ตีกันแย่งความรักจากเมีย

เสียงกรีดร้องของแพรขาดหายไปเมื่อร่างของเธอถูกลากพ้นธรณีประตูหลังบ้าน อากาศภายนอกปะทะผิวกายที่เปียกชื้นและบอบช้ำจนรู้สึกเย็นยะเยือก

เธอถูกทิ้งตัวลงบนพื้นหญ้าที่ชุ่มน้ำค้าง!ยามเช้าวันนี้พ่อสามีขี้อิจฉา โมโหแบบที่ไม่เคยเป็นนี่มันอะไรกันนี่ แพรเธอปรับอารมณ์ตามไม่ทัน

“ไม่นะ! พ่อ! อย่าทำแบบนี้!”

แพรพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เธอพับตัวเพื่อซ่อนเร้นเรือนร่างที่ถูกเปิดเผยเย้ยฟ้า เย้ยดิน แพรกลัวเหลือเกินต่อสายตาของคนงานสองสามคนที่กำลังจัดเตรียมงานอยู่ใกล้โรงเก็บของถ้าพวกนั้นมาพบเข้าจะทำยังไง โชคดีนี่ยังไม่หกโมงเช้าดี

คมสันไม่สนใจเสียงร้องขอของแพรแม้แต่น้อย เขายืนอยู่เหนือเธอ ราวกับพญาอินทรีที่กำลังจะลงโทษเหยื่อ เขายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยอำนาจ เขาหลงลืมความรักที่มีต่อแพรเพราะความอิจฉาลูกชายไปชั่วขณะ

“แพรไม่อับอายไม่ใช่เหรอ! แพรอยากให้ไอ้โอมมันคลั่งใช่ไหม! อยากให้มันเป็นผัวคนเดียวแล้วจะทิ้งพ่อใช่ไหม!”

คมสันใช้กระโดดลงพื้นจับบนสะโพกของแพรอย่างแรง เพื่อตรึงร่างเธอไว้กับพื้นหญ้าเย็นเยียบ แล้วฉีกเสื้อเชิ้ตที่คลุมร่างเธออยู่ ออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นเรือนร่างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการสมสู่จากกิจกรรมก่อนหน้า

เสียงลมหายใจของโอมและพ่อผัวดังขึ้นอย่างหนัก แพรใช้มือปิดบังเนินอกและหว่างขาด้วยความหวาดกลัวและอับอายที่สุดในชีวิต

"แพรทำอะไรผิด ฮึก! ฮื่อ" แพรงง ถึงกับน้ำตาตกเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรผิดหนักหนาถึงโดยกระทำแบบนี้

แต่ยังไม่ทันที่คมสันจะได้ทำอะไรต่อ โอมก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง!

“ปล่อยเมียผมนะ!!!”

โอมกระโดดเข้าใส่คมสันอย่างบ้าคลั่ง ทั้งสองร่างพัวพันกันล้มลงบนพื้นหญ้า! การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การแย่งชิงอำนาจทางธุรกิจ แต่เป็นการแย่งชิง 'ความเป็นผัว' ที่ถูกลดทอนลงเหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่สุด!

แพรใช้จังหวะนั้นคลานหนีเข้าไปด้านหลังต้นไม้ใหญ่ เธอไม่สนใจความเจ็บปวด เธอต้องการแค่การซ่อนเร้นตัวเองจากสายตาที่จ้องมองของสองพ่อลูก

คมสันแข็งแกร่งกว่าในแง่ของประสบการณ์ แต่โอมมีแรงหนุ่มที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง โอมขึ้นคร่อมพ่อของตัวเองได้สำเร็จแล้วซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าคมสันอย่างจัง

ผัวะ! พ่อใจ เย็นหน่อย นั่นเมียผม พ่อเอาเมียผม พ่อจะโมโหอะไรขนาดนี้! โอมตะคอกพ่อของตัวเอง

"แต่แพรก็เมียกู! กูไม่ยอม!" คนแก่ขี้งอนกลับโมโหคิดเองเออเองหึงจนหน้ามืดคิดว่าโอมจะเอาแพรไปจากตนจริง ๆ

เลือดสีแดงฉานไหลซึมจากมุมปากของคมสัน แต่เขากลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“มึงห่วงเมียมากนักเหรอไอ้โอม! มึงแค้นใช่ไหมที่พ่อแย่งเอาความ เสียวซ่านสุดท้ายของมึงไป! มึงรักเมีย หรือมึงแค่หวง 'รู' ของมันที่พ่อเข้าไปครอบครอง!”

คำพูดของคมสันกรีดลึกเข้าไปในใจโอม โอมไม่ตอบ แต่พุ่งเข้าบีบคอพ่อตัวเองอย่างแรง!

“ผมจะฆ่าพ่อ!!!”

แต่คมสันใช้ช่วงขาที่แข็งแรงดีดตัวโอมออกไปได้สำเร็จ ทั้งสองลุกขึ้นยืนหอบหายใจอย่างหนัก ก่อนที่สายตาของพวกเขาก็มาบรรจบกันที่ร่างของแพร... ร่างที่กำลังสั่นเทาและเปลือยเปล่าอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้!

คมสันตัดสินใจที่จะไม่สู้กับลูกชายด้วยกำลังอีกต่อไป เขาใช้สิ่งที่รู้ว่าทำร้ายโอมได้มากที่สุด

คมสันถอดเข็มขัดหนังของตัวเองออก

แพรเห็นภาพนั้นแล้วดวงตาเบิกกว้าง เธอจำได้ถึงความเจ็บปวดจากวินัยของเข็มขัดนี้

“มานี่! แพร! ถ้าแพรไม่มาให้พ่อลงโทษ แพรก็เตรียมดูไอ้โอมมันถูกพ่อฆ่าตายตรงนี้!” คมสันขู่ด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

แพรทำอะไรไม่ถูก เธอรักโอมอย่างที่เข้มข้นที่สุด แม้เขาจะใช้เธอเป็นเครื่องมือ แต่เธอก็ไม่อาจปล่อยให้เขาตาย เพื่อจะจบปัญหาสองพ่อลูกแพ้จำใจยอม

“อย่านะพ่อ! แพรยอมแล้ว! แพรยอมแล้ว!”

แพรคลานออกมาจากที่ซ่อนอย่างยอมจำนน เรือนร่างของเธอเต็มไปด้วยโคลนและรอยช้ำ เมื่อคลานมาถึงเท้าของคมสัน เธอก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาและคำอ้อนวอน

โอมกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง “ไม่นะแพร! อย่าไปหาเขา!”

แต่แพรไม่ฟัง เธอเลือกที่จะช่วยโอม แพรทำในสิ่งที่คมสันต้องการ เธอจับขาของคมสันแล้วก้มหน้าลงอย่างจำนน

“พ่อต้องการลงโทษอะไร... หนูยอมรับทุกอย่างค่ะ... พ่อขา...”

คมสันหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความพอใจ! นี่คือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา เขาได้บงการให้เมียของลูกชายเลือกเขาอย่างเปิดเผย

เขาใช้เข็มขัดหนังฟาดลงบนบั้นท้ายของแพรอย่างแรง!

เพี๊ยะ!!! เสียงดังสนั่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะมันเกิดขึ้นกลางแจ้งและท่ามสองคนพ่อลูกจ้องตากันสลับไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย

“อ๊าาา! เพี๊ยะ! อ๊าาา..!” แพรกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดขีด ร่างกายของเธอเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง

แต่คมสันยังไม่หยุด! เขาดึงรั้งร่างของแพรให้ตั้งขึ้นเล็กน้อย แล้วใช้เข็มขัดหนังฟาดลงบนเรือนร่างส่วนอื่น ๆ ที่โผล่พ้นสายตาของโอม!

โอมเห็นภาพนั้นแล้วเหมือนสติหลุด เขาไม่สนใจการต่อสู้ด้วยมือเปล่าอีกต่อไป โอมหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว วิ่งไปที่โรงเก็บของ

“พ่อจะลงโทษเมียผมอย่างเปิดเผยใช่ไหม! ได้! ผมจะทำให้พ่ออับอายยิ่งกว่า” โอมกลับมาพร้อมกับ ขวาน เล่มใหญ่ในมือ

แพรและคมสันหยุดนิ่ง บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจของทุกคน และเสียงลมหายใจสุดท้ายของความสัมพันธ์พ่อลูกที่กำลังจะขาดสะบั้น

“โอม... มึงจะทำอะไร...” คมสันถามเสียงสั่น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นความบ้าคลั่งในสายตาของลูกชายอย่างแท้จริง

“ถ้าผมไม่ได้... พ่อก็ไม่ได้เช่นกัน!” โอมไม่ได้พุ่งเข้าหาคมสัน... แต่พุ่งเข้าหาแพร

เขาเงื้อขวานขึ้นสูงเหนือศีรษะของแพร! “อ๊า! โอม!!!” แพรกรีดร้องด้วยความกลัวตาย

แต่โอมไม่ได้ฟันลงบนร่างของแพร ฉัวะ! ขวานลงฟันเข้าที่พื้นหญ้าข้างตัวแพรอย่างรุนแรง พลังที่ส่งมาทำให้หญ้าและดินกระจายเต็มใบหน้าของเธอ

โอมทิ้งขวานลง แล้วทรุดตัวลงคุกเข่า เขาคว้าตัวแพรมากอดไว้แน่น ไม่ใช่กอดแบบคนรัก... แต่เป็นกอดแบบผู้พ่ายแพ้ที่กำลังปกป้องสิ่งเดียวที่เหลืออยู่

“แพร... ถ้าเราสองคนไม่ได้... ก็ต้องไม่มีใครได้เราจะตายด้วยกันตรงนี้... พ่อจะได้ไม่ต้องแย่งชิงอะไรอีกต่อไป”โอมประชดประชันอย่างเหลืออด

คมสันมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือด นี่คือจุดจบของเกมบ้าคลั่งนี้แล้ว! เขาแพ้ให้กับความรักที่บ้าคลั่งของลูกชาย

แต่ในขณะที่โอมกำลังจะพาแพรคลานหนีเข้าไปในบ้าน จู่ ๆ แพรก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอไม่ได้มีแค่ความหวาดกลัว... แต่มีความรูัสึกที่บิดเบี้ยว

ฟึ่บ! คมสันออกแรงดึงเข็มขัดอย่างรุนแรง! คมสันโมโหหนักเอาเข็มขัดรัดไปที่คอโอม"ไอ้เวรกูอุตส่าห์ ยอมให้มึงดูแลแพรกับกู แต่มึงคิดจะเอาแพรไปจากกูใช่ไหม! ไอ้โอม!" สองคนพ่อลูกคลุกฝุ่นตีกันเหมือนเด็กวัยรุ่นแย่งผู้หญิง

“ถ้าพ่อต้องการให้หนูอยู่... หนูจะอยู่... แต่หนูจะ ลงโทษ ทุกคนที่ทำให้หนูต้องอับอาย!!”

แพรลุกขึ้นยืน... เธอเปลือยเปล่า... แต่ยืนอยู่เหนือโอมที่กำลังขาดอากาศหายใจ และเธอหันไปมองคมสันที่กำลังอ้าปากค้าง

“พ่อหยุดนะ! ถ้าไม่หยุด แพรจะหนีทุกคน ไปไกลแสนไกล!"แพรตะโกนลั่นทั้งน้ำตา

สองคนพ่อลูกหยุดทุกการกระทำหันมามองที่แพรพร้อมทำหน้าตาสำนึกผิด ที่คิดแต่จะเอาชนะกันจนลืมนึกถึงใจแพร ผู้หญิงที่ถูกเขาสองคนพ่อลูกรัก และรังแกเธอในเวลาเดียวกัน

"แพรจ๋า! พ่อขอโทษ..."คมสันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอารมณ์เย็นขึ้นมาฉับพลัน พร้อมกับเดินไปหาแพรในสภาพสะบักสะบอม

ส่วนโอมก็เดินคอตก หันมาขอโทษแพรสภาพไม่ตากจากผู้เป็นพ่อ

"มาลงโทษหนูอีกสิคะ... ถ้าพ่อกล้าพอ!” แพรตะโกนท้าทาย... แววตาของเธอสว่างวาบด้วยพลังอำนาจแห่งตัณหาที่เพิ่งถูกปลดปล่อยความโมโหและเสียใจเกินต้านทาน