จ้าวเว่ยเว่ยสาวน้อยทะลุมิติพร้อมกระจกวิเศษ

จ้าวเว่ยเว่ยสาวน้อยทะลุมิติพร้อมกระจกวิเศษ

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-02-27
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
117Bab
12.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

จ้าวเว่ยเว่ยหมอสาวยอดอัจฉริยะแห่งยุค2024วันหนึ่งชะตาชีวิตของเธอพลิกผันเมื่อเธอซื้อกระจกเก่าๆจากร้านขายของโบราณและทำมันบาดมือจากนั้นมีเสียงดังขึ้นมาว่า'นายหญิง.พรใดอันประเสริญจงเป็นของท่าน'..

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 ข้าคือกระจกวิเศษ

“You said you only wanted to scare her?”

I looked directly at Matteo.

He frowned as if I were the one being unreasonable.

“Mom, Elena has been protected her entire life. A little hardship will be good for her.” He glanced toward the bathroom. “We were right outside. We never would have let anything serious happen.”

I followed his gaze.

Elena was curled against the cold tiled wall, trembling so violently that her teeth were chattering. One side of her school blouse had been torn open, and dark bruises were already forming across her shoulders.

She clutched what remained of her collar with both hands, desperately trying to cover herself.

This was what they considered nothing serious.

I had once lived in a world where men carried guns beneath their tailored jackets, and a single insult could cost someone far more than money.

Yet even in that world, no one had ever dared to touch my daughter.

I stepped toward Matteo.

“When would it have become serious? After they tore off the rest of her clothes, or after someone posted the video online?”

Matteo’s expression shifted.

Before he could answer, Dante stepped between us.

He adjusted his gold-rimmed glasses and spoke in the same calm, measured voice he used in board meetings, the one that always made people believe he was the only reasonable person in the room.

“Mom, you don’t know the whole story.”

“I know what I’m looking at.”

“But you don’t know what caused it.”

Dante glanced at the girl hiding behind him.

“Sabrina accidentally spilled coffee on Elena’s shoes. Elena humiliated her in front of everyone and told her she could never afford to replace them.”

Sabrina clutched the back of Dante’s jacket.

Her eyes were wet, and her voice was barely above a whisper.

“Mrs. Leeds, I offered to have the shoes cleaned, but Elena said someone like me didn’t even deserve to touch them.”

Elena’s head snapped up.

“I never said that.”

Sabrina bit her lip.

“I know Elena doesn’t like me. I shouldn’t have asked to borrow the dress she planned to wear to the charity gala. I just thought—”

“You didn’t ask me.”

Elena’s voice was hoarse, but she forced out every word.

“You told everyone Dante had already promised to give you my dress. When I said that wasn’t true, you poured coffee over my shoes on purpose.”

Sabrina’s expression froze for a moment.

“I didn’t—”

“That’s enough.”

Luca immediately moved in front of her.

He removed his jacket and carefully draped it over Sabrina’s shoulders, even though she was fully dressed while my daughter sat half-exposed on the floor.

“That isn’t what Sabrina told us when she came to us crying.”

Luca turned to me, accusation in his eyes.

“Mom, Elena made her feel worthless over one stupid dress. She thinks that because she was born into this family, everyone else should bow to her.”

“So you let those girls drag her into the bathroom?”

“We only asked them to talk to Elena,” Matteo said. “Things got a little out of control.”

“You heard her begging for help.”

The bathroom fell silent.

They had heard her.

While Elena cried and begged those girls to stop, all four of her brothers had been standing outside the door.

Any one of them could have stepped inside and ended it.

None of them had.

Nico was leaning against the sinks, turning a silver lighter between his fingers. He looked completely unconcerned.

“Elena needed to learn a lesson.”

He snapped the lighter shut.

“She can’t assume everything belongs to her just because she was born into this family.”

I stared at him.

Nico had been nine when I found him. His wrist was broken, and he had two dollars in his pocket. For months after I brought him home, he woke in the middle of the night screaming from nightmares.

Back then, little Elena would carry her pillow into his room and sit beside his bed until morning.

Now he spoke about her as if she were a stranger.

“What exactly were you trying to teach her?” I asked.

Dante answered.

“To share.”

His eyes settled on Elena without a trace of sympathy.

“She already has more than she could ever need. Sabrina only wanted to borrow a dress. What possible reason did Elena have to refuse?”

“It’s my dress,” Elena said quietly.

Dante ignored her.

“Sabrina has had to work for everything she has. Elena was born with every advantage. If we don’t correct her now, she’ll become exactly what everyone expects—a selfish, arrogant heiress who thinks the world owes her everything.”

For seventeen years, I had given those four boys everything I could.

I had taken them out of foster homes, shelters, and juvenile courtrooms. I had paid for the best education available and made sure they received years of therapy.

When they grew older, I brought them into Leeds Group.

Dante ran corporate operations. Luca oversaw public relations and outside partnerships. Matteo controlled finance, while Nico managed real estate development and security.

The business press called them the Leeds brothers.

People spoke of them as if they had been born into power.

Perhaps that had been my greatest mistake.

I had given them so much that they had forgotten none of it had originally belonged to them.

I walked past Dante and crouched beside Elena.

I removed my coat and wrapped it securely around her torn uniform and bruised body. Then I gathered her into my arms.

“It’s over now. I’m taking you home.”

Elena buried her face against my shoulder and clutched my dress with both hands.

“I didn’t do what they said.”

“I know.”

Dante let out an impatient breath behind me.

“Mom, blindly defending her will only make this worse.”

I did not turn around.

“Dante, stop talking.”

He continued anyway.

“If you make excuses for her again, she’ll never learn to take responsibility. Elena needs to stand up and apologize to Sabrina.”

Elena went rigid in my arms.

Dante came closer and reached for her arm.

“Get up, Elena. Apologize, and we can put this behind us.”

I rose and slapped him across the face.

The sound cracked through the bathroom.

Dante’s head snapped to the side. His gold-rimmed glasses fell to the floor and skidded beneath the sinks.

All four men went silent.

Luca reacted first.

“What are you doing?”

He stepped toward me, but Matteo caught his arm.

Dante slowly turned back.

A red handprint was spreading across his cheek. The calm, controlled mask he always wore had finally cracked, revealing the anger underneath.

“If hitting me makes you feel better, fine.”

He looked at me again.

“But it doesn’t change the fact that Elena was wrong.”

“You still think this is about a pair of shoes?”

“It’s about the kind of person she’s becoming.”

“No.”

I held his gaze.

“It’s about the kind of men you have become.”

Sabrina moved behind Luca.

“Luca, she’s frightening me.”

He immediately shifted to shield her with his body.

I looked at the way he protected Sabrina, then at my daughter, whom her four brothers had abandoned inside that bathroom while strangers tore at her clothes.

The contrast was sickening.

Nico gave a cold laugh.

“You’ve really disappointed us today, Mom.”

“We’re trying to stop Elena from becoming a spoiled bully. Apparently, the four of us are the only people in this family willing to tell her no.”

“Elena has said no several times today.”

I helped my daughter stand, keeping one arm securely around her waist.

“She said no when Sabrina demanded her dress. She said no when those girls dragged her into this bathroom.”

I looked at each of them in turn.

“The people who refused to respect that word were you.”

None of them answered.

“If you believe Leeds money has made Elena arrogant, then none of you will be spending another dollar of it.”

Matteo folded his arms, contempt lifting one corner of his mouth.

“You’re threatening to cancel our credit cards?”

“I’m informing you.”

“We manage the four most important divisions of Leeds Group. Do you really think canceling a few cards will frighten us?”

Luca laughed as well.

“If we all walk away, who will run the Brooklyn development? Who will keep the board under control? You?”

I studied him in silence.

He genuinely believed I had spent the past seventeen years relaxing at my Westchester estate while the four of them built Leeds Group around me.

He had no idea how many people were still waiting for a single order from Catherine Moretti, or that Leeds Group was only the part of my empire I had allowed the public to see.

Dante bent down and retrieved his glasses.

One lens was cracked, but he put them back on.

“We’ve worked for this family for years, and we’re the reason Leeds Group is where it is today.”

His voice had regained its composure.

“Are you really going to tear this family apart because Elena refused to share one dress?”

“You stopped protecting this family the moment you stood outside that door and listened to her beg for help.”

I guided Elena toward the exit.

As we passed Sabrina, I paused.

She immediately lowered her eyes, but not before I caught the satisfaction she had failed to hide.

She thought she had won.

That was fine.

I would deal with her later.

Right now, my daughter needed me.

I stopped beside Dante.

“By tomorrow morning, your personal credit cards, vehicles, and access to every property held under the Leeds name will be suspended.”

Nico scoffed.

“You’ll reverse it within three days.”

“Will I?”

“The company can’t survive without us.”

All four of them believed it.

They had mistaken the authority I had loaned them for power they had earned.

I looked at Dante one last time.

“You wanted Elena to understand that being raised under the Leeds name doesn’t mean everything belongs to her.”

He said nothing.

“Starting tomorrow, all four of you are going to learn the same lesson.”

Then I took my daughter home.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Triple Great
Triple Great
นิยายสนุกแต่ถ้าคำบรรยายมันไม่ยืดจนเกินไป เช่น บทที่ข้ามกลับภพกลับมาอาจจะบรรยาย เป็นสถานที่ไม่มีไฟฟ้า ควรเตรียมเครื่องปั่นไฟหรือบ้านโซร่าเซลล์ทั้งหลัง นอกนั้นก็ซื้อของกินของใช้ เรียกได้ว่าแทบจะเหมามาทั้งห้าง หรือบรรยายถึงต้มยำกุ้งต้องบอกสวนผสม เพราะมันเป็นสิ่งที่ทุกคนรู้ แต่บอกว่า มีรสเผ็ดร้อน
2026-03-01 15:52:03
0
1
S S
S S
ขอบคุณที่อัพจนจบค่ะ นิยายสนุกสายสุขนิยม เสพความเก่งของนางเอก เอ็นดูฮ่องเต้กับพ่อควายน้อย อยากแนะนำให้แก้เรื่องคำผิดหรือคำเรียกขานค่ะ เช่น นอ.แทนตัวเองว่ากระหม่อมตอนคุยกับผู้สูงศักดิ์ ควรเปลี่ยนเป็นหม่อมฉัน คำเรียกแทนตัวของผญ.ค่ะ อีกอย่างเรื่องการบรรยายที่ซ้ำซ้อนในบางฉาก เช่นตอนรณรงค์เรื่องค.สะอาดค่ะ
2025-07-05 06:48:31
1
0
117 Bab
บทที่ 1 ข้าคือกระจกวิเศษ
​บทที่ 1 ข้าคือกระจกวิเศษ "นายหญิงน้อย! ท่านตื่นแล้วหรือยัง?"จ้าวเว่ยเว่ยตกใจกลัว เธอจ้องมองไปที่กระจกอย่างตะลึงงัน ภาพสะท้อนในกระจกไม่ใช่ใบหน้าของเธอ แต่เป็นเด็กสาวร่างกายผอมแห้งและเธออยู่ในชุดโบราณที่มีรอยปะอยู่ทั่วทั้งตัว เธอยกมือเล็กๆ ที่ผอมแห้งของตัวเองขึ้นมาจับที่ใบหน้า นี่มันคือใบหน้าของเธอตอนที่เธออายุ 14-15นี่น่า ทันใดนั้นเสียงที่เธอได้ยินตอนแรกก็ดังขึ้นมาอีก "ข้าคือกระจกวิเศษ ข้าถูกสาปให้ถูกกักขังอยู่ในกระจกนี้มานานแสนนาน เลือดของเจ้าปลดปล่อยข้า"" what??? นี้กำลังล้อเล่นอยู่หรือเปล่า กระจกวิเศษอะไรกัน บ้าแล้ว ตื่นๆๆ"จ้าวเว่ยเว่ยใช้มือตบหน้าของตัวเองแรงๆ 2-3 ครั้ง และผลที่ได้ก็คือ เธอเจ็บหน้ามากและยังมีรอยแดงของฝ่ามือทั้ง 5 ขึ้นเต็มสองแก้มอีก เธอรีบยกกระจกขึ้นมามองอีกครั้ง พลางคิดว่านี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?? เธอเพิ่งซื้อกระจกโบราณชิ้นนี้ที่มีกรอบสวยงามมากมาจากร้านขายของโบราณที่มาเปิดใหม่ใกล้ๆ กับโรงพยาบาลที่เธอทำงานไม่ใช่หรือ ทำไม ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ล่ะ!จ้าวเว่ยเว่ย หมอสาวผู้เป็นยอดอัจฉริยะแห่งยุค 2024 เธอจบการศึกษาแพทย์ด้านศัลยแพทย์ด้วยวัยเพียง 21 ปี ความสามารถข
Baca selengkapnya
บทที่ 2 คำสัญญา
บทที่ 2 คำสัญญาตอนนี้จ้าวเว่ยเว่ยนั้นทราบแล้วว่าพรที่เธอขอนั้นเป็นจริงถ้าเช่นนั้น นี่คือความจริงอย่างนั้นหรือ เธอทะลุมิติมาที่ยุคราชวงค์ต้าหมิงจริงๆ นะหรือ??“เออ...แล้วร่างของฉันที่อยู่ที่ยุคปัจจุบันล่ะ ถ้าฉันมาอยู่ที่นี้แล้วร่างของฉันจะเป็นอย่างไร?”แน่นอนสิว่าเธอต้องห่วงร่างของตัวเอง เพราะอยู่ๆก็ถูกย้ายวิญญาณมาที่นี่แล้วร่างนั้นจะมีวิญญาณอยู่ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าเธอตายแล้วหรอกหรือ!“ร่างนั้นเพียงหลับใหลอยู่เท่านั้นเอง นายหญิงยังมีเวลาอยู่” กระจกโบราณตอบกลับมา" ‘ยังมีเวลาอยู่’ หมายความว่าอย่างไงที่ว่ายังมีเวลาอยู่?”ตอนนี้บอกเลยว่าลืมเรื่องการขอพรแล้วเถอะ เพราะจ้าวเว่ยเว่ยนั้นเป็นกังวลเกี่ยวกับร่างของตัวเองที่อยู่ในยุคปัจจุบัน“นายหญิงทำใจเถิด การที่ท่านและข้าได้พบเจอกันนั้นมันอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญก็เป็นได้ และข้าก็ไม่ใช่คนที่กำหนดให้นายหญิงต้องมาที่ยุคนี้ด้วย ข้าเพียงต้องตามนายหญิงมาเท่านั้น” กระจกโบราณบอกออกมาจ้าวเว่ยเว่ยนิ่งคิดอยู่สักพักหนึ่ง แล้วถอนหายใจ นั้นสินะ! ทำไมตอนที่อยู่ที่โรงพยาบาลเธอถึงได้ร้อนรนอยากจะมาที่ร้านขายของเก่าแห่งนี้มาก และที่สำคัญย่านที่โรงพยาบาลของเธอต
Baca selengkapnya
บทที่ 3 มีเวลาเพียง 5 วัน
บทที่ 3 มีเวลาเพียง 5 วันจ้าวเว่ยเว่ยนั้นวางกระจกแตกลงในกล่องและรีบเดินไปที่คอมพิวเตอร์ของเธอทันที เพราะว่าเธอมีเวลาที่จะสะสางเรื่องต่างๆ เพียงแค่ 5 วันเท่านั้น เธอจำเป็นต้องรีบ อย่างแรกที่เธอทำคือ หาข้อมูลของราชวงค์หมิง เพราะว่าถึงแม้พวกเธอจะเรียนมาแต่ว่ามันก็นานละข้อมูลบางอย่างก็ไม่ได้นำมาใช้ด้วย ทางที่ดีคือ ดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ข้อมูลที่เธอได้นั้นคือราชวงศ์ต้าหมิงเป็นหนึ่งในราชวงศ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์จีน เป็นช่วงเวลาแห่งความก้าวหน้าทางวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และเทคโนโลยี ราชวงศ์หมิงยังมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาโลกใหม่ราชวงศ์หมิงก่อตั้งขึ้น โดยจักรพรรดิหงหวู่ ซึ่งเป็นผู้นำที่เข้มแข็งและมีประสิทธิภาพ เขาสร้างระบบการปกครองที่มั่นคงซึ่งช่วยให้มั่นใจได้ถึงความเจริญรุ่งเรืองและเสถียรภาพของราชวงศ์ความสำเร็จทางเศรษฐกิจ: ราชวงศ์หมิงเป็นยุคแห่งความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจ การเกษตร การค้า และอุตสาหกรรมทั้งหมดเฟื่องฟู สิ่งนี้ทำให้เกิดการเติบโตของประชากรและมาตรฐานการครองชีพที่สูงขึ้นความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี: ราชวงศ์หมิงเป็นผู้รับผิดชอบต่อความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่สำคัญหลายประการ รวม
Baca selengkapnya
บทที่ 4 การช็อปปิ้งครั้งสุดท้าย
บทที่ 4 การช็อปปิ้งครั้งสุดท้ายการสั่งของออนไลน์ของเธอจบลงตอนเวลาตี 5 เพราะร่างกายของเธอเรียกร้องให้พักผ่อนถึงแม้ว่าเธอจะไม่ต้องการแต่ว่าเธอต้องหยุดและนอนพักเอาแรงก่อนโดยเธอตั้งนาฬิกาให้ตัวเองนอนพักเพียงแค่4 ชั่วโมงเท่านั้น9 โมงเช้าเมื่อเสียงนาฬิกาปลุก จ้าวเว่ยเว่ยรีบลุกและอาบน้ำแต่งตัวทันที วันนี้เธอโทรเข้าไปที่โรงพยาบาลแล้วเพื่อที่จะลาพักร้อน ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไรเพราะว่าที่ผ่านมาเธอทำงานอย่างเดียวไม่เคยที่จะได้ลาพักร้อนเลย เมื่อจัดการเรื่องงานเสร็จ จ้าวเว่ยเว่ยก็หันมาเปิดตู้เซฟของตัวเองดูว่าทรัพย์สินของเธอนั้นมีอะไรบ้างจ้าวเว่ยเว่ยนั้นเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงดูมาจากสถานเลี้ยงเด็กมาตั้งแต่เล็กแต่เพราะความเป็นอัจฉริยะของเธอที่ฉายแววออกมาแต่เด็กทำให้สถานเลี้ยงเด็กแห่งนั้นส่งเธอเรียนอย่างเต็มที่ และเธอก็ไม่ทำให้พวกเขาผิดหวังเธอสำเร็จแพทย์อย่างรวดเร็วและกลับมาตอบแทนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ที่ดูแลเธอมาตลอดอย่างเต็มที่เช่นกัน ทุกเดือนเธอจะแบ่งเงินที่หาได้ 30% ให้เป็นทุนการศึกษาให้น้องๆ เสมอและเพราะฝีมือที่ฉกาจในการผ่าตัดของเธอ ทำให้เธอเป็นแพทย์ที่มีชื่อเสียง และแน่นอนเมื่อมีชื่อเสี
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ร้านขายของโบราณร้านนั้นยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่านะ? 
บทที่ 5 ร้านขายของโบราณร้านนั้นยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่านะ? เมื่อหมวดอาหารการกินเสร็จต่อมาก็เป็นพวกเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม จ้าวเว่ยเว่ยนั้นดูข้อมูลของยุคราชวงค์ต้าหมิง ชุดที่คนยุคนั้นใส่จะเป็นชุดที่เรียกว่าชุดฮั่นฟู ถ้าเป็นของพวกในราชสำนักหรือบุคคลที่ร่ำรวยจะเป็นผ้าไหม หรือ ผ้าลูกไม้สวยๆ แต่ถ้าเป็นชาวบ้านจะเป็นชุดฮั่นฟูของชาวบ้านมักทำจากผ้าฝ้าย ป่าน หรือขนสัตว์ ผ้าเหล่านี้ทนทาน ระบายอากาศได้ดี และเหมาะกับงานเกษตร งานฝีมือ และกิจกรรมในชีวิตประจำวัน ชุดเหล่านี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อความสะดวกสบาย ทนทาน และเหมาะสมกับสภาพอากาศ สีของชุดฮั่นฟูของชาวบ้านมักเรียบง่าย สีที่พบบ่อย ได้แก่ สีขาว สีดำ สีน้ำเงิน และสีเขียว สีเหล่านี้ไม่ดึงดูดความสนใจ และเหมาะกับงานทั่วไปการออกแบบชุดฮั่นฟูของชาวบ้านมักมีการออกแบบที่เรียบง่าย กางเกงขายาว เสื้อตัวโคร่ง และเสื้อคลุม เป็นชุดทั่วไปสำหรับผู้ชาย ผู้หญิงมักสวมกระโปรงยาว เสื้อตัวโคร่ง และเสื้อคลุมเมื่อเห็นเช่นนั้นจ้าวเว่ยเว่ยก็สั่งจากออนไลน์ทันที เพราะตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นชุดยุคไหนก็มีขายแบบสำเร็จรูปทั้งนั้น เธอสั่งไปทั้งของเด็กผู้ใหญ่ ผู้หญิง ผู้ชาย คละกันหลากห
Baca selengkapnya
บทที่ 6 มีคนตั้งมากมายทำไมถึงเลือกฉัน?
บทที่ 6 มีคนตั้งมากมายทำไมถึงเลือกฉัน?เมื่อถึงห้างสรรพสินค้า จ้าวเว่ยเว่ยก็ตรงไปที่แผนกซุปเปอร์มาเก็ตก่อนเป็นอันดับแรก เธอเดินซื้อของหยิบของที่ต้องการเอานำไปด้วยพวกขน นม เนย ชา กาแฟ เครื่องดื่มชูกำลังต่าง ๆ อาหารสดอาหารแห้งอาหารแช่แช็งและเครื่องปรุงต่างๆ เพิ่มเต็มเพราะบางอย่างเธอก็ไม่สามารถที่จะสั่งออนไลน์ได้ เมื่อได้ของเต็ม 3 รถเข็นเธอก็ทะยอยของไปไว้ที่รถก่อน เมื่อของอยู่ในรถก็ค่อยเก็บเขาจี้กระจกอีกที เธอทำแบบนี้หลายรอบจนเหนื่อยหอบไปเลยเหมือนกันจากนั้นเธอก็นั่งพักที่ร้านขายชา และสั่งชาชั้นเลิศไปอีกหลายชนิด จากนั้นก็ตรงไปที่แผนกเครื่องครัว จ้าวเว่ยเว่ยช้อปพวกจานชามตะเกียบสวยๆ หรูหรา ไปมากมายหลายสิบชุด แต่ก็มีพวกจานชามแบบธรรมดาที่จะใช้ในชีวิตประจำวันด้วยอีกหลายสิบชุด พวกเครื่องครัว หมอ มีด เขียง ทัพพี เอาไปหมด จ้าวเว่ยเว่ยเดินไปทุกแผนกทุกชั้น จนตอนนี้ขาเธอแทบจะไม่มีแรงแล้ว ไม่คิดเลยว่าการช้อปปิ้งมันจะเหนื่อยขนาดนี้ มันยิ่งกว่าการยืนผ่าตัดทั้งวันอีกนะเนี้ยเธอคิดขณะที่ขับรถออกมาจากห้างสรรพสินค้าในเวลาใกล้จะมืดแล้ว เพื่อไปที่ร้านขายของเก่าร้านนั้นเมื่อรถใกล้จะถึงเธอก็จอดและเดินไปเพราะว
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ณ ชนบทที่ห่างไกลในยุคราชวงค์ต้าหมิง ปี 1360 
บทที่ 7 ณ ชนบทที่ห่างไกลในยุคราชวงค์ต้าหมิง ปี 1360 เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งวันก็จะครบ 5 วันตามที่เจ้ากระจกโบราณบอกเอาไว้ จ้าวเว่ยเว่ยนั้นเก็บของทุกอย่างหมดแล้ว ตอนนี้เธอเหลือเวลาอีกเพียง 1 วันเท่านั้นที่จะได้อยู่ยุคนี้ หลายวันที่ผ่านมานอกจากเก็บของเพื่อนำไปใช้ที่ยุคอดีต เธอก็โทรหาอาจารย์ที่เคยสั่งสอน เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่รู้จักทั้งที่ทำงานและที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และวันนี้เธอก็ได้นัดกับแม่ๆ ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าว่าจะเข้าไปเยี่ยมพวกเขาด้วยดังนั้นวันนี้เธอจึงถือโอกาสเดินทางไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อพบกว่าน้องๆ และแม่ๆ ที่เลี้ยงดูเธอมาเป็นครั้งสุดท้าย แน่นอนว่าทุกครั้งที่เธอไป เธอจะขนขนม นม เนยเสื้อผ้ามากมายไปฝากน้องๆ ด้วย วันนี้ก็เช่นกัน ขณะที่เธอกำลังจอดรถนั้นเองเสี่ยวเปาเด็กชายอายุ5 ครบก็วิ่งมาหาเธออย่างรวดเร็วสีหน้าของเขานั้นตื่นตกใจมาก“พี่สาว! พี่สาวมาแล้ว!! พี่สาวช่วยด้วย!! ช่วยแม่ใหญ่ด้วย” เจ้าเสี่ยวเปาเมื่อวิ่งมาถึงเธอก็พูดรัวเร็ว จนจ้าวเว่ยเว่ยนั้นฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบาง แต่จากนั้นมือของเธอก็ถูกเจ้าเสี่ยวเปาลากไปที่ห้องของแม่ใหญ่ทันทีเสียงฝีเท้าที่รีบเร่งดังก
Baca selengkapnya
บทที่ 8 ทะลุมิติมาแล้ว
บทที่ 8 ทะลุมิติมาแล้วจ้าวเว่ยเว่ยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความอยากลำบาก ความรู้สึกเจ็บปวดที่ศีรษะนี้มันอะไรกัน ไม่ใช่ว่าแม่ใหญ่หรอกหรือที่ได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ แต่ทำไมเธอถึงได้เจ็บด้วยล่ะ เธออยากจะรีบตื่นขึ้นมา แต่ก็ต้องสิ้นหวังเพราะร่างกายของตนกลับแข็งทื่อ เปลือกตาหนักอึ้งดั่งภูเขา อยากจะบอกให้เสียงร้องไห้เหล่านี้หยุดสักที แต่ปากของเธอกลับแข็งไม่มีแรงแม้แต่จะพูดอะไรออกมา ไม่มีแรงจะทำอะไรได้เลย ทำได้เพียงกลอกตามองไปรอบๆ ตัว และมองไปยังคนที่นั่งร้องไห้ข้างๆ เธอทีละคน“ท่านพี่! .. พี่ใหญ่ ..เว่ยเว่ยลูกแม่เจ้าฟื้นแล้ว…”สามเสียงของเด็กน้อยและผู้ใหญ่ช่างบีบคั้นหัวใจเหลือเกินทำไมเธอรู้สึกเจ็บปวดเสียใจนะ เธอไม่ได้รู้จักพวกเขาเสียหน่อยหัวใจของจ้าวเว่ยเว่ยเกิดบางสิ่งที่ไม่อาจอธิบายได้จนเจ็บแปล๊บเล็กน้อยและต้องการปลอบโยนคนเหล่านั้นจากใจจริง แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีเรี่ยวแรงใด ๆ ที่จะทำเช่นนั้นได้มีมือมากมายที่ค่อยจับค่อยลูบไปตามเนื้อตัวและแขนขาของเธอเหมือนพยายามจะหาว่ามีบริเวณไหนบ้างที่เธอเจ็บปวดพวกเขาจะได้ช่วยคลายความเจ็บปวดให้ จ้าวเว่ยเว่ยมองไปรอบๆ ห้องที่เธอนอนอยู่อีกครั้งสิ่งแรกที่เห็นคือเพดา
Baca selengkapnya
บทที่ 9 ครอบครัวเจ้าสี่ได้รับความอยุติธรรม
บทที่ 9 ครอบครัวเจ้าสี่ได้รับความอยุติธรรม“เว่ยเว่ย ลูกแม่ / พี่ใหญ่ พี่ใหญ่” สามเสียงประสานกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้จ้าวเม่ยตรงเข้าไปและมองดูลูกสาวใกล้ๆ เมื่อเห็นว่าลูกสาวเพียงเป็นลมไปเท่านั้นก็ถอนหายใจ ให้เจ้าเด็กน้อยทั้งสองไปหาผ้าชุบน้ำเพื่อจะเช็ดหน้าเช็ดตาให้ลูกสาวของนางเมื่อได้ผ้ามานางก็ค่อยๆ เช็ดไปตามใบหน้าแห้งผอมของลูกสาวคนโต และมองไปที่ผ้าที่พันอยู่บนศีรษะที่มีเลือดซึมออกมานิดหน่อยแล้วถอนหายใจ พลางคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า.....เมื่อเช้าตัวนางออกไปทำงานที่นาแต่เช้าโดยให้ลูกชายและลูกสาวคนเล็กดูแลพี่สาวที่นอนป่วยไม่มีเรี่ยวแรงมา 3-4 วันแล้ว โดยนางได้บอกให้พวกเขาอยู่แต่ในห้องไม่ต้องออกมาทำงานบ้าน โดยนางจะกลับมาทำเองเมื่อทำงานที่นาเสร็จ เด็กๆ ก็ตกลงและเข้าไปนั่งข้างๆ เตียงของพี่สาวของพวกเขาขณะที่นางกำลังถอนหญ้าที่อยู่ในนานั้น ป้าถงป้าที่อยู่ข้างบ้านก็รีบเดินมาหานางเพียงตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงร้อนรน“จ้าวเม่ย จ้าวเม่ย เจ้ายังทำอะไรอยู่ที่นี่ บ้านของเจ้าเกิดเรื่องแล้ว ยังไม่รีบกลับไปอีก”จ้าวเม่ยนวดเอวที่กำลังปวดเมื่อยขึ้น ในมือถือยังมีหญ้าที่ถูกถอนออกจากแปลงนาอยู่กำใหญ่“ยังเหลืองานต
Baca selengkapnya
บทที่ 10 ถูกไล่ออกจากบ้าน
บทที่ 10 ถูกไล่ออกจากบ้าน“ไล่ออกจากบ้านอย่างนั้นหรือ?”เมื่อจ้าวเว่ยเว่ยฟื้นขึ้นมาจากการสลบจ้าวเม่ยก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ลูกสาวฟังว่า ทุกคนในครอบครัวตระกูลจ้าวก็ต่างโกรธแค้นนางตบหน้าสะใภ้ใหญ่ และต้องการขับไล่พวกนาง 4 แม่ลูกออกจากบ้านตระกูลจ้าวไปโดยทันที นางจ้าวเม่ยรู้สึกเสียใจและตกใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป เธอรู้ดีว่าความใจร้อนของเธอสร้างความเดือดร้อนให้กับครอบครัวแล้ว แต่ในตอนนั้นที่เห็นลูกสาวนอนอยู่ด้านนอกเหมือนของไร้ค่า ไม่มีใครเหลียวแลเอาใจใส่ ความโกรธก็พลุ่งพล่านจนอดไม่ได้ที่จะลงมือตบสะใภ้ใหญ่ไปหลายฉาดแม้ต่อมานางจ้าวเม่ยพยายามอธิบายให้ครอบครัวตระกูลจ้าวฟังว่าเธอทำไปด้วยความโกรธและห่วงใยลูกสาว แต่ครอบครัวตระกูลจ้าวก็ไม่ฟัง พวกเขาตัดสินใจเด็ดขาดที่จะขับไล่พวกนางสี่แม่ลูกออกจากบ้านทันที“แม่ขอโทษนะลูกที่ทำให้พวกลูกต้องลำบากแล้ว"ท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวาย ครอบครัวจ้าวต่างโกรธแค้นนางจ้าวเม่ยที่ลงมือตบหน้าสะใภ้ใหญ่โดยทำเป็นหลงลืมประเด็นที่ว่าทำไม สะใภ้ใหญ่และแม่เฒ่าจ้าวถึงได้เข้ามาค้นหาเงินในห้องของนางจ้าวเม่ย ซึ่งจ้าวเว่ยเว่ยที่เพิ่งฟื้นและตอนนี้เธอก็ได้รับรู้ความท
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status