึงพอใจ ประหนึ่งว่าควันและกลิ่นของยาสูบช่วยผ่อนคลายอารมณ์ตึงเครียดของตนเอง " ไอ้จ๊อด อย่าทำลายข้าวของสิวะ! " เจ๊จิ๋มหัวหน้ากะของร้านออกมาตะโกนด่าทอลูกน้องอารมณ์ร้อนของตน " โทดทีเจ๊ ผมหัวร้อนไปหน่อย " จ๊อดกล่าวขอโทษอย่างขอไปที หญิงสาวชินแล้วกับนิสัยของลูกน้องคนนี้ไม่ติดว่ามั
اقرأ المزيد
[3] ไอ้จ๊อด : สมหวัง
สามวันผ่านไป วันนี้เป็นวันสิ้นเดือนพอดี เงินเดือนของไอ้จ๊อดก็ถูกโอนเข้าสู่บัญชีธนาคารที่ให้ไว้ตอนเซ็นสัญญาทำงานกับบริษัทในตอนแรก เงินเดือนเก้าพันห้านอนรอนิ่งในบัญชีแต่ไม่นานก็จะถูกถอนไปเพื่อจ่ายค่ารักษาพยาบาลแม่เกินครึ่งภายในอีกสองวัน สำหรับไอ้จ๊อดมันคือเรื่องปกติ เงินที่เหลือพอสำหรับแค่ค่ามาม่าที่กินได้ทั้งเดือนแต่ไม่พอค่าที่พักอาศัยหลับนอน มันอาศัยรับจ้างเข้ากะแทนหรือควงกะเอาทำให้ได้เงินพิเศษเพียงพอใช้แค่เดือนชนเดือนไม่เหลือเก็บ เวลาเลิกงานของกะดึกหลังจากจัดการส่งต่องานให้พนักงานกะเช้าเรียบร้อยก็เป็นเวลาเกือบเก้าโมง ไอ้จ๊อดเดินตรงไปที่มอไซค์เก่า ๆ ของมันที่ใช้มาสิบปีตั้งแต่วัยรุ่น...เพื่อนคู่ทุกข์ยาก เมื่อเดินเข้ามาใกล้รถของตนก็พบว่ามีแผงขายหวยแบบแขวนสะพายไหล่วางไว้บนเบาะรถของมัน ส่วนเจ้าของแผงหายตัวไปไหนไม่อาจทราบได้ แผงไม่ได้ถูกพับปิดแบบปกติแต่เปิดโชว์หราแบบไม่กลัวคนมาขโมยไปสักนิด ไอ้จ๊อดที่พึ่งเลิกงานทั้งง่วงและหัวเสีย อยากจะเอาแผงออกไปวางที่อื่นก็กลัวว่าเดี๋ยวไปทำของเขาหายมันจะเป็นคนผิดจึงได้แต่จุดบุหรี่สูบรอฆ่าเวลา พอได้ควันบุหรี่เข้าปอดอารมณ์เหมือนจะสงบลง มันก็เริ่มสังเ
اقرأ المزيد
[4] ไอ้จ๊อด : ลางเตือน
การผ่าตัดของของแม่ผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้พักฟื้นที่ห้องพิเศษของทางโรงพยาบาลแม้สภาพไม่หรูหราหมาเห่าแบบโรงพยาบาลเอกชนแต่ก็ดีตรงที่ว่าแพทย์และพยาบาลของโรงพยาบาลรัฐมีความชำนาญสูงและมีจำนวนของบุคคลากรจำนวนมาก ตอนนี้ไอ้จ๊อดเปลี่ยนเป็นคุณจ๊อดแล้ว มันลาออกจากการเป็นพนักงานเซเว่นได้ครึ่งเดือน ข่าวที่มันถูกหวยหกสิบล้านก็ดังไปทั่ว มันกลายเป็นคนดังในชั่วข้ามคืน เหล่าบรรดาคนรู้จักหรือไม่รู้จักต่างก็พากันมาเสวนากับมันแต่มันคร้านจะใส่ใจ สมัยเป็นไอ้จ๊อดมีแค่คนไม่กี่คนที่ยอมคบหามันแบบจริงใจ มันเลือกพวกคนเหล่านี้ อีกอย่างพวกปลิงแบบบรรดาญาติพี่น้องฝั่งพ่อหรือแม่ก็ทำท่าจะมาขอเงิน แต่มีหรือมันจะให้สมัยพ่อเสียใหม่ ๆ เหลือแค่มันสองคนแม่ลูก ญาติฝั่งไหนก็ไม่มีใครเห็นหัวให้ความช่วยเหลือสักคน แม่ต้องทำงานเลี้ยงลูกชายคนเดียว ทำงานหนักมากเพื่อส่งเสียลูกเรียนหนังสือจนจบขั้นมาตรฐานที่ทำงานได้ตามความต้องการของสังคม ด้วยความรำคาญมันจึงเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ใหม่ของทั้งของแม่และของมัน พร้อมถอยไอโฟนรุ่นล่าสุดมาใช้ด้วยเช่นกัน ฉลองที่แม่ผ่าตัดประสบความสำเร็จดี " อีกสองสัปดาห์ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แล้วก็ค่อยมาตรวจอ
اقرأ المزيد
[5] ไอ้จ๊อด : อาการอยาก
ทุกวันนับตั้งแต่วันนั้นมาเป็นเวลาเจ็ดวัน เมื่อเวลาเที่ยงคืนตรงมันจะได้รับข้อความจากผู้ส่งคนเดิม และข้อความจะระบุจำนวนวันและเวลา 13 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที 0 วินาที 12 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที 0 วินาที 11 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที 0 วินาที ... จนกระทั่งคืนนี้เที่ยงคืนตรง ข้อความส่งตรงตามเวลา 7 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที 0 วินาที เป็นข้อความปริศนาและประหลาด นับถอยหลังเวลาลงไปเรื่อย ๆ แต่ถ้านับจากวันที่เล่นพิเรนท์ขอไปในคืนนั้นก็ผ่านไปยี่สิบสามวันแล้ว ถามว่ากลัวไหม ตอบได้ว่าจ๊อดก็หวั่นใจ มีความกลัวลึก ๆ แต่ก็พยายามหาข้อมูลอย่างเอาเป็นเอาตายก็ไม่พบการตายที่เกี่ยวข้องกับคลิปและแอ๊กฯ ที่ชื่อ Make A Wish เลยสักข่าว ทำใหคิดว่ามันแค่อาจจะ...โชคดี เพียงเท่านั้น ไม่ได้มาจากอำนาจพิเศษอะไรที่ดลบันดาลให้มันตามคำขอ แต่ว่ามันก็รำคาญเหลือทนกับข้อความแบบนี้จึงตัดสินใจพิมพ์โต้ตอบกลับไปในเชิงต่อว่า ' ไอ้ห่า เล่นไม่รู้จักเวล่ำเวลานี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว อีกอย่างกูไม่สนุกกับมึงด้วยนะเว้ย! ' ข้อความถูกกดส่งออกแต่ว่ากลับส่งไม่ผ่าน ไอ้จ๊อดพยายามหลายรอบก็ไม่สำเร็จ ใช้เครื่องแม่ลองส่งก็ไม่สำเร็จเช่นกัน ทำให
اقرأ المزيد
[6] ไอ้จ๊อด : ประสาทหลอน
นับวันอาการทางกายที่ผิดปกติมีมากขึ้นไปทุกที ไอ้จ๊อดมีความกระหายอยากในน้ำยาล้างห้องน้ำทุกยี่ห้อแบบประหลาดเหมือนว่าเจ้าสิ่งนี้เป็นของกินที่แสนอร่อย และอยากจะยกมันซดดื่มหลายขวด ความกระหายประหลาดจเกิดขึ้นจนรู้สึกว่าตนเองใกล้เหมือนคนมีอาการทางจิตเข้าไปทุกที ก่อนหน้าน้องเหมียวพยาบาลสาวพามันไปตรวจว่าเป็นโรคกระเพาะหรือไม่ก็พบว่าอาการปกติดี สภาพกระเพาะไม่มีแผลหรือเซลล์อักเสบ มันก็สบายใจไปเปลาะหนึ่งแต่ต่อมาก็พบว่าตนเองมีอาการหิวแต่กินข้าวไม่ลง กินแล้วก็จะอ๊วกออกมา เป็นแบบนี้หลายรอบจนกระทั่งดื่มได้แต่น้ำหวาน ยังดีที่ยังมีน้ำหวานให้ดื่ม ข้อความประหลาดตอนนี้จากที่ส่งวันละรอบตอนเที่ยงคืนเริ่มส่งมาวันละสองครั้งคือตอนเก้าโมงเช้าและเที่ยงคืนพอดี ตอนเช้าจะเป็นข้อความประมาณว่า ' หิวใช่ไหม ' ' กินอะไรไม่ลงล่ะสิ ' ' น้ำยาล้างห้องน้ำน่าอร่อยเนอะ ' แบบนี้ต่อเนื่อง วันนี้เวลาเที่ยงคืน ข้อความส่งมาตามปกติขึ้น ' 3 วัน 0 ชั่วโมง 0 นาที 0 วินาที ' ไอ้จ๊อดชักจะเริ่มประสาทหลอน หรือว่าที่มันต้องตายตามวิธีที่มันระบุจะเป็นความจริง มันระบุวิธีการตายว่ากินน้ำยาล้างห้องน้ำ ตอนนั้นก็นึกคึกเล่น ๆ ไม่คิดว่
اقرأ المزيد
[7] ไอ้จ๊อด : คลื่นลมสงบก่อนพายุมา
อีกครึ่งชั่วโมงจะเที่ยงคืน เป็นครึ่งชั่วโมงสุดท้ายก่อนที่เวลาจะเหลือ 0 วัน ไอ้ข้อความบ้า ๆ นั่นจะเข้ามาเตือน ตอนนี้ไอ้จ๊อดกำลังคิดว่ามันควรจะทำอะไร เขียนจดหมายลาตาย เขียนพินัยกรรมแจ้งเจตจำนงยกทรัพย์สินทั้งหมดให้แม่ หรือว่าแจ้งความกับตำรวจดี ระหว่างที่สับสนใจใจก็ภาวนาให้ทั้งหมดคือเรื่องหลอกลวงเล่นของแอ็กฯ เฮงซวยนั่น แต่บางอย่างในใจของมันกลับส่งสัญญาณเตือนตลอดเวลา ไอ้จ๊อดลังเลใจจนไม่รู้เลยว่าเวลาได้ผ่านเที่ยงคืนไปแล้วเกือบสิบนาที ตอนที่มันเงยหน้าขึ้นมาจ้องมือถืออีกทีอารามด้วยความตกใจนึกขึ้นได้ก็พบว่าเข้าวันใหม่แล้วแต่ว่าไม่มีข้อความแบบเดิมที่ทุกเที่ยงคืนจะถูกส่งเข้ามาให้มันตามปกติ ไอ้จ๊อดยังไม่ไว้ใจ มันรอจนตีสามก่อนจะแน่ใจว่าไม่มีอะไรส่งมาแล้วจริง ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาจากปอด " แม่ง เรื่องล้อเล่นเหี้× ๆ อีกสินะ " มันก่นด่าก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาในห้องนั่งเล่นที่มันนั่งอยู่ก่อนจะเข้าไปล้มตัวลงเตียงในห้องนอน โทรศัพท์ถูกโยนทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างไม่ใยดี เมื่อความเครียดและวิตกกังวลจางลงความง่วงงุนก็เข้าแทนที่ ไอ้จ๊อดแทบจะหลับไปภายในพริบตาที่หัวแตะหมอน หลังจากที่มันหลับสนิ
اقرأ المزيد
[8] ไอ้จ๊อด : ตามสัญญา (จบภาคไอ้จ๊อด)
ไอ้จ๊อดกำลังขับรถกลับโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้โทรศัพท์ของมันหน้าจอได้กระพริบติด ๆ ดับ ๆ เสมือนมีคลื่นแทรกรบกวนและแอป TT ก็ถูกเปิดขึ้นเองก่อนจะเข้าหน้าการถ่ายไลฟ์สดเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาจัดการกดบังคับโทรศัพท์ ไอ้จ๊อดที่ขับรถอยู่ดี ๆ สักพักมันก็รู้สึกวูบหน้ามืดไปชั่วพริบตาก่อนจะพบว่าตัวมันอยู่ในที่มืด มองออกไปเห็นภาพในมุมมองบุคคลที่สามแบบในฝันเมื่อหลายคืนก่อน ร่างกายของมันโดนควบคุมโดยอะไรบางอย่าง มันเห็นตัวมันผ่านกระจกส่องหลังกำลังแสยะยิ้มน่ากลัว บนใบหน้านิ่ง ๆ ดูชั่วร้าย " ได้เวลาแล้วนะ " มันได้ยินเสียงตัวของมันพูดออกมา เหมือนกำลังพูดกับตัวมันในห้องมืดที่มันอยู่ในตอนนี้ ' เวลาอะไรวะ?! ' ไอ้จ๊อดพยายามตะโกนถามเสียงดังและพยายามกลับเข้าควบคุมร่างกายแต่ก็ไร้ผล มันเป็นได้แค่ผู้สังเกตการณ์เท่านั้น ' นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ?! ' ไอ้จ๊อดคิดในใจ มันยังไม่อาจเชื่อมโยงไปกับเรื่องไหนได้ มันเห็นว่าร่างกายของมันกำลังขับรถไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงแห่งหนึ่ง ก่อนจะจอดรถในลานจอดรถและเดินเข้าไป ในมือหยิบมือถือที่เปิดหน้าจอพร้อมไลฟ์สดเอาไว้ออกมา ก่อนจะเริ่มพูดไลฟ์สด " สว
اقرأ المزيد
[9] ความงาม : หญิงอ้วน
ภาค ความงาม อิงฟ้า หญิงสาวที่มีกรรมพันธุ์โรคอ้วนติดตัวแต่กำเนิด เธอไม่เคยผอมและโดนบูลลี่เป็นที่รังเกียจและเป้านินทาของคนรอบข้าง ทำให้เธอหดหู่และหวั่นกลัวการเข้าสังคม เมื่อเรียนจบมัธยมปลายเธอจึงหอบเงินไปเกาหลีเพื่อทำศัลยกรรมลดความอ้วน แต่อนิจจาฟ้าเหมือนกลั่นแกล้งให้เธอไม่สมหวัง ระหว่างนั้นเธอก็พบกับซอนอา สาวปริศนาที่เป็นคนไทยแนะนำวิธีการให้เธอสมหวังอย่างง่าย ๆ แต่ต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่าง อิงฟ้าลองทำและใช้ความฉลาดของตนเองในการส่งคำขอที่ทำให้เธอรอดจากเงื่อนไขความตายไปได้ แต่...เธอจะรอดได้จริงหรือ? ••••••••••••••อิงฟ้า หรือ ฟ้า หญิงสาววัยสิบแปดปี อายุอานามไม่มากแต่ที่มีมากจนล้นคือน้ำหนักตัวที่เกินร้อยกิโลกรัมขึ้นไป กรรมพันธุ์ของบ้านเธอเป็นโรคอ้วนทำให้การลดน้ำหนักแทบจะเป็นไปไม่ได้ ตั้งแต่เด็กจนโตเป็นสาว เธอประสบปัญหาการหาเสื้อผ้ายากเนื่องจากต้องใช้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ผิดปกติในขณะที่ร่างกายไม่ได้มาตรฐานความสูงและการโดนบูลลี่ พอโตขึ้นมาใช่ว่าสถานการณ์จะดีขึ้นกลับเจอการบูลลี่ทางคำพูดมากขึ้นไปอีก เป็นคนอ้วนมันผิดตรงไหนงั้นหรือ เธอไม่ได้ปล้นฆ่าหรือทำใครตายเสียหน่อย หน้าตาของเธอใช่ว่าน่า
اقرأ المزيد
[10] ความงาม : ฉันก็เคยเป็นแบบเธอมาก่อน
" ก้มหน้าก้มตาทำไมกัน มั่นใจหน่อยสิ " เสียงใสหวานดังขึ้น ทำให้อิงฟ้าที่ก้มหน้าอยู่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย " กะ ก็ ไม่มีอะไรค่ะ " อิงฟ้าก้มหน้างุดลงไปมองพื้นโต๊ะตามเดิม " เธอมาทำอะไรที่เกาหลีหรอ " สาวสวยที่นั่งตรงข้ามเธอถามขึ้นด้วยความสงสัย " เอ่อ...คือ...เอ่อ... " " ตอบดี ๆ สิ! " อีกฝ่ายเอ็ดออกมา ด้วยความที่อิงฟ้ามักจะโดนตะคอกจนเป็นประจำจากคนรอบข้างเธอจึงสะดุ้งสุดตัวก่อนจะก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม " เห้ เธอเป็นอะไรน่ะ? " เหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติของสาวอ้วนตรงหน้า สาวสวยจึงถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง " เธอมักจะโดนบูลลี่สินะ " เมื่อจบคำอิงฟ้าเงยหน้าขึ้นมาทันใด ดวงตาฉายแววประหลาดใจว่าอีกฝ่ายรู้ได้อย่างไร " หึ! ฉันก็เคยเป็นแบบเธอมาก่อนนี่แหละ ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก " อิงฟ้าทำหน้างง เป็นแบบเธอคือโดนบูลลี่หรืออ้วนแบบเธอจนโดนบูลลี่ " ดูนี่สิ " สาวสวยตรงหน้าหันหน้าจอโทรศัพท์มือถือไอโฟนรุ่นล่าสุดของตนเองมาให้ดูในจอปรากฏภาพหญิงที่อ้วนกว่าเธอมากเกือบเท่าตัว เมื่อสังเกตดี ๆ จะพบว่าหน้าตาที่อวบอูมไปด้วยไขมันมีเค้าสาวสวยของคนตรงหน้าลาง ๆ อิงฟ้าตกใจจนยกมือปิดปาก
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status