บทที่ 2...ว่าที่คู่หมั้น 1.5

หลังจากที่ได้วางระเบิดลูกใหญ่ให้กับคุณหมอคนสวยเรียบร้อยแล้ว แมทเทียสก็เดินขากะเผลกลงมาที่ลานจอดรถโดยมีไม้เท้าเป็นตัวช่วย

ใบหน้าหล่อเหลาฉายรอยยิ้มแห่งความสะใจออกมาชัดเจน ดวงตาคมกริบเป็นประกายอย่างซุกซน นึกไม่ออกเลยว่าตอนนี้    มณีษิกาจะนั่งนิ่งไม่ไหวติงเพราะคาดไม่ถึงกับความต้องการของเขาหรือร้องไห้จะเป็นจะตายที่โดนกลั่นแกล้ง

“ทำไมยังใช้ไม้เท้าครับคุณแมทเทียส”

บอดี้การ์ดหนุ่มอย่างหลุยส์ถึงกับมองด้วยความงุนงง ทีแรกเขาจะถลาเข้าช่วยประคองแต่ถูกเจ้านายยกมือขึ้นห้าม

“ก็ไม่รู้สิ รู้สึกเหมือนว่าตัวเองยังไม่หายดี”

“แต่คุณแมทเทียสเดินได้เป็นปกติแล้วนี่ครับ หรือว่าระบบการทำงานบางอย่างผิดปกติอีก”

“น่าจะใช่”

มาเฟียหนุ่มจอมวายร้ายหัวเราะเสียงทุ้มในลำคอ ขยับเบี่ยงขาเล็กน้อยเพื่อจะสอดตัวเข้าไปนั่งในรถ แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้จึงทำเพียงยืนนิ่งชิดกับประตู ก่อนจะเหลือบตามองไปโดยรอบอย่างระมัดระวัง เมื่อคิดจะแกล้งป่วยก็คงต้องแสดงให้สมบทบาท

“แล้ววันนี้คุณแมทเทียสจะเข้าไปที่เกรอม็องกรุ๊ปไหมครับ”

“ไปสิ มีงานต้องเคลียร์ แล้วก็มีเรื่องต้องจัดการ”

แมทเทียสว่าพลางขยับตัวนั่งลงบนเบาะ ยื่นไม้เท้าให้กับหลุยส์ ก่อนจะจับขาข้างซ้ายที่แกล้งว่าใช้การยังไม่ได้เต็มร้อยขึ้นตามมา ท่าทางเหมือนจริงเสียจนหลุยส์ก้มหน้าทำเสียงกระแอมไอ

“เออน่า อยู่เฉยๆ เลยนาย” คนเป็นนายถลึงตาดุๆ ใส่

หลุยส์พยายามจะไม่หลุดเสียงหัวเราะออกมา เขาคิดว่าเขารู้เหตุผลที่เจ้านายจอมเจ้าเล่ห์อยากจะกลับมาเดินไม่ได้อีกครั้ง ส่วนหนึ่งน่าจะมาจากคุณหมอคนสวยที่มาวันนี้ อาจจะหลงเสน่ห์หรือไม่ก็คิดจะแกล้งกลับเอาคืนในเรื่องลับฝีปากแพ้ครั้งก่อน

“เอ้า! ยืนอยู่ทำไม รีบไปสิ”

หลุยส์รีบดึงสติตัวเองกลับมา แต่พอจะเตรียมปิดประตูรถให้เจ้านาย บอดี้การ์ดหนุ่มก็เหมือนจะนึกได้กับเรื่องบางอย่าง เขาจึงเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูเคร่งเครียด

“คือคุณแมทเทียสครับ เรื่องที่ว่านั้นผมมีความเห็นว่าเราควรรอเวลา”

“แน่นอน ฉันก็คิดแบบนั้น ถ้าเราไหวตัวตอนนี้ก็เท่ากับคว้าน้ำเหลว รอให้ทุกอย่างมันลงตัวก่อนค่อยจัดการทีเดียว ยิงปืนนัดเดียวจะไปตายอะไรมันต้องถล่มด้วยอาวุธสงครามล้ำสมัย”

แมทเทียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง หากแต่แววตาคมกริบไม่ได้บ่งบอกอย่างนั้น มันอัดแน่นไปด้วยความเกรี้ยวกราดและโหดเหี้ยม มือใหญ่ข้างขวารวบเป็นกำปั้นจนแลเห็นเส้นเลือดจางๆ โผล่ขึ้นมาเป็นริ้วๆ

“แล้วคุณแมทเทียสจะไปจัดการเรื่องอะไรครับ”

หลุยส์ยังคงถามต่อเพราะเจ้านายไม่ได้แจ้งล่วงหน้า อีกทั้งเมื่อช่วงเช้าเขาต้องไปจัดการธุระสำคัญบางอย่างทำให้พลาดเรื่องดังกล่าว

“ยอดเงินบางส่วนที่สูญหาย ถ้าเราเพิกเฉยมันก็ดูเหมือนจงใจเกินไป เพราะงั้นต้องทำเป็นตื่นตัวบ้าง เล่นละครต้องเล่นให้ถึงบทสิ”

“งั้นผมคงต้องซ้อมบทระหว่างการเดินทาง” หลุยส์บอกยิ้มๆ และเตรียมจะปิดประตูรถอีกครั้ง

“นายมันมืออาชีพอยู่แล้ว” แมทเทียสหัวเราะเสียงทุ้ม แววตาเจ้าเล่ห์ผิดกับก่อนหน้าที่แข็งกร้าว ก่อนจะพยักหน้าให้กับบอดี้การ์ดหนุ่ม

“ขอบคุณที่ชมครับ แต่คงสู้คุณแมทเทียสไม่ได้”

“นายหมายความว่าไง”

คนเจ้าแผนการเริ่มนั่งไม่ติด ถลึงตาดุๆ ใส่บอดี้การ์ดหนุ่มที่รู้ดีและรู้จริง ก่อนจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

ทางด้านหลุยส์นั้นไม่ได้ตอบอะไรแต่ก้มหน้ามองไม้เท้าที่ตนเองถืออยู่พร้อมกับเอ่ยถามคนเป็นนายด้วยน้ำเสียงที่ติดจะกลั้วขำอยู่สักหน่อย

“ไม้เท้านี่จำเป็นต้องเอาไปด้วยไหมครับ”

สองหนุ่มมองสบตากันอย่างคนที่รู้ความนัยกันดี ก่อนที่หลุยส์จะปิดประตูให้กับเจ้านายแล้วเดินไปเปิดประตูฝั่งคนขับ ยัดไม้เท้าเข้าไปวางที่เบาะนั่งผู้โดยสารข้างคนขับ จากนั้นรถหรูก็แล่นออกไปจากคฤหาสน์เกรอม็องตามคำสั่งของมาเฟียหนุ่ม