เจ้ามารยา

            “คงคิดว่าวิธีงี่เง่าแบบนี้จะใช้ยั่วโมโหฉันได้ผล” นาวินยักไหล่ไม่แยแส แต่มือหนาก็ยังคงกำพวงมาลัยแน่นพร้อมเร่งความเร็วบ่งบอกถึงแรงอารมณ์ซึ่งคุกรุ่นร้อนรุ่มอยู่ภายในใจ

            “เหรอคะ แต่พิมพ์คิดว่ามันได้ผลดีเลยนะ” ทั้งที่เลือกยิ้มบอกอวดดีไปอย่างนั้น ทว่าในใจรู้ดีว่ามันอ่อนแอแค่ไหน การกลับมาเผชิญหน้าเขาอีกครั้งในรอบแปดปีนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอเลย

            …มันไม่เคยง่ายเลยสักวัน

            “หลงตัวเอง”

            “ค่ะ พิมพ์เป็นอย่างนั้นแหละ” ยอกย้อนเก่งเหลือเกินไม่มีใครเกิน

            “ทีหลังจะทำอะไรหัดไว้หน้าฉันบ้าง”

            “พิมพ์กับฟ้าเป็นแค่เพื่อนกัน เราไม่เคยทำอะไรให้คุณเสียหายอย่าห่วงไปเลยค่ะ” เสียงราบเรียบตอบกลับแต่รู้สึกข่มปร่าในใจ เขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เลือกที่จะเชื่อคนอื่นแต่ไม่เคยเชื่อใจเธอ ไม่แม้แต่ครั้งเดียว 

            “ฉันไม่เคยเห็นคนที่เรียกกันว่าเพื่อนจะใกล้ชิดกันแบบที่เธอกับเขาทำนะ” สงครามไม่เคยหยุดลงมันกำลังเริ่มขึ้นต่างหาก พิมพ์พลอยเม้มปากแน่นพยายามมากที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ

            “เธอไม่คิดแบบนั้นเหรอ”

            “งั้นต้องใกล้กันแบบไหนถึงจะเรียกว่าเพื่อนได้คะ แบบคุณกับพี่พีชรึเปล่า” มือบางกำเข้าหากันจนเปียกชื้นเลือกเอ่ยสิ่งที่รับรู้มาเมื่อวาน

            เพราะเขา…เขาทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ ในเมื่อขยันใส่ร้ายกันนัก อย่างน้อยเธอก็ขอปกป้องตัวเองสักครั้งจะไม่ยอมให้เหยียบย่ำกันเหมือนในอดีตอีกแล้ว

            เคยยอมเขามามากพอแล้ว

            “นี่เธอ!” เขาจ้องเขม่นทันทีที่เอ่ยชื่อผู้หญิงคนนั้น ทำไมร้อนรนขึ้นมาเลยใช่ไหม หรือกลัวคนอื่นรู้ความจริงว่า เบื้องหลังคำว่าเพื่อนของทั้งคู่นั้นมันเน่าเฟะแค่ไหน

            ชายหนุ่มหักเลี้ยวหลบยังข้างทางเพราะต้องการจะสั่งสอนคนปากเก่ง พิมพ์พลอยเมินเฉยราวกับไม่สะทกสะท้าน ใบหน้าสวยเชิดขึ้นประกาศเจตนารมณ์ว่าทั้งหมดนั้นคือความจริง 

            “นิสัยชอบใส่ร้ายคนอื่นมันฝังรากลึกลงจนเป็นสันดานสินะ” ดวงตาคมปราดมองพร้อมเขยิบเข้าไปใกล้ชิดคนข้างกาย

            “…”

            “เงียบทำไม!” เล่นเอาคนช่างหาเรื่องหงุดหงิดเมื่อเธอดันไม่เดินตามเกม ถ้อยคำทำโหดร้ายของเขาอย่าหวังว่ามันจะทำลายจิตใจกันได้อีกต่อไป

            ‘หัวใจเธอมันชินชามานานแล้ว’

            “ที่พิมพ์เงียบเพราะไม่เห็นประโยชน์ที่จะต้องเถียงกับคนอย่างคุณ” สายตาที่มองผ่านคำพูดเขาเป็นสิ่งไร้ค่า แล่นเอาความเดือดพล่านเข้าสู่ขั้วหัวใจแกร่ง

            “งั้นเหรอ เก่งขึ้นเยอะเลยนี่ มั่นใจขึ้น ยอกย้อนเก่งไม่สมกับเป็นเธอเลย” พิมพ์พลอยเกลียดน้ำเสียงรวมถึงท่าทางซึ่งแสดงออกราวกับอ่านใจเธออย่างทะลุปรุโปร่งที่สุด

            “เธอไม่เหมือนเด็กน้อยคนนั้นของฉันเลย” มือหนาของคนใจร้ายลูบไล้บริเวณกรอบหน้างาม สายตาคมเข้มไล่มองเธอหัวจรดเท้าอย่างดูถูก

            เขาจงใจเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาเฉียดผิวแก้ม จมูกโด่งรั้นนั้นฉวยโอกาสสูดดมความหอมอย่างจาบจ้วง

            “กลัวฉันจะทำอะไรเธอเหรอสาวน้อย” ทั้งที่เอ่ยถามเหมือนกับเห็นใจแต่ร่างกายเขายังคงคุกคามเธอไม่หยุด ริมฝีปากหนานั้นไล่ต่ำมายังใกล้ยังเรียวปากสีชมพูพลางขบเม้มเบาๆ 

            พิมพ์พลอยกำมือแน่นขึ้นฉับพลันบ่งบอกถึงความอดทนนั้นใกล้สิ้นสุดลงเต็มที

            พลั่ก!

            “กลืนคำพูดตัวเองหรือไงที่เคยว่าพิมพ์เป็นผู้หญิงน่ารังเกียจ” เสียงหวานซึ่งแปรเปลี่ยนจริงจังสื่อว่าเธอไม่ต้องการจะล้อเล่นอีกต่อไป

            และดูเหมือนว่าคนซึ่งถูกผลักออกนั้นจะแสยะยิ้มร้ายราวกับไม่ทุกข์ ยามเห็นใบหน้าหวานที่ปกติแล้วขยันวางท่านางพญาหลุดมาดเมื่อไร ชายหนุ่มยิ่งชอบใจจนอยากต้อนให้เธอจนมุม

            “ฉันไม่เคยกลืนคำพูดตัวเอง แต่เธอก็รู้เวลาที่ผู้ชายมันอยากอะไรมันก็ได้หมดแหละ” คำตอบของนาวินเล่นเอาเจ้าหญิงน้ำแข็งชะงัก ไม่คิดว่าคนที่เคยรักกันรู้สึกดีต่อกันจะหยาบคายได้ขนาดนี้

            “เหรอ แต่พิมพ์ว่าคุณคงลืมสัญญาหกเดือนระหว่างเราหรือติดใจ อยากอยู่ใกล้พิมพ์มากกว่านี้เหรอคะ”

            “ใช่ฉันอยากอยู่ใกล้เธอ” เมื่อเห็นหญิงสาวยังคงยอกย้อนไม่เลิกเห็นทีต้องปราบพยศคนอวดดี เขาเตรียมเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง

            “ถ้าคุณไม่อยากตอบคำถามคุณป้าลดาว่าทำไมพิมพ์ถึงเบี้ยวนัดวันนี้ขอให้ถอยออกไป”

       “หึ…” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินคำขู่ของแม่คุณตัวดี เอาเถอะสั่งสอนเธอเท่านี้ก่อน พิมพ์พลอยยังมีเวลาทำความรู้จักกับผู้ชายที่ชื่อ ‘นาวิน พงศ์พิพัฒน์’ อีกเยอะ

           

            คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลพงศ์พิพัฒน์ตกแต่งแนวโมนาโคไม่ได้ทำให้ร่างบางซึ่งนั่งอยู่บนรถนั้นแปลกใจอะไร เธอมาวิ่งเล่นที่นี่ตั้งแต่เด็ก มารดาของเธออย่าง ‘ไพริน’ กับคุณลดานั้นเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนซี้กันตั้งแต่วัยเยาว์

            จึงไม่แปลกที่ป้าลดาจะเอ็นดูเป็นพิเศษจนลูกชายคนเดียวหมั่นไส้หาว่าเธอมารยาใส่แม่เขา

            พิมพ์พลอยเดินตามร่างสูงที่ก้าวยาวๆ ราวกับไม่สงสารคนตัวเล็กข้างหลังเลยแม้แต่น้อย

            “มาแล้วเหรอลูก” เสียงหวานของคุณป้าร้องทักทันทีที่เห็นใบหน้างดงามของลูกสะใภ้  

            “สวัสดีค่ะคุณป้า” พิมพ์พลอยยกมือไหว้พลางโน้มตัวลงไปรับอ้อมกอดของท่าน

            “เลิกเรียกว่าป้าแล้วเปลี่ยนเป็นแม่ได้แล้วหนูพิมพ์ อย่าลืมเราน่ะแต่งงานกับพี่เขาแล้วนะ” ลดาต่อว่าอย่างไม่จริงจังแต่ไม่วายหันไปมองยังเจ้าลูกชายตัวดี

            ‘อย่าบอกนะว่าแอบขู่อะไรน้องอีก’ สายตาของท่านสื่อความหมายแบบนั้นทำให้นาวินส่ายหน้าปฏิเสธ

            “ค่ะ คุณแม่” ทันทีที่สรรพนามนั้นเปล่งออกมา นาวินซึ่งหมั่นไส้คนเจ้ามารยาอยู่เป็นทุนเดิม จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะในลำคอ