Novels by ลายจันทร์

“ฉันจะถือว่านี่คุณอยากให้ลูกเป็นของขวัญ แต่อย่าพยายามแสดงตัวอย่าทำอะไรมากกว่านี้จนฉันอึดอัดและต้องหนีคุณอีกเป็นครั้งที่สอง” คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าปอด เธอเกลี่ยน้ำตาด้วยตนเองไม่ร้องขอเขาเหมือนวันวาน มือบางฉวยถุงแบรนด์หรูเอาไว้เพราะอย่างไรเสียเขาก็ตั้งใจจริงมิเช่นนั้นคงไม่อุกอาจปีนรั้วยามวิกาล เหมือนไหมเห็นแก่คนเคยผูกพันเธอจะนำของขวัญชิ้นนี้มอบให้ลูกเองกับมือ“ไหมผม…”“ดึกแล้วฉันขอตัว”ภควัตคว้าได้เพียงอากาศเหมือนไหมหันหลังทั้งยังก้าวเดินจากไป นัยน์ตาแดงก่ำหวนถึงอดีตแสนหวานจะคิดถึงพร่ำเพ้ออย่างไรแต่คืนวันเหล่านั้นไม่สามารถหวนคืนมาใหม่ โอกาสที่หลุดลอยจากเขาไปไกลปฏิเสธไม่ได้ว่าตนเป็นคนทิ้งเองกับมือชายหนุ่มมองแม่ของลูกด้วยใจเหม่อลอย พละกำลังมหาศาลเลือนหายดื้อ ๆ ไม่รู้ว่าตนเองหมุนร่างสง่าฝ่าฝนห่าใหญ่ตั้งแต่เมื่อไร หยาดน้ำเบื้องบนเปื้อนผิวกายผสมหยดน้ำตาสมองพร่าเบลออย่างคนไม่มีสติ ใจลอยคว้างกลางอากาศก็ยังคงพยายามปีนลงข้างล่างทั้งที่อ่อนล้าเต็มทีเท้ายังไม่ทันสัมผัสพื้นเฉอะแฉะประจวบกับความลื่นทำให้ทั้งร่างกระแทกพื้นเต็มเปา ศีรษะฟาดพื้นคอนกรีตปรากฏเลือดแดงฉาน สายตาค่อย ๆ พร่าลงไม่รู้เพราะหยาด

ภควัตเฝ้ามองกระทั่งอาหารมื้อสุขสันต์สิ้นสุดลง ชายหนุ่มรอสองหนุ่มสาวเมืองกรุงพาเต็มรักขึ้นชั้นสองของบ้าน เหลือเพียงเหมือนไหมซึ่งเอาแต่ขะมักเขม้นเก็บกวาดความเรียบร้อย รู้ดังนั้นฝีเท้าย่องเบาเหยียบพื้นดินมือสากจับแนวรั้วไม้ความสูงไม่ถึงช่วงเอวพยายามปีนป่ายเอี้ยวตัวกระโดดข้ามยังอีกฟากฝั่งด้วยท่าทีว่องไวไฟเบื้องล่างดับสนิททุกดวงบ่งบอกว่าภารกิจปัดกวาดเสร็จสิ้นลง อีกไม่ช้าคงถึงเวลาเข้านอน ภควัตจำได้เคยคุยกับบุตรสาวถามไถ่ชีวิตประจำวันเกี่ยวกับเด็กน้อยและมารดา เต็มรักก็เล่าว่าก่อนปิดเปลือกตาท่องดินแดนแห่งนิทราเหมือนไหมมักมีนิทานกล่อมนอนทำให้เจ้าตัวแสบฝันดีเสมอนัยน์ตาเรียวเฉี่ยวแหงนสังเกตตรงระเบียงห้องนอน เห็นผ้าม่านสีหวานสัญชาตญาณรู้ทันทีนั่นคือห้องเหมือนไหมและลูกสาวแน่นอน ภควัตใช้เวลาไม่นานตามประสาคนชอบออกกำลังกายเป็นกิจวัตรก็สามารถพาตนเองเหยียบพื้นระเบียงมือสากวางถุงกระดาษบนพื้นอย่างทะนุถนอม เขาอุตส่าห์หิ้วมาอย่างยากเย็นเพราะอยากมอบของขวัญชิ้นนี้ให้ลูกด้วยตนเอง กายกำยำแนบลู่ผนังขณะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ใจระส่ำเต้นไม่เป็นจังหวะสมองคิดหาวิธีว่าจะทำเช่นไรดี ลมกลางคืนเหน็บหนาวแต่ช่างร้อนอบอ้

ขณะฝั่งคุณแม่ยังสาวไม่คิดเรื่องไร้สาระเช่นภควัตสักนิดเดียว เธอขับรถไปรับน้ำว้าและปองกุลตามสัญญาซึ่งเคยตกลงกันไว้หลายเดือนก่อน ทั้งคู่บ่นคิดถึงหลานใจแทบขาดเมื่อสบโอกาสหยุดยาวหนำซ้ำยังเป็นวันเกิดเต็มรักจึงหาข้ออ้างมาร่วมฉลองพร้อมกัน บรรยากาศพลบค่ำเย็นสบายเมื่อสายลมแผ่วเบาพัดผ่านเนื่องด้วยบ้านหลังเล็กค่อนข้างอยู่ใกล้ละแวกเชิงเขา“พี่ตั้งเตานอกบ้านนะไหม เห็นเจ้าขาบอกว่าปิ้งหมูกระทะกันปกติกินตรงนั้นใช่ปะ” ปองกุลว่าก่อนลงไม้ลงมือแบกหม้อขนาดใหญ่พร้อมปลั๊กสามตาเตรียมจัดสถานที่สำหรับอาหารมื้อเย็น“ฝากพี่ป้องด้วยนะคะเดี๋ยวไหมทำน้ำจิ้มเสร็จแล้วพี่ยกออกไปเลย ว้าช่วยเจ้าขาอาบน้ำอยู่ข้างบนใกล้หกโมงกว่าแล้วแกลงมาคงพร้อมกินพอดี”เต็มรักทานอาหารในแต่ละมื้อตรงเวลาเสมอ เด็กน้อยค่อนข้างมีกฎระเบียบชัดเจนไม่ว่าจะเป็นอาบน้ำ แปรงฟัน ทุกอย่างมักถูกกะเกณฑ์ไว้เป๊ะ แม้เหมือนไหมเลี้ยงลูกง่าย ๆ ส่งเสริมให้ทำอะไรก็ได้อย่างที่ใจอยาก แต่บางเรื่องเธอก็ไม่ลืมเคร่งครัดเพราะอยากฝึกนิสัยเต็มรักตั้งแต่วัยเยาว์“รับทราบ! ว้าบ่นกับพี่ตลอดว่าอยากแวะมาหาเจ้าขาทุกอาทิตย์แต่งานที่บริษัทนี่สิแทบไม่ว่างเลย เดี๋ยวนี้เหนื่อยกว่าเดิม

รถคันหรูจอดแช่ไว้ตั้งแต่ช่วงบ่ายเพราะภควัตเข้าใกล้เจ้าขาที่โรงเรียนไม่ได้ เหมือนไหมเล่นไม้แข็งออกคำสั่งห้ามเขาใกล้ชิดบุตรสาวเด็ดขาด คุณครูประจำชั้นเต็มรักจึงจำต้องกีดกันสายสัมพันธ์พ่อลูกวันนี้เขามาดักรอเจ้าขาเลิกเรียนพร้อมมือขวาคนสนิทอย่างณดล หลังประกาศกร้าวพร้อมทวงคืนทั้งลูกทั้งเมียภควัตก็ขยันมาวนเวียนใกล้ ๆ โดยการเหมาห้องนอนที่รีสอร์ตภูผาอิงดาวเป็นระยะเวลาหลายเดือน หญิงสาวใจแข็งถ้าอยากง้อสำเร็จคงใช้เวลาเนิ่นนาน เผลอ ๆ อาจล่วงเลยเกินปีด้วยซ้ำท่าทีผลีผลามทำเอาเจ้าสัวภูวเดชก่นด่าลูกชายไม่เว้นแต่ละวัน ท่านขยันโทร. มาถามความคืบหน้าภารกิจง้อเมียผ่านณดลทีแรกเจ้าสัวก็ไม่เห็นด้วยเท่าไร แต่พอจำได้ว่าหลายปีก่อนลูกชายจะเป็นจะตายกระนั้นหัวอกคนเป็นพ่อก็ต้องยอมรับแต่โดยดีภายนอกพ่อลูกคู่นี้อาจดูเหมือนลิ้นกับฟันแต่ท่านรักภควัตไม่น้อยกว่าแม่ผู้ให้กำเนิด ก่อนหน้านี้บุตรชายเหมือนมีชีวิตแต่ไร้หัวใจท่านก็เจ็บปวดไม่น้อยกว่าเขา เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้ภาพจำเลวร้ายหวนสู่จุดเริ่มต้น…“คุณปลาโทร. หาผมสายแทบไหม้เมื่อวาน เธอทราบแล้วนะครับว่านายมาเช็กอินที่รีสอร์ต โวยวายขอคุยกับนายใหญ่เลย วันนี้ก็โทร. มาอีกให้ผ

ปึ้ก! เพียะ!หญิงสาวกดรองเท้าส้นสูงลงน้ำหนักบดขยี้รองเท้าหนังชั้นดี ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเมื่ออาการเจ็บปวดมาเยือนแต่เธอยังสาแก่ใจไม่พอมือนิ่มจึงอาศัยจังหวะทีเผลอฟาดวงหน้าหล่อสุดแรง“ตบนี้เพื่อเตือนให้คุณตื่นว่าอย่าคิดเอาเรื่องนี้มาขู่ฉันอีก เจ้าขาไม่เคยมีคุณเป็นพ่อลูกคุณน่ะตายตั้งแต่วันงานแต่งนั่นแล้ว!”“ไหม! คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง คุณเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเจ้าขาต้องการพ่อแค่ไหน”ใช่ เด็กทุกคนต้องการพ่อฉันรู้ดีแต่ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนจะเป็นพ่อที่ดีได้ ฉันเลี้ยงเจ้าขามาเองกับมือเรามีความสุขกันแบบสองคนแม่ลูกมาตลอด อย่าคิดจะมาทำให้ลูกฉันสับสน ถ้าคุณรู้ว่าตอนนั้นฉันกับลูกผ่านอะไรมาบ้างคุณจะไม่ปากมอมพูดแบบนี้”“โทษผมฝ่ายเดียวได้ยังไงตอนนั้นผมเองก็กินไม่ได้นอนไม่หลับตามหาคุณตลอดแต่คุณเลือกปิดบังทิ้งทุกอย่างเอง!” ประโยคนี้ทำเอาหญิงสาวแย้มยิ้มขมขื่น“หึ…คุณนี่มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ ต่อให้นานแค่ไหนคุณก็ไม่เคยเปลี่ยน” ริมฝีปากกระจับยกขึ้นประหนึ่งพร้อมเย้ยหยันเสียเต็มประดา“โทษทุกคนยกเว้นตัวเอง ฉันถามหน่อยเถอะวันนั้นฉันบอกว่ารักคุณจะเป็นจะตายคุณเคยฟังบ้างมั้ย ไม่เลยคุณไม่สนใจฉันสักนิดแถมยังหน้าไม่อาย

การแวะเวียนมาหาเต็มรักกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของภควัตเสียแล้ว มือสากถือถุงขนมที่ลูกชอบมุ่งหน้าทางสนามเด็กเล่นที่นัดหมายประจำระหว่างสองเรา หากไม่ทันถึงปลายทางชายหนุ่มจำต้องหยุดชะงัก…เขาไม่เจอเต็มรักมีเพียงเด็กคนอื่นวิ่งเล่นส่งเสียงเจื้อยแจ้วปกติเมื่อปราศจากเงาลูกสาวทำเอาอาการร้อนรุ่มแผ่ซ่านกลางใจ ฉันพลับร่างสง่าหมุนกายเบี่ยงปลายเท้าหาครูประจำชั้นรวดเร็วเพราะใจคอไม่ดีกลัวว่าลูกอาจไม่สบายหรือเผชิญปัญหาบางอย่าง“เจ้าขา วันนี้มาหรือเปล่าครับ” ใบหน้าหล่อเหลาเจือแววกังวล น้ำเสียงแหบพร่าติดสั่นเครือผลมาจากความรีบเร่ง“น้องเจ้าขามาปกตินะคะ เพียงแต่…”“น้องไม่สบายเหรอครับ หรือมีอะไรติดขัดตรงไหนคุณครูสามารถบอกผมได้นะ”“น้องปกติดีค่ะ” คุณครูสาวตอบพลางระบายลมหายใจหนักหน่วง“แต่คุณแม่น้องไม่อนุญาตให้คุณมาพบลูกสาวของเธออีกค่ะ” เฉลยดังกล่าวเล่นเอาคนใจไม่ดีขมวดคิ้วปมใหญ่ ชายหนุ่มลำคอตีบตันทันใดไม่รู้ว่าจะเอ่ยต่อบทสนทนาอย่างไรยอมรับว่าตนเองทำไม่ถูกที่แอบลอบพบเต็มรักโดยพลการแต่เหมือนไหมก็ใจร้ายไม่แพ้กัน กีดกันพ่อกับลูกหญิงสาวกล้าทำแบบนั้นได้อย่างไร!นักธุรกิจหนุ่มรู้ดีคนตัวเล็กชิงชังเขาขั้นสุด แต่ลูก…

สี่เดือนผ่านไป…ร้านกาแฟแห่งหนึ่งใจกลางมหาวิทยาลัยชื่อดังเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน ร่างบางในชุดมินิเดรสมีโบผูกโชว์แผ่นหลังขาวนวลนั่งจิบกาแฟรอสามีในวันนี้ อนวัฒน์และญาดากลับมาอยู่ด้วยกันกว่าหลายเดือน บัดนี้นักธุรกิจหนุ่มมาดขรึมพ่วงตำแหน่งสามีทั้งยังเป็นคุณพ่อลูกสาม!เพราะมีเจ้าสองแฝดดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ใน

“ดาไม่ต้องโทษตัวเอง ระหว่างพี่กับแม่เหลือไว้เพียงสถานะ”“พี่เชน…” อนวัฒน์กระชับกอดแน่นเท่าทวี“จากนี้มีเพียงตอบแทนบุญคุณคนที่เลี้ยงมาเท่านั้น” ระหว่างเขากับอรุณประไพไม่มีกฎเกณฑ์หรือการบังคับอะไรดั่งก่อน ในเมื่อท่านไม่ชอบญาดาไม่ถูกใจกล้าข้าวชายหนุ่มก็ชัดเจนว่าต่างคนต่างอยู่ลูกคนนี้พร้อมดูแลตอบแทนที่

อนวัฒน์นำทางญาดามายังห้องเป้าหมายที่ตนเองจัดเตรียมไว้ มีเพียงความเงียบงันตลอดสองข้างทาง ชายเบื้องหน้าตื่นเต้นคล้ายทำอะไรไม่ถูกมือกำจนเปียกชื้นนัยน์ตาสั่นเทาหลุบมองพื้นเพื่อซ่อนพิรุธจนมิดชิด นี่เป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ซึ่งเขาวางแผนง้ออดีตภรรยา…ทว่าญาดากลับนิ่งเฉยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร มิหนำซ้ำเธอยั

เจ้าลิงน้อยสาวเท้าหาคุณปู่ซึ่งไม่พบกันมานานแรมปี เพราะส่วนใหญ่บิดาของอนวัฒน์ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ แม้จะชราภาพลงแต่ยังคงดูดีและแข็งแรงเหมือนเคย จึงไม่แปลกอะไรถ้าจะคุมบังเหียนโรงแรมห้าดาวซึ่งมีสาขาอยู่หลากหลายทั่วทุกมุมโลกห้องอาหารชั้นลอยฟ้าถูกเนรมิตติดไฟระยิบระยับไม่ต่างอะไรกับเพชรเม็ดงาม ญาดาตักทอ

ดวงอาทิตย์สาดส่องทอประกายตัดกับผืนทรายในเวลาใกล้เย็น ณ หาดภูเก็ต เคล้าคลอด้วยเสียงเพลงคลาสสิกจากกองโฆษณาชื่อดัง ร่างอ้อนแอ้นในเสื้อเกาะอกคล้ายเงือกน้อยทั้งยังสวมกระโปรงระบายหางปลาเพิ่มความน่ารักเด็กชายในอ้อมกอดเธอมีผ้าพลิ้วคลุมทับช่วงบน ส่วนกางเกงถูกออกแบบประหนึ่งเกล็ดปลาเดินได้เพื่อให้เข้าธีม ‘mad

“ในยุคที่ความสะอาดของลูกคือสิ่งที่คุณแม่ต้องใส่ใจ วันนี้แม่ดามีสินค้าดี ๆ มานำเสนอทุกคนนะคะ ครีมอาบน้ำเบบี้เคลียร์ค่ะ!” ทันทีที่เริ่มเปิดกล้องญาดาเริ่มจีบปากจีบคอพูดขายของราวรู้จังหวะจะโคนเป็นอย่างดี“ท่ามกลางโรคระบาดแบบนี้แม่ ๆ ทุกคนต้องหันมาใช้ตัวช่วยพิเศษนะคะ ใช้ง่ายห้อมหอม จริงไหมคะกล้าข้าว” เธอ

…ในเมื่อไม่ได้ทำความผิดไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องหนีหน้า คงไม่มีอะไรเลวร้ายไปมากกว่าการตกเป็นเหยื่อเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาอีกแล้ว “ได้ยินมาว่าคุณพิมพ์แย่งคุณวินมาจากน้องพีชจริงรึเปล่าคะ” “พิมพ์กับพี่วินรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กนะคะ ไม่มีประโยชน์อะไรที่ต้องแย่งใครเขามา งานแต่งของเราเกิดจากความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย” ปั้นหน้ายิ้มโกหกอย่างแนบเนียน ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปล่อยระเบิดโยนขี้ให้อีกฝ่าย เลือกตอบแบบฉลาดเป็นกลางดีกว่ารู้ว่าพิชชาแฟนคลับเยอะขนาดไหน ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงเป็นเป้านิ่ง “เหรอคะ แต่เห็นคุณวินกับคุณพีชมีความสัมพันธ์กันมาตลอดหลายปีจนใครต่างคิดว่าอีกไม่นานคงมีข่าวดี ถ้าไม่แย่งแล้วทำไมถึงมาแต่งงานกับคุณพิมพ์ได้” สายตาปะทะมองตรงมาราวเหยียดหยาม คงเป็นฝ่ายพิชชาสินะ หรืออยากส่งใครมาปั่นหัวกันอีกรู้ดีว่าเหตุการณ์ทั้งหมดวันนี้เกิดขึ้นเพราะใคร “พิมพ์ไม่ขอเอ่ยถึงบุคคลที่สามนะคะ ขอตอบแค่เรื่องของตัวเองก็พอ” “จะบ่ายเบี่ยงคำถามเหรอคะ หรือแก้ตัวไม่ออก” “พิมพ์ขอย้ำอีกครั้งนะคะขอไม่พูดถึงคนอื

ติ๊ง! ติ๊ง! [สาดหวานไม่หยุดนางเอกซุป’สตาร์ พ ควงหนุ่มหล่อเจ้าของหัวใจ นักธุรกิจ น สวีทไม่แคร์ข่าวฉาวแอบซุกเมีย!] #ใต้ทะเลหวาน #ใต้สวีทไม่แคร์เมีย เสียงแจ้งเตือนจากข้อความแบบแนบลิงค์ข่าวถูกส่งเข้ามากระแทกสายตาราวต้องการตอกย้ำรื้อฟื้น ไม่ต้องบอกว่ามันมาจากใครก็มีอยู่คนเดียวแหละที่ทำตัวไม่หวังดี …พิชชาไง ไม่เห็นต้องเดาให้ยาก คลี่ยิ้มหวานปั้นราวกับไม่สะทกสะท้านต่อไปทั้งที่ในใจเจ็บปวดแทบแย่ วันนี้ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนแค่ไหนกว่าจะมาร่วมงานได้ พิมพ์พลอยเกลียดสายตาทุกคนที่มองเธอราวกับว่าสงสารหรือแอบสะใจอันนี้ไม่แน่ใจใจ ทีมพิชชามีอยู่ไม่น้อย หลายคนเข้าใจว่าหล่อนศึกษาดูใจกับนาวินมานาน ส่วนเธอเป็นเพียงแค่ความเหมาะสมที่สองครอบครัวเห็นชอบ …ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในหัวใจเขาแต่เป็นเพราะแคร์ความรู้สึกลูกค้าจนอยากทำ หน้าที่มืออาชีพให้ดีที่สุด จึงเลือกเมินเฉยใส่กระแสข่าวระหว่างสามีตนเองและสาวอื่นซึ่งถูกตีแผ่ตั้งแต่ช่วงค่ำของเมื่อคืน …เลือกวันได้เหมาะเจาะพอดีราวกับตั้งใจ ไม่แน่ใจว่ารู้หรือไม่ว่าวันนี้มีอีเว้นท์สำคัญ

“คงงั้นก็เห็นควงกันตั้งหลายปี” ต่อให้ไม่มีคำตอบแต่ทุกคนก็พอจะมองออกว่าใครแน่ที่ได้รับความสนใจจากนาวินในฐานะ ‘คนพิเศษ’ เสียงนินทาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่สนใจว่าร่างเล็กของหญิงสาวที่อยู่ในหัวข้อสนทนานั้นนั่งอยู่ไม่ไกลกัน “อย่าสนใจแค่พวกปากมาก!” วาริธรรู้ว่านัยน์ตาหวานแอบสั่นไหวเมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจึงโพล่งขึ้นมาตามภาษาคนใจร้อน “ขอบคุณนะคะ” รับน้ำเปล่าจากเขาพลางยิ้มอ่อนโยนให้ “ถ้าไม่ไหวขึ้นไปพักก่อนก็ได้เดี๋ยวผมไปส่ง” “ตะ…แต่คุณ” “ไม่ถ่ายต่อหรอกเชื่อผม นางเอกเล่นขึ้นห้องไปขนาดนั้น” ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้หน้ากากแสนสดใสพยายามคิดถึงใจผู้อื่นนั้นมันเจ็บปวดขนาดไหน แม้ฝืนยิ้มแต่ก็รู้ดีว่าใจจริงแอบอิจฉาอยู่ ภาพนาวินกระโดดพุ่งตัวลงไปช่วยพิชชาอย่างไม่ลังเลยังอยู่สลักลึกฝังอยู่ในความทรงจำ มันคงเป็นอย่างที่ทุกคนพูดกันแม้จะเข้มแข็งแค่ไหน พยายามสั่งใจว่าให้เมินเฉยเพียงใดแต่การกระทำที่ทำราวกับพิชชาคือคนพิเศษ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมามันเหมือนเอามีดกรีดลงในบาดแผลที่เคยหายแล้วอีกครั้ง สิ่งนี้กำลังย้ำเตือน

“เดี๋ยว!” พิชชาไม่นิ่งเฉยวางมาดได้อีกต่อไป พิมพ์พลอยมีเหตุผลราวกับเป็นคนละคน ไม่เหลือเคล้าเด็กสาวที่ปล่อยให้หล่อนปั่นประสาทจนสนุกมือ “ปล่อย” ปากว่าพลางหันไปมองรอบกลายนี่นางเอกสาวไม่อายทีมงานนับสิบชีวิตบ้างหรือไง อยากทำอะไรก็ทำตามภาษาคนเจ้าอารมณ์ รู้แหละว่าคนอื่นไม่ได้ใส่ใจอะไรพวกเธอขนาดนั้นเพราะมัวแต่วุ่นวายกับการเซตฉากอยู่แต่อย่างน้อยขอแค่ความเป็นมืออาชีพไม่ได้เหรอ …พิมพ์พลอยไม่อยากให้งานวันนี้มันพัง “อยากให้คนอื่นรู้ใช่มั้ยว่าที่จริงแล้วเป็นคนยังไง” เลิกคิ้วย้อนถามทั้งที่รู้สึกเจ็บจากแรงบีบยังต้นแขน พิชชาจิกเล็บยาวลงไปยังเนื้อขาวราวกับไม่คิดสงสาร หล่อนระบายความเคียดแค้นลงไปในนั้นทั้งหมด“ไม่อายรึไง” “มั่นใจอะไรในตัวเองมาก งั้นต้องกล้าพิสูจน์รึเปล่าว่าสุดท้ายวินจะเลือกใคร” “ไม่มีความจำเป็นที่พิมพ์ต้องทำอย่างนั้น” เม้มปากแน่นขืนตัวออกห่างสุดฤทธิ์ “แต่ฉันอยาก” นัยน์ตาหวานเอ่ยเสียงราบเรียบ “และเธอต้องทำต้องทำตาม!” ดึงร่างบางเดินตามไปสุดแรง พิมพ์พลอยหายใจติดขัดฉับพลันเมื่อถูกคนซึ่งเหมือนมีกำลังมากกว่าลากไ

หลังจากสงครามรักในอ่างซึ่งกินเวลานานนับชั่วโมงจบลง นาวินรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บัดนี้นั่งจิบไวน์อยู่ยังโซฟาซึ่งตั้งอยู่กลางห้องนั่งเล่น [ว่าไงไอ้เสือ] เสียงกวนบาทาดังเล็ดลอดจากเครื่องมือสื่อสารหลังจากที่เพื่อนตัวดีรับสาย ‘เทวา’ เริ่มป่วนเขาตั้งแต่เช้าตรู่สินะ [มีเรื่องให้ช่วย] [ห้ะ!...คนอย่างมึงมีอะไรให้กูช่วย] หัวเราะในลำคอเจ้าพ่ออย่างมันนั้นแหละซึ่งจะช่วยหาคำตอบในสิ่งที่เขาสงสัย [อยากให้สืบเรื่องคน] เลือกจะบอกความต้องการตรงไปตรงมาไม่อ้อมคอม [หืม ใครกระตุกหนวดเสือ] เป็นที่ล่วงรู้กันว่านาวินยามโมโหน่ากลัวแค่ไหน รอยยิ้มหวานฉาบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรสามารถแปรเปลี่ยนได้เพียวชั่วพริบตา [เมียกู] [คุณพิมพ์?] ย้อนถามเสียงสูง [เออ! กูจะให้มึงช่วยสืบประวัติเมียกู] รำคาญจะเซ้าซี้อะไรให้มากความ พอให้ทำอะไรก็ทำสิวะที่มันเดือดร้อนขอความช่วยเหลือ แม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวเขายังไม่เห็นสงสัย …จัดการให้แล้วก็ถือว่าทุกอย่างจบ [ทำไม เมียมึงนอกใจเหรอว่ะ] [ไอ้สัส

“ฝันดีนะ” กระซิบบางเบาข้างหูเล็กก่อนจูบซับยังหน้าผากมนอีกครั้ง จึงตัดสินใจเบี่ยงเรียวเท้าเพื่อออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอกระเงียบ …อย่างน้อยบุหรี่สักม้วนคงช่วยเขาได้ดีว่าพร้อมถอยกายเปิดประตูระเบียงออกไปเพื่อระบายอารมณ์ส่วนลึกภายในจิตใจ ทว่าอีกด้านหนึ่งกลับคิดไม่ตกเลยว่าเพราะเหตุผลอะไรผู้หญิงของเขาถึงต้องเผชิญเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้ด้วยมือหนาฝั่งที่ไม่ได้ถือปลายบุหรี่กำราวระเบียงแน่นจนแทบเห็นเส้นเลือด กัดฟันกร่อนคล้ายยับยั้งความโกรธไว้ปล่อยลมหายใจดื่มด่ำกับความข่มของกลิ่นบุหรี่[หาเบอร์ผู้จัดการพีชมาให้ฉันด้วย] ดับมันด้วยปลายเท้าอย่างที่ชอบทำก่อนเลือกกดส่งข้อความให้เพื่อนสนิทซึ่งมีคอนเนคชั่นพอสมควรติ๊ง! ไม่ถึงห้านาทีปลายทางตอบกลับมาด้วยหมายเลขซึ่งเขาต้องการอยู่แล้ว ชายหนุ่มคลี่ยิ้มร้ายก่อนเลือกกดโทรหาหล่อนไม่รอช้าสักนาทีเดียว หัวใจมันร้อนรุ่มเหมือนไฟใกล้ถูกแผดเผาทั้งเป็นต้องมีคนชดใช้ ภาพภรรยานอนจมความเจ็บปวดยังติดตาอยู่เลย เพียงแค่นี้นาวินก็พร้อมจะทำทุกอย่างแม้กระทั่งวิธีเลวๆ เพื่อสั่งสอนไอ้สารเลวมันบังอาจกล้ามายุ่งกับคนของเขา พิมพ์พลอยเป็นสมบัติของซาตานหนุ่มเพียงผู้เดียว มีแค่เขาเท่า

ผ่านไปกว่าหลายสัปดาห์…และแล้ววันวิวาห์ของลลิตาก็มาถึง ดาราสาวและเจ้าของสถานีโทรทัศน์หนุ่มดีไซน์งานแต่งสุดอลังการเป็นแบบ Rooftop wedding พวกเขาเลือกบรรยากาศชั้นดาดฟ้าโรงแรมซึ่งเห็นทิวทัศน์ทั่วมหานครยามค่ำคืนเพื่อฉลองพิธีมงคลสมรสในครั้งนี้เหล่าคนดังในแวดวงสังคมต่าง ๆ ไม่ว่าจะดารา ไฮโซ หรือรัฐมนตรีต่างตบเท้าเข้าร่วมแสดงความยินดี ไม่เว้นแม้กระทั่งอดีตคู่ขาบนเตียงอย่างพายุ ชายหนุ่มควงสาวงามอย่างเทียนหอมซึ่งปกติไม่ค่อยเปิดตัวเธอในฐานะภรรยา“กว่าจะถ่อสังขารมาได้เนอะไอ้ลม มึงนี่ครองตำแหน่งคุณชายสายเสมอจริง ๆ” การินเอ่ยปากแซวพายุตามประสาคนคุ้นเคย“พี่ไม่คิดเลยว่าจะเจอเทียนที่นี่ วันนี้ออร่าจับยิ่งกว่าเจ้าสาวอีกนะ ขาวผ่องทั้งตัวเชียว”“ขอบคุณค่ะ พี่กายก็หล่อเหมือนกัน”“เบา ๆ หน่อยมึงอะ มองเมียกูไม่พักเลยนะ” แค่เห็นหนุ่มสาวหัวเราะต่อกระซิกกัน ใจแกร่งก็คันยิบ ๆ จนเขายั้งปากไม่อยู่ มือกระด้างฉวยเอวคอดกิ่วเข้าหากายประหนึ่งประกาศความเป็นเจ้าของ“ก็น้องสวย กูชมไม่เห็นแปลกอะไร ทำไมมึงหึงน้องเหรอ”“พูดมาก”“กูหยอก ไปทักทายลิตาหน่อยไหม เห็นถามหามึงตั้งแต่งานยังไม่เริ่ม”“งั้นเทียนไปหาอะไรกินทางนู้นก่อน

เช้าวันแรกของการเป็นสามีภรรยาป้ายแดงคือควงกันเดินห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง หญิงสาวโดนชายหนุ่มปลุกตั้งแต่ฟ้าสว่างจาง ๆ เมื่อวานหลังตกลงกันเรียบร้อยพายุก็ดื่มตรงเคาน์เตอร์บาร์ต่อ หญิงสาวไม่แน่ใจว่าเขาเอาพลังงานมากมายจากที่ไหน“พี่ลมจะรีบไปไหนปลุกเทียนเช้าขนาดนี้จะให้ตื่นมาเปิดห้างแข่งกับยามหรือไงคะ”“พึ่งรู้นะว่าเทียนขี้บ่น” ไฮโซหนุ่มถอยรถเข้าโซนวีไอพีที่ล็อกไว้ให้จอดเพียงไม่กี่คัน เขามีอภิสิทธิ์ก็เพราะมูลค่าช็อปปิงสินค้าต่อปีหมดไปหลายล้านบาท“พูดว่าเรียกร้องสิทธิ์ตัวเองจะถูกต้องกว่าค่ะ เราตกลงกันเมื่อวานก็จริง แต่พี่ลมก็ไม่มีสิทธิ์ลากเทียนไปไหนต่อไหนแบบไม่ถามความสมัครใจอย่างนี้”“พูดมากน่า ลากมาวันนี้ก็จะให้ทำหน้าที่เมียนี่แหละ”“หน้าที่เมีย?” เทียนหอมเหลือบมองเขาด้วยแววตาสงสัย ให้เธอทำหน้าที่เมียที่ห้างสรรพสินค้าเนี่ยนะ พายุต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ“เป็นเมียที่ดีต้องหัดเชื่อฟังผัวบ้างนะ ไม่รู้หรือไงพักหลังนี้เทียนกำลังดื้อตาใสใส่พี่อยู่”“ก็พี่…”เขาใช้นิ้วชี้แนบริมฝีปากอิ่มเป็นการออกคำสั่งนัย ๆ เทียนหอมหน้าแดงแจ๋ หัวใจเต้นตึกตักเพียงวงหน้าหล่อร้ายโน้มใกล้ชิด“หยุดพูดแล้วทำหน้าที่ตัวเองด่วน

@Valila Barสถานที่นัดหมายในคืนนี้คือบาร์หรูชั้นบนสุดของโรงแรมใจกลางมหานครที่สามารถเห็นทิวทัศน์เมืองกรุงรอบด้าน ธุรกิจแห่งนี้เป็นของการินหนึ่งในเพื่อนสนิทที่พายุวางใจที่สุด เมื่อเช้าพอคุยกับเทียนหอมเสร็จ หลังเธอออกไปทำงาน ด้านชายหนุ่มเองก็ต้องเข้าโชว์รูมเคลียร์ธุระต่าง ๆ เช่นกันแม้ตลอดทั้งวันภาพเหตุการณ์วาบหวามยังคงติดตาไม่จางหาย ความคิดเขาส่วนมากก็พะวักพะวนถึงเธอ ชายหนุ่มกลัวว่าหญิงสาวอาจรู้สึกแย่เพราะพฤติกรรมเลว ๆ ของตนเมื่อคืน ถึงเทียนหอมไม่แสดงออกก็ใช่ว่าข้างในเธอไม่เจ็บปวดเพราะฉะนั้นเจ้าของร่างสูงจึงจ้ำอ้าวพาตนเองขึ้นมาชั้นบนก่อนยื่นการ์ดที่ปกติแล้วมักพกติดกายเสมอ แบล็กการ์ดสลักคำว่า VIP สีทองอร่ามชัดเจนว่าแขกคนนี้สำคัญเพียงใด“VIP1 เชิญค่ะ” พนักงานสาวในชุดทักซีโดดำแย้มริมฝีปากสีแดงเลือดนก หล่อนผายมือตรงไปทางซอกทางเดินแคบ ๆ ซึ่งพายุคุ้นเคยเป็นอย่างดี ชายหนุ่มตรงดิ่งไปทางทิศดังกล่าวแล้วใช้คีย์การ์ดสแกนเปิดประตูกระจกติ๊ด!ประตูเปิดออกพร้อมไฟสว่างวาบขึ้นทุกดวง พอไม่เห็นการินอยู่ข้างในตามนัดหมายไว้ พายุจึงพ่นลมหายใจหนัก ๆ เพราะเซ็งที่เพื่อนไม่ตรงเวลาจนทำให้ต้องกลับบ้านช้า ป่านนี้เ

ดวงอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านบานหน้าต่างมู่ลี่เหมือนต้องการปลุกเจ้าชายนิทราให้ตื่นขึ้นมาสักที แม้ยังไม่ลืมตาแต่พอรู้สึกตัวสิ่งแรกที่ทำคือสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วระบายออกทำให้ปลายจมูกสัมผัสกลิ่นหอมจาง ๆ ซึ่งติดยังปลอกหมอนข้างเคียงกลิ่นสบู่เด็กอันคุ้นเคยส่งผลให้เหตุการณ์เมื่อคืนวิ่งวนสู่สมองแจ่มชัดราวภาพเอชดี พอพายุกะพริบตาถี่รัวจากง่วงอยู่ก็หายเป็นปลิดทิ้ง“ฉิบหาย!” เรียวปากหยักสบถคำหยาบพลางกำหมัดแน่น พายุเกลียดความไร้สติของตัวเองเพราะมันทำให้เขาเห็นหน้าเทียนหอมเป็นลลิตา เมื่อคืนเขาเมามายเหมือนหมาเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่แอบคั่วลับ ๆ อยู่กำลังจะแต่งงานกับคนอื่น“เทียน” ชายหนุ่มเรียกคนตัวเล็กเสียงอ่อน ถ้าย้อนเวลากลับไปครั้งแรกเขาจะไม่อยากทำร้ายหญิงสาวสักนิด ลึก ๆ สงสารเธอเหลือเกิน เพราะเริ่มแรกการแต่งงานระหว่างเราเกิดขึ้นเพราะมารดาอยากกลบข่าวฉาวของลูกชาย พายุกิ๊กกับลลิตาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย แต่ตอนนั้นอีกฝ่ายยังไม่เข้าวงการ ไม่ได้เป็นดาราดังจึงไม่มีใครให้ความสนใจเท่าไรทีแรกทั้งสองก็แค่สนุกแต่พอนานเข้ากลายเป็นผูกพัน ทว่าหล่อนไม่อยากผูกมัดไปมากกว่าสถานะคู่นอน แต่พอเข้าวงการไปสักพักด้วยความโล

“อะ…อ่า” เสียงทุ้มครางสยิวในลำคอขณะแก่นกายชายเคลื่อนเข้าใส่ความคับแน่นไม่ยั้ง ชายหนุ่มกดข้อมือบางกับผ้าปูที่นอนสีขาว ก่อนเรียวลิ้นสากกวาดไล้เลียไหปลาร้าลามลงมาชิมสองเต้างาม“อะ…อ่า…ลิตา” ใบหน้าไฮโซหนุ่มสุขสมยามจินตนาการว่าหญิงใต้ร่างคือคนที่คิดถึงสุดหัวใจ เขาพยายามใช้เซ็กซ์เร่าร้อนเอาใจแบบที่หล่อนชอบ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าผู้หญิงคนนี้คือ เทียนหอม ไม่ใช่ ลลิตา“ฮึก…เทียนเจ็บ!” วินาทีนี้แม้ร่างกายเจ็บปวดแค่ไหนแต่ก็ไม่มากเท่าหัวใจที่แหลกสลายเพราะถูกชายในฝันย่ำยี เธอปล่อยน้ำตารินไหลอาบสองข้างแก้ม ร้องไห้ท่ามกลางเสียงครางกระเส่าจากปากหยัก เทียนหอมเสียใจจริง ๆ ที่พาตัวเองมาถึงจุดนี้เพราะรักเขาเกินกว่าจะตัดใจแม้ใช้ชีวิตคู่ร่วมสองปีแต่ไม่เคยเข้าถึงสักห้องหัวใจของ พายุ ไฮโซหนุ่มทำหน้าที่สามีทะนุถนอมเทียนหอมไม่ปล่อยให้ลำบากก็จริง เพราะความรวยของเขาสามารถเนรมิตได้ทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งต้องการจากสามี แต่สิ่งเดียวที่ผู้ชายคนนี้ไม่มีทางให้ได้เด็ดขาดคือ ‘รัก’พายุมีคนอื่นในขณะแต่งงานในนาม เขาสานสัมพันธ์ทางกายกับผู้หญิงมากมายเพราะหวังให้บางคนสนใจ“ระ…รักลิตา” แต่ไร้ความหมาย ลลิตาไม่เคยเห็นชายหนุ่มอยู