เปลี่ยนกลอนประตู

อ๊า... อ๊า! พ่อ... เสียงครางของแพรดังขึ้นขณะที่ถูกคมสันผู้เป็นพ่อผัวอุ้มจากสวนหลังบ้าน เดินเข้ามาในตัวบ้าน โดยที่แท่งเนื้อเขื่องขนาดใหญ่เป็นลำ ยังคงเชื่อมอยู่ในรูสวาทของเธอ ทุกย่างก้าว เต็มไปด้วยความเสียวซ่าน คมสันจงใจกระแทกเน้นไปที่รูสวาทของแพรอย่างเมามัน

"อีกนิดนะแพร พ่อยังไม่อิ่ม!"

"อูย... อ๊า... อ๊า!" สองคนนัวเนียกันโดยไม่แคร์คนที่ตามหลังมาตาละห้อย

"อ๊า! อ๊า! ไม่เอาแล้วพ่อ แพรเหนื่อย!"

"อูย... ดูสิ มันบวมไปหมดแล้ว..." แพรทำหน้าตาน่าสงสาร เธอโดนสองพ่อลูกรังแกตั้งแต่เช้า เธอทั้งโกรธทั้งโมโห คนเป็นพ่อก็อยากจะง้อเธอด้วยการจัดหนักจัดเต็ม แต่ไม่ดูสภาพของเธอในตอนนี้เลย ที่ทั้งเปรอะเปื้อนเลอะโคลนไปหมด

"อีกนิดนะจ๊ะเมียจ๋า" พูดจบคมสันก็อุ้มแพรวางตรงขอบบันได แล้วให้เธอจับราวบันได ยกขาสองข้างเป็นรูปตัวเอ็ม ทำให้รูสวาทของแพรโชว์ตระหง่านออกมา ดูใหญ่อวบอิ่มน่ากระแทกกว่าเดิม

คมสันใช้แท่งเนื้อสีน้ำตาลไหม้ของตัวเองค่อย ๆ ดันเข้าจนสุด ก้มลงไปประกบจูบแพร ส่วนมือหนาก็กอดเอวคอดไว้ข้างนึง และอีกข้างนึงก็ทำหน้าที่บีบเคล้นที่เต้าอวบใหญ่อย่างเมามัน เขาแช่แท่งเนื้ออยู่อย่างนั้น ใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาที เขาโอบกอดแพรเอาไว้แน่น แล้วกระแทกตามจังหวะอย่างรวดเร็ว

"อูย โคตรมัน! อ้าส์ แพร ตอดดีจริง..."

โอมที่ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แต่มองเมียของตัวเองในอ้อมกอดของพ่ออย่างสิ้นหวัง เขาไม่คิดว่าผู้เป็นพ่อจะเป็นคนที่กินอะไรไม่รู้จักอิ่มสักที

ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี คมสันง้อลูกสะใภ้สำเร็จ แม้จะเป็นการง้อที่จะดูพิสดารไปหน่อย นับเป็นเช้าที่แสนวุ่นวายของแพรในอีกวัน แพรโกรธคมสันมากที่เป็นคนแก่เอาแต่ใจ เหวี่ยงวีนเหมือนคนเป็นวัยทอง

"พ่อต้องคุยกับผมเรื่องของแพรสักที ผมขอเมียผมคืนได้หรือเปล่า?" ขณะที่นั่งอยู่ตรงโซฟาห้องนั่งเล่น สองพ่อลูกกำลังคุยกันด้วยความจริงจัง ส่วนแพรก็นอนอยู่ในห้องชั้นสองส่วนตัวของเธอ

"กูบอกไปแล้วว่ากูให้คืนไม่ได้ เพราะแพรก็เป็นเมียกูเหมือนกัน" คมสันหันไปมองหน้าลูกชาย

"แต่ผมอยากได้เมียผมคืน" โอมยังคงยืนยันหนักแน่นว่าอยากได้แพรคืนจากคมสันผู้เป็นพ่อ

"กูว่า มึงกลับไปหาผู้หญิงที่มึงเพิ่งทิ้งมาจะดีกว่า อย่ากลับมาทำร้ายแพร เพราะความไม่รู้จักพอของมึงเลย" คมสันบอกลูกชายด้วยสีหน้าจริงจัง เขาไม่พร้อมจะยกลูกสะใภ้ที่เพิ่งจะย้ายสถานะมาเป็นเมียให้กับลูกชายอีก

"ไม่นะพ่อ ผมก็ยังรักแพรอยู่" โอมยังยืนยันคำเดิม

"รักเหรอ แต่การกระทำของมึงตลอดมาตรงข้ามกับคำพูดของมึง"

"แต่!" โอมยังไม่ทันพูด

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นไอ้โอม! ถ้ามึงอยากจะอยู่ที่นี่ มึงก็ต้องยอมรับเงื่อนไขของกู มึงอยู่ในสถานะสามีของแพร ใช้ชีวิตไปตามปกติ แต่ภายใต้บ้านหลังนี้ มึงกับกูสถานะเท่ากัน คือผัวของแพร ถ้ามึงรับไม่ได้ก็ออกไปจากที่นี่ซะ" พูดจบคมสันลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินกลับขึ้นไปชั้นสอง

แต่เขาไม่ได้เข้าไปในห้องของตัวเอง เขาเลือกที่จะเข้าไปในห้องของลูกสะใภ้ที่นอนหลับไหลไม่ได้สติ เพราะถูกเขาสองคนพ่อลูกรังแกตั้งแต่เช้า

คมสันเปิดประตูจ้องมองใบหน้าที่ซีดขาว เขานั่งข้างเตียงของแพร ใช้มือหนาลูบไปที่กลุ่มผมที่ปกปิดดวงตาสวยของแพรอยู่ เขาเหน็บผมทัดหูให้กับแพรด้วยความอ่อนโยน ท่าทางของผู้ชายที่ดูแข็งกร้าวเมื่อเช้านี้ เหมือนจะถูกกลืนกินหายไป ในสติที่กลับมา

"ฉันรักเธอนะแพร ฉันคงคืนเธอให้กับไอ้โอมไม่ได้" เสียงกระซิบแผ่วเบา แต่ใครจะรู้ว่าแพรนั้นได้ยินทุกคำพูดที่คมสันพูด เธอแอบใจเต้นแรงกับคำพูดของพ่อสามีแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คมสันเดินอ้อมไปทางด้านหลังเตียงแล้วขึ้นไปนอนเอาหัวซบไปที่แผ่นหลังบางของแพร เขากลัวว่าแพรจะตื่น เขาเลือกที่จะนอนหลับข้าง ๆ แพร เขากลัวว่าโอมจะเข้ามาหาลูกสะใภ้อีก

ถึงแม้เขาจะมาทีหลังแต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาคือคนที่ดูแลแพรและอยู่ข้าง ๆ เธอมากกว่าผู้เป็นผัวอย่างลูกชายซะอีก แพรเลือกที่จะไม่ขยับตัวและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ เธอรู้สึกดีกับผู้เป็นพ่อ

แม้เมื่อเช้าจะทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอโกรธหรือเกลียดคมสัน แต่เธอต้องสั่งสอนทั้งพ่อสามี ทั้งผัว ด้วยการงอนไม่พูดไม่จา และไม่กินกับข้าวฝีมือคมสันอีก เธอมีแผนที่ต้องคุ้มครองการคุกคามของสองพ่อลูก

อีกสองสามวันต่อมา แพรที่จำเป็นต้องล็อกห้องอย่างแน่นหนา จากที่เป็นเพียงแค่ลูกบิดประตูธรรมดา เธอถึงกับจำใจจ้างช่างให้มาเปลี่ยนเป็นกลอนประตูที่ล็อกได้จากด้านใน และก็ทำเป็นกลอนใหญ่เพิ่มอีกหนึ่งชั้น

"โถ่แพร ทำไมต้องทำขนาดนี้ พี่กับพ่อจะไปทำอะไรแพรได้" โอมที่ร้องโอดครวญ เมื่อเมียที่รักจ้างช่างมาทำกลอนประตูใหม่ แถมเปลี่ยนประตูเป็นแบบไม้หนา

"ปากก็บอกว่าไม่ทำอะไร เผลอไม่ได้เลย พี่กับพ่อเนี่ย พอกันเลยนะ" แพรหันมาพูดพร้อมทำสายตาดุใส่โอมผู้เป็นสามีและเธอยังคงงอนคนทั้งคู่อยู่

ส่วนคมสันวันนี้เขาออกไปข้างนอกเพื่อไปซื้อปลาทับทิมตัวใหญ่มาทำปลานึ่งมะนาวให้กับแพร เมื่อเธอบ่นว่าอยากจะกินปลานึ่งมะนาว เขาจึงรีบมาตลาดแต่เช้าเพื่อหาของที่สดไปประกอบอาหารให้กับเมียรัก เพื่อง้อเธอให้หายโกรธเรื่องเมื่อสองสามวันก่อน

"อ้าวพี่คมสัน ไม่เห็นหน้าเห็นตาเสียหลายเดือนแล้ว ช่วงนี้แพรมันเลิกขายของไปเลยเหรอ ไม่เห็นมาตลาดเลย" แม่ค้าร้านปลาทักคมสันด้วยความเป็นกันเอง

"อ๋อ... หนูแพรตอนนี้ฉันให้พักอยู่บ้าน ไอ้โอมมันเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นอย่างดีแล้วล่ะ ก็เลยไม่อยากให้หนูแพรต้องออกมาลำบากข้างนอกแล้ว" คมสันหันไปตอบพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

"โอ๋ เจ้าโอมอะนะ ไม่น่าเชื่อ! จริงหรือเปล่าพี่คมสัน เข้าข้างลูกหรือเปล่าเนี่ย" แม่ค้าปลายังคงนั่งสับปลาแต่ก็ยังถามต่อไป

"ฉันจะไปเข้าข้างลูกได้ยังไงล่ะจ๊ะ ไอ้โอมมันปรับปรุงตัวดีขึ้นมากโข หนูแพรก็เลยได้พักผ่อนซะบ้าง เธอลำบากมาเยอะแล้ว"

คมสันเลือกไข่ปลาเพิ่มอีกครึ่งกิโลกรัมเพื่อเอาไปทำต้มยำเพิ่มเติมให้กับแพร เขายังไม่รู้เลยว่าตอนนี้เมียรักของตัวเองกำลังจะลงกลอนประตู ไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาในห้องของเธอทั้งนั้น

ทางด้านแพรที่สั่งให้ช่างเปลี่ยนทั้งบานประตูและกลอนประตูใหม่ทั้งหมด เธอยังไม่ได้ขออนุญาตคมสันเลย เธอแอบทำเงียบ ๆ มีแต่โอมที่เข้ามาเห็นจังหวะที่เปลี่ยนทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว เขาจึงขัดใจอะไรไม่ได้

"นี่ถ้าพ่อรู้ พ่อต้องโกรธมากแน่เลยแพร" โอมที่กอดแพรอยู่ทางด้านหลัง ขณะที่เธอกำลังยืนรับลมอยู่ที่สวนหลังบ้าน ดูคนงานที่มาต่อเติม

"พ่อรู้ พ่อโกรธแล้วยังไงคะ แพรโดนพี่กับพ่อรังแกทุกคืน ให้แพรพักบ้างเถอะค่ะ" สิ่งที่แพรพูดเป็นความจริงทุกอย่าง สองพ่อลูกเอาแต่พร้อมจะรังแกเธอเสมอ...