3.ตัวประกันเชื่อมสัมพันธ์ (1)

จิ่นลี่เห็นไฟโหมท่วมตรงชายป่าพร้อมเสียงผู้คนเขาก็ปล่อยให้หวังหย่งจัดการกับปีศาจร้าย อย่างน้อยเวลานี้ก็ช่วยชีวิตคนได้แล้ว ร่างสูงใหญ่เหินกายสูงขึ้นมุ่งหน้าออกไปดู แล้วก็เห็นเพลิงล้อมรอบชาวบ้านที่ต่างก็หวาดกลัวและร้องขอความช่วยเหลือ เขารีบร่ายเวทย์เรียกพยับฝนมาอย่างทันท่วงที ทว่าฝนเพียงอย่างเดียวกลับไม่อาจลดทอนไฟนี้ลงได้

มีผู้ใช้เวทย์โหมไฟนี้ขึ้นมา จิ่นลี่จำต้องสยบด้วยพลังเวทย์ของตนเสริมด้วยไฟจึงมอดดับลง

ชาวบ้านบางคนได้รับบาดแผลไฟไหม้แต่นับว่าไม่หนักหนา ต่างก็รีบคุกเข่าขอบคุณสวรรค์ที่บันดาลให้ฝนตกลงมาเพราะก่อนหน้านี้ไม่มีเค้าฝนแม้แต่น้อย

จากนั้นไท่จื่อสวรรค์ก็กลับเข้าไปช่วยหวังหย่ง หากอีกฝ่ายสามารถสยบปีศาจดูดเลือดได้แล้ว และพันธนาการไว้ด้วยเวทย์จนไม่อาจหนีได้ ขณะที่ไม่เห็นปีศาจน้อยทั้งสองตน

“ปีศาจน้อยสองตนนั่นหนีไปแล้ว นางเป็นพวกเดียวกับเจ้าหรือไม่”

จิ่นลี่ถามกับปีศาจดูดเลือดซึ่งเวลานี้ใบหน้าสวยงามที่รังสรรค์ปั้นแต่งด้วยมนต์นั้นซีดเผือด

“ข้าไม่รู้จักพวกนาง ไม่เคยเห็นมาก่อน”

นางส่ายหน้าแล้วร้องขอ

“นายท่านปล่อยข้าไปเถิด อย่าทำอันใดข้าเลย”

“ฆ่าคนไม่กลัวความผิด ภัยมาถึงตัวกลับร้องขอชีวิต”

หวังหย่งไม่เห็นว่าควรละเว้น แต่เขารอให้ไท่จื่อมาตัดสินโทษ

“เดิมทีข้าก็ไม่คิดทำร้ายมนุษย์ แต่มนุษย์ร้ายกาจนัก จิตใจโลเลหลอกลวง รักง่ายหน่ายเร็ว ข้าพลั้งมือฆ่าสามีกับชู้รัก จากนั้นก็ไม่อาจหยุดยั้งความต้องการเลือดมนุษย์ได้”

นางบอกไปร้องไห้บีบน้ำตาไปด้วย ทว่าทั้งไท่จื่อและหวังหย่งกลับใบหน้าเคร่งขรึม

“เจ้าเบียดเบียนมนุษย์มาหลายพันปี คิดหรือว่าร้องไห้ขอความเมตตาแล้วทุกอย่างจะจบลงโดยง่าย”

จิ่นลี่เอ่ยโดยไม่มองปีศาจดูดเลือดสาวด้วยซ้ำ

“แต่ยังไงนางก็เป็นคนเผ่าปีศาจ การนี้ข้าจะไม่เข้าไปยุ่ง ให้เผ่าปีศาจจัดการลงโทษนางเอง ส่งนางไปดินแดนปีศาจ ให้เจ้าปีศาจสำเร็จโทษ”

“ท่านจะไปยังแดนปีศาจเช่นนั้นหรือ”

หวังหย่งถามนายตนด้วยเห็นว่าก่อนหน้านี้เลี่ยงการพบเจอกับราชาปีศาจโดยลงมาจัดการเรื่องวุ่นวายบนโลกมนุษย์แทน

“ไม่ล่ะ เจ้าให้คนของเราควบคุมตัวนางไปก็แล้วกัน”

จิ่นลี่มีสีหน้าเครียดขรึมเมื่อเอ่ยถึงเผ่าปีศาจ เวลานี้รอบตัวเขาวนเวียนอยู่แต่กับปีศาจ ทว่าที่ยังติดอยู่ในใจก็คือ เหตุใดปีศาจน้อยต้องเผามนุษย์ทั้งเป็น เขามั่นใจว่าเป็นฝีมือพวกนางด้วยไม่มีผู้ใดในอาณาเขตป่านี้ที่ใช้พลังเวทย์ได้อีกแล้ว

เกาถิงพาซีหรูหลบมาได้ไกล หากไม่อาจพากลับไปยังเผ่าปีศาจได้ ด้วยพละกำลังของนางนั้นยังไม่สามารถนำร่างหมดสติของนายตนเดินทางไกลและรวดเร็วได้ แต่นั่นยิ่งทำให้นางกังวลใจ ด้วยอีกไม่เกินชั่วยามธิดาน้อยก็จะฟื้นขึ้นมาแล้ว ถึงเวลานั้นนางคาดเดาไม่ได้ว่านายตนจะอาละวาดอีกหรือไม่

เมื่อจนปัญญาจะแก้ไขเรื่องที่เกิดขึ้นเกาถิงจึงหยิบกระดิ่งข้อมือเล็กที่พกติดตัวออกมา สิ่งนี้นางได้มานับแต่มาดูแลธิดาน้อย ราชาปีศาจห่วงใยธิดาตนเป็นอันมาก ไม่เคยปล่อยให้หลุดรอดสายตา ทั้งยังกำชับว่าหากเกิดเรื่องกับธิดาน้อยและเกาถิงไม่อาจรับมือไหวให้นางสั่นกระดิ่ง

นางไม่เคยแม้แต่ต้องหยิบออกมา ครั้งนี้เป็นครั้งแรกเพราะมาเกิดเรื่องยังโลกมนุษย์ และนางก็เพิ่งเคยเห็นธิดาน้อยเกรี้ยวกราดควบคุมตนเองไม่ได้อย่างน่ากลัวเช่นนี้

กริ๊งงง

เพียงชั่วอึดใจหลังกระดิ่งดังขึ้น ก็ปรากฏกลุ่มควันหมุนวนแล้วร่างหนึ่งก็มาอยู่ตรงหน้า

“ท่านผู้คมกฎหู”

หูพานคือผู้คุมกฎของเผ่าปีศาจที่เรียกได้ว่าเป็นมือขวาของราชาปีศาจ ไม่คิดว่าสิ่งนี้จะเป็นการเรียกผู้คุมกฎ

“เกิดเหตุอันใดขึ้นกับธิดาน้อย”

ผู้มาใหม่รีบขยับเข้ามาดูร่างของซีหรูที่นอนหมดสติโดยมีเกาถิงประคองในทันใด

“ข้าไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น อยู่ๆ ธิดาน้อยก็อาละวาดเผาชาวบ้าน ข้าต้องทำให้นางหมดสติยับยั้งเอาไว้ ข้าเกรงว่าธิดาน้อยอาจฟื้นขึ้นมาก่อนที่จะไปถึงเผ่าปิศาจ จึงใช้กระดิ่งนี่”

นางชูกระดิ่งในมือขึ้น หูพานก็พยักหน้าเข้าใจ กระดิ่งนี้ผู้ที่สามารถได้ยินมีเพียงราชาปีศาจและผู้คุมกฎทั้งสองเท่านั้น ตอนนี้ราชาปีศาจยังไม่กลับจากกิจสำคัญ เขาที่อาวุโสกว่าจึงมาแทนเพราะอาจเกิดเรื่องร้ายแรงกับธิดาน้อย

“งั้นก็ไปจากที่นี่ก่อน”

หูพานบอกแล้วร่ายมนตร์อำพรางปีศาจน้อยทั้งสองก่อนจะใช้พลังเคลื่อนย้ายพาตัวกลับเผ่าปีศาจอย่างทันท่วงที

ภายในห้องนอนของธิดาน้อยเผ่าปีศาจ ราชาปีศาจโจวซุ่นใช้พลังของตนบดบังซ่อนความทรงจำส่วนลึกที่ทำให้บุตรสาวเจ็บปวดเอาไว้อีกครั้ง

เมื่อยังเด็กนักนั้นซีหรูถูกความโหดร้ายของมนุษย์ที่ฆ่ามารดาครอบงำ นั่งกอดเข่าร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวและเรียกร้องหาแม่อยู่นานนับเดือน เป็นเด็กที่ขลาดกลัวผู้คน เก็บตัวอยู่คนเดียวไม่กล้าออกไปเล่นตามที่ต่างๆ เหมือนก่อน โจวซุ่นในตอนนั้นเป็นผู้คุมกฎแต่ก็มีงานมากมายต้องจัดการจึงให้เกาถิงมาอยู่เป็นเพื่อนบุตรตน แม้จะใช้เวลานานแต่ซีหรูก็ค่อยๆ ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้น

กระทั่งวันหนึ่งที่เขาพาบุตรสาวไปเก็บดอกไป่เหอยังโลกมนุษย์แล้วบังเอิญพบเจอมนุษย์ที่กำลังตีบุตรของตนอยู่ แล้วซีหรูกลับกรีดร้องและอาละวาดขึ้นมาอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน ถึงพลังปีศาจยังไม่แข็งแกร่งแต่ก็นับว่าเกือบจะฆ่ามนุษย์ผู้นั้นไปแล้ว นั่นทำให้โจวซุ่นรู้ว่าบุตรสาวตนเก็บสิ่งเลวร้ายที่เห็นมาไว้ส่วนลึกของจิตใจแล้วก็พร้อมปะทุขึ้นมาได้เสมอ จึงตัดสินใจสะกดความทรงจำนั้นให้อยู่ภายใต้เงามืดในจิตใต้สำนึก หากก็มีโอกาสผุดขึ้นมาทุกเมื่อหากมีสิ่งกระตุ้นเช่นครั้งนี้

“ซีเอ๋อร์ ความเจ็บปวดนี้ทำร้ายเจ้ายิ่งนัก ไม่รู้ว่าจะส่งผลต่ออนาคตข้างหน้าของเจ้าหรือไม่”

ราชาปีศาจเอ่ยอย่างเป็นกังวลเมื่อซ่อนความจำเลวร้ายของธิดาตนเสร็จสิ้น ทั้งภายในใจยังมีเรื่องหนักอกลำบากใจกลับมาจากสวรรค์ชั้นฟ้าพร้อมตนด้วย

‘สวรรค์ให้เกียรติเผ่าปีศาจเช่นนี้ หวังว่าราชาปีศาจจะถนอมน้ำใจ’

น้ำเสียงทรงอำนาจของจักรพรรดิสวรรค์ยังก้องในห้วงสำนึก เป็นเช่นนี้แล้วเขาจะทำอย่างไรได้

=========

ราชาปีศาจไม่อยู่เพราะขึ้นไปสวรรค์นี่เอง ว่าแต่สวรรค์ต้องการอะไรจากเผ่าปีศาจ?

และความทรงจำช่วงเด็กของซีหรูก็ถูกบิดาบดบังไว้ ก็เลยจำวันที่มารดาจากไปไม่ได้ ^-^"