บทที่6

พระรามมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่พอใจกับคำตอบของเธอและคำพูดของเธอก่อนหน้านี้ สิ่งที่เธอพูด แสดงว่าเธอได้ยินสิ่งที่เขาคุยกับพัสวีย์

เด็กไม่มีมารยาท

“ให้รัณช่วยไหมคะ” รัณนภันต์ไม่สนใจพี่ชายข้างบ้านว่าจะทำหน้าอย่างไรเวลานี้เธอสนใจคนตรงหน้ามากกว่า

“ช่วยอะไร” พระรามขมวดคิ้วถาม เด็กสาวตัวเล็ก ๆ แบบนี้จะช่วยอะไรเขาได้ ปั่นวิว ปั่นคอมเมนต์

“เงินสองร้อยไง” คำตอบของเด็กสาวทำคนฟังขมวดคิ้ว

“ไปเล่นไกล ๆ ไป” พระรามไล่อย่างไม่ไยดี ยายเด็กนี่คิดว่าคนอย่างพระรามต้องบากหน้ามาหาเพื่อนเพื่อยืมเงินสองร้อยบาทเนี่ยนะ

“ไอ้ราม!” พัสวีย์ตะคอกเพื่อนที่พูดจาไม่ดีกับน้องสาวข้างบ้าน

“รัณให้สามร้อยเลย”

“พี่บอกให้ไปเล่นไกล ๆ ไง โอ๊ย! อะไรของมึงไอ้วีย์ตบกูทำไม” พระรามยังออกปากไล่เด็กสาวที่เขาคาดการณ์อายุว่าไม่น่าจะเกินวัยมัธยมแต่กลับโดนเพื่อนที่นั่งข้างกันตบหัวอย่างแรงจนหัวทิ่ม

“น้องรัณพูดจริงเหรอครับ” พัสวีย์ถามด้วยสายตาเป็นประกายแห่งความหวัง

“จริงค่ะ แต่รัณมีข้อแลกเปลี่ยน”

“อะไรครับ” พัสวีย์เอ่ยถามอย่างอยากรู้

“พี่รามแต่งงานกับรัณสามปี”

“ประสาท!” เป็นเสียงของพระรามที่พูดขึ้นทันทีและเป็นอีกครั้งที่โดนเพื่อนตบหัว

“ก็แล้วแต่ งั้นรัณกลับก่อนนะคะ นี่ขนม” เธอวางจานขนมไว้ตรงหน้าก่อนจะลุกออกจากห้องรับแขกที่มีหนึ่งแขกกับหนึ่งเจ้าของบ้านที่กำลังนั่งอึ้ง 

 คนหนึ่งอึ้งเพราะเจอผู้หญิงประสาทหนึ่งคน ส่วนอีกคนกำลังอึ้งว่าทำไมน้องสาวข้างบ้านถึงอยากแต่งงาน

“ตกลงมึงเอาไงแต่งไหม”

“อะไรของมึง” พระรามไม่เข้าใจสิ่งที่เพื่อนถาม

“ก็ที่น้องรัณจ้างมึงแต่งงานไงสามปี สามร้อยเลยนะมึง” คำถามของเพื่อนทำให้อดีตซูเปอร์สตาร์ขมวดคิ้ว

“มึงกำลังจะบอกกูว่ายายเด็กนั่นพูดถึงเงินสามร้อยล้านไม่ใช่สามร้อยบาท”

“เออ ดิวะ” พัสวีย์พูดอย่างเสียอารมณ์กับความไม่ทันเกมของเพื่อน

“พูดเป็นเล่น เงินสองร้อยล้านมึงยังไม่มีแล้วยายเด็กนั่นมีเหรอ”

“หึ!” พัสวีย์แค่นยิ้มกับความโง่เขลาของเพื่อน

“นั่น รัณนภันต์ เดชพิพัฒกุล รวยกว่ากูสักร้อยเท่าได้มั้ง” คำพูดของเพื่อนทำคนฟังเบิกตากว้าง ยายเด็กนั่นรวยกว่าเพื่อนเขาร้อยเท่า เพื่อนเขาระดับพันล้านแสดงว่ายายเด็กนั่นระดับแสนล้านอย่างนั้นหรือ

“รวยระดับแสนล้าน หรือมากกว่านั้นมีทั้งธุรกิจในและนอกประเทศ บ้านนั้นเขาเป็นนักลงทุน ในไทยธุรกิจดัง ๆ ก็ยาพาราเซตามอล บริษัทเดชพิพัฒกุลเป็นผู้ผลิตรายใหญ่รับจ้างผลิตให้หลายแบรนด์เลย” พัสวีย์อธิบายให้เพื่อนเข้าใจเพิ่มเติม ซึ่งนั่นก็ทำให้คนฟังอ้าปากค้าง

“รวยขนาดนั้นแล้วอยากแต่งงานกับกูทำไม อย่าบอกนะว่าหลงเสน่ห์กูอีกคน” ชีวิตนี้เขาต้องเจอกับผู้หญิงแบบนี้ตลอดไปเลยหรือไง แฟนคลับโรคจิต

“แต่ก็ดีกว่าแม่ม่ายคราวแม่ไหมวะ” พัสวีร์เอ่ยอย่างขำ ๆ

“กูกลัวติดคุก เด็กนั่นสิบแปดหรือยังเถอะ” 

“น้องรัณเรียนมหาลัยแล้ว น่าจะยี่สิบแล้วนะ กูว่าดีลนี้น่าสนใจนะ มึงลองไปคุยดูไหม” พัสวีย์มองหน้าลังเลของเพื่อนก่อนจะพูดต่อ

“มึงอยากได้เมียแก่คราวแม่หรือเมียเด็กเลือกเอา ชีวิตมึงไม่มีทางเลือกแล้วไอ้พระราม”

บทที่ 5 รวดเร็ว

สองหนุ่มเดินลอดประตูกั้นระหว่างบ้านหลังใหญ่กับบ้านหลังใหญ่กว่ามาก แต่เดินเข้ามาแค่สามก้าวเท่านั้นก็พบกับบอดีการ์ดสาวสองคนที่คอยต้อนรับราวกับรู้ว่าพวกเขาจะมา

“มาพบคุณรัณใช่ไหมคะเชิญทางนี้ค่ะ”

ทั้งคู่เดินตามบอดีการ์ดสาวร่างโปร่งบาง ในชุดเสื้อยืดสีดำแขนยาวกางเกงสกินนี่สีเดียวกัน ทั้งสองคนจะรวบผมหางม้าสูง บุคลิกทะมัดทะแมงด้วยกันทั้งคู่ทั้งยังสูงน้อยกว่าชายหนุ่มทั้งคู่เพียงเล็กน้อย

เดินลัดเลาะผ่านคฤหาสน์หลังงาม ผ่านสระว่ายน้ำกว้างใหญ่ ผ่านแนวต้นไม้ร่มรื่นจนกระทั่งหยุดยืนอยู่หน้าเรือนกระจกที่เปิดโล่งรับลม

งานศิลปะมากมายทั้งงานปั้น งานวาด วางตั้งโชว์ไว้มากมาย และกลางห้องมีหญิงสาวร่างเล็กสวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มนั่งจิบมัทฉะเย็นราวกับรอคอยการมาของเขาทั้งสอง

“เชิญค่ะ” บอดีการ์ดสาวผายมือก่อนจะกดสวิตช์หนึ่งข้างบานประตูที่เพิ่งเข้ามาจากนั้นบานกระจกที่ก่อนหน้านี้เปิดโล่งก็ปิดลงพร้อมกับการทำงานของเครื่องปรับอากาศ

จากกระจกใสเวลานี้เปลี่ยนเป็นกระจกผ้าทึบซึ่งทำให้มองไม่เห็นวิวด้านนอกห้อง

“ตัดสินใจว่าไงคะ” รัณนภันต์เอ่ยถามคนตรงหน้า โดยสายตาเธอจับจ้องมองพระราม

“พี่อยากรู้เงื่อนไขและเหตุผล”

“จดทะเบียนสมรสสามปี ไม่มีงานแต่งงาน No sexและต้องไม่มีใครรู้นอกจากเราสามคน” รัณนภันต์มองหน้าสองหนุ่มตรงหน้า

“ส่วนเหตุผลอยู่ ๆ ไปพี่รามก็รู้เองค่ะ” เธอไม่บอกเหตุผลเพราะกลัวว่าจะมีผลต่อการตัดสินใจของเขา

ก่อนหน้านี้พระรามอาจจะคิดหนัก เพราะเขาไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นผู้ชายขายตัว แต่เธอบอกว่า ‘No sex’ เท่ากับเขาไม่ต้องขายตัว คิดเสียว่าเล่นละครเรื่องหนึ่งที่ถ่ายทำสามปีก็แล้วกัน

“ผมต้องใช้เงินภายในสามวัน”

“สองร้อยล้านจะถูกโอนเข้าบัญชีทันทีที่คุณจรดปากกาบนทะเบียนสมรสและอีกหนึ่งร้อยล้านจะโอนเข้าบัญชีทันทีที่เราหย่ากัน”