อย่าลืม...

"แผลเล็กติ๊ดเดียวเดี๋ยวพี่สาวจะทำแผลให้นะคะ"

เสียงหวานเอ่ยกับเด็กชายตัวน้อยที่กำลังนั่งร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยความอ่อนโยน ลูบสัมผัสศีรษะทุยเล็กเบาๆ พลางยิ้มอ่อนหวานใจดีช่วยคลายความกลัวของเด็กน้อยให้

"ฮึก.. ฮือ..."

"ไม่ร้องนะคะคนเก่งเดี๋ยวก็หายแล้วค่ะ"

อุบัติเหตุเป็นเรื่องที่ไม่อยากพบพานเลยจริงๆ เพราะไม่เพียงแค่สรีเพศอ่อนแอ คนชราแต่ยังรวมไปถึงเด็กเล็กเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องราวที่ต้องรับกับผลร้ายแรงของมันไปด้วย

นานาวจดจ้องยังแผลสดเลือดไหลซึมของเด็กน้อยที่ยังสะอึกสะอื้นร้องไห้ไม่หยุดโดยมีแม่นั่งกอดปลอบอยู่ข้างๆ

เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ของผู้คนภายในห้องฉุกเฉินดังขึ้นเป็นระลอกราวกับเกลียวคลื่นทะเลที่ถูกลมทะเทพัดเข้าฝั่ง แต่ตอนนี้เห็นจะเป็นเสียงของเหล่าพยาบาลผู้ช่วยและหมออาชีพด้วยกันที่กระซิบต่อกันดังขึ้นดึงความสนใจของหญิงสาวร่างบอบบาง

เสียงฝีเท้าหนักที่ก้าวเข้ามาใกล้ทำให้นานาวที่กำลังล้างแผลให้กับคนไข้ตัวเล็กในความดูแลของตัวเองต้องละสายตาออกจาก เพราะปลายเท้าใหญ่คู่นั้นเดินมาหยุดไม่ไกลจากที่เธอยืนก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงนี้มากนัก

ดวงตากลมโตเหลือบมองมายังเจ้าของเท้าใหญ่ เงยหน้าขึ้นจ้องใบหน้าเจ้าของแล้วก็ต้องแปลกใจเพราะจำได้ว่าเขาเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่เธอเพิ่งเดินผ่านมาก่อนหน้านี้

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" เหลือบมองรอบบริเวณสายตาของเพื่อนพยาบาลและรุ่นพี่รวมไปถึงหมอและผู้ช่วยพยาบาลที่กำลังจ้องมาทางเธอเป็นตาเดียวกันด้วยความสงสัยงุนงง เอ่ยถามเสียงหวานพลางละมืออกจากคนไข้ตัวเล็ก

"เชิญทางนี้หน่อยครับ"

"คะ? เออ... คือ..."

"เชิญครับ"

"..."

สายตากดดันทำคนฟังรู้สึกหวาดหวั่นได้อย่างน่าประหลาด เหลือบมองหารุ่นพี่พยาบาลที่ดูแลพอเห็นการพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ทำตามจึงได้ละมือจากอุปกรณ์ล้างแผลอย่างเลี่ยงไม่ได้

ไม่รู้ว่าคนที่เดินเข้ามาหาตัวเองนั้นมีอำนาจมากแค่ไหน แต่หากดูจากสายตาของรุ่นพี่พยาบาลและผู้ช่วยที่ดูเหมือนจะมีความหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อยทำให้เธอจำยอมต้องทำตามอีกฝ่าย

"หยิบอุปกรณ์ล้างแผลด้วยก็ดีครับ"

"...ค่ะ"

เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาเป็นภาษาไทยอย่างชัดถ้อยชัดคำยังคงเป็นความสงสัยในใจ นานาวคาดเดาว่าคนในกลุ่มของพวกเขาที่เธอเพิ่งเดินผ่านมาอาจจะมีใครสักคนที่ได้รับบาดเจ็บเขาจึงต้องเดินมาหาคนที่ช่วยเหลือได้เท่านั้น

มือเรียวคว้าหยิบชุดอุปกรณ์ล้างแผลวางไว้ในถาดก้าวเท้ายาวๆ เดินตามคนตัวใหญ่ที่เดินเพียงก้าวเดียวก็เท่ากับสองก้าวของเธอแล้ว ด้วยช่วงขนาดเรียวขาที่สั้นกว่าทำให้เหมือนตอนนี้ตัวเองกำลังวิ่งตามหลังเขาไปเสียมากกว่า

คาลอสทอดสายตาคมนิ่งมองทิวทัศน์ตึกสูงด้านนอกกระจกใสบานใหญ่โดยมีเจ้าของโรงพยาบาลพ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทที่นั่งจ้องซีกหน้าคมเข้มของเพื่อนอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้วยความสงสัยเล็กน้อย

นิ้วแกร่งเคาะโต๊ะทำงานเบาๆ อย่างใช้ความคิด น้อยครั้งที่เพื่อนเขาจะเดินทางมาหาถึงที่แบบนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นนัดกันตามคาสิโนหรือไม่ก็แหล่งธุรกิจสีเทาเหลือบไปทางดำของพวกเขามากกว่า แต่วันนี้...

ก๊อก~ ก๊อก~

เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานดึงความสนใจของคุณหมอหนุ่มให้ละสายตามอง บานประตูใหญ่สีน้ำตาลเข้มถูกเปิดเข้ามาก่อนร่างสูงใหญ่ของมือขวาคนสนิทของเพื่อนจะเดินตามเข้ามาและตามด้วยร่างเล็กของหญิงสาวนางหนึ่งในชุดยูนิฟอร์มนักศึกษาพยาบาลของตัวเอง

บดินทร์ดันลิ้นดุนมุมปากอย่างเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างเล็กน้อยแต่ก็ยังสงสัยเพื่อนตัวเองอยู่มาก ปกติมันไม่เคยมาหาผู้หญิงถึงที่แบบนี้ ดูจากสีหน้าของผู้หญิงตัวเล็กที่ดูใสซื่อเหมือนแทบจะไม่รู้จักเพื่อนเขาแล้วด้วยนั้น... เดาว่าเจ้าหล่อนคงจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในความสนใจของมาเฟียตุรกีหนุ่มเจ้าของใบหน้าเย็นชานั้น

"กูจะใช้ห้องส่วนตัว" มันไม่ใช่คำขออนุญาตแต่เป็นคำบอกกล่าวต่างหาก

นานาวดึงสายตามองยังเจ้าของโรงพยาบาลที่เคยเห็นผ่านตาผ่านสื่อโซเชียลมาบ้าง โค้งตัวลงเล็กน้อยเป็นการทักทายเพราะมือยังไม่ว่างเว้นจากถาดอุปกรณ์ล้างแผลที่ถืออยู่

เดาในใจว่าคนที่จะต้องมาล้างแผล ทำแผลให้ต้องเป็นผู้ชายอีกคนที่เพิ่งเปล่งวาจาราบเรียบแต่กลับเย็นชานั้นเป็นแน่ 

"อือ"

มีเพียงเสียงครางรับเบาๆ ในลำคอของบดินทร์ที่ตอบกลับเพื่อนรัก แต่กับหญิงสาวเขาทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อยส่งให้เท่านั้น 

คาลอสไม่รอให้เพื่อนได้เอ่ยอะไรออกมาอีกก็ก้าวเท้ายาวเดินตรงมายังหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังยืนก้มหน้าลง เดินผ่านร่างเล็กไปยังบานประตูที่ถูกเปิดด้วยมือของลูกน้องคนสนิท

"เชิญครับ" 

นานาวสะดุ้งน้อยๆ หลังเสียงทุ้มของชายต่างชาติร่างสูงใหญ่ที่ไปตามเธอขึ้นมาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอเหม่อเพราะมัวแต่คิดว่าคุ้นหน้าคุ้นชายหนุ่มอีกคนมากเหมือนเคยเห็นที่ไหน พอรู้ตัวอีกทีเขาก็ไม่อยู่ในห้องนี้แล้ว

ร่างเล็กหมุนตัวเดินตามออกไปแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่เธอต้องมาทำแผลให้ เอียงคอเล็กน้อยกำลังจะหันกลับมาถามลูกน้องของเขาเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ร่างใหญ่ของเครย์ตันเดินผ่านไปพอดีทำให้เท้าเล็กจำต้องก้าวเดินตามไปยังอีกห้องซึ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งกับห้องทำงานของเจ้าของโรงพยาบาล

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน นานาวกวาดสายตามองรอบห้องซึ่งมีเพียงโซฟาตัวใหญ่สีดำด้านและเตียงนอนขนาดหกฟุตรวมถึงห้องน้ำในตัวเท่านั้น ไม่มีเครื่องมือแพทย์หรืออุปกรณ์อื่นที่บ่งบอกว่านี่คือห้องพักพิเศษสำหรับคนไข้เลยสักนิด

"เดินเข้ามา"

"อ๊ะ!" เพราะมัวแต่ลอบมองห้องจึงเผลอลืมไปว่าตัวเองขึ้นมาที่ตึกนี้เพราะมีหน้าที่อะไร

นานาวคลี่ยิ้มบางเดินเข้ามาวางอุปกรณ์ในมือลงบนโต๊ะกระจกสีทึบด้านหน้าคนตัวใหญ่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา จัดการเปิดอุปกร์อย่างชำนาญในขณะที่คาลอสทำเพียงเหลือบหางตามองการกระทำของสาวเจ้านิ่งๆ

กลิ่นกายหอมเฉพาะตัวของเจ้าหล่อนบวกกับกลิ่นหอมสะอาดของโรงพยาบาลและกลิ่นยาบนตัวทำให้เขาเผลอกลิ่นน้ำลายลงคอ ยิ่งช่วงจังหวะที่สาวเจ้าขยับกลิ่นหอมกรุ่นก็ยิ่งแผ่กำจายออกมาทำรู้สึกปวดหนึบกลางกายหนุ่มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"เออ... คุณมีแผลตรงไหนคะ ดิฉันต้องขอดูแผลก่อนถึงจะสามารถทำแผลได้" ทำไมพอถูกดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาแล้วถึงได้รู้สึกประหม่าแบบนี้นะ ทั้งที่เธอจะแทนตัวเองว่าพยาบาลหรือแทนด้วยชื่อเล่นแบบที่ทำเหมือนคนอื่นก็ได้แต่กับผู้ชายคนนี้แล้ว... อดจะเกร็งเรียกแทนตัวเองไม่ถูกเลย

"แทนตัวเองด้วยชื่อ"

"คะ?" หมายความว่าไง

คำเรียกแทนของเจ้าหล่อนทำให้คาลอสเกิดความรู้สึกขัดใจ ฟังดูห่างเหินและน่าหงุดหงิดไปในเวลาเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรมากยังคงปั้นหน้านิ่งเช่นเดิม

"แผลอยู่ตรงไหล่ด้านซ้าย"

"..."

ประโยคบอกกล่าวสั้นๆ ของมาเฟียหนุ่มดึงนานาวให้กลับออกมาจากความมึนงงอีกครั้ง มือเรียวรับหน้าที่เปิดเสื้อสูทตัวหนาของเขาเพราะดูจากท่าทางแล้วหากรอเขาทำเองวันนี้คงไม่ได้ทำอะไรแน่

ริมฝีปากอวบอิ่มเอ่ยขออนุญาตปลดเสื้อตัวหนาออกวางพาดบนพนักพิงหลังโดยที่มีสายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองการกระทำเธอตลอดเวลา แต่หากจะบอกว่าจ้องมองการกระทำก็คงไม่ถูกเสียทีเดียวเพราะเขาเอาแต่จ้องหน้าเธอลูกเดียวเลยต่างหาก

ความชุ่มและหยาดน้ำเหนียวหนืดบริเวณหัวไล่บอกให้รู้ว่าสิ่งที่ตาเห็นผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตสีดำนั้นมันไม่ใช่เหงื่อ และยิ่งไม่ใช่น้ำแน่แต่มันคือเลือด ซึ่งเยอะมากมากจนยังอดจะคิดไม่ได้ว่าเจ้าของมันไม่รู้สึกเจ็บบ้างเลยหรือไงกันยังปั้นหน้านิ่งแบบนี้ได้อยู่อีก

"เจ็บนิดนึงนะคะ"

"..."

เหมือนคุยอยู่กับตัวเอง ความเงียบของมาเฟียหนุ่มส่งผลให้คนตัวเล็กเกิดความประหม่า ลมหายใจร้อนกรุ่นที่พ่นเหนือริมฝีปากลงมากระทบซีกแก้มนวลแผ่วเบาทำหัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างไม่สามารถหักห้ามได้

นานาวถอดเสื้อเชิ้ตสีดำบนกายแกร่งออกเพราะเจ้าตัวไม่ยอมขยับดิ้นเลยสักนิด เอาแต่จ้องหน้าเธอจนตอนนี้สองแก้มเห่อร้อนแดงก่ำลามไปถึงใบหูและลำคอแล้ว 

พอเปิดเสื้อออกก็ต้องกลั้นหายใจกลืนน้ำลายอีกครั้งเพราะกล้ามเนื้อเป็นลอนสวยแข็งแกร่งของมาเฟียหนุ่ม เคยทำแผลให้ผู้ชายมาก็เยอะเขาไม่ใช่คนแรกแต่กลับมารู้สึกประหม่าใจเต้นแรงเพราะเขาคนเดียว เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมานะนานาว!

แผลที่เห็นบนหัวไหล่แกร่งคาดว่าน่าจะมาจากของมีคมแต่เหมือนไม่ใช่มีดเพราะลักษณะใหญ่กว่านั้นแต่จะให้ถามเจ้าตัวคนเจ็บเองใจก็ไม่กล้าพอเหมือนกัน แค่นี้ก็รู้สึกหายใจแทบไม่ออกแล้ว

"ส.. แสบหน่อยนะคะ"

อยู่ๆ ก็หาเสียงตัวเองไม่เจอ รู้สึกได้ว่าหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาดื้อๆ มือเล็กสั่นเทาจนก้านสำลีชุบแอกอฮอล์ที่เพิ่งยกขึ้นมาสั่นดิ๊กๆ นานาวพยายามดึงสติสนใจแต่บาดแผลของชายหนุ่มแม้จะมีกลิ่นเหงื่อผสานกลิ่นกายหนุ่มอ่อนๆ โชยมาให้ได้สัมผัสทำใจเต้นแรงอยู่ตลอดเวลาก็ตาม 

"ซี๊ด~"

"แสบเหรอคะ ขอโทษค่ะ"

"..."

คาลอสจ้องดวงหน้าหวานจิ้มลิ้มที่รีบเงยกลับขึ้นมาเอ่ยขอโทษขอโพยเพียงได้ยินเสียงเขาซู๊ดปากเบาๆ เพราะแรงกดทับลงมาบนแผลอย่างจัง ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อน่าจูบขบเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงนัยน์ตาดำขลับใสซื่อทำให้คนที่พยายามอดกลั้นนั่งนิ่งทนต่อความปวดหนึบกลางกายไม่ไหวอีกต่อไป

มือหนาตวัดรวบเอวคอดของพยาบาลตัวน้อยลงมาบนตักแกร่งท่ามกลางความตกอกตกใจของเจ้าหล่อนที่รีบไขว่คว้าอากาศเพื่อยึดเหนี่ยวตัวเองเอาไว้ สะโพกกลมมนสัมผัสกับความแข็งขึงใต้ร่างได้ยินเสียงครางกระหึ่มในลำคอของเจ้าของตักก็ยิ่งตกใจรีบดีดดิ้นถอยหนี

"นั่งนิ่งๆ"

"ค.. คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะปล่อย"

"จำไม่ได้?"

อะไร? จำอะไรไม่ได้กัน นี่เขาทำแบบนี้คือกำลังพยายามลวมลามเธออยู่ใช่ไหม นานาวพยายามยันมือเล็กที่ว่างเว้นจากการจับก้านสำลีดันอกกว้างแข็งแรงของคนตัวใหญ่ออก ใบหน้าหวานแดงก่ำลมหายเริ่มร้อนรนเพราะความตกใจ

"...ข.. ขอโทษค่ะ แต่เราเคยเจอกันเหรอคะ"

"..."

ดวงตากลมโตแหงนขึ้นมองเข้าไปในดวงตาคมกริบมืดมนคู่นั้น หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัวจนแทบกระดอนออกมานอกอกอีกนิดเดียวใบหน้าของเขาจะแตะกับหน้าเธอแล้วโดยเฉพาะจมูกโด่งคมสันที่เฉียดปลายจมูกเธออยู่ตรงหน้า

"เดี๋ยวฉันทายาอ๊ะ! อื้อ!" นานาวพยายามพูดดึงความสนใจของคาลอสให้กลับมายังแผลบนไหล่มากกว่าแต่นั่นกลับทำให้ความอดของมาเฟียหนุ่มขาดผึ่งกดริมฝีปากลงมาบนกลีบปากนุ่มนิ่มของเธอบดเคล้าเคลึงอย่างรุนแรงราวกับกำลังโกรธอยู่ก็ไม่ปาน

การกระทำอุกอาจทำให้ดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตกใจ สัมผัสที่ไม่เคยรับสัมผัสมาก่อนทำลมหายใจหายขาดห้วงไปช่วงขณะหนึ่ง เสียงดูดดึงกลีบปากนุ่มเสียงดังจ๊วบจ๊าบสลับขบเม้มจนบวมเจ่อไม่ได้อยู่ในโสตประสาทรับรู้ของหญิงสาวเลยสักนิด

ความรู้สึกแปลกใหม่เจ็บแปลบดึงสติกลับมาอีกครั้ง แต่นั่นก็นานพอจะปล่อยให้ลิ้นสากร้อนเข้ามาสัมผัสควานหาความหอมหวานในโพรงปากเล็กไปแล้ว

"อื้อ!~" 

ตุบ ตุบ ตุบ!

นานาวยกมือทุบอกกว้างแข็งแกร่งแรงๆ ให้ปล่อยเธอออกเพราะลมหายใจที่ถูกช่วงชิงไปบวกกับการกลั้นหายใจไปเมื่อครู่ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายให้ได้ 

เปลือกตาบางปิดแน่นรับรู้ได้ถึงแรงดูดดึงริมฝีปากล่างที่แรงมากๆ เหมือนเขาจงใจทำ หอบหายใจสูดเอาลมเข้าทั้งทางปากและจมูกอย่างรุนแรงจนอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหลังได้รับอิสระ มือไม้อ่อนระทวยใบหน้าแดงก่ำเห่อร้อนวูบวาบไปทั่วตัว 

ร่างเล็กยังคงถูกกอดรัดจากอ้อมแขนแกร่งบนตักหนา ดวงตาคมจับจ้องดวงหน้าหวานจิ้มลิ้มที่กำลังสูดเอาอากาศเข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตายโดยไม่พูดอะไรจนกระทั่งเจ้าหล่อนเงยหน้าขึ้นมองมาตาขวางเขาจึงประกบปากลงไปดูดดึงกลีบปากอวบอิ่มล่างที่แสนจะนุ่มหอมหวานแรงๆ อีกหนึ่งทีพร้อมกับประโยคคำพูดที่ทำเอาร่างเล็กชะงักกึกความทรงจำน้ำเสียงของเพื่อนหลั่งไหลกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

"ฉันชื่อคาลอส บาลาสเซีย อย่าลืมอีก..."

คาลอส บาลาสเซีย... คงไม่ใช่...