บทที่ 1...ผลพวงจากความคึกคะนอง 1.3

แมทเทียสยืนตัวตรงมองจ้องไปที่กระจกเงาซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงรูปร่างโดยรวมทั้งหมดของเขา มองเท้าทั้งสองข้างที่เหยียบพื้นได้อย่างมั่นคง มองมือที่กวัดแกว่งได้ตามอำเภอใจ มองขาเพรียวที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

แต่ทว่าเมื่อมองไปยังจุดกลางลำตัว ดวงตาคมกริบสีอำพันเป็นต้องเบิกกว้าง มือใหญ่ตะปบลงเบาๆ สร้างความคุ้นเคยและมองดูปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น แต่ทุกอย่างคือความเงียบสงบราวกับนอนลอยคออยู่กลางน้ำนิ่งๆ

‘ไม่!’

มาเฟียหนุ่มคร่ำครวญอยู่ในอกพร้อมกับวิ่งถลาออกไปจากห้องน้ำทันที ปากก็ร้องครางราวกับได้รับบาดเจ็บตรงส่วนไหนรุนแรง ให้ตายเถอะ! บาดแผลที่ร่างกายได้รับมันก็แค่ผิวๆ รักษาเดี๋ยวเดียวก็หาย แต่ผลกระทบจากแรงกระแทกนี่สิ ร้ายแรงกว่ามากโข

“ผมรู้สึกถึงความไม่สมบูรณ์ครับลุงหมอ มันอยากหรือก็ไม่อยาก ผมไม่แน่ใจ”

แมทเทียสเอ่ยเสียงเครียดเมื่อมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของ         อ็องตวน ชายหนุ่มอยู่ในสภาพเนื้อตัวล่อนจ้อน ไม่สวมแม้กระทั่งกางเกงชั้นในเพื่อยืนยันว่าความคิดของตัวเองมันใช่เลย และเพื่อที่นายแพทย์สูงวัยจะได้เห็นชัดๆ ถึงความผิดปกติดังกล่าว

ทว่าสภาพของชายหนุ่มทำเอาผู้เป็นมารดาแทบจะเป็นลมล้มพับ

เซลีนยกมือขึ้นทาบอก สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ มันไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นอะไรเพราะนั่นคือบุตรชายของเธอเอง แต่ก็น่าจะเกรงใจกันบ้าง ดีแค่ไหนที่ในห้องไม่มีสตรีสาวผู้อ่อนต่อโลกไม่เช่นนั้นคงได้มีเสียงกรีดร้องระงมแน่แท้

“ใจเย็นๆ แมทเทียส ทุกอย่างจะดีขึ้น”

ชายวัยห้าสิบปลายๆ ยกมือห้ามปราม ผมสีดอกเลาไม่ได้ทำให้เขาดูแก่ชราหากแต่ดูภูมิฐานน่าเคารพ บวกกับน้ำเสียงที่อ่อนโยนตามแบบฉบับแพทย์ที่มีความอารี ทำให้ทุกอย่างดูลงตัวในตำแหน่งศาสตราจารย์นายแพทย์ผู้ทรงคุณวุฒิ

“ไม่แน่นอน มันต้องไม่ดีขึ้น พระเจ้า! นี่ผมเสื่อมสมรรถภาพทางเพศเหรอเนี่ย”

“ยังไงคะดอกเตอร์อ็องตวน”

เซลีนหันขวับไปมองนายแพทย์ผู้เก่งกาจแล้วขมวดคิ้วมุ่น       อ็องตวนกับเธอเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขาเป็นคนเก่งและเธอก็เป็นคนสวย หากแต่กลับไม่ได้ผูกสมัครรักใคร่ไปกว่าคำว่าเพื่อน และคำว่าดอกเตอร์ก็เรียกติดปากมาจนกระทั่งตอนนี้

ศาสตราจารย์อ็องตวนยิ้มละไมบนใบหน้า เขาไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนใดๆ ก่อนจะเข้าไปโอบไหล่ของเซลีนไว้แล้วพาเดินไปให้ห่างจากคนที่กำลังสติแตก

แมทเทียสยังคงยืนอยู่ตรงนั้นและไม่มีความรู้สึกเขินอายใดๆ เมื่อต้องเปลือยต่อหน้าบุคคลอื่น สองมือยกขึ้นขยี้เส้นผมจนยุ่งเหยิงและคงหัวเสียไม่น้อยกับความจริงที่เพิ่งรับรู้หลังจากเดินได้เป็นปกติ

“มันเป็นสภาวะอย่างหนึ่งของร่างกายเมื่อถูกกระทบกระเทือน แต่ทุกอย่างมันสามารถฟื้นฟูได้ ผมอยากให้คุณช่วยพูดกับ           แมทเทียสหน่อย ผมเข้าใจว่ามันอาจทำให้เขาเสียสติไปเลยกับเรื่องนี้ เขายังแข็งแรงและมีไฟ เป็นธรรมดาที่ไม่อาจยอมรับได้ง่ายๆ”

ถูกละ! อย่างแมทเทียสผู้ที่เชี่ยวชาญด้านการจีบหญิงที่ควงสาวไม่ซ้ำหน้า เปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำแบบ มีหรือจะยอมรับได้กับสภาพของร่างกายที่ใช้การไม่ได้ แต่มันไม่ใช่ถาวร ทุกอย่างมีแนวทางแก้ไข

“แล้วตกลงเขาเสื่อมสมรรถภาพทางเพศจริงไหม” เซลีนกดเสียงต่ำลงไปอีกคีย์

“อยู่ที่ระยะเวลาและการฟื้นฟู”

“พระเจ้า!”

“ผมจะกลับก่อนมีอะไรติดต่อไปได้ทุกเมื่อ เชื่อผมเถอะเซลีนว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้น ถ้าแมทเทียสจะไม่สติแตกไปก่อนนะ”

“ฉันเชื่อว่ามันต้องมีวิธีรักษา”

“วิวัฒนาการทางด้านการแพทย์ก้าวหน้าไปมาก ถ้า           แมทเทียสพร้อมก็บอกผมได้เลย เราจะรักษาและฟื้นฟูให้เขาเอง”

อ็องตวนเริ่มต้นเก็บอุปกรณ์ของเขาลงกระเป๋าแพทย์แล้วปิดมันอย่างมิดชิด จากนั้นก็พยักหน้าให้กับเซลีนเพื่อส่งกำลังใจ เขายกมือขึ้นเพื่อห้ามไม่ให้เธอลงไปส่งด้านล่าง เพราะคิดว่าแมทเทียสน่าจะต้องการคนที่คอยพูดปลอบโยนในตอนนี้

เซลีนถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอ ขมับทั้งสองข้างปวดหนึบขึ้นมาพลัน ในตอนนี้อาการป่วยของแมทเทียสได้รับการักษาจนหายดีแล้ว แต่ดันมาเจอปัญหาใหญ่ที่ร้ายแรงยิ่งกว่า

มิหนำซ้ำตระกูลเกรอม็องก็แทบจะหาทายาทสายตรงไม่ได้แล้ว ที่เหลืออยู่นี่ก็ดันมาเสื่อมสมรรถภาพ จะใช้การได้หรือเปล่าก็ยังไม่แน่ใจ

“นี่ฉันจะไม่มีวันได้เห็นหลานตัวน้อยๆ เหรอเนี่ย ไม่ได้! ฉันต้องจัดการเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน” คิดได้ก็รีบเดินกลับเข้าไปหาบุตรชายพร้อมกับยิ้มอบอุ่น

“ลูกรัก อย่าเพิ่งเสียสติ ดอกเตอร์บอกว่าถ้าลูกพร้อมเมื่อไรก็ไปหาเขาได้เลย”

“ผมทำใจไม่ได้ครับแม่ มันเหมือนตายทั้งเป็น แล้วน้องๆ หนูๆ ของผมล่ะครับแม่ พวกนั้นรอผมอยู่นะ”

เหมือนแมทเทียสจะเพิ่งรู้ตัวว่าล่อนจ้อน จึงเอามือกุมเป้าไว้ ก่อนจะขยับไปยืนที่ข้างเตียงแล้วดึงผ้าห่มมาห่อตัวลวกๆ กันความอุจาด อันที่จริงมันก็อุจาดตาคนอื่นไปแล้วละ

เซลีนเม้มปากมองบน อยากจะหาอะไรมาขว้างใส่หัวลูกชายตัวดี เมื่อพ่อคุณห่วงอยู่ได้กับการไม่ได้ลิ้มรสเนื้อสาวๆ อดอยากปากแห้งมานานถึงเจ็ดเดือนครึ่งพอรู้ว่าไร้ความสามารถด้านร่างกายในส่วนที่สำคัญที่สุดเลยรับไม่ได้ หรือมันจะเป็นการดีที่แมทเทียสไร้ความรู้สึกทางเพศแบบนี้

“ที่สำคัญนะครับแม่ ว่าที่คู่หมั้นของผมล่ะ แม่ไม่อยากได้ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกสะใภ้แล้วเหรอ ถ้าเธอรู้ว่าผมเป็นแบบนี้จ้างให้เธอก็ไม่เอาผู้ชายที่ให้ความสุขไม่ได้ทำสามี”