บทที่ 1...ผลพวงจากความคึกคะนอง 1.2

“ที่ทนไม่ได้เพราะไม่ได้ออกล่าสิท่า เสียใจจ้ะลูกชายสุดที่รัก การจะให้หายเป็นปกติก็คงราวๆ หกเดือน”

“ครึ่งปีเลยเหรอครับแม่” คนป่วยโอดครวญเสียงอ่อย

“ถ้าลูกมีวินัยในการรักษา ลูกก็อาจจะใช้เวลาน้อยกว่านั้น” เซลีนตบไหล่หนาของบุตรชายเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบโยนและให้กำลังใจ

“กว่าจะหาย งานคงกองเป็นภูเขา ผมคงต้องหาคนมาช่วยดูงานไปอีกสักระยะ” ชายหนุ่มทำเสียงอ่อน แกล้งเหลียวไปมองคนด้านหลัง

“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละจ้ะ ไม่เป็นไรหรอกลูก สุขภาพสำคัญกว่า” เซลีนยิ้มอ่อนโยนพลางลูบหลังบุตรชายอย่างให้กำลังใจ

“ผมเจ็บปวดเหลือเกินครับแม่ที่ต้องทนอยู่ในสภาพแบบนี้”

แมทเทียสถอนหายใจพรืดด้วยความเซ็งจัด ชายหนุ่มก้มหน้ามองสภาพร่างกายของตัวเองแล้วเกิดความทดท้อ ภาพเหตุการณ์ตอนที่รถประสบอุบัติเหตุวิ่งเข้ามาในโสตประสาทจนรู้สึกเจ็บร้าวที่ทรวงอกประหนึ่งว่ามันกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง

ทุกอย่างชัดเจนจนต้องกระชับมือของมารดาไว้แน่น…

โครม!

โครงเหล็กเนื้อดีปะทะเข้ากับกำแพงหนาดังสนั่นจนคนที่อยู่ในเหตุการณ์พากันแตกตื่น หน่วยกู้ชีพต่างเข้าช่วยเหลือผู้โดยสารที่มากับรถคันดังกล่าวอย่างเร่งด่วน

หลายคนหันไปพูดคุยกันถึงเจ้าของรถคันนั้น และต่างลุ้นระทึกว่าชายที่หน่วยกู้ชีพกับทางทีมแพทย์ทำการช่วยเหลือนั้นจะรอดชีวิตหรือไม่

แมทเทียส เกรอม็อง คือชายผู้บ้าระห่ำสะท้านนรก ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน สภาพร่างกายของเขาไม่ได้รับการบุบสลายมากนักด้วยตัวรถช่วยรองรับน้ำหนักของการกระแทกไว้ได้ดี แต่ตอนนี้รถคันนั้นกลายเป็นเศษเหล็กไปแล้ว เหลือก็แต่ผู้เป็นนายที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงของห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพี

แมทเทียสต้องอยู่รักษาตัวในโรงพยาบาลเป็นเวลาเกือบครึ่งเดือนถึงได้กลับมารักษาตัวต่อที่คฤหาสน์เกรอม็อง โดยมีทีมแพทย์ที่ชำนาญทางด้านเวชศาสตร์การฟื้นฟูมาดูแลอย่างใกล้ชิด

จนกระทั่งสามารถเดินได้อีกครั้งในหนึ่งเดือนต่อมา ทว่ากลับเป็นการเดินที่ไม่สมบูรณ์เพราะต้องอาศัยไม้เท้าช่วยพยุงตลอดเวลา

มาเฟียหนุ่มถึงขั้นคลุ้มคลั่งเมื่อรู้ถึงสภาพร่างกายของตัวเองจากปากของแพทย์ที่ทำการรักษา เขารับไม่ได้และรู้สึกผิดเป็นอย่างมากกับความบ้าเลือดของตัวเอง

ถ้าสมองรู้จักยั้งคิด จิตใจไม่เร่าร้อนเพราะคำท้าทายจากสตรีผู้งดงาม และมีสติมากพอในการคิดทบทวน เขาคงไม่ต้องมาทนทุกข์กับสภาพของตัวเอง

แต่เมื่อมีความหวังว่าจะกลับมาเป็นปกติได้ เขาจึงทุ่มเทให้กับการฝึกเดิน ฝึกสมาธิ ฝึกภาวะอารมณ์ของตนเอง

“โธ่โว้ย!”

คนที่ก้าวเข้ามาใหม่ถึงกังต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นสีหน้าและน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ของคนป่วย มันเป็นผลกระทบอย่างหนึ่งสำหรับคนป่วยที่ภาวะจิตใจจะไม่คงที่เท่าไรนัก และคนที่ผ่านสถานการณ์เช่นนี้มามากก็เข้าใจอย่างลึกซึ้ง

“อย่าใจร้อนสิแมทเทียส ลุงว่าเธอคงต้องฝึกปรับอารมณ์สักหน่อยนะ”

ศาสตราจารย์อ็องตวนคือแพทย์ที่ทำการรักษาแมทเทียสมาตั้งแต่ต้น รู้ถึงสภาพร่างกายของแมทเทียสดีและรู้ดีด้วยว่าอารมณ์ของมาเฟียหนุ่มมักจะขึ้นๆ ลงๆ แบบนี้เสมอ

“ผมจะมีกะจิตกะใจจะปรับอารมณ์ได้ไงครับ เมื่อพอหลับตาก็เห็นสภาพร่างกายตัวเองที่มันกลายเป็นคนขาเป๋ไปแล้ว”

อ็องตวนยิ้มอบอุ่นพลางเดินเข้าไปใกล้คนที่ยืนเอาสะโพกด้านขวาพิงกับขอบตู้ที่ตั้งอยู่ข้างผนัง มือยันกับหลังตู้เพื่อใช้รับน้ำหนักตัวแทนไม้เท้า โดยขาด้านซ้ายเหยียดตรง ปลายเท้าแตะลงไปเบาๆ ไม่ใช่เหยียบเต็มฝ่าเท้า

เมื่อสังเกตดูจะเห็นว่าอีกฝ่ายมมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะยื่นมือไปวางที่บ่าของชายหนุ่มแล้วตบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

“จากประสบการณ์ของลุงที่รักษาคนไข้มา ลุงว่าร่างกายของเธอปรับสภาพได้ดีเยี่ยมมากนะ เธอใช้เวลาเพียงแค่เดือนครึ่งตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุจนมาถึงวันที่เดินได้แม้จะไม่สมบูรณ์นัก ซึ่งมันเป็นระยะเวลาที่สั้นมากสำหรับกรณีแบบนี้ ถือว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดี”

“เรื่องที่น่ายินดีคือการที่ผมหายและเดินได้เหมือนเดิมครับลุงหมอ”

“เชื่อลุงหมอนะ อีกหกเดือนเราจะกลับมาเดินได้อีกครั้ง อย่างสมบูรณ์แน่นอน”

ทั้งสองมองสบตากัน ไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นมา จนเมื่อผ่านไปราวสองนาทีแมทเทียสจึงเป็นฝ่ายถอนหายใจออกมายืดยาว

“จริงนะครับ”

“มั่นใจในตัวเองสิแมทเทียส” อ็องตวนยิ้มให้ก่อนจะพยุงคนป่วยเดินไปตามโถงทางเดิน

หลังจากนั้นในอีกสองวันต่อมาการรักษาก็ถูกจัดสรรตารางมาแบบจัดเต็ม แต่ไม่ว่าจะเข้ารับการฟื้นฟูกล้ามเนื้ออย่างไรมันก็ได้แค่ดีขึ้นหากแต่ไม่เหมือนเดิม

ยิ่งใช้เวลานานเท่าไรแมทเทียสยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าไปทุกที เขาก็ได้แต่นั่งมองตัวเองในกระจกเงา มองตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงช่วงเอว พร้อมกับมองไม้เท้าที่ช่วยในการพยุงตัว

จนกระทั่งเวลาผ่านไปนานถึงหกเดือนเต็ม วันนี้ความหวังของเขาก็เป็นจริง แมทเทียสกลับมามีร่างกายที่สมบูรณ์แบบเดิมอีกครั้งด้วยฝีมือของนายแพทย์มือหนึ่งอย่างศาสตราจารย์อ็องตวน

โดยรวมแล้วแมทเทียสใช้เวลาในการรักษาตัวตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุจนกระทั่งหายเป็นปกติก็ราวๆ เจ็ดเดือนครึ่ง ถือว่าเป็นระยะเวลาที่นานพอสมควรและทำให้เขาเกือบจะสติแตกอยู่หลายครั้ง

ทว่าความสุขในจิตใจของแมทเทียสมีได้ไม่ถึงชั่งโมง เขากลับพบว่าตัวเองมีโรคแทรกซ้อน โรคที่บั่นทอนทุกอย่างในชีวิต!