4.ชายาผู้น่ารังเกียจ (1)

แม้จ้องมองกันอยู่นานแววตาคู่หวานที่ค่อนข้างปรือก็มีเพียงความขุ่นมัวให้เห็น หากจิ่นลี่ก็คิดว่าอีกฝ่ายอาจแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ เพราะลงมือเผามนุษย์ชาวบ้านธรรมดาก่อนจะหลบหนี

“เสแสร้งแกล้งทำ หลบหนีความผิด ไม่คิดว่าองค์หญิงเผ่าปีศาจจะขี้ขลาดเช่นนี้”

เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่หลงเชื่อโดยง่าย

“ท่านว่าใครเสแสร้ง ขี้ขลาด”

เมื่อถูกต่อว่าตรงๆ อารมณ์โกรธของซีหรูก็พุ่งทะยานในทันใด แม้ตัวเล็กกว่าก็ไม่คิดกลัวเกรง ร่างบอบบางลุกพรวดเชิดหน้าเถียง แต่เพราะมึนเมาทำให้รู้สึกเหมือนพื้นที่ยืนเอียงไปมาจนเสียหลักแทบทรุดล้มลง หากก็ได้แขนกำยำสอดเข้ามารองรับเอาไว้

จิ่นลี่เห็นอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายอาการไม่มั่นคงนัก เมื่อลุกขึ้นกะทันหันแล้วโอนเอนเขาจึงขยับเข้าไปช่วยได้ทันด้วยสัญชาตญาณของร่างกาย กระชับร่างบอบบางแนบอก กลิ่นเหล้าจากลมหายใจอ่อนโชยมาทำเอาต้องถอนหายใจระอา ขณะจ้องใบหน้างดงามในระยะประชิด

ซีหรูเงยมองสบตาคมกริบของผู้ที่ประคองตนแล้วความรู้สึกร้อนวูบประหลาดก็แผ่ซ่าน ใบหน้ากับร่างกายที่มีฤทธิ์เหล้ากำจายจนไอร้อนทั่วตัวอยู่แล้วนั้นร้อนกว่าเดิม ทั้งช่องท้องเหมือนมีบางสิ่งหมุนวนอยู่ อาการที่ไม่เคยรู้จักพาให้อกใจหวิวหวั่นหายใจติดขัดนางจึงผลักอกหนาในทันใด

ขณะเดียวกันจิ่นลี่เองก็ปล่อยคนตัวเล็กกว่าอย่างนึกรำคาญ ทำเอาร่างบอบบางหงายหลังก้นกระแทกด้วยไม่อาจทรงตัวได้อยู่แล้ว

“โอย....”

ผู้มึนเมาครวญครางเสียงอ่อย จับสะโพกตัวเองแล้วเหลือบมองเจ้าของร่างสูงใหญ่อย่างขัดอกขัดใจ

“เจ็บนะ”

“ก็เจ้าผลักข้า”

แม้อยากสวนกลับไปว่าตนไม่ผิด แต่ความรู้สึกยากจะเดาที่ก่อเกิดขึ้นมาเมื่อครู่นั้นทำให้อธิบายไม่ถูก ทั้งในหัวยังหนักอึ้ง ในอกอึดอัดพะอืดพะอมหากก็พยายามจะลุกขึ้น มือหนาของสวามีตนยื่นมาตรงหน้านางกลับเมินหน้าหนี หาทางเกาะม้านั่งยืนเองจนได้ แต่ก็ต้องจับโต๊ะเอาไว้ด้วย

“เพิ่งรู้ว่าไท่จื่อสวรรค์ชอบหาความผู้อื่น ทั้งยังโหดร้ายกับอิสตรี”

นางยังไม่พอใจที่ถูกต่อว่า ทั้งยังถูกทิ้งจนก้นกระแทกอีกด้วย

“ข้าหรือหาความ?”

ไท่จื่อจ้องดวงตาที่ปรือปรอยอย่างสังเกต ปีศาจน้อยดูเหมือนเพิ่งเคยพบเขา ด้วยเห็นเขาแทนที่จะตื่นตระหนกกลัวความผิดที่ตนก่อไว้ หรือแปลกใจเมื่อรู้ว่าเขาคือผู้ใด ทว่านางกลับมองอย่างไม่ชอบใจเสียอย่างนั้น

เขาไม่แปลกใจนักหากธิดาเจ้าปีศาจจะขุ่นเคืองที่ถูกบังคับให้แต่งงาน ตนเองยังไม่ชอบใจ หากก็ไม่อาจฝืนบัญชาของพระบิดาได้ แม้ก่อนหน้านี้จะเลี่ยงมาได้นาน ทว่าครั้งนี้กลับมีรับสั่งอย่างเด็ดขาด

‘แต่งธิดาเจ้าปีศาจเป็นชายาเจ้า นอกจากจะมั่นใจได้ว่าเผ่าปีศาจย่อมไม่คิดเหิมเกริมตั้งตนเป็นใหญ่เหนือทุกพิภพเช่นครั้งก่อนแล้ว ยังเพื่อตัวเจ้าเองด้วย’

พระบิดาเอ่ยมาเช่นนั้น เขาถึงกับฉงนใจ

‘เทพชะตาบอกว่ากาลข้างหน้าไม่นานเจ้าจะมีเคราะห์ร้ายหนักหน่วงที่ยากจะเลี่ยง ต้องมีดาวคู่ชะตามาช่วยค้ำจุณ และจากที่คำนวณหาดาวคู่ชะตาเจ้าพบว่าคือ ธิดาจากเผ่าปีศาจ ครั้งนี้เชื่อแม่กับท่านพ่อของเจ้ายอมแต่งงานเถิดจิ่นลี่ แม่เป็นห่วงเจ้านัก’

พระมารดาสำทับด้วยสีหน้าไม่สบายใจ จิ่นลี่จึงแย้งไม่ออก เวลานี้มีเพียงตนอยู่ใกล้ชิดพวกท่าน ไม่อยากทำให้ท่านทั้งสองต้องกังวลใจเพราะตน ด้วยพวกท่านคิดถึงและห่วงใยเจิ้งหานพี่ชายเขากับครอบครัวที่ไม่ค่อยได้พบนักมากอยู่แล้ว เขาจึงยอมรับการแต่งงานในที่สุด หากก็ไม่ใสนัก เลือกลงไปทำงานยังโลกมนุษย์ให้บิดามารดาหารือกับราชาปีศาจจัดเตรียมสิ่งต่างๆ

“ท่านต่อว่าข้าชัดๆ จะไม่หาความได้อย่างไร”

ชายาหมาดๆ ของตนยังเถียงหน้าซื่อ เห็นชัดว่ามึนเมายากจะครองสีหน้าและการแสดงออกไว้ได้ หากนางจำเขาได้มีหรือจะไม่หลุดสีหน้าออกมา

หรือนางจำเขาไม่ได้จริงๆ ...เพราะเหตุใด

“เอาเถิด ถือว่าข้าไม่ได้พูดก็แล้วกัน”

เมื่ออีกฝ่ายมีทีท่าเหมือนไม่รู้จักตนมาก่อน จิ่นลี่ก็คิดว่าค่อยสังเกตนางไปเรื่อยๆ ย่อมดีกว่า คุยกันตอนเมาอย่างไรก็ไม่เข้าใจ

ร่างสูงใหญ่เดินหนีไปยังเตียงนอน ทว่าคนที่ถูกต่อว่าไม่คิดยอม ซีหรูมองอีกฝ่ายที่ตัดบทง่ายๆ ด้วยท่าทางหงุดหงิด ขยับเท้าตามอย่างลืมตัวไปว่าตนนั้นค่อนข้างเมาจากการมอมเหล้าตนเอง เพราะต้องการให้ผู้เป็นสวามีนึกรังเกียจไม่อยากเข้าใกล้

“จะจบเรื่องง่ายๆ เช่นนี้หรือ ท่านกล่าวหาก็ต้องขอโทษ...อ๊ะ...”

มือบางผวาจะคว้าแขนกำยำ หากร่างกายของนางเองก็โซเซถลาตาม พอรั้งให้ร่างสูงใหญ่หันกลับมากายสาวก็โถมเข้าใส่อีกฝ่ายเต็มๆ

จิ่นลี่นั้นไม่คิดว่าหญิงสาวจะหน้าคะมำมาหาตน เขาจึงถอยห่างนั่งลงบนเตียงโดยมีร่างเล็กตามมาและเขาก็จำต้องรับไว้ ใบหน้างดงามอยู่ในระยะประชิดปลายจมูก กายสาวนุ่มนิ่มเบียดในอ้อมอกของเทพสงครามผู้แข็งแกร่งทำให้จิ่นลี่ชะงักนิ่งงันไป

ซีหรูมึนศีรษะ ตาลายเพราะการขยับอันรวด ทั้งในช่องท้องยังตีรวนจนไม่อาจทานทนได้แล้วก็ต้องอาเจียนออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“อ่อก...”

ผู้เป็นไท่จื่อสวรรค์ร่างแข็งทื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้ไม่ได้ก้มลงมองแผงอกตนที่ถูกราดรดด้วยอาเจียน ทว่าได้กลิ่นบวกกับเหล้าคละคลุ้งชวนคลื่นเหียนตาม หากจิ่นลี่ก็ยังสะกดตัวเองไม่แสดงความรังเกียจ แต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือกเพราะคนตรงหน้าทำท่าจะอาเจียนอีกครั้ง

“อย่า...”

เขาพึมพำพร้อมเอนหนี กลับกลายเป็นทิ้งกายลงนอนบนเตียงโดยมีร่างบอบบางที่ไร้หลักยึดล้มตามมา แล้วเหตุร้ายก็เกิดขึ้นซ้ำซ้อนจนได้เมื่อริมฝีปากอิ่มสวยที่ฉุนทั้งอาเจียนและเหล้าประทับลงบนปากของเขา จิ่นลี่กลั้นหายใจ เกร็งไปทั้งร่างกาย มือหนากำข้างตัวแน่นราวหวั่นเกรง สติอันมั่นคงเสมอมาหลุดลอยไปชั่วขณะ

ปากกระด้างกว่าที่แนบชิด เรือนกายกำยำแข็งแกร่งทั่วทุกสัดส่วนใต้ร่างตนที่สัมผัสได้อย่างเต็มที่ และไม่เคยพานพบมาก่อนนั้นทำให้ซีหรูลนลาน อกใจสั่นไหวโครมครามตีปะทะความเมาจนอื้ออึง นางปัดป่ายมือเปะปะไปทั่วเพื่อหาที่ยันกาย กระทั่งวางลงบนเตียงแล้วก็รีบดันตัวขึ้น

“ขะ...ข้า...”

ซีหรูไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดจึงได้แต่ก้มหน้าหันหนีแต่ก็รู้สึกตาพร่ามัววิงเวียนจนไม่อาจทรงตัวได้ ก่อนที่ความมืดจะวูบขึ้นมาแทน

ร่างบอบบางที่นั่งโอนเอนแล้วร่วงผล็อยลงจากปลายหางตาดึงความสนใจของจิ่นลี่ขึ้นมาได้ เขาขยับตัวขึ้นประคองหญิงสาวได้ทันและเห็นว่าหมดสติไปแล้วจึงอุ้มขึ้นมาวางบนเตียงอย่างไม่มีทางเลือก แล้วก็ได้แต่ผละมายืนเท้าเอวด้วยความหงุดหงิดใจ ยิ่งกลิ่นเหล้ากับอาเจียนลอยรอบกายก็ยิ่งทำให้ถอนฉุนออกมา

“ให้มันได้อย่างนี้สิ ดื่มเหล้ามงคลจนเมาเละ อาเจียนใส่ข้า ล่วงเกินข้าแล้วก็หลับ หลบหลีกเก่งเช่นนี้จนเป็นนิสัยสินะ”

=========

ไท่จื่อไม่พอใจที่ถูกชายาล่วงเกิน หรือเพราะถูกอาเจียนใส่กันแน่ ^-^"