บทที่5

บทที่ 4 สองร้อย

        “สองร้อยล้าน!” พัสวีย์ตะโกนออกมาอย่างตกใจกับจำนวนเงินมากมายที่เพื่อนตรงหน้ามาขอหยิบยืม นี่มันคิดว่าเขามีเงินถุงเงินถังขนาดนั้นได้อย่างไรกัน

“เออ กูยืมไม่นานหรอกเดี๋ยวถ้ากูมีงานเดี๋ยวจะทยอยผ่อนคืนมึง” พระรามต้องบากหน้ามาขอหยิบยืมเงินจากเพื่อนสนิทเพราะไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ เขาคงปล่อยให้ธนาคารฟ้องและยึดทรัพย์ไม่ได้ เพราะนั่นเท่ากับว่าหน้าตาทางสังคมเขาต้องจบลงและการงานก็คงจบตาม

“กูจะเอาที่ไหนมาให้มึง” พัสวีย์เอ่ยถามเพื่อนอย่างระอาใจ

“มึงเป็นเศรษฐีพันล้านนะโว้ยไอ้วีย์ อีกอย่างงานกูหายเพราะแฟนเก่ามึงนั่นแหละ” พระรามนึกโมโหกับเรื่องที่เกิดขึ้น คนบริสุทธิ์อย่างเขากับพัสวีย์กลายเป็นคู่เกย์ที่คนประณามในขณะที่นางเอกกับผู้กำกับนั่นลอยนวล 

“พันล้านนั่นนับมูลค่าบริษัทกู ไม่ได้นับเงินสดในบัญชี คนทำธุรกิจอย่างพวกกูเก็บเงินสดมากสุดก็ไม่เกินสิบล้าน ขอโทษที่ทำให้มึงลำบาก”

พัสวีย์มีธุรกิจระดับพันล้านก็จริง แต่นั่นมันก็มูลค่าในบริษัทใช่ว่าจะแปลงเป็นเงินสดได้

“กูไม่น่าลงกับหุ้นกับบิตคอยน์เยอะเลย ไหนใครบอกว่าหุ้นจะไปพันแปดกูเข้าซื้อเท่านั้นแหละ” บ่นออกไปอย่างเหลืออด

“เออไม่ใช่แค่มึงหรอก กูก็ดอยเหมือนกันนั่นแหละ” นักเล่นหุ้นมือสมัครเล่นสองคนต่างมองหน้ากันแล้วก็ถอนหายใจ

“งานก็ไม่มี ก็จะเอาเงินไหนผ่อนบ้าน ผ่อนรถวะ”

“ผ่อนไม่ไหวก็ให้ยึดไปหรือไม่ก็ขาย” พัสวีย์เอ่ยบอกเพื่อน

“กูอยากขายมากกว่าถูกยึด ไม่อยากเป็นคดีความ” พระรามถอนหายใจกับสิ่งต้องพบเจอเวลานี้ ก่อนหน้านี้เขาทำงานแทบไม่มีวันพัก หวังว่าจะได้พักนอนอยู่บ้านบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าเวลาได้พัก จะพักยาวเช่นนี้

“แล้วพวกกองทุนมีกองไหนขายได้บ้าง” พัสวีย์เอ่ยถามกองทุนที่พระรามลงไว้หลายกองก็น่าจะพอขายออกมาเพื่อใช้จ่ายในยามที่จำเป็นก่อน

“ไม่ได้เลยวะมึง”

พระรามถอนหายใจ เงินส่วนมากที่ได้มาเขาเอาไปต่อยอดเป็นทรัพย์สิน แต่เวลานี้ทรัพย์สินบางส่วนที่เขามีกลับแปลงเป็นเงินสดไม่ได้

กองทุนลดหย่อนภาษีที่ยังขายคืนไม่ได้เพราะยังไม่ครบกำหนด หุ้นที่แดงทั้งกระดานติดลบเกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์ บิตคอยน์ที่แน่นอนว่ากำลังติดดอยเช่นกัน

“เจ้ซีจะให้กูยอมยายประสาทนั่น” พระรามกัดฟันกรอดในความคับแค้นใจ

“คนหล่อก็งี้” พัสวีย์ตบบ่าเพื่อนอย่างให้กำลังใจ เรื่องในวงการบันเทิงพัสวีย์รู้ดีมากขึ้นหลังจากคบหากับข้าวฟ่าง และรู้ดีมากยิ่งขึ้นเมื่อได้เจอกับตัวเองเรื่องโสมมของอดีตแฟนกับผู้กำกับนั่น

เมื่อได้เจอกับตัวเองเรื่องที่เขากับพระรามเป็นคู่เกย์นั่นยิ่งทำให้พัสวีย์เข้าใจแล้วว่าวงการบันเทิงเป็นเช่นไร แต่ที่ทำให้เขาต้องปวดหัวแทนเพื่อนก็เรื่องคนที่ใช้อำนาจเพื่ออยากได้ตัวเพื่อนของเขา

“กูเคยขอบใจความหล่อของตัวเอง แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้ว” พระรามบ่น เขามาจากคนหน้าตาดีฐานะปานกลางค่อนไปทางยากจนโด่งดังตั้งแต่เมื่ออายุยี่สิบปีเพราะวงการบันเทิง

แต่ขึ้นชื่อว่าวงการบันเทิงแน่นอนว่าความมั่นคงแทบไม่มี สิบปีที่สร้างมาปลิวหายแค่คลิปเสียงคลิปเดียว

 ถ้าให้เขาเลือกเขาอยากเกิดมาเป็นพัสวีย์มากกว่าลูกชายเศรษฐีมีธุรกิจให้ดูแล แต่ก็นั่นแหละ คนเราเลือกเกิดไม่ได้ พ่อกับแม่จากเขาไปก่อนวัยอันควร ดีแค่ไหนแล้วที่เขามาถึงจุดนี้ แม้หนทางข้างหน้าอาจยากลำบาก เขาก็ต้องอดทนและผ่านพ้นไปให้ได้

ความลับไม่มีในโลก สักวันคนก็ต้องรู้ความจริง

“เฮ้อ...กูมีแค่สิบล้านมึงเอาไปก่อนไหมราม”

พัสวีย์บอกเพื่อนเงินสดที่เขามีในมือแค่สิบล้านเท่านั้นหากเพื่อนเดือดร้อนจริง พัสวีย์ก็ทนเห็นเพื่อนลำบากไม่ได้

หลายครั้งที่พระรามจะแวะเวียนมาที่บ้านเขาในเวลาที่ซูเปอร์สตาร์หนุ่มว่าง แต่ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่เพื่อนจะเอ่ยหยิบยืมเงินเฉกเช่นวันนี้

พัสวีย์รู้ถึงปัญหาของเพื่อนดี คนเราเวลาที่มันจะซวย ความซวยมักมาพร้อม ๆ กัน ไฮโซลีน่าค่อนข้างกว้างขวางในวงสังคม ซึ่งอดีตสามีของเธอเป็นนักการเมืองดัง ส่วนเจ้าตัวทำงานสายบริหาร มีบริษัทอยู่หลายที่

คงไม่ยากที่จะใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวกับผู้บริหารเหล่านั้นให้ยกเลิกสัญญากับนักแสดงที่มีข่าวเสียหาย

พัสวีย์เคยได้ยินว่าหญิงม่ายผู้นั้นบ้าอำนาจและคงไม่ยอมรามือจากพระราม

“ถ้ามันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น…มึงน่าจะยอมสักครั้ง” พัสวีย์คิดว่าเอาน่าอย่างไรผู้ชายก็ไม่เสียหาย 

“ไม่มีทาง!” พระรามตะเบ็งเสียงปฏิเสธความคิดของเพื่อน

“ให้หนูช่วยไหมคะ” เสียงหวาน ๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งทำให้พระรามและพัสวีย์นิ่งอึ้ง

“น้องรัณมาได้ไง” พัสวีย์เอ่ยถามอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเด็กสาวข้างบ้านจะมายืนอยู่ตรงนี้

“เดินมาค่ะ” เธอไม่ได้กวนแต่เธอเดินมาจริง ๆ ตั้งใจเอาขนมมาให้พี่ชายข้างบ้านที่เธอรู้จักมาตั้งแต่เด็ก เธอยืนอยู่ตรงนี้นานพอจะได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกัน

เรื่องราวของซูเปอร์สตาร์ตกอับซึ่งก่อนหน้านี้เธอก็เป็นแฟนคลับตัวยงของเขาเช่นกับเด็กสาวในวัยเดียวกัน