4.ชายาผู้น่ารังเกียจ (2)

“ให้มันได้อย่างนี้สิ ดื่มเหล้ามงคลจนเมาเละ อาเจียนใส่ข้า ล่วงเกินข้าแล้วก็หลับ หลบหลีกเก่งเช่นนี้จนเป็นนิสัยสินะ”

เมื่อไม่อาจทนกับกลิ่นน่าสะอิดสะเอียนต่อได้จิ่นลี่ก็ถอดชุดของตนออกเพื่อล้างหน้าล้างตัว เปลี่ยนทั้งเสื้อคลุมและเสื้อตัวในใหม่ พอกลับมายังเตียงของตนก็หยุดมองร่างเล็กที่นอนไม่ขยับพร้อมกลิ่นไม่พึงประสงค์แล้วส่ายหน้า ยื่นมือจะปลดผ้าคาดตรงเอวบางหากกลับหยุดนิ่งอย่างชั่งใจ

“อย่าโทษข้า เจ้าดื่มจนเมาเอง”

เอ่ยเสียงเข้มแล้วก็ตัดสินใจจับผ้าคาดเอวของหญิงสาวแกะปม ก่อนจะค่อยๆ ปลดชุดสีแดงเข้มบนเรือนร่างอีกฝ่าย ตาคมเลี่ยงที่จะมองตรงๆ หากมือกลับสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างกายสตรีนั้นเขาไม่เคยเห็นด้วยไม่มีจิตใจฝักใฝ่ การเป็นองค์ชายสวรรค์นั้นต้องเติบโตขึ้นพร้อมความสามารถรอบด้าน จิ่นลี่กับเจิ้งหานฝึกปรือพลังปราณและศาสตร์การสู้รบมาด้วยกัน เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ก็เรียนรู้งานราชกิจ ต่างไม่ใส่ใจสิ่งอื่นเพราะภาระที่รอคอยนั้นยิ่งใหญ่

พี่ชายเขาเจิ้งหานไม่มีหญิงใดในสายตากระทั่งอภิเษกกับหนิงเฟิ่ง ส่วนเขาไม่ถูกกะเกณฑ์ด้วยชีวิตคู่ไม่มีผลต่อบัลลังก์สวรรค์ ต่างจากเวลานี้ที่ขึ้นมาเป็นไท่จื่อแทนพี่ชาย พระบิดาและพระมารดาเฟ้นหาคู่ครองที่เหมาะสมกับเขามาเนิ่นนาน และในที่สุดก็พบเจอกับนาง

ธิดาของเจ้าปีศาจ...ปีศาจน้อยที่ยังดื้อดึงและมีความพยศอยู่ไม่น้อย ดูจากที่กล้าดื่มจนเมามายในวันแต่งงานของตัวเองนี่สิ

จิ่นลี่ส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นนำชุดคลุมของหญิงสาวไปไว้ส่วนอื่นเช่นเดียวกับชุดของตน ไม่อย่างนั้นคงได้นอนดมกลิ่นชวนเอียนทั้งคืน

จากนั้นก็กลับมาห่มผ้าให้ร่างบอบบางที่มีเพียงเสื้อตัวในบางเบา พยายามไม่มองหรือใส่ใจนัก ก่อนจะเดินอ้อมฉากกั้นไปยังส่วนอ่านหนังสือของตน

‘คืนแต่งงานอ่านฎีกา ช่างเป็นเรื่องที่น่าสนใจนัก’

ซีหรูขยับตัวพลิกแล้วก็ปวดศีรษะอย่างหนักหน่วง คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นด้วยในหัวเหมือนมีหินถ่วงอยู่จนยกแทบไม่ขึ้น ลืมตาขึ้นมาในห้องที่บรรยากาศไม่คุ้นเคย สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็หลั่งไหลเข้ามาในมโนสำนึก ทั้งยังรู้สึกได้ว่ามีการเคลื่อนไหวอยู่มุมหนึ่งจึงพยายามขยับนั่งจนได้ ร่างบางลงจากเตียงอย่างลำบากด้วยการควบคุมร่างกายยังไม่ค่อยดี หากยังพยายามพาตนเองก้าวช้าๆ ไปหลังฉากกั้น

ทว่าเมื่อมาถึงอีกฝั่งของฉากกั้นก็ต้องหยุดเท้าอยู่กับที่ มือที่กุมศีรษะซึ่งปวดหนักตกลง ดวงตาคู่งามขยายขึ้น ริมฝีปากอิ่มเผยอค้างกับภาพตรงหน้า ด้วยเจอเข้ากับแผ่นหลังกว้างหนากำยำที่กำลังขยับเสื้อขึ้นคลุมบ่าไหล่ แล้วร่างสูงใหญ่ก็หันกลับมาราวมีตาหลังส่งผลให้แผงอกแกร่งปะทะเต็มสายตา

“เจ้า...”

เสียงเข้มเงียบลงพร้อมสายตาคู่คมมองตนก่อนจะวกกลับขึ้นมาสบตา ทำเอาซีหรูรู้สึกตัวว่ามัวจ้องอกหนากำยำอยู่จึงเมินใบหน้าไปทางอื่นแล้วเอ่ย

“ขอโทษ ข้าไม่คิดว่าท่านกำลัง เอ่อ...”

นางไม่กล้าเอ่ยจึงเลี่ยงจะกลับไปยังส่วนห้องนอน ไม่คิดว่าไท่จื่อสวรรค์จะแต่งตัวเองไม่มีคนมาปรนนิบัติ หากก็ได้ยินเสียงอีกฝ่ายดังตามมานางจึงต้องหยุด

“ตื่นขึ้นมาแล้วเจ้าควรไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตัวเสียให้เรียบร้อย ตัวเจ้ามีแต่กลิ่นเหล้าดูไม่ดีนัก ข้าจะให้คนเข้ามาดูแลเรื่องอาบน้ำแล้วก็อาหารของเจ้า”

คำบอกที่ว่าตัวนางมีแต่กลิ่นเหล้าทำให้ซีหรูก้มลงดมตนเองแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าสาบเสื้อของตนนั้นเปิดออกกว้างแทบจะหลุดจากไหล่อยู่แล้วจนมองเห็นเนินอกรำไร

“อุ๊ย...”

มือบางรีบรวบเสื้อตนทันที แล้วก็นึกได้ว่าเหตุใดไท่จื่อถึงมองนางเช่นนั้น หญิงสาวหันกลับไปจ้องเขาตาขุ่นทันใด ทั้งเสื้อนางยังเหลือเพียงตัวใน หมายความว่าต้องมีคนถอดมันออก

“ท่านถอดเสื้อของข้า”

จิ่นลี่ที่กำลังขยับเสื้อของตนให้เข้าที่เหลือบมองคนที่หันกลับมาขึ้นเสียงใส่ตนด้วยแววตาระอา

“ก็บอกไปแล้วว่าเจ้ามีแต่กลิ่นเหล้า แล้วยังอาเจียนใส่ข้ากับตัวเจ้าด้วย จำไม่ได้หรือ”

ถามแล้วก็อดย้ำค่อนเล็กน้อยไม่ได้

“หึ ความจำของเจ้าช่างสั้นเสียจริง”

เขาไม่ได้หมายถึงเพียงคืนที่ผ่านมา ยังนับที่ดินแดนมนุษย์ด้วย

ตาคู่งามกะพริบเล็กน้อยแล้วภาพตนเองทำเรื่องน่าละอายก็วูบขึ้นมา ไม่เพียงอาเจียน นางยังล้มลงประทับปากตนกับปากกระด้างด้วย ความร้อนวูบแล่นปราดทั่วใบหน้างาม แม้สติเลือนรางหากก็ยังจดจำได้บ้าง

ซีหรูจำต้องหลบสายตาคมเข้ม ความรู้สึกที่กายแกร่งกับริมฝีปากอุ่นกระด้างแนบชิดราวเกิดขึ้นอีกครั้ง จากที่หน้าร้อนกลับกลายเป็นร่างทั้งร่างวูบวาบไปหมด

จิ่นลี่มองออกว่าเจ้าตัวจำได้แล้ว เขาถอนหายใจบางเบาก่อนเอ่ย

“เข้าใจแล้วใช่หรือไม่ หากปล่อยเจ้านอนทั้งสภาพเช่นนั้นที่นี่คงเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าและอาเจียน...”

“พอเถิด ถือว่าข้าผิดเอง”

ซีหรูอดนึกภาพตามไม่ได้แล้วก็ต้องรีบห้าม ด้วยสภาพของตนเมื่อคืนนั้นย่ำแย่มาก กระนั้นก็ถือว่าการทำให้ไท่จื่อรังเกียจไม่อยากเข้าใกล้ตนสำเร็จ หากก็ช่างน่าขายหน้านัก

“ข้าต้องออกไปตรวจพลตอนเช้าแล้ว แล้วจะเลยไปจัดการงานฎีกา”

“เอ่อ ข้าไม่ได้ตั้งใจรบกวนท่าน”

นางเข้าใจว่าไท่จื่อบ่นที่นางเข้าไปขัดเขาระหว่างแต่งตัว

“ความจริง ชายาเช่นเจ้าต้องช่วยข้า”

จิ่นลี่เอ่ยขึ้นพร้อมสีหน้านิ่งสนิท

“คนของข้าไม่เข้ามาในวันนี้ คงเพราะเกรงจะรบกวนเวลาส่วนตัวของเจ้ากับข้า และหน้าที่ดูแลข้าย่อมต้องเป็นของเจ้า แต่ช่างเถิด เจ้าควรอาบน้ำก่อนเป็นอย่างแรก”

พูดจบแล้วร่างสูงใหญ่ก็หันกลับไปจัดการตนเองอย่างไม่ต้องการความช่วยเหลือ

ซีหรูอึ้งไปก่อนจะถอนหายใจหงุดหงิดเพียงสั้นๆ ด้วยเข้าใจชัดแจ้งว่าเพราะตัวนางเหม็นจนเขาไม่ต้องการให้เข้าใกล้นั่นเอง ใบหน้างามสะบัดแล้วหันหลังหนีไปนั่งลงบนเตียง ไม่สนใจผู้เป็นไท่จื่อสวรรค์อีก

‘จะเย็นชาหรือชิงชังรังเกียจเช่นไรก็ช่างเถิด ข้าเองก็ไม่ได้ต้องการแต่งงานกับชายแก่คราวอาอย่างท่านนักหรอก’

หากเมื่ออีกฝ่ายแต่งตัวเสร็จกลับมายังส่วนห้องนอนไม่ได้ออกไปทันใด

“เจ้าบอกให้ข้าเรียกชื่อของเจ้า...”

ท่าทางลังเลเล็กน้อยของไท่จื่อทำให้ซีหรูขมวดคิ้ว

“เช่นนั้นชื่อของเจ้าคือ...”

ปากอิ่มเผยอค้าง ยิ่งสบตาคมยิ่งเห็นความว่างเปล่าก็ได้แต่พยายามสงบสติอารมณ์ของตน ขัดเคืองใจไปก็หามีประโยชน์อันใด ในเมื่อเขาเป็นถึงไท่จื่อสวรรค์ทั้งยังเป็นเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่ที่ปราบราชาปีศาจผู้มีจิตมารเช่นเฮยตง ชื่อเสียงย่อมขจรขจายทั่วทั้งหกพิภพ ส่วนนางเป็นเพียงธิดาของเจ้าปีศาจคนรุ่นหลังอายุไม่กี่พันปี เขาจะไม่รู้จักนางคงไม่แปลกนัก

“ซีหรู โจวซีหรู...เพคะไท่จื่อ”

นางลงท้ายอย่างประชดประชันหน่อยๆ

“เจ้าพูดกับข้าธรรมดาก็ได้”

จิ่นลี่รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ชิน และนางเป็นชายาของเขา ไม่จำเป็นต้องใช้คำห่างเหินนัก ทั้งอดรู้สึกผิดในใจไม่ได้ ด้วยเขาเคยได้ยินมารดาเอ่ยชื่อของนางแล้ว ทว่าไม่ได้ใส่ใจนัก

“เพิ่งขึ้นมาอยู่บนนี้ เจ้าคงต้องใช้เวลาปรับตัวสักหน่อย หากอยู่ในตำหนักแล้วรู้สึกเบื่อ อยากไปที่ไหนก็บอกนางกำนัลให้นำทางได้”

ซีหรูพยักหน้ารับไท่จื่อก็จากไปทันทีโดยไม่มีสิ่งใดต้องคุยกันอีกแล้ว นางมองตามผู้เป็นสวามีตนแล้วถอนหายใจอย่างหนักใจ

คนสองคนที่ไม่เคยรู้จักกันต้องมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ปราศจากความรู้สึกที่มีต่อกัน ช่างโหดร้ายนัก ไม่รู้เลยว่าหนทางข้างหน้าและชีวิตบนสวรรค์ของนางจะเป็นเช่นไร

=========

ไท่จื่อถึงกับมือสั่นเมื่อถอดเสื้อชายา ซีหรูตื่นมาก็เจอกับแผ่นอกและหลังเปลือยของสวามี แต่ต่างคนก็ต่างยังมีช่องว่าง ไม่คุ้นเคย แล้วจะมีโอกาสใกล้ชิดกันเมื่อไรนะ ^-^"