หลง

"น่าเอาชิปหาย" รันเวย์เอ่ยพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ก้นขาวเนียวของร่างบางและขย่ำแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยวพร้อมกับจับแก่นกายของเขาเสียบเข้าไปยังรูสวาทของเธอจนสุดลำ

ส๊วบ!

"อึก จุก" รินลดาเอ่ยออกมาพร้อมกับกำผ้าปูไว้แน่นเพราะเธอทั้งเสียวและรู้สึกว่าท่านี้แก่นกายของรันเวย์เข้าไปลึกกว่าตอนแรกเสียอีก

"ซี๊ด~ " รันเวย์ครางออกมาเสียงกระเส่าก่อนจะเริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง

ตับ ตับ ตับๆ

"อ้ะๆๆๆ รันเวย์เบาหน่อยมันแรงเกินไป"

"เธอนี้มัน อ่าส์" รันเวย์ครางออกมาเสียงกระเส่าพร้อมกับมองเรือนร่างของร่างบางที่กำลังโดนเขากระแทกแบบไม่ยั้งอยู่ด้วยแววตาที่หลงไหลอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน

เพี้ยะ

มึงหนาของร่างสูงฟาดเข้าไปที่บั้นท้ายงอนสวยของร่างบางอย่างแรงจนเกิดรอยนิ้วมือแดงก่อนจะรั้งสะโพกเธอให้แน่นและกระแทกแก่นกายของเขาใส่รูสวาทของเธออย่างบ้าคลั่งอย่างหยุดไม่ได้

ตับ ตับ ตับ

"เจ็บนะ อ้ะๆๆๆๆ " คนตัวเล็กที่ถูกกระทำร้องท้วงออกมาเมื่อถูกมือหนาของร่างแกร่งฟาดลงที่ก้นอย่างแรง

ตับ ตับ ตับๆๆ ๆ

"มันชิปหายเลยริน ซี๊ด~ " รันเวย์เอ่ยพร้อมกับมองร่างขาวเนียนของร่างบางพร้อมกับค่อยๆ ใช้ฝ่ามือหนาลูบไล้เรือนรางของเธอ

"ไม่ไหวแล้ว รันเวย์ อ้ะๆๆๆๆ อร๊ายย~ " ร่างบางครางลั่นออกมาเสียงกระเส่าเมื่อเธอเสียวจนไปแตะขอบสวรรค์ก่อนจะฟุบหน้าลงกับที่นอนอย่างเหนื่อยหอบเธอรู้สึกในหัวขาวโผลและรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูกมันรู้สึกดีกว่าที่เธอเสร็จสมไปในรอบแรกสะอีก

"เสร็จอีกแล้วหรอที่รัก รอแปบนะเดียวผัวตามไป" รันเวย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับเร่งจังหวะการซอยให้ถี่ขึ้น

ตับ ตับ ตับๆๆ

"โอ้ย รินซี๊ดส์" รันเวย์ที่รู้สึกได้ว่าตนใกล้จะแตะถึงขอบสวรรค์แล้วก็ชักแก่นกายมหึมาของเขาออกจากรูสวาทของเธอพร้อมกับชักแก่นกายตัวเองรัวๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงกระเส่าพร้อมกับน้ำรักขาวขุ่นที่พุ่งกระจายเต็มแผ่นหลังของร่างบางที่ตอนนี้ตอนหอบเหนื่อยอยู่อย่างหมดแรง

"อ๊าาาส์" รันเวย์คำรามออกมาเมื่อแตะขอบสวรรค์พร้อมกับเคาะแก่นกายของเขาที่น้ำออกจนหมดแล้วกับก้นงอนของเธอเอาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำรักของเขาที่หลังของคนตัวเล็กก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เธออย่างเหนื่อยหอบ

- เช้าวันต่อมา -

แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านหน้าต่างมากระทบกับใบหน้าสวยทำให้ร่างบางค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นด้วยความรู้สึกเจ็บแสบของช่วงล่างและจุกท้องน้อยก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นเจอกับแผ่นกล้ามอกขาวเนียนของคนตัวสูงและท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดเอวคลอดของเธอไว้ก่อนจะเงยขึ้นไปเจอใบหน้าหล่อเหลาของรันเวย์ที่ตอนนี้นอนหลับตาอยู่

ร่างบางก้มมองดูตัวใต้ผ้าห่มเห็นว่าเธอและเขายังคงเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ก็เริ่มแก้มแดงก่ำด้วยความเขินอายอย่างรู้สึกว่าตัวเองนั้นฝันไป

“โอ๊ย เจ็บชะมัด” รินลดาที่พยายามจะลุกออกจากอ้อมกอดของร่างแกร่งนั้นก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บแสบของบริเวณช่วงร่างของเธอทันที

"อื้ม~ ตื่นแล้วหรอ" รันเวย์ที่รู้สึกได้ถึงการขยับตัวของคนในอ้อมกอดก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงงัวเงียแต่ก็คงยังหลับตาไว้อยู่พร้อมทั้งดึงคนตัวเล็กมากอดรัดแน่นขึ้น

"อื้ม ปล่อยก่อนฉันจะไปอาบน้ำ" รินลดาเอ้ยพร้อมทั้งพยายามดันอกแกร่งของรันเวย์ออกตอนนี้เธอรู้สึกได้ว่าน้องชายของเขาเริ่มจะเเข็งตัวอีกครั้งแล้ว

"ไหวหรอ ให้อุ้มไหม" รันเวย์เอ่ยถามพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์และมองร่างเปลือยเปล่าของคนตัวเล็กในอ้อมกอดของตน

"ไอบ้า" รินลดาเอ่ยขึ้นอย่างกลบเกลื่อนความเขินอายก่อนจะดันตัวเองลุกออกจากร่างแกร่งพร้อมทั้งดึงผ้าห่มคุมตัวเอาไว้และรีบเข้าไปยังห้องน้ำ

"รอยเต็มคอขนาดนี้ฉันจะไปทำงานยังไงเนี้ย" รินลดาเอ่ยขณะที่สำรวจตัวเองอยู่ที่หน้ากระจกในห้องน้ำก็เห็นทั่วทั้งตัวเธอมีแต่รอยรักที่รันเวย์ทำไว้เต็มตัวไปหมด

30 นาทีผ่านไป

"อาบน้ำนานจัง" รันเวย์เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมทั้งเดินเข้าไปสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง

"เรื่องของฉัน นี้ปล่อย" รินลดาเอ่ยขึ้นพร้อมพยายามแกะมือของคนตัวสูงที่กอดเอวเธอไว้ออกแต่ก็ไม่เป็นผลเขากับกอดรัดเธอแน่นกว่าเดิมเสียอีก

"ขอกอดเมียตัวเองหน่อยไม่ได้รึไง"

"ไม่ได้ ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับนายเลยนะที่ทำรอยไว้เต็มคอฉันเนี้ย"

"ก็เธอเป็นของฉัน ฉันก็แสดงความเป็นเจ้าของผิดตรงไหน"

"ฉันจะแต่งตัว" รินลดากรองตาไปมากับคำพูดเอาแต่ใจของคนตัวสูงก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเปลี่ยนเรื่อง

"อะ ยาคุมฉุกเฉินกับยาคุมแบบรายเดือน" รันเวย์เอ่ยก่อนจะเอื้อมไปหยิยถุงยาที่เขาพึ่งสั่งมาจากแอพให้เธอ

"ไปซื้อมาเมื่อไหร่? " รินลดาเอ่ยถามพร้อมทั้งรับถุงยามาจากรันเวย์

"สั่งในแอพมาพึ่งลงไปเอาตอนเธออาบน้ำ "

"แล้วคืนนี้ฉันจะไปทำงานยังไง" รินลดาเอ่ยพร้อมกับมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ตรงข้ามกับเธอ ที่ตอนนี้สะท้อนภาพของรันเวย์ที่กำลังสวมกอดเธออยู่และทั้งตัวเธอนั้นที่มีแต่รอยรักที่เขาฝากเอาไว้

"เป็นเมียฉันไม่ต้องไปงานอะไรพวกนั้นหรอกเดียวฉันเลี้ยงเธอเอง" รันเวย์เอ่ยพร้อมทั้งซุกไซร้ซอกคอระหงที่มีกลิ่นครีมอาบน้ำอ่อนๆ อย่างหลงไหลในร่างกายนี้

"ไม่เอา ฉันชอบทำงานไม่ชอบเอาเงินใครฟรี"

"งั้นฉันจ้างเธอก็ได้ไปอยู่กับฉัน ฉันมีเงินเดือนให้"

"ไม่" รินลดาเอ่นปฏิเสธเสียงแข็ง

"งั้นฉันจะสั่งให้คนไปปิดร้านนั้นสะ" รันเวย์เอ่ยออกมาเสียงแข็งอย่างเอาแต่ใจ

"รันเวย์! " รินลดาดึงมือของร่างแกร่งที่กอดเอวเธอไว้ออกอย่างแรงก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนเอาแต่ใจและเอ่ยขึ้นอย่างเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับความเอาแต่ใจของเขา

"ฉันพูดจริงนะ ฉันไม่ชอบให้ใครมามองผู้หญิงของฉัน" รันเวย์เอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉยอย่างไม่สนใจว่าอารมณ์ของคนตรงหน้าว่าเป็นเช่นไร

"เห้อ~ ขอถึงสิ้นเดือนได้ไหมฉันขอรับเงินเดือนนี้ก่อน" รินลดาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจกับท่าทางเอาแต่ใจของเขาก่อนจะเอ่ยขึ้นเพราะเธอไม่อยากให้ใครมามีปัญหาเพราะเธอ

"เดือนนี้เธอได้เท่าไหร่"

"ค่าแรง 400 เดือนนี้ต้องทำ 26 วันก็ 10,400 ค่าเปอร์เซ็นอีกประมาณ 15,000 ก็ 25,400 ถามทำไม"

"เลขบัญชีเธอมาฉันจะจ่ายให้สองเท่าเลยแต่ไม่ให้เธอไปแล้ว แล้ววันนี้ก็เก็บของไปอยู่กับฉันเลย"

"รันเวย์ นายช่วยมีเหตุผลหน่อยได้ไหม! "

"ไม่ เดียวฉันกลับห้องก่อนดึกๆ ฉันมารับเก็บของให้เรียบร้อย"

ฟอด~

ร่างสูงเอ่ยอย่างอารมณ์ดีที่ได้เอาชนะคนตัวเล็กได้ ก่อนจะโน้มหน้ามาหอมแก้มเธอและเดินออกจากห้องไป