บทที่ 1...ผลพวงจากความคึกคะนอง 1.1

1

ผลพวงจากความคึกคะนอง

            โครม!

แฟ้มงานหลายฉบับถูกจับเหวี่ยงออกมานอกห้องทำงานพร้อมกับเสียงอาละวาดเกรี้ยวกราดของชายหนุ่มที่น้ำเสียงเข้มดุ ถ้อยคำด่าทอมากมายวิ่งใส่หน้าคนที่ยืนหน้าซีดปากสั่นอยู่ตรงประตูที่เปิดกว้าง มือหยาบกร้านกำขากางเกงไว้แน่น ภาวนาถึงพระเจ้าอยู่ในใจอย่างลุ้นระทึก

ไม่นานเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนไม่ต่ำกว่าสามก็กรูกันมาที่หน้าห้องพร้อมกับอาการตาโตเอามือปิดปาก ข้าวของในห้องถูกเทกระจัดกระจาย โคมไฟที่เคยตั้งอยู่หลังตู้โชว์บัดนี้ได้กลายสภาพเป็นเศษแก้วไร้ค่าบนพรมสีเทาเข้ม ส่วนแจกันดอกไม้นอนกลิ้งจนน้ำไหลนอง ดอกไม้ถูกบดบี้ติดพื้นน่าเวทนา

“นี่มันอะไรกันแมทเทียส!”

เสียงมาดามเซลีน เกรอม็อง ร้องลั่น แม้ว่าจะพยายามตั้งสติมาตั้งแต่ตอนวิ่งออกมาจากห้องรับแขกแล้ว แต่พอมาเห็นวีรกรรมสุดร้ายกาจของบุตรชายผู้น่าสงสารก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิ

“ผมเบื่อ” สั้นแต่ได้ใจความและแทบจะไม่ต้องขยายความของคำว่าเบื่อนั้นด้วย

แมทเทียส เกรอม็อง ทายาทมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของฝรั่งเศส ชายหนุ่มผู้มากฝีมือและเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จขั้นสูงสุด เจ้าของสถาบันการเงินชื่อดังระดับโลก

หากก็ต้องกลายมาเป็นนักธุรกิจที่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้าน ไม่มีโอกาสได้ออกไปพบหน้าผู้คนหรือแม้แต่เดินเข้าห้องประชุมด้วยตัวเองอย่างไม่มีใครคอยพยุง

คิดแล้วก็น่าทุเรศตัวเองสิ้นดี…

ชายหนุ่มบอกตัวเองตลอดว่าการใช้ชีวิตคือการผจญภัย หากก็ลืมนึกไปว่าการผจญภัยมันมีความเสี่ยง อย่างที่เขาได้รับบทเรียนราคาแพงในครั้งนี้

“บางทีคุณแมทเทียสอาจจะเครียดกับงานมากไปค่ะ ดิฉันว่าเราไปพักผ่อนกันก่อนนะคะ”

แพทย์ที่เข้ามาดูแลด้านการฟื้นฟูเอ่ยแนะ เพราะความเครียดมีผลต่อการรักษา ซึ่งถ้าคนไข้ไม่ให้ความร่วมมือด้วยแล้วก็ยิ่งแย่ไปกันใหญ่

“อย่ามาแตะตัวผม คุณนั่นแหละออกไป ไปให้พ้นๆ บ้านนี้เลย เพราะคุณมันไม่มีความสามารถ ผมถึงเดินได้ไม่เต็มร้อยสักที กี่เดือนมาแล้วยังใช้ไม้เท้าพยุงอยู่”

“แมทเทียส...อย่าพูดอย่างนั้นกับคุณหมอสิจ๊ะ ลูกคงเครียดจริงๆ งั้นเดี๋ยวแม่พาไปพักดีกว่า คุณฟร็องก์ช่วยจัดการงานต่อด้วยนะคะ”

มาดามเซลีน เกรอม็อง รีบเข้าไปคว้าแขนของบุตรชายไว้ พยายามปั้นยิ้มหากแต่ดวงตาแฝงความดุดันอย่างน่าขยาด ทว่าคนที่มีภาวะอารมณ์ไม่อยู่กับร่องกับรอยเช่นแมทเทียสไม่มีทางใส่ใจ

“ผมไม่เอายายนี่แล้วครับแม่ ผมจะเอาหมอคนใหม่ที่เก่งกว่านี้ ผมไล่เธอออก”

เซลีนถึงกับเป่าลมออกจากปากขณะที่พาบุตรชายเดินหันหลังให้กับหมอประจำตัว เธอรู้จักนิสัยของแมทเทียสดีกว่าใคร ลองออกปากปฏิเสธแล้วนั้นย่อมไม่มีทางจะยอมอ่อนข้อให้ง่ายๆ มันยิ่งจะเป็นอุปสรรคในการรักษา

แต่ก็หนักใจเหลือเกินที่จะเอ่ยปากเชิญใครออกจากหน้าที่ คนเป็นแม่ถอนหายใจอีกครั้งก่อนกลืนน้ำลายลงคอแล้วเหลือบไปมองทางทนายสูงวัย

“จัดการให้ด้วยนะคะคุณฟร็องก์”

เซลีนรีบประคองบุตรชายเดินออกไปจากห้อง เธอลำบากใจมากแต่ไม่มีทางเลือกอื่น หูแว่วได้ยินเสียงถอนหายใจของทนายประจำตระกูลเช่นกัน ตามมาติดๆ กับเสียงสะอื้นเบาๆ ของคุณหมอสาว

แต่ทว่าคุณหมอจะเสียใจทำไมน่าจะยิ้มร่าด้วยซ้ำที่รอดพ้นจากคนอารมณ์ร้ายได้ เพราะที่สั่งให้ทนายจัดการไม่ได้หมายถึงไล่ออกจากงานแต่แค่ไม่ต้องทำหน้าที่ในการรักษาแมทเทียสอีกเท่านั้น

“ลูกทำแม่เสียหน้าอีกแล้วนะแมทเทียส หมอกี่คนแล้วที่ลูกไล่ตะเพิด รู้ไหมว่าแม่ต้องจ่ายค่าชดเชยหมอพวกนั้นเพื่อเป็นการปลอบขวัญไปเท่าไร”

โชคดีที่หมอเหล่านั้นคือบุคลากรของทางโรงพยาบาลที่ตระกูลเกรอม็องเป็นเจ้าของ ทำให้การเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ก็เสียดายไม่น้อยเช่นกันเพราะเงินที่เสียไปมันก็มากโขอยู่

“แม่ไปเบิกได้เลยครับ ผมจ่ายไม่อั้น ขออย่างเดียวนะครับแม่ ขอหมอที่ดีที่สุดให้ผมเถอะ ผมอยากเดินได้เป็นปกติอีกครั้ง การใช้ไม้เท้าเป็นไอ้คนขาเป๋แบบนี้มันทำร้ายจิตใจลูกชายของแม่เหลือเกิน”

แมทเทียสไม่ใส่ใจกับคำตำหนิที่มารดากล่าวอยู่นั้น แถมยังเอ่ยปากอ้อนวอนขอหมอที่ดีที่สุดมารักษาตนต่อจากคุณหมอสาวคนที่เพิ่งไล่ออกไปเมื่อครู่

แต่เพียงแค่คิดว่าตนเองจะต้องใช้ไม้เท้าในการช่วยเดินตลอดชีวิต ความหม่นหมองก็ปรากฏบนใบหน้า มันช่างเลวร้ายต่อความรู้สึกและสภาพจิตใจยิ่งนัก

และเพราะท่าทางที่เปลี่ยนไปนั่นส่งผลให้คนเป็นแม่สงสารจนต้องกลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เอาอย่างนี้แล้วกันลูกรัก แม่จะปรึกษาเรื่องนี้กับลุงหมออีกที แต่สิ่งสำคัญเลยคือลูกต้องขยันฝึกฝน มีความอดทนในการทำตามคำสั่งของคุณหมอและไม่แสดงอารมณ์โมโหร้ายแบบนี้อีก”

“นานแค่ไหนครับสำหรับการรักษา ผมทนไม่ได้แล้วนะครับแม่”