EP.06 คาหนังคาเขา

แรกที่หุนหันขึ้นมาบนห้องนอนของแผ่นภพ เพราะเธออยากรู้ว่าอะไรทำให้จันทร์พยายามกีดกันไม่ได้เธอขึ้นมาบนนี้ อะไรที่ทำให้จันทร์ร้องไห้อ้ำอึ้งเหมือนมีความลับที่อัดอั้นและบอกใครไม่ได้ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว รู้ในสิ่งที่ไม่แน่ใจเลยว่าเธอควรจะมาเห็นหรือไม่ หรือเธอควรยอมกลับไปตามที่จันทร์ร้องขอ ไม่ควรดึงดันเพื่อมาเห็นสิ่งที่กรีดแทงเข้าไปในหัวใจ สิ่งที่คือความจริงอันแสนจะโหดร้ายกับว่าที่เจ้าสาวเช่นเธอ

            ร่างเปล่าเปลือยของ ‘แผ่นภพ’ คู่หมั้นของเธอ กับ ‘อิงฟ้า’ เด็กในปกครองของเขา ซึ่งเป็นหลานสาวของจันทร์ คนทั้งคู่นอนกอดกันหลับใหลอยู่บนเตียงที่มีสภาพไม่ต่างจากสมรภูมิรบ คง ‘เหน็ดเหนื่อย’ กันมาทั้งคืน เพราะขนาดที่เธอกับจันทร์เดินเข้ามาในห้อง ทั้งคู่ก็ยังคงหลับนิ่งไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น แต่เป็นเธอที่ได้ยินเสียงกรีดร้องในหัวใจของตัวเอง เพราะมันถูกกรีดออกและแทงซ้ำจนขาดใจตาย

            ไม่มีสิ่งใดจะหักล้างภาพที่เห็นได้ เสื้อผ้าของคนทั้งคู่ที่มองก็รู้ว่าถูกเหวี่ยงกระจัดกระจายไปทั้งห้อง ไม่สนใจว่ามันจะไปตกอยู่ตรงไหนบ้าง จะอยู่บนโต๊ะ ตู้ หรือว่าหัวเตียง รวมทั้งหมอนขนเป็ดที่ถูกฉีกทึ้งจนขาด ปลดปล่อยให้ขนสีขาวฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้อง

            ไม่ว่าจะเป็นบนเตียง โต๊ะ ตู้ หรือแม้แต่พื้นที่เธอยืนเหยียบอยู่ มันคือหลักฐาน คือความรุนแรงที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นแผ่นภพในเวอร์ชั่นนี้ เพราะตลอด 7 ปีที่คบหากัน แผ่นภพมีแต่ความอ่อนโยนให้กับเธอเสมอมา สัมผัสของเธอกับเขาเพียงแค่กอดจูบกันด้วยความรัก ไม่เกินเลยไปไกลถึงความใคร่ที่ต้องใช้ลิ้นแลกลิ้น เธอจึงไม่เคยคิดว่าเขาจะรุนแรงได้มากมายขนาดนี้

            แต่หลักฐานที่ใดก็ไม่เท่าร่องรอยความรุนแรงของเกมปรารถนา ที่ปรากฏชัดอยู่บนเรือนร่างของอิงฟ้าและกระจายเปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูเตียงนั้น นั่นเขาจะปฏิเสธอีกเหรอว่าไม่รู้เรื่อง ในเมื่อแผ่นภพเองก็ยังตะลึงกับสิ่งที่เห็น

            ร่างสูงโปร่งของธารธาราหันกลับโดยเร็ว เธอไม่อยากให้หยาดน้ำตาต้องไหลออกมาให้ใครเห็นอีก ไม่ว่าจะเป็นจันทร์ที่มองมายังเธออย่างเห็นใจแกมสำนึกผิด หรือจะเป็นอิงฟ้าที่สั่นสะอื้นฮึกฮักและน้ำตากบใบหน้าไม่ต่างจากเธอ

            ใครกันล่ะที่เป็นคนผิด ในเมื่อคนที่ได้ประโยชน์นั้นคือ ‘แผ่นภพ’ คนเดียวเท่านั้น

            “น้ำ! น้ำรอเดี๋ยว น้ำอย่าเพิ่งไป น้ำ! รอพี่ก่อน น้ำ!”

            แผ่นภพถลาลงจากเตียงไปคว้าเอาเสื้อคลุมที่อยู่ใกล้มือที่สุดขึ้นมาสวมใส่ ก่อนจะรีบรุดตามธารธาราที่หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว แต่ไม่วายจะหันมาพูดกับจันทร์เสียงเข้ม

            “พี่จันทร์อยู่ที่นี่ อย่าไปไหนนะ ฉันต้องการคำอธิบาย”

            ร่างแบบบางที่ยังคงสั่นสะอื้นอยู่บนเตียงมองตามหลังเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ผลุนผลันวิ่งตามคู่หมั้นสาวสวยของเขาออกไป อิงฟ้าสั่นสะอื้นน้ำตาไหลพราก เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่เพียงว่าเธอไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว ความภาคภูมิใจในตัวเองถูกกระชากขาดหายและหลุดลอย

            ความสาวที่เก็บรักษามากว่า 20 ปี ถูกพรากไปอย่างไม่รู้ตัวและคงรุนแรงที่สุดเพราะทั่วทั้งร่างเจ็บปวด โดยเฉพาะที่ส่วนนั้นมันเจ็บจนเธอไม่กล้าที่จะขยับหน้าขาเข้าหากัน เพราะแค่ถลาลุกขึ้นนั่ง มันก็ทั้งเจ็บทั้งแสบ ไม่ต่างจากยังมีอะไรคงค้างอยู่ในนั้น มันคือความยิ่งใหญ่ที่บุกรุกเข้าไปทำลายเธออย่างย่อยยับ และกี่ครั้งกี่หนกัน หยดเลือดจึงเปรอะเปื้อนทั้งผ้าปูที่นอนและผ้าแพรที่เธอห่มคลุมอยู่

            “ฟ้า... เป็นยังไงบ้าง เจ็บ... เจ็บมากไหม”

            น้ำเสียงปรานีของผู้เป็นป้าทำให้อิงฟ้าได้สติ ใบหน้าฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาหันมองญาติที่เหลืออยู่หนึ่งเดียวบนโลกใบนี้ อ้อมกอดของป้าเท่านั้นที่เธอต้องการ อิงฟ้าโผเข้าหาอ้อมกอดที่เข้ามาโอบกระชับ ซุกใบหน้าลงคร่ำครวญด้วยความร้าวราน       

            “ป้า... ฟ้าเจ็บ... ป้าช่วยฟ้าด้วย ฟ้าไม่รู้... ฟ้าไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้น ฟ้าไม่รู้จริงๆ นะป้า ป้าต้องเชื่อฟ้านะ ฟ้าไม่รู้จริงๆ ฟ้าไม่รู้...”

            อิงฟ้าสั่นสะอื้นพร้อมพูดสิ่งที่อัดอั้นออกมา ทำไมเรื่องราวถึงได้กลับกลายเป็นแบบนี้ และเธอกับแผ่นภพทำเรื่องนี้ได้อย่างไร อะไรทำให้เป็น ทำไมเธอถึงไม่รู้ตัว ทั้งที่เธอควรจะยับยั้งชั่งใจตัวเองได้สิ เพราะเธอจะไม่ทำสิ่งที่สิ้นคิดนี้เด็ดขาด

            “ฟ้าไม่รู้จริงๆ นะป้า ฟ้าไม่รู้...”

            “โธ่... ฟ้า... ป้าเชื่อแกนะ ป้าเชื่อแก”

            จันทร์น้ำตาไหลพรากกอดร่างหลานสาวไว้อย่างปลอบประโลม ฝ่ามือลูบเนื้อตัวของอิงฟ้าเรียกขวัญก่อนจะค่อยๆ เปิดผ้าที่อิงฟ้าใช้ปกปิดตัวเองออก แล้วน้ำตาของจันทร์ก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้น เพราะไม่ใช่แค่รอยเลือดที่เปรอะเปื้อนต้นขา แต่เป็นร่องรอยของความรุนแรง ไม่คิดเลยว่าอิงฟ้าต้องมาพบเจอกับเรื่องโหดร้ายมากมายขนาดนี้

            ร่องรอยความเจ็บปวดนั้น บ้างก็มีสีแดง บ้างก็เป็นสีเขียว และหนักสุดก็คือสีม่วงคล้ำ รอยช้ำกระจายเป็นวงเล็กบ้างใหญ่บ้าง เริ่มตั้งแต่ซอกคอ แขนทั้งสองข้าง เนินหน้าอกอวบ จนมาถึงด้านล่าง โดยเฉพาะ ณ จุดนั้น ที่มีรอยช้ำเป็นวงกว้าง นั่นทำให้จันทร์ต้องปิดปากตัวเองเก็บกลั้นเสียงสะอื้น ทำได้เพียงกอดรับขวัญที่โบยบินไปของหลานรัก และหวังว่าแผ่นภพจะรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำลงไปทั้งหมด