All Chapters of สวัสดิการรักมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

1 ผลพวงจากความคึกคะนอง โครม!แฟ้มงานหลายฉบับถูกจับเหวี่ยงออกมานอกห้องทำงานพร้อมกับเสียงอาละวาดเกรี้ยวกราดของชายหนุ่มที่น้ำเสียงเข้มดุ ถ้อยคำด่าทอมากมายวิ่งใส่หน้าคนที่ยืนหน้าซีดปากสั่นอยู่ตรงประตูที่เปิดกว้าง มือหยาบกร้านกำขากางเกงไว้แน่น ภาวนาถึงพระเจ้าอยู่ในใจอย่างลุ้นระทึกไม่นานเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนไม่ต่ำกว่าสามก็กรูกันมาที่หน้าห้องพร้อมกับอาการตาโตเอามือปิดปาก ข้าวของในห้องถูกเทกระจัดกระจาย โคมไฟที่เคยตั้งอยู่หลังตู้โชว์บัดนี้ได้กลายสภาพเป็นเศษแก้วไร้ค่าบนพรมสีเทาเข้ม ส่วนแจกันดอกไม้นอนกลิ้งจนน้ำไหลนอง ดอกไม้ถูกบดบี้ติดพื้นน่าเวทนา“นี่มันอะไรกันแมทเทียส!”เสียงมาดามเซลีน เกรอม็อง ร้องลั่น แม้ว่าจะพยายามตั้งสติมาตั้งแต่ตอนวิ่งออกมาจากห้องรับแขกแล้ว แต่พอมาเห็นวีรกรรมสุดร้ายกาจของบุตรชายผู้น่าสงสารก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิ“ผมเบื่อ” สั้นแต่ได้ใจความและแทบจะไม่ต้องขยายความของคำว่าเบื่อนั้นด้วยแมทเทียส เกรอม็อง ทายาทมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของฝรั่งเศส ชายหนุ่มผู้มากฝีมือและเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จขั้นสูงสุด เจ้าของสถาบันการเงินชื่อดังระดับโลกหากก็ต้องกลายมาเป็นนักธุรกิจ

แมทเทียสยืนตัวตรงมองจ้องไปที่กระจกเงาซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงรูปร่างโดยรวมทั้งหมดของเขา มองเท้าทั้งสองข้างที่เหยียบพื้นได้อย่างมั่นคง มองมือที่กวัดแกว่งได้ตามอำเภอใจ มองขาเพรียวที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งแต่ทว่าเมื่อมองไปยังจุดกลางลำตัว ดวงตาคมกริบสีอำพันเป็นต้องเบิกกว้าง มือใหญ่ตะปบลงเบาๆ สร้างความคุ้นเคยและมองดูปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น แต่ทุกอย่างคือความเงียบสงบราวกับนอนลอยคออยู่กลางน้ำนิ่งๆ‘ไม่!’ มาเฟียหนุ่มคร่ำครวญอยู่ในอกพร้อมกับวิ่งถลาออกไปจากห้องน้ำทันที ปากก็ร้องครางราวกับได้รับบาดเจ็บตรงส่วนไหนรุนแรง ให้ตายเถอะ! บาดแผลที่ร่างกายได้รับมันก็แค่ผิวๆ รักษาเดี๋ยวเดียวก็หาย แต่ผลกระทบจากแรงกระแทกนี่สิ ร้ายแรงกว่ามากโข“ผมรู้สึกถึงความไม่สมบูรณ์ครับลุงหมอ มันอยากหรือก็ไม่อยาก ผมไม่แน่ใจ”แมทเทียสเอ่ยเสียงเครียดเมื่อมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของ อ็องตวน ชายหนุ่มอยู่ในสภาพเนื้อตัวล่อนจ้อน ไม่สวมแม้กระทั่งกางเกงชั้นในเพื่อยืนยันว่าความคิดของตัวเองมันใช่เลย และเพื่อที่นายแพทย์สูงวัยจะได้เห็นชัดๆ ถึงความผิดปกติดังกล่าวทว่าสภาพของชายหนุ่มทำเอาผู้เป็นมารดาแทบจะเป็นลมล้มพับเซลีนยกมือขึ้นทาบ

โรงพยาบาลเกรอม็อง คือจุดหมายปลายทางของแมทเทียส ชายหนุ่มก้าวลงจากรถหรูแล้วเงยหน้ามองตึกสูงระฟ้าด้วยความรู้สึกหดหู่อยู่ลึกๆ ปกติเขามาที่โรงพยาบาลทุกเดือนเพื่อร่วมประชุมใหญ่กับเหล่าแพทย์ผู้ทรงคุณวุฒิ และบรรดานักบริหารของทีมมารดาแต่หลังจากที่ประสบอุบัติเหตุก็แทบไม่ได้ก้าวมาเหยียบที่นี่เลย ล่าสุดก็เมื่อสามเดือนก่อนที่ต้องมาเพื่อตรวจสภาพร่างกาย ดีหน่อยที่มาครั้งนี้ไม่ต้องอาศัยรถเข็นให้น่าเวทนาแมทเทียสกวาดตามองไปโดยรอบ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม มีการเปลี่ยนแปลงบ้างก็แค่ดอกไม้หน้าโรงพยาบาลที่มักเปลี่ยนให้สดใสตลอดอยู่แล้วทุกเดือนตามนโยบายของผู้เป็นมารดา ที่เน้นความสดใสและใส่ใจสุขภาพจิตของคนที่มารับบริการเสมอสภาพแวดล้อมต้องดีเยี่ยม ตึกต้องไม่โทรมจนดูหดหู่และเก่าคร่ำคร่า ชายหนุ่มเดินตัวตรงเข้าไปภายในตัวอาคาร ประตูกระจกเลื่อนเปิดออกกว้างพร้อมกับที่พนักงานต้อนรับโค้งตัวทำความเคารพจนศีรษะแทบจะติดพื้นหลายคนค่อนข้างแปลกใจและตื่นเต้นที่วันนี้เจ้านายของพวกเขามาในหมาดหนุ่มหล่ออย่างเช่นที่เคยเห็นจนชินตา ไม่มีไม้เท้าคอยพยุง ไม่มีรถเข็นคอยเป็นเท้าให้ และไม่มีใครต้องคอยมาประกบซ้ายขวาและแค่ชายหนุ่มดึงแว่น

2ว่าที่คู่หมั้นตลอดทั้งสัปดาห์มานี้แมทเทียสใช้เวลาอยู่กับการสะสางงานของเขาจนดึกดื่น ส่งผลให้ผู้เป็นมารดาต้องคอยเข้ามาเตือนอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากว่าการพักผ่อนที่เพียงพอมันเหมาะสมกับชายหนุ่มที่สุดเพราะเพิ่งฟื้นฟูร่างกายหากแต่ด้วยความบ้าระห่ำที่มีอยู่ในตัวแมทเทียส จึงเป็นการยากที่จะอธิบายให้เข้าใจเมื่อเห็นว่าบุตรชายเริ่มจะทำงานหนักขึ้นและละเลยการดูแลรักษาตัวเอง ทำให้มาดามเซลีนรีบคว้าโทรศัพท์มือถือแล้วต่อสายตรงไปหาศาสตราจารย์อ็องตวนทันทีด้วยความร้อนใจ“ฉันต้องการหมอฝีมือดีมาช่วยดูแลแมทเทียสในช่วงที่คุณดูแลคนป่วยพิเศษที่แอฟริกา คุณพอจะช่วยฉันได้ไหมคะอ็องตวน” เซลีนกรอกความต้องการลงไปในกระบอกโทรศัพท์รวดเร็วและตรงประเด็น“ไม่มีหมอที่ไหนรับอารมณ์แมทเทียสได้หรอกเซลีน แต่ได้ข่าวว่าเขาไปคัดเลือกหมอที่โรงพยาบาลด้วยตัวเองนี่นา”“ใช่ค่ะ แต่แมทเทียสก็ไม่ยักจะเจาะจงหมอคนไหน แถมตอนนี้ยังกลับมาบ้างานอีก”นั่นเป็นเรื่องที่ทำให้เซลีนอยากจะบ้าตาย กว่าจะรักษาจนหายเป็นปกติไม่ใช่เรื่องง่าย มันต้องใช้เวลาตั้งหลายเดือน แล้วถ้าหากทรุดลงจะไม่แย่จนถึงขั้นเยียวยาไม่ได้เลยหรือ“การได้ทำงานทำให้แมทเทียสไม่ต้องคิ

เซลีนปล่อยร่างบางของหลานสาวคนสวยให้เป็นอิสระ ก่อนจะถลาเข้าไปยืนชิดกับเรือนกายใหญ่โตของบุตรชาย ก้มหน้ามองช่วงขาเพรียว จากนั้นก็ลากสายตาลงไปถึงเท้าทั้งสองข้างแล้ววกไปจ้องเขม็งยังไม้เท้าที่อีกฝ่ายกำไว้แน่นเช่นเดียวกับมณีษิกาที่มองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ไม่ค่อยไว้วางใจนัก ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่าคนป่วยตรงหน้าไม่ใช่คนป่วยธรรมดาแต่คล้ายจะมีลูกเล่นแพรวพราว“เท่าที่อาจารย์บอกไว้ คุณหายเป็นปกติแล้วนี่นา แล้วที่เราเจอกันเมื่ออาทิตย์ก่อนคุณเดินได้ดีกว่าคนปกติด้วยซ้ำ”‘เดินแบบไหนวะที่เรียกว่าเดินได้ดีกว่าคนปกติ มันมีท่าเดินที่เหนือชั้นกว่าที่เป็นอยู่นี้อีกเหรอ นี่แม่คุณหลอกด่าเราเปล่าเนี่ย’แมทเทียสถึงกับงุนงง นึกไม่ออกว่าสาวสวยตรงหน้าจงใจจะด่าเขาว่าอย่างไร คำพูดฟังแปลกๆ แต่ช่างเถอะเพราะมันไม่ใช่ปัญหาของเขาแต่มันคือปัญหาของเธอต่างหาก“สองคนเคยเจอกันแล้วเหรอจ๊ะ”“บังเอิญเดินชนกันที่โรงพยาบาลค่ะ” มณีษิกาหันไปตอบคำถามของมาดามเซลีน ส่งผลให้คนฟังทำตาโตอย่างคาดไม่ถึง“ใครบอกว่าผมหายเป็นปกติ มันยังมีอะไรอีกมากที่ไม่ปกติในตัวผม และคุณหมอต้องเป็นคนรักษาให้หาย”แมทเทียสเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคนมาที่ตัวเอง