ตอนที่8

ดอกแก้วมองอีกฝ่ายที่กำลังจ้องมองนางอย่างตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้จากบุรุษตรงหน้า สายตาพราวระยับที่จ้องมองมาทำให้นางต้องกลืนน้ำลายลงคอที่ตอนนี้มันแห้งผาก ก่อนจะเม้มปากแน่น พยายามสงบสติอารมณ์ไม่ให้ฟาดใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้า นางรู้ดีว่าการใช้กำลังไม่ใช่ทางออกที่ดีนักสำหรับนาง อีกฝ่ายเป็นบุรุษตัวสูงใหญ่ถึงเพียงนี้ นางคงมีแต่เสียเปรียบ ทั้งที่ความจริงอยากฟาดปากอีกฝ่ายให้เลือดกบ คิดได้เช่นนั้นใบหน้างามจึงหยัดยิ้มขึ้นเล็กน้อยซึ่งมันก็ฝืดเฝื่อนเต็มที บังคับเสียงของตนเองไม่ให้สั่นเมื่อเอ่ยกับอีกฝ่าย

"ข้าว่าคงมีการเข้าใจอะไรผิด แต่ก็ช่างเถอะเจ้าค่ะ เอาเป็นว่าข้าจะหาเงินส่วนที่เหลือมาใช้คืนท่านให้เร็วที่สุด ขอตัวเจ้าค่ะ"

กล่าวจบก็หยัดยืนขึ้นทันที แต่ไม่ทันที่นางจะได้หันหลังเดินออกไป แขนเรียวกลับถูกรั้งเอาไว้ด้วยมือใหญ่ พร้อมแรงดึงเพียงนิดร่างบางก็เซถลาเข้าไปปะทะอกแกร่ง ความร้อนจากแผงอกกว้างและกลิ่นอายของบุรุษเพศเข้มข้นที่กระจายออกมาจากกายหนาของอีกฝ่าย ทำให้ทั้งร่างสั่นสะท้าน หัวใจกระตุกร้อนวูบวาบตั้งแต่ปลายเท้าจรดปลายผม

"นี่ ท่านจะทำอะไร ปล่อยนะ"

ดอกแก้วที่เอ่ยขึ้นอย่างตกใจกับความรู้สึกประหลาด ดิ้นรนให้พ้นจากการกอดรัดของอีกฝ่าย ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นสร้างความหวาดหวั่นระคนหวาดกลัวให้แก่นาง ยิ่งลมหายใจผ่าวร้อนเจือกลิ่นสุราอ่อนๆ ที่เป่ารดยิ่งทำให้นางคล้ายดังถูกมอมเมา สองมือเล็กจึงยกขึ้นผลักดันไหล่กว้างเอาไว้ แต่มันกลับมิได้ช่วยอันใดเลย ความอวบอิ่มนุ่มหยุ่นของนางแนบชิดแผงอกที่แข็งด้วยมัดกล้ามจนไร้ซึ่งช่องว่าง นางสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่แทบจะเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันกับนางจนแทบจะแยกไม่ออก

ท่าทางไม่ยินยอมของสตรีในอ้อมแขนทำให้ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเรือนร่างกำยำหยัดยิ้มมุมปากเอ่ยกระซิบชิดใบหูเล็ก ฉวยโอกาสสูดดมความหอมรัญจวนของสาบสาวตรงซอกคอขาวนวลเนียน ฝ่ามือใหญ่เลื่อนลงมากระชับตรงเอวบางและโอบแผ่นหลังเล็กแน่นขึ้น ความนุ่มละมุนใต้ฝ่ามือให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเนินเนื้อขาวฟูที่เมื่อถูกโอบรัดก็ทะลักขึ้นมาเหนือผ้าแถบผืนงาม ยิ่งทำให้เลือดลมสูบฉีดจนเขาแทบคลั่ง ลำคอแห้งผากจนต้องลอบกลืนน้ำลาย เขาชักไม่อยากได้เพียงจูบแล้วสิ

"หึหึหึ คุณหนูดอกแก้ว เจ้าช่างแสดงได้สมจริงยิ่งนัก แต่ข้าก็รู้สึกดีจริงๆ นั่นแหละ" 

คำพูดของอีกฝ่ายทำให้คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น ไม่เข้าใจว่าชายผู้นี้ความถึงสิ่งใด

"พูดบ้าอันใดของท่านกัน ปล่อยข้าประเดี๋ยวนี้นะ"

แต่บุรุษผู้นี้หาได้ฟังคำของนาง ยังคงพูดในสิ่งที่ทำให้นางเลือดขึ้นหน้า

"ข้ารู้ ว่าตอนนี้เรือนของเจ้ากำลังลำบาก ข้าเพียงอยากจะช่วยเพียงเท่านั้น หากเจ้าทำให้ข้าพอใจอย่าว่าแต่เงินสองพันเลยเป็นหมื่นเป็นแสนข้าก็ให้เจ้าได้ เผลอๆ อาจจะมากกว่าที่ชายอื่นให้เจ้าเสียอีก ว่าอย่างไรเจ้าสนใจหรือไม่เล่า"

น้ำคำที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาทั้งสายตาที่ใช้มองสำรวจนาง และนางยังสัมผัสได้ถึงความร้อนของท้องนิ้วใหญ่ที่ตอนนี้มันกำลังเกลี่ยไล้เอวบางของนางแผ่วเบา ยิ่งทำให้โฉมสะคราญสั่นไปทั้งร่างเพราะความโกรธ ชายชั่วผู้นี้คิดว่านางขายตัวเช่นนั้นหรือ จิตใจโสมมไม่เหมือนหน้าตาและยศตำแหน่งเลยสักนิด

"สารเลว เป็นถึงเจ้าขุนมูลนาย ไม่นึกว่าจะต่ำทรามถึงเพียงนี้"

คำผรุสวาทที่ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของสตรีที่ตลอดทั้งร่างนั้นกำลังสั่นเทาอย่างโกรธจัด แต่หาได้สร้างความเดือดเนื้อร้อนใจให้บุรุษตรงหน้าไม่ แต่เขากลับดูถูกอกถูกใจกับอารมณ์โกรธของร่างอวบอิ่มนี้เสียมากกว่า เพราะเมื่อนางโกรธลมหายใจที่ถูกระบายออกมาอย่างแรงทำให้บางส่วนบนร่างกายนางน่าดูชมยิ่งนัก

ขุนไกรที่จ้องมองเรียวปากอวบอิ่มที่กำลังด่าทอเขาราวกับต้องมนต์ นี่นางกำลังบริภาษเขาหรือร่ายมนตร์ใส่กันแน่ รู้ตัวอีกทีมือหนาของตนก็เลื่อนมาตรึงตรงท้ายทอยเล็กเสียแล้ว ก่อนริมฝีปากหนาจะตามลงไปปิดปากเล็กจนเสียงหวานๆ ที่เขาเองก็หาได้ฟังไม่ว่านางด่าเขาว่าอย่างไรบ้าง ทำเพียงละเลียดชิมความหวานอย่างตะกละตะกลาม แม้นางจะจิกเล็บลงบนลำคอแกร่งจนเจ็บแปลบเขาก็หาอาทร ยังคงดูดดึงเรียวปากอวบอิ่มนุ่มนิ่มนั้นจนมันบวมเจ่อ สอดปลายลิ้นเข้าไปฉกชิมความหอมหวานภายในอุ้งปากอุ่นอย่างบ้าคลั่ง เกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นเล็กที่ฉ่ำหวานอย่างเอาแต่ใจ แม้เจ้าของมันจะไม่ให้ความร่วมมือก็ตาม มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่รับรู้ถึงรสเค็มของน้ำตาที่ไหลเข้าปาก จึงได้หยุดการกระทำทั้งหมดลง ถอนริมฝีปากหนาที่ฉ่ำวาวจากริมฝีปากแดงช้ำอย่างแสนเสียดาย และโดยไม่คาดคิดฝ่ามือเล็กก็กระทบกับข้างแก้มอย่างแรงจนชาวาบไปทั้งซีกหน้า เขาที่ตกตะลึงหูอื้อ มองร่างบางที่พรวดพราดออกจากห้องไปโดยที่รั้งเอาไว้ไม่ทัน

สายตาคมกล้ามองตามทิศทางที่แผ่นหลังบางลับหายไป มือหนายกขึ้นลูบข้างแก้มที่ตอนนี้แสบไปทั้งซีกหน้า ใช้ลิ้นหนาดุนกระพุ้งแก้มจนสัมผัสรสฝาดของเลือด แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับยกยิ้มกว้าง

"หวานฉิบหาย"