ผู้หญิงหน้าเงิน

ห้องทำงานของประธานหนุ่มบัดนี้เต็มไปด้วยกองเอกสารมากมาย เขามักเข้ามาเคลียร์งานที่ธนาคารพงพิพัฒน์ซึ่งคือธุรกิจของครอบครัวในช่วงเช้า แต่ก็ไม่วายแบ่งเวลาบางส่วนตอนบ่ายเพื่อเข้าไปดูแลโชว์รูมรถยนต์ซึ่งเป็นธุรกิจที่ตนเองชื่นชอบ

“สวัสดีครับ ไอ้เจ้าบ่าวป้ายแดง” เสียงทักทายกวนอวัยวะเบื้องล่างดังขึ้นมาฉับพลัน เมื่อประตูห้องทำงานถูกเปิดออก ปรากฏเรือนร่างคุ้นเคยของ ‘ไตรภพ’ เพื่อนสนิทควบตำแหน่งรองประธานที่นี่

“ไม่มีงานทำหรือไง” นาวินตอบกลับเสียงขรึมเพราะรู้ว่าจุดประสงค์ก็แซวเล่นกันอีกตามเคย จำได้ดีว่าเสียงหัวเราะของไตรภพดังลั่นแค่ไหนหลังจากรับรู้ว่าเพื่อนคนนี้จะแต่งงาน

“เออ อยากเห็นหน้าไอ้เจ้าบ่าวที่เมื่อคืนแอบโดดเวลาเข้าหอไปควงสาวอื่นว่ามันเหี้ยมแค่ไหน” คนอารมณ์สุนทรีย์มองเขาอย่างเจ้าเล่ห์แกมรู้ทัน

“ไม่ต้องคิดไกล มันไม่ใช่แบบที่แกจินตนาการ” เลือกปฏิเสธไม่อยากให้พิชชาเสียหาย คนมีพันธะอย่างเขาถ้าหล่อนสนิทสนมจนเกินงามมันจะดูไม่ดียิ่งเป็นระดับนางเอกยิ่งต้องระวังตัว

“ฉันกับพีชแค่เพื่อนกัน”

“เหรอค้าบคุณวิน”

“ไอ้ไตร!” เมื่อเห็นว่าคนเบื้องหน้ายังปากมากไม่หยุด เสียงทุ้มเข้มตวาดลอดไรฟันราวกับหงุดหงิด มือหนาเตรียมคว้าแฟ้มเอกสารและปาไปเพื่อตบรางวัลให้อย่างสาสม

“เออ! ไม่แซวแล้วโว้ยไอ้โหด” ไตรภพโบกไม้โบกมือราวกับต้องการยอมแพ้ยกธงขาว

“แกมีธุระอะไรวันนี้ถึงมาหาฉัน คงไม่ใช่แค่มากวนมือกวนเท้าฉันเล่นๆ ใช่มั้ย”

“ก็ไม่เชิงฉันแค่เอาบัญชีของแม่แกมารายงาน”

“บัญชีแม่” ปรากฏความสงสัยมีคำถามขึ้นมาทันใด บัญชีแม่เขามันเกี่ยวอะไรกับไอ้นี่

“คืองี้วิน…แม่แกโอนเงินออกจากบัญชียี่สิบล้าน ฉันเห็นว่ามันไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ ก็หวังดีแหละรีบมาบอกแกก่อน”

“แม่ฉันเนี่ยนะ” เพราะรู้จักนิสัยท่านไม่ใช่คนใช้จ่ายอะไรฟุ่มเฟือย เงินมากมายขนาดนั้นแม่เขาโอนไปให้ใครและเอาไปทำอะไร ภายในสมองจึงมีแต่คำถามเหล่านั้นเต็มไปหมด คิดไปคิดมาได้แต่หงุดหงิดอยู่คนเดียว ทำไมมารดาไม่บอกอะไรลูกชายคนนี้เลยสักนิด

“เออแม่แก ยังไงแกลองถามท่านดูนะเผื่อมีอะไรผิดพลาด” ไตรภพพยักหน้าพร้อมแนะนำอย่างหวังดี

“ขอบใจแกมากที่มารายงาน สงสัยคงต้องตบรางวัลให้สักหน่อย อาหารเม็ดหรืออาหารเปียกดี”

“ไอ้สัส!” แม้จะสบถเป็นคำหยาบคาย แต่ก็ไม่ได้ถือสาอะไรนาวิน

“ถ้าอยากตบรางวัลขอเป็นสาวๆ ในสต็อกแกดีกว่า อยากนอนกอดเล่นสักคืนสองคืน” เป็นที่ล่วงรู้กันว่าอย่าลองดีแหย่เสือหลับ

“อยากกินตีนเหรอ” คนถูกขอกระตุกยิ้มร้าย

“…”

“แกก็รู้ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นนานแล้วโว้ย!”

ชีวิตที่อเมริกาของนาวินนั่นสุดเหวี่ยงขนาดไหนไตรภพรู้ดี ไหนจะ ‘เทวา’ เพื่อนสนิทอีกคนซึ่งถือว่าเป็นคาสโนไม่น้อยหน้านาวิน แม้มีพิชชาประกบซ้ายขวาแต่ก็ไม่สามารถหยุดเสือหนุ่มได้ ไม่ว่าจะเป็นสาวฝรั่ง จีน เกาหลี ญี่ปุ่น เขาควงมาหมดแล้ว

…แค่ขึ้นเตียงแล้วจ่ายก็จบไม่ใช่หรือ ก็วินกันทั้งสองฝ่าย

“เรอะ คนอย่างแกน่ะเหรอจะขาดเรื่องผู้หญิงได้” เสียงหัวเราะดังขึ้นในลำคอ พลางย้อนถามอย่างรู้ไส้รู้พุง เลือดในกายคนขี้โมโหร้อนผ่าวอยากจะฟาดไอ้นี่สักรอบสองรอบจะได้เลิกปากดี

“มึงนี่มัน!” ใช่ คนอย่างเขาจะหยุด ก็ต่อเมื่ออยากหยุดเท่านั้นไม่มีใครสามารถบังคับผู้ชายที่ชื่อว่านาวินได้นอกจากมารดา ถึงต้องมาตกกระไดพลอยโจนแต่งงานกับผู้หญิงหน้าไม่อายอย่างพิมพ์พลอยไง

ไม่ได้อยากแต่งเท่าไรแต่ก็ยอมเพราะเกรงใจ เขารู้ดีท่านคาดหวังกับงานวิวาห์ครั้งนี้แค่ไหน ก็ปากบ่นว่าแก่ลงทุกวันอยากให้ลูกชายรีบมีทายาทเสียที

“เออไปละ ยังไงอย่าลืมดูบัญชีแม่แกให้ดี” ไตรภพย้ำเรื่องสำคัญอีกครั้งก่อนโบกมือลา ร่างสูงซึ่งนั่งพิงเก้าอี้ตัวใหญ่พยักหน้ารับคำ

ความสงสัยแล่นพล่านเข้ามาในแกนสมอง…เห็นทีคงต้องรีบต่อสายหา ‘คุณนายลดา’ มารดาสุดที่รักโดยด่วน มือหนาจึงหยิบเครื่องมือสื่อสารซึ่งอยู่ข้างกันกดโทรหาท่านทันที

[ว่าไงลูกชาย] คุณนายลดาไม่ปล่อยให้เขารอนานไม่ถึงห้าวินาทีมารดาก็รับสายอย่างรวดเร็ว

[ว่างพอที่จะโทรหาแม่แล้วเหรอ แกทำอะไรเมื่อวานอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ] แม้มารดาจะดูเป็นคนใจดีและใจเย็นราวกับแม่พระ แต่ความเด็ดขาดของท่านนั้นทำให้เขาเกรงกลัว ท่านสามารถสืบรู้สิ่งที่ต้องการได้ทุกอย่าง

[ผมแค่ไปทำหน้าที่เพื่อน]

[หึ…ตอนนี้เป็นเพื่อนแล้วต่อไปจะเป็นอะไร] เสียงยอกย้อนของท่านนั้นบ่งบอกว่าความสัมพันธ์ระหว่างนาวินและพิชชาอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ตลอดมา ลดาเริ่มจับตาดูตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาในชีวิตลูกชาย

[ที่ผมโทรหาแม่ไม่ได้ให้แม่สวดผมยับแบบนี้นะครับ] เสียงโอดครวญอันน่าสงสารถูกเปล่งออกมาจากคนตัวโต

[แล้ว]

[ผมต้องถามแม่มากกว่า แม่โอนเงินไปให้ใครครับตั้งยี่สิบล้าน]

[ไม่ใช่เรื่องของแกนั่นมันเงินฉัน] ท่านตอบเฉียบขาดปกติแล้วนาวินก็ตามใจลดาทุกอย่าง แต่รอบนี้เขาปล่อยผ่านไปไม่ได้เด็ดขาด มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งถัดไป ติดมองโลกในแง่ร้ายเพราะมีนิสัยนักธุรกิจเห็นผลประโยชน์สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด

[แม่…อย่าให้ผมต้องสืบรู้เองนะครับ]

[นี่แกขู่ฉัน]

[ครับผมขู่แม่ สรุปใครครับ]

เขาเลือกที่จะถามย้ำท่านอีกครั้งราวกับฟางเส้นสุดท้าย หากไม่ได้คำตอบที่ต้องชายหนุ่มพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อค้นหามันไม่เว้นแม้กระทั่งวิธีสกปรก

[สินสอดหนูพิมพ์] ลดาเฉลยเพียงสั้นๆ สิ่งที่รับรู้ทำให้เขาหน้าตึงกัดฟันกรอดระงับความเดือดพล่านในใจ พิมพ์พลอยสูบเงินจากแม่เขาอีกแล้วเหรอ แค่ห้าล้านที่พ่อเธอได้ไปนั้นไม่เพียงพอหรือไง

ทำไมถึงยังเป็นผู้หญิงหน้าเลือดไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียที!

[เราให้เขาไปแล้วนี่ครับ จะเอาอะไรอีก]

[ฉันอยากให้เพิ่ม เพราะสงสารหนูพิมพ์ที่มีสามีเหลวไหลแบบแก]   

[แม่ครับ!] กำโทรศัพท์ในมือแน่น นี่หญิงสาวไปใส่ไฟอะไรแม่เขาอีกหรือเธอแอบเอาเรื่องเขากับพิชชาไปฟ้อง ต้องเป็นพิมพ์พลอยแน่ๆ ยายนี่ติดนิสัยชอบประจบสอพลอตั้งแต่เด็ก

‘ยายตัวร้าย!’

ชายหนุ่มกล่าวไม่สนใจเลยว่าแท้จริงแล้วการกระทำตนเองต่างหากที่ผิด มันน่ารังเกียจสิ้นดีสำหรับชีวิตลูกผู้หญิงคนนึง

[อย่ามาเรื่องมาก นั่นมันเงินฉันไม่ใช่เงินแก] ไม่รู้ว่าทำไมมารดาถึงหลงใหลพิมพ์พลอยนักหนา เข้าใจว่าเอ็นดูคนตัวเล็กมาตั้งแต่วัยเยาว์ แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เขาไม่อยากให้ท่านเห็นกรงจักรเป็นดอกบัว

[วันนี้ไปรับหนูพิมพ์มากินข้าวเย็นกับฉันด้วย]

[แต่แม่ครับ…]

[นี่คือคำสั่ง! วันนี้ฉันต้องเห็นหน้าแกและหนูพิมพ์] ไม่รอให้เขาปฏิเสธมารดาตัดสายทันทีเมื่อมีโอกาส นาวินถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย เมื่อไรเขาจะหลุดพ้นจากยายปีศาจนี่สักที

ในใจได้แต่ภาวนาให้หกเดือนที่เธอขอผ่านพ้นไปโดยไว เห็นทีต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเร่งเรื่องหย่าให้เร็วที่สุด อย่างน้อยเขาจะได้มั่นใจว่าคนเจ้ามารยาจะไม่ผิดสัญญา

ติ๊ง!

พิมพ์พลอยถอนหายใจเมื่อได้รับข้อความจากผู้เป็นสามีในนาม

[เดี๋ยวฉันไปรับที่ทำงาน แม่อยากเจอเธอ] แม้แปลกใจที่เขารู้จักบริษัท แต่พิมพ์พลอยก็ไม่เก็บมาคิดให้รกสมอง ชายหนุ่มคงได้ยินมาจากคุณป้าลดานั่นแหละ เธอสนิทสนมกับท่านเรียกได้ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันตลอดเวลา

[พิมพ์ไปเองสะดวกกว่าค่ะ] ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นด้วยความอึดอัด ก่อนเลือกส่งข้อความไปอย่างที่ใจคิด เพียงแวบเดียวเท่านั้นมันขึ้นว่าอ่าน แต่ไม่มีคำตอบกลับมา

จะปั่นประสาทหรือก่อกวนอะไรกันแน่!

คิดได้ดังนั้นเธอจึงเลือกเก็บสัมภาระอย่างรวดเร็ว ใจอยากแวะเข้าไปช่วยลดาเข้าครัวก่อน เพราะทุกครั้งที่พิมพ์พลอยไปบ้านพงศ์พิพัฒน์ ท่านมักจะต้อนรับด้วยอาหารมื้อใหญ่ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือตนเอง การกระทำเหล่านั้นพิมพ์พลอยรู้สึกซึ้งใจอะไรที่ตอบแทนได้ก็อยากทำ

“ทำไมวันนี้กลับเร็ว” ณฟ้าเปิดประตูเข้ามาเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังจะดับไฟในห้องทำงาน

“ฉันมีนัด” คำตอบแสนสั้นของเธอทำให้นัยน์ตาคมเข้มมองถามเพราะต้องการคำอธิบาย

“คุณป้าลดา ท่านอยากเจออยากกินข้าวด้วย”

“งั้นรอก่อน เดี๋ยวฉันกลับพร้อมแกเลยดีกว่าน่าจะไม่มีงานอะไรให้เคลียร์แล้ว” ปากบอกว่ารับรู้แต่ไม่วายจูงข้อมือบางให้เดินตามเขาไป

พิมพ์พลอยตามเรือนร่างสูงของณฟ้าเหมือนว่าง่าย เพื่อนสนิทใช้เวลาในห้องทำงานไม่ถึงห้านาทีก่อนทั้งคู่จะเดินลงมายังลานจอดรถชั้นล่าง

“แกไปกับเขาเหรอ” ณฟ้าโพล่งขึ้นมารู้สึกสงสัยทว่าคลุกเคล้าไปด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ ฉันเอารถไปเองแต่ยังไงก็ต้องไปเจอเขาที่นู่นอยู่ดี” พิมพ์พลอยรู้ว่าเขาที่ชายหนุ่มหมายถึงนั่นคือใคร เสียงถอนหายใจแผ่วเบาราวกับหนักใจดังขึ้นมาจากคนตัวสูง

“ถ้าไม่โอเคหรืออึดอัดใจยังไงโทรหาฉันได้นะ ว่างรับสายตลอด” คนหวังดีเสนอตัวด้วยความห่วงใย

“อืมขอบใจ”

“สบายมาก” ชายหนุ่มยกยิ้มหวานก่อนเอื้อมมือลูบเรือนผมสีน้ำตาลเข้มราวกับเอ็นดู ร่างบางไม่ได้ถือสาอะไรเพราะชินในการกระทำของเขาแล้ว ทั้งคู่สนิทสนมกันจนไม่มีเส้นกั้นกลางแบ่งระหว่างเพศชายหรือเพศหญิง สามารถหยอกล้อกันได้จนพิมพ์พลอยรู้สึกสนิทใจ

ปี๊น!

แต่เธอไม่มีทางรู้เลยว่าการกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาเจ้าของรถหรูตลอดเวลา เสียงดังขัดจังหวะของแตรรถทำให้ณฟ้าผละตัวออกห่าง พร้อมมองไปยังต้นเสียงอย่างลำบากใจ

“เขาเหรอ”

“คิดว่าใช่” พิมพ์พลอยว่าแต่ก็ไม่ได้หันไปสนใจอะไร

“อย่าลืมนะถ้ามีอะไรโทรหาฉันได้ตลอด”

“ขอบใจนะฟ้า” ประกายตาสีอ่อนแม้หลบซ่อนความสั่นไหว แต่ก็ไม่สามารถปิดบังเพื่อนอย่างเขาได้ ณฟ้าดูออกหมดแหละต่อให้เธอพยายามเข้มแข็งราวกับไม่เป็นอะไร มือหนาของคนหวังดีจึงเอื้อมโยกศีรษะอีกครั้งเสมือนต้องการปลอบใจ อึดอัดมากรึเปล่าฮะยายตัวเล็ก

ปี๊น! ปี๊น!

เสียงรบกวนดังติดต่อบ่งบอกถึงอารมณ์ร้อนของผู้ใช้งานได้เป็นอย่างดี ยิ่งเพิ่มพูนดังสนั่นรุนแรงมากขึ้นเพราะในใจตอนนี้ชักเริ่มเดือดดาล

“สงสัยแกจะงานเข้า” เอ่ยแซวกลบเกลื่อนต้องการให้พิมพ์พลอยอารมณ์ดีและก็ได้ผลรอยยิ้มหวานแย้มขึ้นมาอีกครั้ง แต่ความรู้สึกหนักอึ้งแบบนี้คืออะไรกันณฟ้าไม่แน่ใจ

…รู้แต่เพียงว่าเมื่อเห็นเธอไม่สบายใจ เขากลับรู้สึกมากกว่าเธอหลายเท่า อยากเห็นผู้หญิงคนนี้มีแต่ความสุขแม้ตนเองต้องทุกข์ก็ไม่เป็นไร

“ฉันไปก่อนนะไว้มีอะไรจะโทรหา” คนตัวเล็กบอกลา ฝืนเดินตรงไปยังรถสีดำซึ่งจอดรออยู่ไม่ไกล เริ่มสัมผัสได้ถึงรังสีความหงุดหงิดจากคนขับ

มือบางเปิดประตูรถพลางเอี้ยวตัวเข้าไปนั่งอย่างฉับไว แอร์เย็นภายในนั้นทำให้เธอขนลุกซู่จนเผลอเอามือลูบแขนอย่างลืมตัว

“ไม่คิดเกรงใจกันเลย” น้ำเสียงเย็นชาถูกเปล่งจากเรียวปากหนา ใบหน้างดงามไม่ต้องการต่อความยาวสาวความยืด จึงเลือกเมินเฉยด้วยการหันไปมองยังข้างทางเมื่อรถหรูกระชากเคลื่อนตัวออกไปด้วยความรวดเร็ว