Masukเมื่อวานหลังจากที่ทานข้าวกันเสร็จหยางเป่าหานก็ไม่ได้ออกไปทำงาน และอยู่บ้านเกือบทั้งวันใช้เวลาอยู่บ้านกับหยางปินเป็นส่วนใหญ่
“ฉันจะไปทำงานแล้ว หยุดมาหนึ่งวันเถ้าแก่คงจะบ่น เธออยู่บ้านกับหยางปินก็ฝากดูแลเขาด้วย” “ค่ะ” “…” หยางเป่าหานเองไม่รู้ว่าเขาจะรออะไร จนสวีลี่ฟ่านต้องถามว่าเขายืนรออะไร ตัวเขาเองก็ตอบไม่ได้ เพราะทุกวันก็เดินออกไปเลยไม่เคยมีใครมารอส่งแบบนี้ “คุณจะเอาอะไรอีกหรือเปล่าคะ” “เปล่า ฉันจะไปแล้ว” สวีลี่ฟ่านมองหยางเป่าหานเดินออกไป ไม่รู้ว่าเขาลืมอะไรหรือเปล่าถึงไม่ยอมเดินออกไป ถามไปก็ตอบว่าไม่รู้ เขาอาจจะคิดไม่ออกก็ได้ “แม่ครับ พ่อรออะไรเหรอครับ” “น้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” “พ่อรอข้าวหรือเปล่าครับ ปกติพ่อจะห่อข้าวไปด้วยทานตอนเที่ยงครับ วันนี้ไม่เห็นมีห่อข้าวไปด้วยนะครับ” หยางปินต้องการให้พ่อกับแม่ใหม่ได้อยู่ด้วยกันนาน ๆ พ่อเองไม่ได้ห่อข้าวไปเป็นปกติอยู่แล้ว “คงจะเป็นอย่างนั้น หยางปินแบบนี้น้าต้องทำยังไงต่อดี” “ก็ทำกับข้าวไปส่งพ่อที่ทำงานครับ ไม่งั้นพ่อจะไม่ได้กินข้าวนะครับ” “งั้นหยางปินไปกับน้านะ เด็กดี” สวีลี่ฟ่านจะทำกับข้าวสัก 11.00 น. แล้วค่อยนำไปส่งหยางเป่าหานที่ทำงาน เธอมาอยู่ที่นี่ก็วันที่สามแล้วยังไม่ได้เดินสำรวจในเมืองเท่าไหร่ วันนี้เธอเองจะพาหยางปินทำกิจกรรมยามว่าง เขาจะได้ไม่เบื่อเพราะดูท่าหยางปินน่าจะมีเพื่อนน้อย “แม่ครับกับข้าวของแม่อร่อยกว่าของยายหูอีกครับ” “แล้วปกติยายหูทำอะไรให้ทานล่ะ” “โจ๊กจืด ๆ ผัดผักใส่เนื้อสองชิ้น ไข่ต้มครึ่งฟองครับ ไม่อร่อยเลยครับ สู้อาหารของแม่ก็ไม่ได้ครับ ของแม่อร่อยหวานมัน กลมกล่อมมากครับ” “…” สวีลี่ฟ่านเศร้าใจหยางเป่าหานเป็นหัวหน้าครอบครัวเขาต้องทำงานหนัก อีกอย่างยายหูเลี้ยงหยางปินยังไงเขาเองก็คงไม่รู้ เพราะว่าไม่มีเวลาถึงจะหาเงินได้มากก็จริง แต่ค่าใช้จ่ายของหยางเป่าหานก็มากเหมือนกัน “หยางปินวันนี้น้าจะพาทำสวนนะ เช้า ๆ แบบนี้ต้องออกกำลังกายสักหน่อย” ถึงบ้านหยางเป่าหานจะกว้าง แต่ก็ไม่ได้ใช้ทำอะไรเธอเองเข้าใจได้ เพราะหยางเป่าหานเป็นผู้ชายไม่ได้มีเวลาว่างจะมาดูแลบ้าน จ้างยายหูแกก็ทำงานแบบส่ง ๆ “ทำสวน? ทำไมต้องทำสวนด้วยครับแม่” หยางปินเองงงว่าแม่ใหม่จะทำสวนทำไม ถ้าต้องการผักก็ไปซื้อหรือไม่ก็ไปบอกพ่อ พ่อจะหามาให้เพราะที่บ้านก็ปลูกผักขายเหมือนกัน “ก็จะได้ประหยัดไงครับ หยางปิน มีผักไว้กินตลอดไม่ต้องซื้ออยากกินอะไรก็ปลูกไว้” “ประหยัดเงินเหรอครับ?” “หยางปินพ่อน่ะทำงานหนักใช่ไหม” “ครับ พ่อทำงานหนักไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับหยางปินเลยครับ” “เพราะพ่อต่อหาเงินทำมาหยางปินไง พวกเราเลยต้องช่วยพ่อประหยัดพ่อจะได้มีเงินซื้อขนมให้หยางปินเยอะ ๆ นะ” “จริงด้วยหยางปินจะประหยัดครับแม่” “ดีมากเด็กดี” “เดี๋ยวทานข้าวเสร็จนั่งย่อยสักหน่อย น้าจะพาไปทำสวน” สวีลี่ฟ่านเห็นมีร้านต้นไม้ขายต้นไม้ตอนที่เธอผ่านมาวันแรก เป็นร้านขายผักและมีต้นผักขายเหมือนจะเป็นสมุนไพรด้วย ส่วนเมล็ดเธอคงต้องเพาะก่อน “นี่ หยางปินน้าจะไปซื้อผักหน่อยนะแป๊บเดียวไปไม่นาน เดี๋ยวน้าจะล็อกรั่วบ้านไว้นะถ้าใครมาห้ามออกไปเด็ดขาด ต่อให้รู้จักก็ตาม” สวีลี่ฟ่านเองให้หยางปินไปด้วยไม่ได้ เพราะเธอจะรีบไปรีบกลับแต่ไม่ลืมนึกถึงความปลอดภัยของเด็กด้วย “ครับแม่” หยางปินเองซาบซึ่งใจแม่ใหม่ ตอนยายหูมาที่บ้านรั่วบ้านไม่เคยที่จะปิดเลย บางทีให้เขาอยู่บ้านคนเดียวนาน ๆ แต่ดีที่คนรู้จักพ่อเยอะและพ่อก็เคยบอกว่าถ้ามีธุระให้ไปหาที่ทำงานไม่ใช่ที่บ้าน สวีลี่ฟ่าน รีบออกไปซื้อผักที่จะนำมาปลูกทันที ที่ร้านขายผักที่นี่มีให้เลือกเยอะแยะ เธอเองก็เลือกผักที่ชอบทานมาทั้งนั้น และซื้อผักที่เด็กน่าจะทานได้ง่าย หยางปินเองก็ดูชอบทานผักด้วย “นี่ เธอน่ะใช่ภรรยาของเป่าหานใช่ไหม” “ใช่ค่ะ เขาเป็นคนดังที่นี่เหรอคะ” “ใช่ คนที่นี่รู้จักเป่าหานดี เขาเป็นคนดีมากเลย ดีแล้วที่เธอได้แต่งกับเป่าหาน เขาขยันทำมาหากินนะ เก่งมากอีกด้วย” “ค่ะ” “แล้วทำไมถึงมาซื้อต้นผักล่ะ” “ฉันจะเอาไปปลูกที่บ้านน่ะค่ะ เห็นว่ามีที่กว้างเยอะไม่ได้ทำเอา” “ดี ๆ ขยันดีเดี๋ยวฉันลดให้นะ เธอเป็นภรรยาเป่าหานนี่ลดพิเศษเลย” “ขอบคุณค่ะ” สวีลี่ฟ่านซื้อของเสร็จเธอก็รีบกลับบ้านทันที แถมป้าเจ้าของร้านผักลดราคาให้เธอเยอะจนเธอเกรงใจ หยางเป่าหานน่าจะเป็นที่รักของคนที่นี่ แต่ทำไมกับเธอเขาถึงชอบดูถูกเธอนัก แถมปากร้ายใส่เธอมากด้วย “นี่ เธอล็อกรั่วทำไมกัน บ้าไปแล้วหรือไงฉันจะเข้าไปทำงานนะ” “พี่เป่าหานบอกยายไปแล้วว่าหยุด และทุกวันหยุดยายไม่ต้องมาอีก วันหยุดมีฉันอยู่ฉันจะดูแลเป่าหานเองค่ะ” “ได้ไงกันเธอเป็นใครกัน ใช่เป่าหานเสียที่ไหนกัน” “แต่ฉันเป็นภรรยาของพี่เป่าหาน ยายไปถามพี่เป่าหานเอาสิ” “แกยัยสตรีร้ายกาจ ยัยปีศาจ ฉันจะไปฟ้องเป่าหานมาอยู่ไม่กี่วัน แกคิดจะครองบ้านหยางแล้ว นังปีศาจร้าย” “เชิญค่ะ ยืนขว้างทางอยู่ได้คนจะเข้าบ้าน” “แกนังปีศาจร้าย!!” สวีลี่ฟ่านไม่สนใจเสียงด่าทอของยายหู เธอเจอมาเยอะคนแก่ที่นิสัยแบบนี้ เธอไม่เสียเวลาคุยหรอกพูดไปก็เปลือกน้ำลาย คนแก่ไม่ได้เข้าใจยาก แต่ไม่ได้อยากที่จะเข้าใจตั้งหาก ที่ทำงานหยางเป่าหาน ยายหูมาที่ทำงานหยางเป่าแกคิดไม่ตกตั้งแต่มีสวีลี่ฟ่านมาอยู่ที่บ้านหยางเป่าหานด้วย แกทำอะไรไม่สะดวกเลยแถมมีสวีลี่ฟ่านจับตามองอยู่ตลอด เพราะเธอคงจะอยู่บ้านตลอด “ยายหูมาทำอะไรที่นี่กัน” “ฉันมาหาเป่าหาน เป่าหานนังปีศาจนั่นมันบอกให้ยายออกจากงาน แกต้องช่วยยายนะ ออกจากงานยายจะเอาอะไรกินกัน มันบอกจะดูแลหยางปินคนเดียว บอกยายไม่ต้องยุ่งแกต้องช่วยยายนะเป่าหาน” “ยายหูอาซ้อไม่ใช่คนแบบนั้น ที่พูดมาใส่ไข่หรือเปล่า” “อี้เทาฉันพูดความจริง นังนั่นร้ายกาจจริง ๆ นะ” “ใครก็รู้กันยายหูพูดไม่ค่อยจริงเท่าไหร่ อาซ้อเองไม่ใช่คนใจร้ายอะไร พูดให้มันดี ๆ นะยายหู” “ยายหูเรื่องนี้ผมจะกลับไปคุยกับเธอให้ แต่ตอนนี้เวลางานของผมยายกลับบ้านไปก่อนเถอะครับ” “ก็ได้เป่าหานต้องให้ความยุติธรรมยายนะ” เที่ยงตรง สวีลี่ฟ่านเองทำกับข้าวมาส่งหยางเป่าหานกับหยางปินถึงที่ทำงานเธอรู้ว่ามาหาหยางเป่าหานจะเจอคำถามอะไร เพราะยายหูแกก็คงจะรีบมาฟ้อง “อาซ้อมาพวกเรา” “อาซ้อทางนี้ครับ” “พี่อี้เทาหน้าตาตื่นจัง มีเรื่องของฉันมาฟ้องเหรอคะ” “เหมือนมีตาทิพย์ ยายหูมาที่นี่ฟ้องว่าอาซ้อบอกให้ยายแกออกจากงาน” “จริงค่ะ” “เธอนี่ทำไมถึงไปไล่ยายหูออกแบบนั้น ฉันเป็นเจ้านายยายหู ความจริงฉันก็เกือบเข้าข้างเธอ แต่ไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนั้นจริง ๆ” หยางเป่าหานบอกตามตรงว่าไม่เชื่อสิ่งที่ยายหูพูด เพราะก็รู้กันอยู่ว่าเป็นคนแบบไหน แต่พอได้คำยืนยันจากสวีลี่ฟ่านว่าเธอทำจริงวันต่อมาร้านกาแฟลี่หาน12.00 น.ทุกเที่ยงทั้งจิ่งกั๋วและอี้ซ่วนจะมาซื้อกาแฟที่ร้านทุกวัน แต่วันนี้เป็นจิ่งกั๋วที่มาซื้อกาแฟเอง ไม่มีอี้ซ่วนมาด้วย เพราะอี้ซ่วนรออยู่ข้างนอก ไม่ได้เข้ามาในร้านพร้อมกับจิ่งกั๋ว“อ้าว พี่จิ่งกั๋วแล้วทำไมพี่อี้ซ่วนไม่เข้ามาด้วยกันล่ะคะ”“ไม่รู้เหมือนกันครับ อาซ้อ บอกว่าคนที่ร้านเยอะกลัวว่าจะไปเบียดคนอื่น ๆ ครับ” จิ่งกั๋วมองลูกค้าคนอื่น ๆ ก็หาที่นั่งกันอย่างเป็นระเบียบ ที่ร้านกำลังขยายร้านใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิม ที่ร้านมีโซนให้ลูกค้านั่งรออยู่ตั้งหลายจุด จะไปเบียดใครได้กัน“หรือเขาโกรธเธอกัน จี้เหยาเรื่องเมื่อวาน”“บ้า! เสี่ยวเจี๋ย เขาจะมาโกรธฉันทำไมกัน ฉันไปทำอะไรเขากัน มาโกรธฉันเป็นเด็กน้อย”“มีเรื่องอะไรกันเหรอเมื่อวาน พี่อี้ซ่วนกลับไปถึงก็หน้าแบบบอกบุญไม่รับเลย น้องจี้เหยา ไปทำอะไรให้พี่อี้ซ่วนโกรธหรือเปล่าครับ ปกติพี่อี้ซ่วนจะมีความเป็นพี่ชายสูงมาก จะไม่ค่อยโกรธใครง่าย ๆ”“พี่จิ่งกั๋ว ฉันไม่ได้ทำอะไรตานั่นทั้งนั้นค่ะ เขาเป็นบ้าอะไรมาโกรธฉันกัน ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ไร้เหตุผลที่สุด” จางจี้เหยาไม่คิดว่าพี่อี้ซ่วนจะเอาเรื่องเล็ก เรื่องน้อย แบบนั้นมาโกรธมางอนเธอ
ไนต์คลับ(ปักกิ่ง)หลับจากที่ทราบว่าสวีรุ่ยหนิงอยู่ที่เทียนจินทั้งหวางซ่านซูและอาหวังเลยตัดสินใจที่จะกลับปักกิ่งไปก่อน จนกว่าสายที่ตามสวีรุ่ยหนิงจะรายงานว่าเธอกลับปักกิ่ง เพราะสวีรุ่ยหนิงอยู่เทียนจินนานกว่า 1 เดือน ไม่ได้ เพราะเธอต้องเรียนหนังสืบอีก ก่อนที่จะเข้ามหาลัย“กูนี่ขนลุกเลย ตามไปถึงที่นั่น ดีแค่ไหนที่เธอไม่ท้อง ไม่งั้นไอ้ซ่านจบแน่ ๆ”“กูยังอึ้งอยู่เลย ไปเจอเธอที่นู่น ผู้หญิงบ้าอะไรวะ!”“กูถึงได้หนีกลับปักกิ่งกับอาหวังไง โอกาสที่จะเจอมันก็มากขึ้น และสหายหวังผู้นี้ไม่รู้ว่าไปเสี้ยนอะไรมา กูกลัวมันจะลงแดงตาย ถ้าไม่ได้กินหอย!”“ไอ้คุณซ่าน มึงก็พูดกูซะเสียเลย กูก็ผู้ชายของชอบกูอยู่แล้ว หอยน่ะ”“มึงนะไอ้หวังให้ไปทำงาน เสือกไปหาหอยกินที่นู่น ที่หลังมึงก็ไม่ต้องไป ให้กูไปแทน ฮ่า ๆ”“พวกมึงสองคนนี่นะ จัญไรพอกันที” หวางซ่านซูถึงจะกลับปักกิ่งมา แต่ก็ไม่ได้คิดจะออกไปให้ เพราะอย่าลืมว่าที่นี่พ่อแม่ของสวีรุ่ยหนิงก็เป็นหูเป็นตาให้อยู่“ใช่สิ เดี๋ยวนี้จำศีลเหรอ อาหวังบอกว่าหญิงไม่แตะเลย ตั้งแต่ไปอยู่ที่นู่น หรือช้ำใจที่เห็นเธอกับผัวใหม่รักกัน”“ไอ้เฉิน! มึงพูดแทงใจดำ ไอ้ซ่าน เปล่าวะ”“อาเฉิน
1 อาทิตย์ต่อมาสวีรุ่ยหนิงเธอมาอยู่ที่เทียนจินได้ 1 อาทิตย์ได้ เธอไม่ได้ข่าวคราวของพี่ซ่านซูเลย ไม่เห็นแม้เงาของเขา ทั้งที่คิดแล้วว่ายังไงพี่ซ่านซูก็ต้องมาที่นี่ เขาอุตส่าห์ลงทุนลาออกจากงานที่โรงงานและหายตัวไปเลย ไม่ติดต่อเธอกลับมาเลยและที่บ้านของพี่ซ่านซูเอง เห็นได้ชัดว่าทำตัวห่างเหินไม่เหมือนเมื่อก่อน“คุณมาที่นี่อีกแล้ว เดี๋ยวก็โดนไล่อีกหลอก”“ยายนี่เอง ฉันมาหาพี่เขยของฉันค่ะ พี่ลี่ฟ่านทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว ฉันเบื่อค่ะ เลยจะมานั่งเล่นที่นี่ ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนค่ะ”“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะให้ใครเข้าออกง่าย ๆ คุณเองก็น่าจะรู้ดี มันเขียนว่าพื้นที่ส่วนบุคคล”“แล้วทำไม พี่ลี่ฟ่านถึงเข้าออกที่นี่ได้กันล่ะ ไม่ได้ทำงานที่นี่สักหน่อย”“อาซ้อ เป็นภรรยาของลูกพี่ เถ้าแก่อนุญาตเอง ส่วนคุณมันคนนอก ทำไมถึงเข้าใจอะไรยากนักวะ!”“ฉันจะหาคุณหยาง ยังไงฉันก็เป็นน้องสาวของภรรยาเขา จะใจร้ายกับฉันได้ลงเหรอ” การหาตัวพี่ซ่านซูยาก ๆ พอ ๆ กับการเจอตัวของพี่เขยตัวเอง“ที่นี่มีกฎอยู่อย่างเดียว ถ้ามีคนนอกเข้ามา เถ้าแก่อนุญาตให้จัดการยังไงก็ได้ ยิ่งเด็กรุ่น ๆ อย่างคุณคนงานที่นี่ยิ่งชอบ พวกมันหิวกระ
วันต่อมา09.00 น.สวีรุ่ยหนิงเธอตื่นสายพอไปถึงที่บ้านของพี่เขยก็ไม่มีใครอยู่แล้ว แถมบ้านก็ล็อกอีกด้วย เลยไม่รู้เลยว่าสวีลี่ฟ่านทำงานอะไร มีทางเดียวคือไปหาพี่เขยที่ทำงาน“มาอีกแล้วครับ ลูกพี่”“สวัสดีค่ะ ทุกคน”“…”“…”“…”“อ้าว คนเมื่อวานนี่ แล้วมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”“ฉันไปที่บ้านมาไม่เจอใครเลยค่ะ ฉันจะไปหาพี่ลี่ฟ่านค่ะ ยาย…”“เรียกยายหูแล้วกัน ลี่ฟ่านเหรอคงอยู่ร้านกาแฟน่ะ”“นี่ ยายปากสว่างจริง ๆ” จิ่งกั๋วเอ่ยปากเองในครั้งนี้ เพราะว่าน้องสาวของอาซ้อคนนี้แปลกจริง ๆ ในเวลางานแบบนี้จะไปหาอาซ้อ ดูก็รู้ว่าเป็นคนไม่มีความคิด“เป็นอะไรไป เธอไปหาพี่สาวของเธอ”“ขอบคุณค่ะ ยายหูเดี๋ยวฉันซื้อของมาฝากนะคะ”“เกรงใจจังเลย แล้วจะกลับมาตอนไหนล่ะ”“คงสักพักค่ะ” ยายแก่นี่เกรงใจบ้าบออะไรกัน ดูก็รู้ว่าเป็นคนขี้เหนียวแค่ไหน สภาพคนงานที่นี่แต่ละคนก็จนกันเสียจริง ๆร้านกาแฟลี่หานสวีรุ่ยหนิงกว่าจะมาถึงร้านกาแฟได้ก็นานพอสมควร เพราะที่นี่มีร้านกาแฟอยู่หลายที่เหมือนกัน แต่ไม่มีคนชื่อสวีลี่ฟ่านทำงานอยู่“น่าจะร้านนี้แหละเหลือที่สุดท้ายแล้ว”“ตามหาตั้งนาน ที่แท้ก็ทำงานกันอยู่ที่นี่เอง” “เธอมาทำไม รุ่ยหนิง” โจวเสี่ย
อี้ซ่วนเองไม่อยากที่จะมาส่งคนเมืองใหญ่แบบนี้ เธอเป็นน้องสาวอาซ้อจริง ๆ เหรอ นิสัยก็ไม่เหมือนกัน หน้าตายิ่งแล้วใหญ่ไปคนละทางเลย“นี่! นายน่ะเป็นลูกน้องพี่เขยฉันมานานหรือยัง”“นี่!”“ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องรู้ ถ้าอยู่ไม่ครบหนึ่งเดือนเถ้าแก่จะไม่คืนเงินมัดจำให้คุณ ตามสัญญา เดี๋ยวผมจะแวะไปรับของก่อน คุณก็รออยู่ที่นี่แหละ”“ไปรับของอะไรกัน ไอ้บ้า!”“รับของที่ลูกพี่สั่ง เงินทั้งนั้นไม่เอาได้ไง รออยู่นี่แหละคนเมืองใหญ่” อี้ซ่วนแวะมารับขี้หมู เพื่อที่จะเอาไปทำปุ๋ยต่อ รถที่ใช้ก็เป็นรถเข็นต่อเข้ากับจักรยาน“รีบไปสิ ฉันขี้เกียจรอ”อี้ซ่วนหายไปไม่นานเขาก็เดินออกมาพร้อมขี้หมู 3 ถัง และไปส่งคนเมืองใหญ่เสร็จก็จะเอาไปส่งยังที่ทำปุ๋ยและมารับขี้หมูต่อ“นี่ นี่ ไอ้บ้า นี่อะไรเหม็นเป็นบ้าเลย ใครให้แกเอาขึ้นมาใกล้ฉันกัน ไอ้คนสกปรก” สวีรุ่ยหนิงไม่คิดว่าสิ่งที่คนงานที่พี่เขยให้มาส่งเธอ จะเอาของเหม็น ๆ กลับมาด้วย“นี่ คือขี้หมูเอาไว้ทำปุ๋ย ราคาดีเลยนะ ดูสิหมูกินดีก็เลยขับถ่ายออกมาสวยแบบนี้ ดมดูสิ กลิ่นมันหอมใช่ไหมคนเมืองใหญ่”“ว้าย! ไอ้บ้า ของสกปรกยังเอามาใกล้ฉันอีก”“ก็เห็นถามว่าไปรับอะไร ก็นี่ไง ขี้หมู!”
หลังจากวันนั้นที่หลี่จางซิ่วมาวุ่นวายที่ร้าน เธอก็มักจะมาอยู่บ่อย ๆ และจงใจที่จะขอพบสวีลี่ฟ่านให้ได้ จุดประสงค์ของเธอชัดเจน คือ เธอต้องการแสดงตัวตนว่าเป็นแม่แท้ ๆ ของหยางปิน“เดี๋ยวฉันจะให้ช่างหาอะไรมากั้นไว้ก่อน เพราะต้องมีป้ายเตือนว่าเขตก่อสร้าง คนจะได้ไม่เข้าไปยุ่ง แต่พวกเราก็ยังขายได้เหมือนเดิม”“ลี่ฟ่าน ฉันได้รับโทรศัพท์จากที่บ้าน เหมือนสวีรุ่ยหนิงจะมาเทียนจิน และคงจะมาหาเธออย่างแน่นอน” โจวเสี่ยวเจี๋ยเองที่บ้านก็ทำงานที่เดียวกับพ่อของสวีลี่ฟ่าน“เธอจะมาหาฉันทำไมกัน”“พวกเราบอกเธอไปหรือยังนะ ว่าพี่ซ่านซูเขาลาออกจากงานที่โรงงานแล้ว และหายไปเลย แต่น่าจะไปทำธุรกิจนะ และตัดความสัมพันธ์กับสวีรุ่ยหนิงด้วย จะเรียกว่าตัดได้ไหม เหมือนว่าจะไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรก ที่เห็นไปมาหาสู่กันก็น่าจะ แค่พี่น้องมั้ง”“ลี่ฟ่าน ไม่ใช่ว่ารุ่ยหนิงเธอมาที่นี่ เธอจะมา…”“เราต้องวางแผนกันแล้วล่ะ” สวีลี่ฟ่านกว่าจะง้อหยางเป่าหานในครั้งนั้นได้ ไม่ง่ายเลยเธอไม่แค่เปลืองตัว แต่เปลืองไปทั้งตัว แถมหยางเป่าหานไม่ไปทำงานตั้งสองวัน เอาแต่อยู่กับเธอสถานีรถไฟ(เทียนจิน)11.00 น.สวีรุ่ยหนิงมาถึงเทียนจิน ที่เธอมาที่นี




![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


