Mag-log inShare
เมียพยศ
Petsa ng paglalathala:
2026-03-13 07:31:31“นั่งห่างขนาดนั้น กลัวฉันจะกัดเธอหรือไง” คมสันต์ถึงกับหลุดขำเมื่อเห็นท่าทีของเมียตัวน
Pinakabagong kabanata
สวาทรักพ่อสามี บทส่งท้าย
เช้าวันรุ่งขึ้นที่โกดังร้าง จังหวัดชัยนาท บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและกลิ่นอับชื้น ลำยองตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่ร้าวรานไปทุกสัดส่วน พิษไข้จากแผลที่หลังทำให้เธอสั่นเทิ้ม แต่ในใจของเธอกลับมีความคิดเพียงอย่างเดียวคือ "ต้องหนี"เศษกระจกที่เธอซ่อนไว้ในสาบเสื้อถูกนำออกมาใช้ ลำยองใช้มันค่อย ๆ ขูดเชือกป่านที่มัดข้อเท้าของเธอไว้ในยามค่ำคืนอย่างใจเย็นหยดเลือดซึมออกมาจากปลายนิ้วที่พองช้ำจากการล้างขยะ แต่ความเจ็บนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความแค้นที่สุมอก"กูไม่ยอมตายที่นี่... กูจะไปฆ่าพวกมึงทุกคน!" หล่อนพึมพำด้วยเสียงแหบพร่าในขณะเดียวกันที่บ้านสวนสุพรรณบุรี แสงแดดรำไรส่องผ่านผ้าม่านสีนวล คมสันต์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อเห็นภรรยาตัวน้อยยังคงหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอด เขาบรรจงจูบหน้าผากมนเบา ๆ ก่อนจะลุกไปเข้าครัวทำข้าวต้มกุ้งของโปรดให้แพรตามสัญญา"ตื่นแล้วเหรอจ๊ะคนเก่ง" คมสันต์ทักทายเมื่อเห็นแพรเดินโงนเงนเข้ามาในครัว
สวาทรักพ่อสามี ต่อขาต่อแขน
“คุณหมอบอกว่าทำได้... ถ้าพี่เบามือ” คมสันกระซิบตอบด้วยเสียงพร่าต่ำ เขารู้จุดอ่อนของเมียเด็กคนนี้ดี มือหนาลูบไล้จากต้นแขนลงมายังหน้าท้องนูนสวยอย่างแผ่วเบา ก่อนจะพลิกตัวภรรยาให้หันมาเผชิญหน้าริมฝีปากหยักได้รูปบดเบียดลงบนกลีบปากบางอย่างโหยหา เริ่มต้นด้วยความนุ่มนวลละเมียดละไมเหมือนหยั่งเชิง ก่อนจะทวีความร้อนแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานภายในอย่างย่ามใจ แพรครางอื้ออึงในลำคอ มือเล็ก ๆ ขยำเสื้อเชิ้ตของสามีจนยับยู่ยี่เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว“พี่สัน... อ๊ะ...เสียว..ฮืม”แพรครางกระเส่า"ครางเลย แพรจ๋า เรียกผัวหน่อยซิ..""ผัวขา..ทำให้แพรมีความสุขหน่อยได้ไหม" แพรก็รู้ใจสามีไม่แพ้กัน"ดูซิ
สวาทรักพ่อสามี ต่างคนต่างใช้ชีวิต
ตกบ่าย... แดดจัดจ้านแผดเผาผิวหนังจนแสบร้อน ลำยองแบกกระสอบที่สี่สิบเก้าขึ้นไปวางบนท้ายรถกระบะได้สำเร็จ ก่อนจะล้มฟุบลงข้างล้อรถ ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อม “เหลืออีกลูกเดียว... จะเสร็จแล้ว” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยสติที่เริ่มเลือนรางทว่า... เจ้าหนี้คนหนึ่งที่นั่งจิบเหล้าขาวอยู่ใต้ร่มไม้กลับลุกขึ้นเดินมา พร้อมกับถีบกระสอบใบสุดท้ายที่วางอยู่บนพื้นจนกลิ้งตกลงไปในคูน้ำครำข้างทาง“อุ๊ย... มือลื่นว่ะอีลำยอง” มันหัวเราะร่า “กระสอบนั้นมันเปียกน้ำครำไปแล้ว แกต้องไปลากขึ้นมาแล้วแบกไปวางใหม่... อ้อ แล้วอย่าลืมเช็ดให้แห้งด้วยนะ เดี๋ยวรถกำนันจะเลอะ”“พวกแกมันไม่ใช่คน! พวกแกมันนรกส่งมาเกิด!” ลำยองกรีดร้องออกมาอย่างสุดกลั้น ความแค้นจุกอกจนทำให้เธออยากจะพุ่งไปตะกุยหน้าพวกมัน“เออ! กูนี่แหละนรก และมึงก็คือนางบาปที่กำลังชดใช้กรรมอยู่!” กำนันหาญเดินเข้ามาใกล้ “จะไปลากขึ้นมาดี ๆ หรือจะให้ข้าลากแกไปกดน้ำในคูนั่นแทนกระสอบ”ลำยองมอง
สวาทรักพ่อสามี บทลงโทษของลำยอง 1
ร่างของลำยองถูกลากขึ้นรถกระบะของกำนันหาญอย่างทุลักทุเล เสียงกรีดร้องด่าทออย่างบ้าคลั่งค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัวเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวออกพ้นอาณาเขตบ้านสวน รถพุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่โกดังร้างแถวชัยนาทตามที่นัดแนะกับพวกเจ้าหนี้ไว้ภายในรถ กำนันหาญนั่งสูบบุหรี่นิ่ง ใบหน้ากร้านแดดนั้นดูไร้ความรู้สึกจนน่าขนลุก“พี่หาญ... ฉันกราบล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันผิดไปแล้ว” ลำยองพยายามจะตะเกียกตะกายมาเกาะขาเขา"เพี๊ยะ!" ฝ่ามือหนาตบกระทบใบหน้าของลำยองจนหน้าหัน“หุบปาก!” กำนันตวาดเสียงต่ำ “แกทำลายชีวิตข้าไม่พอ ยังจะไปรังควานชีวิตคนอื่นเขาอีก เงินสามล้านที่ข้าจ่ายไป ข้าไม่ได้ให้แกฟรี ๆ แต่มันคือค่าตัวที่ข้าซื้อแกมาจากพวกทวงหนี้... ต่อจากนี้ แกเตรียมใจไว้ได้เลย”"ไม่นะพี่หาญ! ปล่อยลำยองไปเถอะ ฉันขอโทษพี่" ลำยองยกมือไหว้กราบแทบเท้าของกำนันหาญด้วยความกลัว"มึงไม่ต้องรีบอีลำยอง... กูตามตัวมึงมาร่วมอาทิตย์ มึงคิดว่าจะหนีกูพ้นเหรออีช
สวาทรักพ่อสามี จุดจบชะตากรรมของงูเห่า
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนยามเช้ากระทบใบหน้าของลำยองที่นอนคุดคู้อยู่ข้างโอ่ง สภาพของเธอยับเยินจนแทบจำไม่ได้ กลิ่นอับชื้นจากเสื้อผ้าที่เลอะน้ำล้างจานเมื่อคืนยังคงติดตัวไม่จางหาย ซ้ำยังผสมกับกลิ่นเหล้าขาวที่เธอดื่มเข้าไป ยิ่งทำให้กลิ่นตลบอบอวลไปหมดลำยองลืมตาขึ้นด้วยอาการปวดหัวอย่างรุนแรง หัวปวดตุ๊บ ๆ คล้ายจะระเบิดออกจากกัน หล่อนนอนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา พลันให้ต้องลุกขึ้นมานั่ง และไฟแห่งความโกรธก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง“โอ๊ย... เวรเอ๊ย...” หล่อนครางเบา ๆ พยายามจะขยับตัว แต่ทันทีที่ฝ่าเท้าแตะพื้น ความเจ็บปวดก็แล่นปราดขึ้นมาจนหล่อนต้องร้องลั่น“อ๊าย!! เจ็บ! เจ็บโว้ย!”ฝ่าเท้าที่มีเศษผ้าขี้ริ้วพันลวก ๆ ไว้เปียกชื้นจนส่งกลิ่นเหม็นอับ คราบโคลนแห้งกรังตามแขนขา เสื้อผ้าที่สวมใส่ยับเยินเลอะเทอะไม่ต่างจากผ้าเช็ดพื้น ลำยองกัดฟันแน่น ความโกรธแค้นตีตื้นขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำ“อีพวกขี้ข้า... กล้ามาก... กล้าทำกับกูแบบนี้...”หล่อนพยายาม
สวาทรักพ่อสามี เตรียมรับกรรม
คืนนั้นที่เรือนใหญ่ บรรยากาศเงียบสงัดจนชวนให้รู้สึกวังเวงผิดปกติ มีเพียงเสียงเพลงฉ่อยแผดจ้าที่ลำยองเปิดกรอกหูตัวเองซ้ำไปซ้ำมา สลับกับเสียงกระดกเหล้าเข้าปากอย่างไม่ยั้งมือ บนโต๊ะไม้เนื้อดีเต็มไปด้วยซากเศษอาหารที่กินทิ้งกินขว้างจนเริ่มส่งกลิ่นบูดโชยคละคลุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่น"อีช้อย! อีหยาด! พวกมึงหายหัวไปไหนหมด มาเก็บกวาดตรงนี้ซิ!" ลำยองตะโกนเรียกเสียงหลงพลางใช้ขวดเหล้าในมือเคาะโต๊ะปัง ๆ อย่างหัวเสียทว่าไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวกรอบแกรบอยู่ข้างนอก ลำยองขัดใจจนต้องลุกขึ้นเดินโซเซหมายจะไปด่าพวกคนใช้ถึงห้องพัก แต่พอไปถึงประตูทางเชื่อม กลับพบว่าบานประตูถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาจนผลักไม่ขยับ"เอ้า! พวกขี้ข้านี่มันลามปาม ล็อกประตูใส่กูเหรอ!"ในขณะที่หล่อนกำลังพ่นคำด่าอยู่นั้น จู่ ๆ แสงไฟในบ้านก็ดับพรึบลงทั้งหลัง!"ว้าย! ผีหลอก!" ลำยองร้องลั่น ขวัญที่อ่อนอยู่แล้วเพราะฤทธิ์เหล้ายิ่งเตลิดไปกันใหญ่ หล่อนรีบคลำทางท่ามกลางความมืดมิดกลับมาที่โซฟา แต่แล้วหูก็แว่วได้ยินเสียงฝีเท้า
สวาทรักพ่อสามี ตื้อเมีย!
แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าทอแสงผ่านม่านหน้าต่างเรือนแพ กระทบกับร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายกันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา คมสันต์ลืมตาขึ้นมาเป็นคนแรก เขามองร่างบางในอ้อมกอดที่หลับปุ๋ยด้วยความเพลีย แผ่นอกอวบอิ่มที่เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจสม่ำเสมอเขาเกลี่ยไรผมที่
สวาทรักพ่อสามี เซ็นใบหย่า
“หย่า! หมายความว่ายังไง!” โอมปล่อยมือจากผู้เป็นพ่อแล้วเดินตรงไปหาแพร สีหน้าของโอมและคมสันต์เปลี่ยนไปทันที“ใช่ค่ะ แพรทนไม่ไหวกับความสัมพันธ์แบบนี้อีกแล้ว! ปล่อยแพรไปเถอะ...” แพรต้องการชีวิตและอิสระของเธอคืน เธอยอมคนทั้งสองมามากพอแล้ว แม้ผู้เป็นพ่ออย่างคมสันต์จะมีบุญคุณกับเธอ แต่เธอก็คิดว่าบุญคุณนี้
สวาทรักพ่อสามี เปลี่ยนกลอนประตู
อ๊า... อ๊า! พ่อ... เสียงครางของแพรดังขึ้นขณะที่ถูกคมสันผู้เป็นพ่อผัวอุ้มจากสวนหลังบ้าน เดินเข้ามาในตัวบ้าน โดยที่แท่งเนื้อเขื่องขนาดใหญ่เป็นลำ ยังคงเชื่อมอยู่ในรูสวาทของเธอ ทุกย่างก้าว เต็มไปด้วยความเสียวซ่าน คมสันจงใจกระแทกเน้นไปที่รูสวาทของแพรอย่างเมามัน"อีกนิดนะแพร พ่อยังไม่อิ่ม!""อูย... อ๊า..
สวาทรักพ่อสามี ตีกันแย่งความรักจากเมีย
เสียงกรีดร้องของแพรขาดหายไปเมื่อร่างของเธอถูกลากพ้นธรณีประตูหลังบ้าน อากาศภายนอกปะทะผิวกายที่เปียกชื้นและบอบช้ำจนรู้สึกเย็นยะเยือกเธอถูกทิ้งตัวลงบนพื้นหญ้าที่ชุ่มน้ำค้าง!ยามเช้าวันนี้พ่อสามีขี้อิจฉา โมโหแบบที่ไม่เคยเป็นนี่มันอะไรกันนี่ แพรเธอปรับอารมณ์ตามไม่ทัน“ไม่นะ! พ่อ! อย่าทำแบบนี้!” แพรพยา
Maaari mong magustuhan
ภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์276.5K viewsเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก210.7K viewsหนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ86.4K viewsบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า156.1K viewsรวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS4 (NC25++)
Chocolate lily 45 viewsShadow of Love เงาแห่งรัก
หรงเย่า / นาย่า96 viewsภูผาเร้าร้อน [NC30+]
ณ ธารา102 viewsอุ้มบุญ(รัก)พ่อเลี้ยง
กชภาภัค90 views
