ไม่เข็ด

- เช้าวันต่อมา -

"มึงใช่พี่รันเวย์ป่าววะ" น้ำหวานเอ่ยขึ้นเมื่อรถจอดสนิทและมองไปทางหน้าตึกคณะเห็นมีผู้หญิงเป็นกลุ่มยืนดี๊ด๊าอะไรกันอยู่พร้อมมองไปก็เห็นร่างสูงของรันเวย์ที่ยืนเหมือนรอใครอยู่หน้าตึกคณะของพวกเธอ

"เชี้ย! ยังมาอยู่หรอวะ" รินลดาเอ่ยขึ้นเมื่อมองตามน้ำหวานไปหน้าตึกคณะและเห็นร่างสูงของรันเวย์ยืนถือช่อดอกไม้อยู่ในมือ

"พี่เข้ากะเอามึงให้ได้เลยวะอีริน"

"สงสัยเมื่อวานจะยังไม่เข็ด"

"เมื่อวานมึงทำอะไรเขาวะ" น้ำหวานหันมาถามเพื่อนรักทันทีอย่างสงสัย

"ก็แค่สั่งกับแก้มทุกอย่างในเมนูให้อยากมาตอแยกูดีนัก" รินลดาเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้านพร้อมกับสะพายกระเป๋าผ้าเตรียมลงจากรถ

"สมแล้วที่เป็นเพื่อนรักกูแล้วจะเอาไงทีนี้" น้ำหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองไปที่รันเวย์ที่ดูแล้วคงจะไม่ยอมกลับง่ายๆ แน่

"ไม่เอาไง แกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วรีบๆ เดินเข้าตึกไปดีกว่า"

"เออเค พร้อมนะ" น้ำหวานเอ่ยพร้อมทั้งหยิบกระเป๋ามาสะพายเตรียมลงจากรถ

"พร้อม" รินลดาเอ่ยขึ้นพร้อมกับเปิดประตูรถเต่าสีชมพูหวานแหววที่ดูเด่นสะดุดตาออกไปและรีบเดินทำเป็นไม่เห็นรันเวย์ที่ยืนอยู่หน้าทางเข้าตึกฝั่งซ้ายและเดินเลี่ยงไปทางขวาทันที

ทันทีที่รันเวย์เห็นรินลดาเขาก็รีบเดินมาขวางทางเธอไว้พอดีพร้อมกับเอ่ยขึ้น

"เดียวก่อนสิครับ"

"อะไรของนายอีก" รินลดาเอ่ยอย่างหงุดหงิดที่เธอเดินหนีเขาไม่พ้นจนตอนนี้ถูกกลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งคณะไปแล้ว

"เมื่อวานทำไว้แสบมากเลยนะครับคนสวย" รันเวย์เอ่ย

"ยังไม่เข็ดอีกรึไงมายุ่งอยู่ได้" รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"บังเอิญว่าฉันชอบของที่ได้มายากๆ สะด้วย" คนตัวสูงเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจและมองมาที่ร่างบางที่อยู่ในชุดเสื้อนักศึกษาตัวเล็กและกระโปรงทรงเอสั้นก่อนจะกลื่นน้ำลายลงคอ

"แต่ฉันไม่ได้ชอบนายขอทางด้วยค่ะ! " รินลดาเอ่ยอย่างกระแทกเสียงเพราะว่าถ้ารันเวย์ไม่ถอยออกไปตอนนี้ทั้งเธอและน้ำหวานเองจะสายและโดนหักคะแนนได้

สำหรับเด็กทุนอย่างพวกเธอแล้วคะแนนถือเป็นสิ่งสำคัญมากที่สุด

"ใจร้ายจังเลยนะ ไปก็ได้แต่นี่ครับดอกไม้สำหรับคนสวย" รันเวย์เอ่ยพร้อมกับยื่นช่อดอกกุหลาบสีขาวสดให้กับเธอ

"ขอบคุณค่ะ! " รินลดาเอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปรับช่อดอกไม้ของรันเวย์และรีบเดินไปพร้อมกับทิ้งช่อดอกไม้ใส่ขยะที่อยู่ใกล้ๆ ทันที

"หึ แล้วสักวันเธอจะต้องซมซานมาหาฉันรินลดา" รันเวย์ที่มองดูการกระทำของร่างบางก็เค้นหัวเราะในลำคอก่อนจะเอ่ยขึ้นและเดินจากไป

หลังจากรันเวย์เดินไปเสียงเหล่าซุบซิบของเหล่าบรรดานักศึกษาหญิงก็ดังขึ้น

"มาหาอีรินหรอ"

"อีนี่อีกแล้วหรอ"

"ทำเป็นหยิ่ง"

"ไม่เห็นจะสวยจนก็จน"

หลังจากวันนั้นอาทิตย์นั้นทั้งอาทิตย์รันเวย์ก็มาดักให้ดอกไม้กับรินลดาตลอดทั้งอาทิตย์ถึงแม้ว่าจะโดนปฏิเสธซ้ำๆ ก็ตาม

"วันนี้ไม่เห็นพี่รันเวย์มาว่ะ" น้ำหวานเอ่ยขึ้นเมื่อขับรถมาจอดหน้าคณะและไม่เห็นรันเวย์เช่นทุกวัน

"ดีแล้ว สงสัยคงท้อแล้วมั้ง" รินลดาเอ่ย

"ลงไปกันเถอะ" น้ำหวานเอ่ยพร้อมกับสะพายกระเป๋าเเละเปิดประตูลงจากรถ

"อีรินอีน้ำหวานไฮ" ทันทีที่ลงจากรถได้ไม่นานเสียงของเปียก็ดังขึ้น

"อ้าว อีจีน่าอีเปียมาเช้าจังวันนี้" น้ำหวานเอ่ย

"ว่าจะมาขอลอกงานพวกมึงนะสิ ปะขึ้นตึกเถอะ" เปียเอ่ยพร้อมกับมาเดินควงแขนน้ำหวานทันที

"พวกมึงนี่นะ" รินลดาเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ ก่อนทั้ง 4 คนจะเดินเข้าตึกไป

ทันทีที่เดินถึงหน้าตึกเสียงซุปซิบของเหล่าบรรดาผู้หญิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"วันนี้พี่รันเวย์ไม่มาหน้าหงอยเลยว่ะ"

"สงสัยจะโดนพี่รันเวย์เบื่อแล้วแน่ๆ "

"สมน้ำหน้าอยากเล่นตัวมากดีนัก"

"เห้ออ~ " รินลดาถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อได้ยินเสียงผู้คนซุบซิบนินทาถึงเรื่องเธอ

"เดียวแม่จะตบปากให้เลยนิ" น้ำหวานเอ่ยขึ้นอย่างโกรธแทนเพื่อนรักของเธอ

"เอาเลยไหมกูช่วย" เปียเอ่ยเสริม

"เออเปิดเลยไหมหรือจะให้กูเปิดก่อนไม่ได้ตบใครมานานละวันนี้ขอสักหน่อยเถอะ" จีน่าเอ่ยขึ้นพร้อมทำท่าถลกแขนเสื้อขึ้น

"อย่าไปสนใจเลยไปเถอะ" รินลดาเอ่ยพร้อมกับทำเป็นไม่สนใจเเละรีบเดินเข้าดึกไป

กริ๊ง กริ๊ง~

หลังจากเสียออดหมดคาบดังขึ้นเหล่านักศึกษาก็พากันทยอยออกมาจากห้องเรียน

"คาบบ่ายว่างวันนี้ไปเดินห้างกันไหม" เสียงจีน่าเอ่ยถามเปีย น้ำหวานและรินลดาขึ้น

"เออดีกูอยากไปดูกระเป๋า" เปียเอ่ย

"กูไม่ไปนะ"

"ทำไมละอีริน งานมึงเข้า 6 โมง เย็นนิ" จีน่าเอ่ย

"กูต้องไปจำสคริปรุ่นรถ พรุ่งนี้กูต้องไปทำงานที่งานมอเตอร์โชว์"

"อ่อ ที่อิมแพคปะ" เปียเอ่ยเมื่อนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ที่อิมแพคมีการจัดงานมอเตอร์โชว์ขึ้นและส่วนมากงานนั้นก็จะเป็นของกลุ่มคนไฮโซและพริตตี้สวยๆ ตัวท๊อปไปทั้งนั้น

"งานใหญ่เลยอะดิเงินดีแน่" จีน่าเอ่ย

"มึงได้เป็นพริตตี้ของแบรนค์ไรวะ" เปียเอ่ยถามอีกครั้ง

"Porxxx"

"เชี้ย แบรนด์หรูเลยนะไมมึงไม่เลิกทำเชียร์เบียร์วะ" จีน่าเอ่ยถามอย่างสงสัย

"กูเคยบอกมันแล้วแต่เพื่อนมึงงกค่าา รับหมดไม่สนงานไหน" น้ำหวานเอ่ยขึ้น

"เออๆ งั้นก็แยกย้ายกันเลยแล้วกัน" เปียเอ่ยพร้อมกับโบกมือบ๊ายบายให้รินลดาและน้ำหวาน

ณ สถานบันเทิงแห่งหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัย

วันนี้ก็เป็นวันธรรมดาอีกเช่นเคยรินลดาก็มาทำงานตามปกติ เพียงแต่ว่าวันนี้รันเวย์ไม่มาตอแยหรือเรียกเธอไปรับออเดอร์อย่างเช่นทุกทีสร้างความแปลกใจให้ร่างบางอยู่เล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรและทำงานของเธอต่อ

"จะยอมแพ้ไหมไอเสือ ดูแล้วน้องเขาไม่สนใจมึงว่ะ" เสียงซีนอลเอ่ยพร้อมกับมองไปที่ร่างบางที่เดินผ่านโต๊ะเขาไปโดยที่ไม่ได้สนใจเลยสักนิด

"นี้ใคร รันเวย์นะครับเดียวมึงคอยดูละกัน" รันเวย์เอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มร้าย

"เออพวกกูจะคอยดู" เวกัสเอ่ยขึ้น

"จะเรียกน้องเขามาสั่งเบียร์อีกไหม" ซีนอลเอ่ยขึ้นพร้อมกับกำลังจะยกมือขึ้นเรียกรินลดาให้มารับออเดอร์โต๊ะเขา

"ไม่ต้อง" รันเวย์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบและมองดูร่างบางที่กำลังจะเสิร์ฟเครื่องดื่มให้โต๊ะอื่นอยู่

"นี้มึงมีแผนชั่วใช่ไหม? " คริสเอ่ยก็จะใช้หางตามองมาที่รันเวย์พร้อมกับจิบเครื่องดื่มในมือ

รันเวย์ไม่ได้เอ่ยตอบอะไรคริสได้แต่ยิ้มร้ายที่มุมปากพร้อมกับแววตาเจ้าเล่ห์

"วันนี้มาแปลกวะโต๊ะนั้นไม่เรียกริน" แมนเอ่ยขึ้นกับรินลดา

"ดีแล้ว" รินลดาเอ่ยอย่างไม่สนใจอะไรพร้อมกับทำงานของเธอต่อ

เวลา 00.00 น.

"กลับก่อนนะทุกคน" รินลดาเมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนตรงเธอก็รีบเอ่ยบอกทุกคนในร้านที่ตอนนี้เก็บร้านกำลังเตรียมตัวที่จะกลับแล้วเช่นกัน

หลังจากที่เธอเอ่ยเสร็จก็เดินออกมาทันทีเพื่อที่จะเดินกลับหอพักเพราะหอกับกับร้านที่เธอทำนั้นไม่ได้ไกลกันมากเธอเดินผ่านแค่ 2 ซอยก็ถึงซอยหอเธอแล้ว

"เอ๊ะ ทำไมวันนี้ไฟไม่ติดหละ" รินลดาเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย

เมื่อเธอเดินเข้ามาในซอยเพราะปกติเเล้วซอยเขาหอพักของเธอมักจะสว่างอยู่ตลอดเวลาแต่วันนี้ไฟกับมืดสนิทอย่าผิดสังเกตุเธอจึงรีบจ้ำเท้าให้ไวที่สุดอย่างมีความรู้สึกว่ามีคนเดินตามหลังเธอมา

"ไงจ๊ะสาวสวยพึ่งเลิกงานหรอจ๊ะ" ไม่นานนักเสียงของชายฉกรรจ์ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังเธอ

"...." รินลดาไม่ได้เอ่ยตอบอะไรและรีบเดินต่อไป

"หยิ่งไม่ตอบสะด้วย" เสียงชายฉกรรจ์คนเดิมดังขึ้นก่อนที่ชายฉกรรจ์ทั้ง 2 คนที่รูปร่างอ้วนคนผอมคนเดินไปดักข้างหน้าเธอ

"ไปต่อกับพวกพี่ไหมพวกพี่จะพาน้องไปสวรรค์เอง" ชายฉกรรจ์คนตัวอ้วนกว่าเอ่ยขึ้นพร้อมทำหน้าหื่นกามใส่ร่างบางก่อนจะเดินเข้าไปจับข้อมือของเธอ

"ปล่อยนะไอโรคจิต"รินลดาเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งพยายามสะบัดข้อมือออกแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเเรงของเธอไม่สามารถสู้แรงผู้ชายได้

"ปากดีสะด้วยแบบนี้พวกพี่ชอบ" ชายฉกรรจ์ที่จับเธออยู่เอ่ยขึ้นพร้อมกับเลียริมฝีปากตัวเองอย่างโรคจิต

"ไปตายสะ" รินลดาเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งพยายามสะบัดแขนให้ออกจากมือใหญ่นั้นด้วยความหวาดกลัว

"มามะสาวน้อย" ชายฉกรรจ์อีกคนเอ่ยขึ้นพร้อมเดินเข้ามาช่วยเพื่อนของตนจับร่างบางเอาไว้

"กรี๊ดปล่อยนะ ใครก็ได้ช่วยด้ว..อุ๊ป" รินลดากรี๊ดร้องขอความช่วยเหลือทันทีเมื่อถูกชายฉกรรจ์ทั้งสองคนเข้ามาประชิดตัว

"เลิกดิ้นแล้วไปสนุกกับพวกพี่ดีกว่าคนสวย" ชายฉกรรจ์คนที่ตัวอ้วนกว่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้มือหนาสากปิดปากของร่างบางที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือเอาไว้ทันที