เวลาไม่พอ

อึก!

นานาวกลืนน้ำลายลงคอจ้องใบหน้าคมเข้มเรียบนิ่งเย็นชาของคนที่เอ่ยแนะนำตัวเองว่าชื่อ คาลอส บาลาสเซีย ด้วยใบหน้าถอดสี

ผ่านมาสามอาทิตย์เธอคิดว่าเขาคงจะไม่สนใจอะไรกับผู้หญิงธรรมดาตัวเล็กๆ แบบเธอแล้วเสียอีก แต่นี้เขากลับมาหาเธอถึงที่แบบนี้... คงไม่คิดจะฆ่าเธอเพราะเผลอไปสัมผัสส่วนหวงห้ามตอนเมาหรอกนะ

มือไม้เย็นเฉียบอ่อนโรยแรงจนก้านสำลีในมือหล่นหายไปตอนไหนไม่รู้ได้ ยังจ้องใบหน้าคมเข้มของมาเฟียหนุ่มอยู่อย่างนั้นราวกับวิญญาณถูกดึงหลุดไปอีกโลกหนึ่ง จนกระทั่ง...

"อื้อ! ข... ขอโทษค่ะ คืนนั้นฉันเมาฉันไม่ได้ตั้งใจคุณอย่าใส่ใจเลยนะคะ อย่าฆ่าฉันเลยนะคะ" จมูกโด่งคมสันที่โน้มลงมาหาอีกครั้งนานาวจึงจำต้องรีบหันหลบหันรีหันขวางเอ่ยเสียงตื่นพร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองหนึ่งข้าง ส่วนอีกข้างยกปิดปากชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เอาไว้

คาลอสหลุบมองมือเล็กที่ยกปิดปากตัวเอง กดจูบฝ่ามือนุ่มหอมกรุ่นเฉพาะตัวของเจ้าหล่อนทำให้เจ้าของรีบลนลานดึงมือกลับแทบทันที

"ก็จำได้นี่"

"จ... จำไม่ได้ค่ะ"

"จำไม่ได้? ต้องให้ทวนความจำอีกรอบ" เอียงคอถามยียวน ยิ่งเห็นท่าทางลุกลี้ลุลนของสาวเจ้าก็ยิ่งนึกสนุก เหยียดยิ้มมุมปากโน้มลงมาใกล้ใบหูเล็กหอมกรุ่น

"อื้อ..." ส่ายหน้าพัลวันบอกว่าไม่จำเป็นทั้งที่มือยังคงปิดปากตัวเองแน่น

พวงแก้มนวลแดงเรื่อผิวนุ่มยุบไปตามน้ำหนักการกดของมือเล็กดวงตากลมโตดูตื่นกลัวเป็นอย่างมาก

คาลอสส่งเสียงขำดังหึในลำคอยกมือขึ้นเคาะนิ้วลงบนสันจมูกโด่งเชิดรั้นเบาๆ เป็นจังหวะเวลาเดียวกับที่ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาจากฝีมือคนด้านนอก

นานาวหันมองตามเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินเข้ามา พอเห็นว่าเป็นผู้ชายร่างใหญ่ที่ไปตามเธอขึ้นมาก็พยายามดีดดิ้นอีกครั้งเพื่อลงจากตักแกร่ง รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาอีกครั้งเพียงแค่มีบุคคลที่สามอยู่ในห้องด้วย

"นั่งนิ่งๆ หรืออยากให้ฉันทวนเรื่องคืนนั้น" เอ่ยเสียงเย็นชิดแก้มนุ่มหอมกรุ่นโดยไม่คิดสนใจลูกน้องคนสนิทที่เดินมาหยุดไม่ไกลเลยสักนิด

คนบนตักได้แต่ดีดดิ้นแต่พอไม่สามารถทำอะไรได้ก็จำยอมต้องหยุดนิ่ง คำขู่เสียงเย็นแม้ไม่รู้ชะตากรรมว่าจะถูกลงโทษด้วยวิธีการใดแต่ก็ยังสามารถทำให้สมองน้อยๆ ของเธอคิดไปไกลถึงวิธีการลงโทษป่าเถื่อนโหดร้ายต่างๆ นานาที่เคยเห็นในหนัง

"ว่ามา"

"..."

เครย์ตันเหลือบมองหญิงสาวร่างเล็กบนตักของเจ้านายหนุ่มอย่างไม่ไว้ใจ แต่พอได้ยินเสียงเย็นของผู้เป็นนายเอ่ยมาจึงจำต้องรายงานเรื่องสำคัญก่อน 

"สินค้าที่ส่งข้ามไปฮ่องกงมีปัญหาครับ ตอนนี้คุณบดินทร์และคนอื่นๆ กำลังรอนายอยู่ที่ห้องประชุมครับ" แต่ก็เลือกที่จะไม่เอ่ยชื่อบุคคลที่สามออกมานอกเสียจากชื่อของเจ้าของโรงพยาบาลที่หญิงสาวรู้จักอยู่แล้วเท่านั้น เพื่อกันความปลอดภัยไว้ก่อน

"สินค้าข้ามไปฮ่องกง... คนของไอ้ศรัณย์ดูแล?"

"ครับ"

"...อือ ออกไปก่อน"

ลิ้นสากดุนกระพุ้งแก้มระบายความหงุดหงิด ใบหน้าคมเข้มยังคงเรียบนิ่งแม้ในใจจะรู้สึกหงุดหงิดมากแค่ไหนก็ตาม

"ทำแผลต่อ"

"อ๊ะ!" 

ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ หลังสัมผัสเย็นจากฝ่ามือหนาแตะลงมากลางหลัง เมื่อครู่เพื่อความปลอดภัยของตัวเองนานาวจึงปิดผนึกสัมผัสทั้งหกของตัวเองไว้ ทำเป็นคนหูหนวกตาบอดกายเป็นอากาศธาตุไปชั่วครู่เพราะไม่อยากเพิ่มโทษให้ตัวเองมากกว่าที่มีอยู่

หลับตาแน่นท่องสูตรคูณในใจอย่างเอาเป็นเอาตายจนเครย์ตันเดินจากออกไปก็ยังไม่รู้สึก จนกระทั่งฝ่ามือเย็นทาบลงมากลางหลังถึงได้ดึงสติกลับมา

"ฉันไม่ได้ยินอะไรสักอย่างเลยนะคะ" นานาวพยักหน้าหงึกหงักเอ่ยแก้ตัวให้ตัวเองโดยที่ยังไม่มีคำคาดค้านแต่อย่างใดออกมาจากริมฝีปากหนา ได้ยินมาว่างานของพวกมาเฟียแต่ละอย่างมีแต่ผิดกฎหมายทั้งนั้นเพราะฉะนั้นทำทีเป็นคนหัวหนวกตาบอดน่ะดีสำหรับตัวเองที่สุดแล้ว

"..."

"คุณปล่อยฉันลงก่อนดีไหมคะนั่งแบบนี้แล้วมันไม่ถนัด..."

"อยากนอน?"

"..."

เขากำลังกวนตีนอยู่ใช่ไหม คำถามนี้ได้แต่คิดในใจแต่ไม่กล้าพูดออกไปหรอก 

นานาวเอี้ยวตัวหยิบก้านสำลีล้างแผลก้านใหม่ชุบแอลกอฮอล์ยกขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดแผลบนหัวไหล่ให้เจ้าของตักที่กำลังนั่งทับอีกครั้ง ริมฝีปากอวบอิ่มรูปกระจับเผลอยื่นออกอย่างขัดใจ ทำปากขมุบขมิบงึมงำหายใจฟึดฟัดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาให้ตัวเองลำบากไปกว่านี้

พยายามปกปิดสงวนท่าทีให้ได้มากที่สุดแต่ก็ยังไม่สามารถปกปิดคนที่ช่างสังเกตอย่างคาลอสได้อยู่ดี

ดวงตาคมยังคงจับจ้องยังดวงหน้าหวานจิ้มลิ้มบึ้งตึง รู้สึกอารมณ์ดีอย่างประหลาดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อาจเป็นเพราะแก้มป่องๆ แดงเรื่อของสาวเจ้าที่กำลังทำ และลมหายใจฟึดฟัดขัดใจนั่นมันน่าแกล้งมากในความรู้สึกส่วนตัว

เธอไม่เหมือนใคร ความรู้สึกส่วนลึกบอกกับเขาแบบนั้น

คาลอสนั่งให้พยาบาลตัวน้อยได้ทำแผลบนหัวไหล่ให้เสร็จสรรพโดยไม่ได้พูดหรือทำอะไรมากกว่านั่งจ้องดวงหน้าหวานนิ่งๆ เพราะเขายังมีงานที่ยังต้องรีบไปจัดการอยู่ 

เผลอกลืนน้ำลายก็หลายครั้งเพราะความอึดอัดอยากปลดปล่อยเพียงได้กลิ่นหอมๆ และแรงขยับบดเบียดสะโพกมนบนหน้าตักแต่ก็ต้องข่มเอาไว้ก่อนเพราะหากให้เขาต้องลงมือทำอะไรตอนนี้ เพียงช่วงเวลาสั้นๆ คงไม่พอแน่

"ฟูว์~"

หลังทำแผลให้กับมาเฟียหนุ่มเสร็จเขาก็เดินออกไปเลย คราแรกนานาวยังหวั่นใจคิดว่าจะโดนคาดโทษหรือทำโทษเสียอีก แต่พอเขาเดินออกไปโดยไม่ได้หันกลับมาพูดอะไรนั่นจึงทำให้เธอโล่งอกมาก

มือเรียวจัดการเก็บอุปกรณ์ผ้าชุ่มเลือดกลับลงในถาดเหมือนเดิม ยกถาดใบเล็กเดินออกจากห้องมาตรงไปยังลิฟต์เพื่อพาตัวเองลงกลับไปยังที่ที่ของตัวเองโดยไม่สนใจหันเหลียวมองด้านหลังอีก

"ได้ข่าวว่ามึงถ่อมาทำแผลถึงนี่... จริงเหรอวะ" คำถามเชิงกวนตีนที่เอ่ยออกมามีศรัณย์เป็นเจ้าของ รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มเอเชียทำให้คนที่เพิ่งเดินเข้ามาชักสีหน้าใส่เล็กน้อย

"จัดการคนของมึงให้ได้ก่อนค่อยมาเสือกเรื่องกู"

"หึ" ศรัณย์ยกแก้วเหล้าสีอำพันในมือขึ้นกระดกลงคอไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับคำพูดเชิงกระแนะกระแหนของเพื่อน

ก่อนภายในห้องจะกลับเข้าสู่โหมดจริงจังทำบรรยากาศรอบข้างดูเยือกเย็นตาม ใบหน้าจริงจังของแต่ละคนไม่นับรวมคนที่ทำตัวสบายๆ อย่างศรัณย์แม้ครั้งนี้จะเป็นความประมาทของตัวเองก็ตามแต่เขาก็ย่อมมีวิธีจัดการกับคนของตัวเองในแบบของตัวเอง

ภายในกลุ่มเพื่อนสนิทที่ร่ำเรียนด้วยกันมาตั้งแต่อายุเข้าสู่เลขสองหลักต้นๆ มีกันทั้งหมดสี่คน ซึ่งโปรไฟล์แต่ละคนนั้นไม่ได้ธรรมดาเลยสักนิด

คาลอสเป็นทายาทมาเฟียรุ่นที่สิบสามที่สืบต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่นนับจากรุ่นบรรพบุรุษครอบครองทั่วทั้งตุรกีโดยจะมีแขนงแยกเป็นสาขาให้เหล่าหัวหน้าแต่ละสาขาดูแลทั่วทั้งประเทศ 

ธุรกิจที่รับช่วงต่อกันมาจะเป็นการค้าอาวุธสงครามเถื่อนและครอบครองท่าเรือรวมไปถึงธุรกิจเกี่ยวกับการขนส่งทั้งหมดในประเทศ

บดินทร์นายแพทย์หนุ่มเจ้าของโรงพยาบาลนานาชาติชื่อดังทายาทเพียงคนเดียวที่ต้องสืบต่อธุรกิจโรงพยาบาลของครอบครัวแต่เบื้องลึกเบื้องหลังนั้นเขาก็ยังคงมีธุรกิจมืดที่ร่วมกันทำมากับเพื่อนสนิท จะเรียกเขาว่าเป็นสีขาวทั้งหมดก็ไม่ใช่เพราะน้อยคนมากที่จะรู้จักตัวตนของเขาจริงๆ

ศรัณย์เจ้าพ่อคาสิโนบ่อนการพนันรวมไปถึงเงินกู้ทั้งในและนอกระบบ มีสาขาแหล่งอบายมุขทั้งในและนอกประเทศมากกว่าสิบประเทศ เจ้าเล่ห์เพทุบาย โหดเหี้ยมสมกับฉายาเจ้าพ่อคาสิโนและเงินกู้

คนสุดท้ายอังเดรเป็นบุคคลอันตรายที่ใครๆ ต่างก็ไม่อยากเข้าหา ขึ้นชื่อเรื่องความเลือดเย็นมากที่สุดในกลุ่ม ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตาทายาทตระกูลมาเฟียที่โหดที่สุดที่ถืออำนาจเด็ดขาดจากประเทศที่ขึ้นชื่อของโลกว่าเป็นประเทศมาเฟียอย่างอิตาลี ธุรกิจที่สืบทอดต่อกันมาเป็นธุรกิจมืดทั้งหมด เรียกได้ว่าเป็นบุคคลในความมืดเลยก็ว่าได้

"ว่าแต่... รอยลิปสติกบนปากมึงนี่ยังไงวะ"

"..."

คำถามกวนๆ ของศรัณย์ทำให้ทั้งหมดหันเหความสนใจกลับมายังคาลอสอีกครั้งหลังจากจัดการกับเรื่องงานกันเสร็จแล้ว

มาเฟียหนุ่มเหลือบหางตามองยังเพื่อนรักที่ยังคงยกยิ้มกวนตีนไม่เลิก เหวี่ยงเท้าถีบโซฟาเดี่ยวที่มันนั่งอยู่จนเกิดการเคลื่อนที่เสียงดังครืดครูดไปกับพื้นกระเบื้องเงาวับจนเกิดรอยขีดข่วนตามมา

ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นจากที่นั่งเดินออกไปจากห้องด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่ใส่ใจคำกวนที่ยังคงดังตามหลังมาเคล้ากับเสียงหัวเราะจากเจ้าของคำถาม ยกนิ้วเช็ดคราบลิปสติกบนริมฝีปากออกลวกๆ ก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปยังลิฟต์เพื่อออกไปจากสถานที่แห่งนี้ก่อนจะได้เกิดการปะทะดวลปืนกับเพื่อนรัก