ทะลุมิติไปเป็นสาวใช้ผู้มั่งคั่งในยุค 90

ทะลุมิติไปเป็นสาวใช้ผู้มั่งคั่งในยุค 90

last updateLast Updated : 2025-11-13
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 rating. 1 review
76Chapters
3.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

โปรย :เธอทะลุมิติไปเป็นสาวใช้ส่วนตัวที่เขาซื้อมาจากครอบครัวที่เก็บขยะขาย ในยุคปัจจุบันก็ทำงานจนตัวตาย มาอยู่อดีตก็กลายเป็นคนอัตคัดขัดสน ชีวิตจะลำบากซ้ำซ้อนไปถึงไหน เรื่องนี้ยังอยู่ในเขตอีสานเหมือนเดิม แต่ภาษาที่ใช้เป็นภาษากลางทั้งหมด ใครชอบแนวนี้ลองอ่านดูนะคะ ฝากกดหัวใจกดติดตามด้วยค่ะ หากใครอ่านแล้วไม่ถูกจริตกดข้ามได้เลยน้า จากสาวทำงานร้านสะดวกซื้อต้องกลายมาเป็นคนใช้ที่ถูกซื้อให้มาดูแลผู้ป่วยอัมพาตครึ่งซีก แต่ไม่เป็นไรเธอลำบากมามาก งานแค่นี้เธอสู้ไหว แต่ความจนนี่สิเธอจะจัดการกับมันอย่างไรดี ปู่กับย่าและน้องชายถึงจะได้กินอยู่สบายขึ้น

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 คนเอาแต่ใจ

I stared down at my phone like it had just slapped me across the face. The screen lit up again, and there it was—Jake’s name. I didn’t even bother reading the rest of the notification. I already knew what it would say. Probably something pathetic like “I’m sorry” or “Let me explain” or some other garbage he thought would magically fix the fact that I just caught him with another girl.

My jaw clenched, and I hit the red decline button harder than I needed to. I should’ve thrown the phone out the window, honestly. I didn’t want to see his name again, or hear his voice. Not after everything. I had given him my heart, trusted him, defended him to everyone who warned me... and for what? To walk in on him kissing some blonde with fake lashes and zero shame?

Another call came in.

Jake. Again.

“Are you kidding me right now?” I hissed, gripping the steering wheel so tight I felt my fingers cramp. “You cheat and still have the nerve to blow up my phone?”

I slammed the phone down on the passenger seat like that would make the buzzing stop. It didn’t. But I refused to look at it again.

The road ahead was a blur, mostly because I was blinking away angry tears. I didn’t even realize I was speeding. I just wanted to get home—away from this day, away from my thoughts, away from him.

That’s when I heard it.

The high-pitched wail of a police siren sliced through the silence of my car like a knife.

I sucked in a breath and checked my rearview mirror.

Flashing red and blue lights danced behind me, way too close for comfort.

No. No, no, no.

“Shit,” I whispered under my breath. My heart started pounding, and not the good kind of pounding. This was the oh-no-I’m-about-to-get-a-ticket kind of pounding. I glanced at the speedometer and winced. Definitely over the limit.

Of course. Just my luck. First, I find out my boyfriend’s been lying to me, and now I’m about to get pulled over by the police. Perfect. Just freaking perfect.

I signaled and slowly pulled over to the side of the road. The area was pretty deserted—no other cars, no buildings, just trees and cracked pavement stretching out for miles. I couldn’t even see any streetlights. It was the kind of road you’d avoid after dark… unless you were too mad to care, like me.

I took a deep breath and reached for the door handle with shaky fingers. My palms were sweaty, and my chest felt tight. If this officer gave me a ticket, I’d scream. Or cry. Probably both.

I stepped out of the car, already rehearsing my apology in my head. Maybe if I told him I had a bad day, he’d go easy on me. Maybe if I looked really, really sad, he’d feel sorry for me. Or maybe I’d just break down and start sobbing right there on the side of the road.

The police car door opened slowly.

And then I saw him.

And I forgot how to breathe.

The officer stepped out, and for a moment, I thought I was dreaming. Like, actually dreaming. Because there was no way a man this gorgeous was real.

He was tall—like, towering tall—and broad in a way that made his dark uniform look just a little too tight around his chest and shoulders. His dark hair was messy, like he’d been running his hands through it, and there was a slight scruff on his jaw that made him look both rugged and dangerous.

But it was his arms that really got me. The sleeves of his uniform were rolled up just enough to show the thick, tattooed muscles of his forearms. Black ink twisted across his tan skin, the designs sharp and beautiful. I couldn’t even tell what they were, but I didn’t care. My mouth literally watered.

He looked like he belonged on the cover of one of those romance novels I read in secret—except better. Realer. And nothing like Jake.

Nothing at all like that cheating loser.

This man looked like he didn’t need to lie to get a woman. He probably didn’t even have to speak—he could just stare, and girls would melt. Kind of like what I was doing right now. Melting.

He walked toward me slowly, his eyes locked on mine. They were a deep hazel, intense and unreadable. His face was hard, unreadable too, like he wasn’t in the mood for games.

He stopped just a few feet in front of me, his boots crunching lightly on the gravel as he tilted his head ever so slightly.

“Evening,” he said, voice deep and smooth like melted chocolate—or maybe whiskey, the strong kind that burned a little. It rolled through me, thick and slow, vibrating right through my chest and settling somewhere lower, way lower, where it had no business being.

“Do you know why I pulled you over?” he asked, eyes not leaving mine.

I opened my mouth, but no sound came out. My lips parted, my tongue moved, but my brain? Blank. Completely useless. I was too busy staring at him like an idiot, thinking stupid thoughts like—God, he’s hot. Why does a man like that even exist?

He raised an eyebrow when I didn’t answer right away, and then he said, “Ma’am,” in that rich, polite tone that somehow made me feel both small and noticed at the same time. Like he was trying to be professional, but even that felt... intense.

I blinked, shaking my head a little, as if that would knock some sense back into me.

“I… um…” I cleared my throat, trying to sound normal, but my voice came out a little wobbly. “I—I think I was going over the speed limit.”

My cheeks burned as I said it. I sounded like a guilty teenager, not a grown woman. But he didn’t laugh or smile. He just nodded slowly and stepped a little closer.

My breath hitched.

He wasn’t even doing anything—just walking—but the way he moved was so calm and confident, like he knew people stared when he entered a room. Or in this case, walked up to their car window in the middle of nowhere.

As he got closer, I caught the faint scent of his cologne.

Oh. My. God.

It wasn’t the kind of strong, choking cologne some guys wore to try too hard. This was subtle, masculine, and clean—like leather and cedar and something slightly spicy I couldn’t even name. It hit my nose and made my head go light. I felt like I’d just inhaled something I wasn’t supposed to. Something addictive.

I swallowed hard, trying not to look at his chest. Or his arms. Or the way his shirt hugged his body in all the right places.

He stopped just in front of me now, towering over me slightly, and my heart was going wild in my chest like it couldn’t decide between running away or throwing itself at him.

“You were,” he said, looking down at me. “Almost fifteen miles over.”

I winced. “I… I didn’t realize. I was just… distracted.”

He tilted his head again, eyes narrowing just a little. “Distracted?”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้ก็สนุกดีค่ะ
2026-03-23 23:14:56
0
0
76 Chapters
ตอนที่ 1 คนเอาแต่ใจ
“นวลลลลล!” เสียงทุ้มพร่าตะโกนร้องหาสาวใช้ดังก้องไปทั้งห้อง เมื่อไม่มีเสียงขานรับเขาก็ตะโกนขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด“นวลลล!” แววตาของเขาดูเกรี้ยวกราดเกือบหกโมงเย็นแล้วทำไมเธอยังไม่มาเตรียมข้าวปลาอาหารให้เขาอีก ด้วยความโมโหเจ้าของร่างใหญ่ที่ขยับกายได้เพียงฝั่งเดียวยื่นมือข้างซ้ายที่ยังพอมีแรงอยู่กวาดข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะฝั่งเดียวกันลงจนหมดเกลี้ยงเพล้ง!ข้าวของและเศษแก้วแตกกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นห้อง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่กระเถิบกายมาจนสุดเตียงและร่วงลงมากองอยู่ที่พื้นตุบ!“โอ๊ย!”มือและขาข้างซ้ายที่โดนแก้วทิ่มมีเลือดไหลออกมาไม่หยุดผู้เป็นแม่ที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็รู้สึกตกใจเมื่อได้ยินเสียงดังมาจากห้องลูกชาย“ตาเชษฐ์!”อุทานชื่อลูกแล้วพวงแก้วก็รีบสาวเท้าออกจากห้องและวิ่งลงมาที่ชั้นล่างของบ้านแกรก! เสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับร่างผู้เป็นแม่“เกิดอะไรขึ้น” พวงแก้วเอ่ยออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นลูกชายคนโตนอนอยู่ข้างเตียง “เชษฐ์! เชษฐ์เป็นอะไร” เมื่อรู้ว่าตัวเองพยุงลูกลุกขึ้นคนเดียวไม่ได้จึงเรียกหาสาวใช้ “ขิง! อ้อย! อยู่ไหนมาช่วยฉันหน่อย” พวงแก้วตะโกนเรียกด้วยความร้อนใจ อด
Read more
ตอนที่ 2 ตายในหน้าที่
“เดี๋ยวผมไปดูให้เองครับ” สุรศักดิ์อาสาเพราะถ้าให้คนอื่นไปดูก็คงต้องปั่นจักรยาน สู้เขาขับรถมอเตอร์ไซด์ไปดูเองดีกว่า “เออ ๆ ศักดิ์ไปดูให้แม่ที” ว่าแล้วทุกคนก็เดินเข้าบ้าน สุรศักดิ์ขับรถออกไป รถยนต์ของผู้เป็นพ่อก็ขับสวนเข้ามาพอดี ผู้กองมาโนชเดินเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าแปลกใจ “เย็นแล้วศักดิ์ออกไปไหน” ท่าทางเขารีบร้อนด้วย “ไปดูนวลค่ะ ตาผามาบอกว่ามันเป็นลมอยู่ที่ฝายเก็บน้ำ” “ทำไมนวลถึงได้ไปเข็นน้ำล่ะ” ปกติหน้าที่นี้เป็นของน้ำขิงกับน้ำอ้อยไม่ใช่เหรอ “น้ำอ้อยบอกว่ามันอาสาไปเองค่ะ” มาโนชไม่ได้พูดอะไร ใบหน้ายังเคร่งขรึมตามสไตล์ของนายทหาร นั่งลงบนโซฟาหนังสีดำตัวนุ่มแล้วถอดถุงเท้าออก จะเป็นไปได้อย่างไรเนื้อนวลไม่ชอบยุ่งกับงานของคนอื่นจะอาสาไปเข็นน้ำเองทำไม ตัวก็ผอมแห้งแค่นั้น รถเข็นน้ำหนักก็หนัก มาโนชครุ่นคิดในใจ “คุณไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ จะได้ลงมากินข้าว” สิ้นคำภรรยามาโนชก็เดินขึ้นห้องไป แต่ภายในใจยังไม่ปักใจเชื่อคำที่ภรรยาบอก จัดอาหารเย็นบนโต๊ะเสร็จ สองแม่ลูกก็รีบขอตัวกลับบ้านทันที เพราะไม่อย
Read more
ตอนที่ 3 ต้องอดทน
เจ็ดโมงเช้าของอีกวัน ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูอยู่หน้าห้องของดลยา ไม่ถึงเสี้ยววินาทีประตูก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างถือวิสาสะ “นอนกินบ้านกินเมืองไม่รู้จักหน้าที่” เสียงหญิงวัยกลางคนแว่วเข้ามาในหูของดลยาที่ยังนอนหลับตาอยู่ เธอรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ดลยาพยายามเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมาอย่างช้า ๆ แล้วคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อวานหลังจากกลับมาถึงบ้านหลังนี้เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก้าวขาจะไปรับใช้ ‘คุณเชษฐ์’ ตามคำสั่งของคนที่ทุกคนในบ้านเรียกกันว่า ‘คุณนาย’ เธอก็…หน้ามืดและหมดสติไปอีก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเข้ามานอนในห้องนี้ได้อย่างไร “ลุกขึ้นมา! ขี้เกียจสันหลังยาว ไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวและป้อนข้าวคุณเชษฐ์ได้แล้ว แกรู้ไหมเมื่อวานใครเป็นคนทำงานแทนแก” พวงแก้วเดินเข้าไปฉุดแขนให้ดลยาลุกขึ้นจนคนตัวเล็กรู้สึกร้าวไปทั้งแขนเหมือนมันจะหลุดออกจากบ่าพวงแก้วสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากกายสาวใช้จนเธอต้องรีบปล่อยมือเพราะความร้อน “ใครหรือคะ” ดลยายังเอ่ยถามถึงคนที่รับอาสาทำหน้าที่แทนเธอ หรืออาจจะเป็นผู้หญิงตรงหน้าเธอนี้ที่เป็นคนท
Read more
ตอนที่ 4 ความทรงจำ
น้ำขิงเดินช้าลงเมื่อเห็นพวงแก้วยืนรออยู่หน้าบ้าน “เป็นไง” “ไม่ยอมกินข้าวอีกแล้วค่ะคุณนาย” “อืม…ปล่อยเขาไปก่อนฉันก็จนปัญญา แกไปทำงานอย่างอื่นต่อเถอะ เอาไว้ให้นวลมันตื่นก่อนค่อยให้มันไปดูแลตาเชษฐ์เอง” พวงแก้วเองก็เหนื่อยใจกับลูกชายเช่นกัน ทำอะไรก็ไม่ถูกใจสักอย่าง คุ้มดีคุ้มร้ายสลับกันทุกวี่วัน “ค่ะ” น้ำขิงรับคำแล้วเดินไปที่สวนหลังบ้านที่มีขนาดค่อนข้างกว้าง พื้นที่ตรงนั้นพวงแก้วใช้สำหรับปลูกพืชผักและไผ่ไว้สำหรับขาย คนอย่างพวงแก้วไม่เคยปล่อยให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์โดยไม่ได้เงินมา ทั้งที่ตอนนี้สามีของเธอก็เป็นถึงทหารยศร้อยเอกเธอก็ยังต้องขายผักเกือบทุกวัน ดวงตากลมภายใต้ขอบตาร้อนผ่าวกลอกมองไปรอบทิศ มือเล็กยกขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง ตอนนี้อาการป่วยของเธอดีขึ้นมากแล้วแม้จะยังรู้สึกมึนศีรษะและตัวยังรุม ๆ อยู่บ้าง ภายในห้องสีเหลืองไข่ที่ค่อนข้างแคบมากเมื่อเทียบกับห้องพักที่เธอเคยอาศัยอยู่ ผนังห้องอีกด้านมีตู้เสื้อผ้ากั้นอยู่ มองเข้าไปตรงช่องว่างที่ยังพอมีอยู่มันคงเป็นห้องเก็บของ กลิ่นเหม็นอับโชยเข้าจมูกแต่ละครั้งจนแทบจะสลบ ทั้งกลิ่นฉี่
Read more
ตอนที่ 5 รับใช้นายครั้งแรก
ดลยาในร่างเนื้อนวลฝืนเคี้ยวข้าวกับน้ำพริกปลาทูผักลวกแล้วกลืนลงคอ เธอต้องกินข้าวกินยา เธอจะมาตายตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด ดีที่บ้านนายจ้างกินข้าวสวยเป็นหลักจึงทำให้กินง่ายขึ้นมาอีกนิด “กินเสร็จแล้วไปป้อนข้าวป้อนยาคุณเชษฐ์ด้วย” น้ำขิงออกคำสั่งราวกับเป็นเจ้านายของเธออีกคน เนื้อนวลไม่ได้สนใจในคำพูดนั้น เธอยังนั่งเคี้ยวข้าวอย่างช้า ๆ เหมือนไม่มีใครอยู่ในห้องนี้ “ที่ฉันพูด แกได้ยินไหม” น้ำขิงเริ่มใส่อารมณ์และเอื้อมมือไปจับไหล่เนื้อนวลให้หันหน้ามาคุยด้วย เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนิ่ง เนื้อนวลหันหน้ามาหามองด้วยสายตาเอาเรื่อง กะพริบตาหนึ่งครั้งด้วยความอ่อนอกอ่อนใจแล้วเอ่ยถามออกไปสั้น ๆ “หน้าที่?” อย่ามาทำเก่งกับเนื้อนวลคนนี้เป็นอันขาด ชีวิตเธอผ่านอะไรมามาก เด็กอ่อนหัดอย่างน้ำขิงอย่ามาคิดเสี้ยมสอน เห็นสายตาของเนื้อนวลก็ทำให้น้ำขิงถึงกับขนลุกเกรียว มือที่จับอยู่บนบ่าค่อย ๆ ลดลงข้างลำตัวช้า ๆ เธอก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมต้องเกรงกลัวสายตาคู่นั้น เหมือนไม่ใช่แววตาใสซื่อของเนื้อนวลคนเดิม ก่อนจากไปน้ำขิงก็ไม่วายพูดขึ้นอีก “ฉันไปทำงานก่อ
Read more
ตอนที่ 6 ตามใจเธอ
ให้ตายเถอะ! ผู้หญิงคนนี้ช่างไร้ยางอายสิ้นดี เกิดมาเขายังไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนเห็นร่างเขาตอนเปลือยเปล่าแบบนี้มาก่อน เว้นเสียแต่ภรรยาของเขาเพียงคนเดียว เธอช่างเป็นผู้หญิงที่…หน้าด้านเหลือทน มีผู้หญิงคนไหนกันที่อยู่กับชายแปลกหน้าที่นอนเปลือยกายล่อนจ้อนแบบนี้ในห้องสองต่อสองเหมือนเธอบ้าง ถ้าคนอื่นรู้เข้ามีหวังเธอไม่มีทางหาสามีได้แน่ อย่างว่าล่ะนะก็คนไม่ได้เรียนหนังสือก็คงไม่รู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร พ่อจ๋า! แม่จ๋า! ช่วยลูกด้วย ผมกำลังโดนแทะโลมทางสายตา สุรเชษฐ์พร่ำบ่นในใจเมื่อคิดว่าสาวใช้คงใช้สายตาจ้องมองเขาไปทั้งตัวมือและผ้าผืนเล็กสัมผัสกายเขาด้วยน้ำหนักที่พอดีไปทุกซอกหลืบของร่างกาย ใบหน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าว และดูเหมือนว่ามันจะร้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุดเนื้อนวลทำเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาสามัญเพราะเธอคุ้นเคยกับร่างกายของคนป่วยทุกเพศทุกวัยมาเท่าไรแล้ว จะให้เกิดความเขินอายอย่างนั้นหรือ…ไม่มีทาง คนตัวเล็กกว่ามองผู้ชายที่นอนหลับตาปี๋แล้วส่ายหัวไปมา อายุสามสิบสาม เมียหนึ่ง ลูกหนึ่ง แล้วยังจะอายอะไรอีก พ่อคุณเอ๊ย!สุรเซษฐ์ลืมตาขึ้นมาด้วยความเอียงอายเมื่อเนื้อนวลผละมือออกห่า
Read more
ตอนที่ 7 คิดจะหลอกใช้
เนื้อนวลใช้เวลาทำความสะอาดห้องเขาจนหอมสะอาด เวลาล่วงเลยไปเกือบสี่โมงเย็น เวลาทำงานของเธอคือตั้งแต่เขาตื่นนอนจนถึงเขาหลับ เธอถึงจะได้พัก แต่ตอนนี้ภายในห้องของเขาเย็นสบาย และกลิ่นหอมกว่าห้องเธอมาก ได้นั่งพักอยู่ในนี้สักพักก็คงดีไม่น้อย สุรเชษฐ์ตื่นขึ้นมาหลังจากเผลอหลับไปในช่วงบ่าย เขานั่งเอนกายอยู่ท่าเดิม ไม่นานก็นิ่วหน้าแล้วร้องโอดโอย “โอ๊ย! ปวดท้อง” สุรเชษฐ์ว่าพลางใช้มือซ้ายกุมท้องตัวเองไปด้วย ทำตัวโก่งตัวงอ เนื้อนวลยังทำหูทวนลมเดินเก็บของอีกสองสามอย่างให้เข้าที่ เห็นท่าทีเมินเฉยของสาวใช้เขาจึงพูดขึ้นอีก “ไม่ได้ยินหรือไง ฉันบอกว่าฉันปวดท้อง” “ได้ยินแล้วค่ะ แล้วจะให้ทำยังไงคะฉันไม่ใช่หมอ” เนื้อนวลยังพูดจายียวน อยากเล่นตัวดีนัก “ก็ไปเอาข้าวมาให้ฉันกินสิ ฉันหิวข้าวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ย” “หึ” เนื้อนวลกลั้วขำในลำคอก่อนมุมปากจะเผลอยกยิ้มขึ้นจาง ๆ เก็บของเสร็จเธอก็เดินออกจากห้องเขาไป เดินเข้ามาในห้องครัวที่อยู่โซนตะวันตกแล้วมองหาอาหาร แต่ก็ไม่เจอ สองแม่ลูกนั้นคงยังไม่กลับเข้ามาจากการทำแปลงผัก สายต
Read more
ตอนที่ 8 ล็อกเก็ตสีเงิน
สุรเชษฐ์ทานข้าวต้มโดยมีเนื้อนวลเป็นคนป้อนอย่างไม่อิดออด วันนี้เขารู้สึกปวดร้าวที่แขนขาข้างซ้ายเป็นอย่างมาก อาจจะเป็นผลสืบเนื่องมาจากที่เขาเกร็งลำตัวเมื่อตอนกลางวัน เนื้อนวลวางถ้วยข้าวต้มลงบนโต๊ะหลังจากเขาทานเสร็จ มือข้างหนึ่งหยิบแก้วน้ำมาให้เขาดื่ม หากเขาทำตัวง่ายแบบนี้ตั้งแต่แรกเธอคงไม่ต้องใช้กำลังกับเขา โตทั้งตัวและสมองยังจะทำตัวเลียนแบบเด็กเอาแต่ใจอยู่ได้ ป้อนข้าวป้อนยาเขาเสร็จเนื้อนวลยืดตัวลุกขึ้นยืนเตรียมจะเอาถาดอาหารออกไปเก็บ “กลับมานวดให้ฉันด้วย เธอทำแขนขาฉันปวด” เขาเอ่ยวาจาราบเรียบกว่าทุกครั้งที่เคยพูดกับเธอ เนื้อนวลคลี่ยิ้มน้อย ๆ ด้วยความพอใจ ก็อยากต่อต้านเองช่วยไม่ได้ “ค่ะ แต่ฉันขอเอาเสื้อผ้าคุณเชษฐ์ไปซักก่อนนะคะ และก็ขออาบน้ำก่อน อาหารจะได้ย่อยด้วยค่ะ” เธอไม่ไหวกับตัวเองแล้ว ทานยาลดไข้เข้าไปทำให้เหงื่อออก บวกกับการทำความสะอาดห้องเขาที่รกแสนรกทำให้เหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว ขอไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนก็แล้วกัน “อืม…งั้นหาอะไรกินก่อนค่อยเข้ามา” ดูท่าทางเงียบขรึมของเธอแล้วเนื้อนวลก็คงเป็นผู้หญิงที่ไว้ใจได้คนหนึ่ง คงไม่เอา
Read more
ตอนที่ 9 ยอมเธอ
เนื้อนวลแต่งตัวเสร็จก็เดินไปตากผ้าที่ซักไว้ จากนั้นเดินเข้าครัวเพื่อหาอะไรทาน เธอทำข้าวต้มสำเร็จรูปใส่ไข่เหมือนของเจ้านายแล้วก็ทานยาลดไข้ที่มีอยู่ในตู้ยาตรงห้องโถงของบ้านพวงแก้วเดินมาข้างหลังเธออย่างเงียบ ๆ “คุณชษฐ์ยอมกินข้าวกินยาหรือยัง” เนื้อนวลหันมามองแล้วเอ่ยขึ้น “ยอมแล้วค่ะ” ผู้กองที่เพิ่งเลิกงานเดินตามหลังภรรยาเข้ามาก็ถามขึ้นด้วยความห่วงใย “นวลหายป่วยแล้วเหรอ” “ดีขึ้นมากแล้วค่ะผู้กอง” เนื้อนวลยิ้มเจื่อนให้ “ดีแล้วล่ะ พักผ่อนให้เยอะจะได้หายไว ๆ” “ค่ะ” จังหวะนั้นเนื้อนวลลอบมองสายตาพวงแก้วแล้วก็ต้องหลบ คงมีเวลาได้พักผ่อนหรอก “ทำงานของตัวเองเสร็จแล้วก็มาช่วยฉันเลือกกุยช่ายด้วย” พวงแก้วสั่งโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะหายป่วยดีหรือยัง “คงอีกนานค่ะคุณนาย” เป็นครั้งแรกที่เนื้อนวลกล้าปฏิเสธเจ้านาย “ทำไม? หรือแกจะแอบไปอู้อีก ตอนนี้มันยังหัวค่ำอยู่เลยนะ” อย่างไรเธอต้องใช้งานคนใช้ทุกคนให้คุ้มกับเงินที่จ้างมา “เปล่าค่ะ วันนี้คุณเชษฐ์ให้นวลไปนวดให้ที่ห้องค่ะ” “นวด!
Read more
ตอนที่ 10 อย่ามาเก่งกว่าหมอ
หลังเลิกงานเมื่อเดินออกมาจากบ้านนายจ้างน้ำขิงจึงเอ่ยขึ้น “ไม่รู้จะงกไปถึงไหน เป็นฉันนะแม่นั่งกินนอนกินไม่ดีกว่าหรือไง จะทำให้ตัวเองลำบากทำไม” “คนเคยทำห้ามยังไงก็ไม่ฟังหรอก เอ็งคอยดูสิพอผู้กองเกษียณมาอยู่บ้านก็จะโดนเมียใช้ไม่ได้หยุดหย่อน” “อือ ก็จริงของแม่” แม้แต่ลูกชายลูกสะใภ้ที่เป็นครู เสาร์อาทิตย์ก็ต้องช่วยแม่สามีทำผักทำสวน ถ้าลูกชายคนโตหายดีก็คงไม่เว้นต้องช่วยงานแม่ เงินที่ขายผักได้ก็ไม่เคยแบ่งลูกแบ่งสามีสักบาท ค่าใช้จ่ายในบ้านรวมถึงเงินที่จ้างคนรับใช้ทั้งหมดก็เป็นเงินของลูกทั้งสามคน ขนาดสุกัญญาลูกสาวคนสุดท้องที่เรียนพยาบาลปีสุดท้ายยังเป็นเงินสามีฝ่ายเดียวที่เป็นคนส่งเสีย หากสุรเชษฐ์ไม่มีเงินบำเหน็จและเงินจากค่าเช่าอาคารพานิชย์ที่เขาสร้างไว้ ก็คงโดนเฉดหัวออกจากบ้านแล้วกระมังเนื้อนวลนวดแขนขาข้างขวาให้เขายกขึ้นลงเป็นจังหวะช้า ๆ หลายรอบเพื่อให้เขาได้เคลื่อนไหวร่างกาย จากนั้นก็ย้ายไปนวดข้างซ้ายด้วยน้ำหนักมือที่พอดิบพอดี มันทำให้เขาผ่อนคลายขึ้นจริง ๆ เขาเพิ่งสังเกตว่าเด็กคนนี้ทำงานได้ดีเกือบทุกเรื่อง เธอไปเรียนรู้มาจากไหน และยังทำท่าทางเหมือนเป็นผู
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status