ตอนที่ 6 ลูกเลี้ยง

เช้าต่อมา

ยายหูเสียฟางเองก็มาบ้านตระกูลหยางแต่เช้ามืด เธอจะมาดูหน้าคนมาใหม่ว่าจะตื่นกินบ้านกินเมืองหรือเปล่า เมื่อวานทำตัวลอยหน้าลอยตาเหลือเกิน

“นี่ ยายหูมาทำไมแต่เช้าเนี่ยยังไม่มีใครตื่นเหรอ เป่าหานบอกไว้แล้วนี่ ว่าวันนี้ไม่ต้องมาทำงาน หยางปินเองก็หยุดเรียนจะมารบกวนคู่ใหม่ปลามันทำไมกัน”

“ใช่ ยายกลับบ้านไปเถอะเดี๋ยวลูกพี่ก็โกรธหรอก”

“ฉันมาทำหน้าที่ของฉัน ฉันผิดอะไรกัน?”

“จริงอยู่ยายมาทำหน้าที่ แต่เจ้านายสั่งว่าอะไรล่ะเมื่อวานจำไม่ได้เหรอ แก่จนลืมไปแล้วเหรอ จะมาทำหน้าที่อะไรตอนนี้ใคร ๆ ก็รู้ว่ายายไม่ได้ดูแลหยางปินดีขนาดนั้น”

“อี้เทาแกกับเมียแกใส่ร้ายฉัน พวกแกเกลียดอะไรฉันกันหนักหนา ฉันก็คนแก่ทำงานหาเลี้ยงตัวเอง”

“ไป ๆ กลับบ้านไปได้แล้ว” อี้เทาฟังมาตั้งกี่ปีประโยคเดิม ๆ คือ ฉันแก่ทำงานหาเลี้ยงตัวเอง ที่ยายหูพูดก็จริง แต่เงินเดือนที่ลูกพี่ของเขาให้มันมากเกินไปกับคนแบบนี้ ไม่รู้ว่าอนาคตจะนำความเดือดร้อนมาให้ตอนไหนกัน

“ดูสิ ฉันว่าจะมาแกล้งคุณลี่ฟ่านมากกว่า มาเช้าขนาดนี้เคยมาซะที่ไหนเช้า ๆ แบบนี้ วันหยุดไม่ต้องพูดไม่เคยเห็น แล้ววันนี้กลับมาแต่เช้า”

“จริงด้วย ดีนะที่ลูกพี่ยังไม่ตื่นน่ะ แต่วันนี้ลูกพี่น่าจะตื่นสายนะผมว่า”

“จริงด้วย ตอนนี้น่าจะต้องตื่นและออกจากบ้านแล้ว วันหยุดแบบนี้กับภรรยาใครจะอยากตื่นกัน มีแค่เราสองคนเนี่ยแหละดีนะ เดาทางยายหูถูกเลยออกมาดักหน้าไว้ทัน”

“ภรรยาของผมเก่งที่สุดเลยครับ ที่รัก” อี้เทามีภรรยาที่อายุมากกว่าตนเอง แต่เป็นความสุขอย่างหนึ่งของชีวิตแถมเลือกภรรยาถูกอีกด้วย

ด้านหยางเป่าหานที่ตื่นตั้งนานแล้วแต่ไม่ยอมลุก ทั้งที่มันเลยเวลาชีวิตของเขาที่จะต้องออกไปทำงานข้างนอก แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมถึงไม่อยากไปทำงาน

หยางเป่าหานนอนมองสวีลี่ฟ่านที่นอนหลับอยู่เธอยังไม่ตื่น และน่าจะเป็นคนที่ตื่นสายอีกด้วยสรุปเขาได้ภรรยาดีไหมเนี่ย แล้วไม่รู้ว่าเธอขนของอะไรมากมายขนาดนี้ที่นี่ก็มีครบทุกอย่าง ถ้าเอาตู้เตียงมาได้เธอคงเอามาแล้ว

“อือ” สวีลี่ฟ่านเธอรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองเลยหันไปมองต้นทาง เป็นหยางเป่าหานที่กำลังจ้องมองเธออยู่ ทำไมเขายังอยู่ล่ะไม่ไปทำงานหรือไงกัน

“เธอตื่นสายขนาดนี้จะทำมาหากินอะไรกัน”

“นี่ ฉันก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันนะ อีกอย่างฉันมาอยู่ที่นี่ฉันไม่อยู่ฟรีหรอก คุณไม่ต้องห่วง”

“แล้วเธอจะทำงานอะไรล่ะ อยู่ที่นู่นเธอก็คบกับลูกผู้จัดการโรงงานไม่ใช่เหรอ”

“คุณหยางนี่แสนรู้ดีจังเลยค่ะ สืบเรื่องของฉันด้วยหรือว่าข่าวของฉันดังถึงเทียนจินเลยเหรอคะ”

“เธอนี่มันไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยหรือไง อดีตคนรักของพี่สาวกำลังจะเป็นคนรักของน้องสาวนะ เธอนี่ใจกว้างดีจริง”

“หึ แล้วยังไงคะฉันก็ได้คุณหยางมายังไงคะ อีกอย่างฉันโชคดีมากตั้งหากที่เลิกกับเขาดีซะอีกจะได้ไม่ต้องถูกสวมเขาอีก”

“แต่ฉันมันจนไม่ได้รวยเท่าอดีตคนรักของเธอ เธอมาอยู่ที่นี่เธอจะลำบากฉันไม่ได้หาเงินได้เยอะอะไร”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ฉันเองก็จะหางานทำเหมือนกัน คุณดูนี่ฉันได้มาตั้ง 300 หยวน เชียวนะจากค่าสินสอดที่คุณให้มาน่ะ”

“ดีใจอะไรขนาดนั้นฉันให้เธอไปเป็นพัน ๆ หยวน แต่เธอได้มาแค่ 300 หยวนนี่นะไม่ได้เรื่องจริง ๆ”

“ไม่ได้เรื่องอะไรกันคะ 300 หยวนนี่ ก็มากเลยค่ะพวกเขาให้ฉันก็ดีแล้ว ฉันขอไปแค่นี้ได้มาก็ดีมากแล้วค่ะ”

หยางเป่าหานมองสวีลี่ฟ่านดีใจกับเงินที่เธอได้ เธอนี่มันไม่โลภเลยหรือไงกันแทนที่จะขอเยอะ ๆ กว่านี้แต่ขอแค่ 300 หยวน เงินที่เหลือคนพวกนั้นใช้ได้ไม่นานหรอก มนุษย์ที่โลภมีเงินเยอะได้ไม่ง่ายเหรอ เพราะคนจำพวกนี้จะหาที่ไปละลายเงินกัน ความสุขมันแค่ชั่วพริบตาเท่านั้นแหละ

.

.

.

“หยางปิน น้าลี่ฟ่านจะมาอยู่ที่นี่กับพวกเราด้วย”

“แม่ครับ ผมมีแม่แล้วดีใจกัน”

“…” สวีลี่ฟ่านหันไปมองหน้าหยางเป่าหานทันทีหลังจากที่หยางปินเรียกเธอว่าแม่ เธอเองก็ทำตัวไม่ถูกคิดว่าหยางปินจะต้องไม่ชอบเธอซะอีก

“แม่ครับ แม่สวยจังเลยครับ ดีจังมีแม่แล้วพ่อจะได้ไม่ต้องมีสาว ๆ มาหาอีก”

“หยางปินพูดอะไรของลูกน่ะ”

“แม่ครับพ่อชอบมีสาว ๆ มาหาที่บ้านบ่อย ๆ หยางปินไม่ชอบเลยครับ”

“ครับ ๆ หยางปินไม่ชอบสาว ๆ ที่มาหาพ่อหยางปิน แต่พ่อของหยางปินน่าจะชอบนะครับ น้าว่าแบบนั้น”

“หยางปินยังเด็กพูดอะไรไม่รู้เรื่อง เธออย่าใส่ใจเลย”

“หยางปินไม่เอาแม่ใหม่นะครับ หยางปินจะเอาแม่คนนี้ แม่คนนี้สวยและใจดีกับหยางปิน ไม่เหมือนผู้หญิงคนนั้น”

“หยางปินจะพูดเหลวไหลแล้วนะ ผู้หญิงที่ไหนกันอีก”

“ยายหูบอกว่าน้าหลินซินจะมาเป็นแม่ใหม่ให้หยางปินครับ พ่อไม่เอาน้าหลินซินนะครับ”

“พ่อมีแค่แม่คนนี้คนเดียว ไม่มีน้าหลินซินเราเป็นเพื่อนกันเท่านั้น” หยางเป่าหานไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ห่วงความรู้สึกของสวีลี่ฟ่าน ยิ่งเธอนิ่งไม่พูดอะไรเขาเองยิ่งรู้สึกแปลก ๆ

“แม่ครับหยางปินหิวข้าวแล้วครับ”

“จริงสิวันนี้ผมบอกให้ยายหูหยุดงาน วันนี้เลยไม่มีใครทำกับข้าว”

“ค่ะ หยางปินรอน้าอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวน้าไปทำของอร่อยมาให้นะ”

“ครับแม่”

สวีลี่ฟ่านเองยังไม่แทนตัวเองว่าแม่กับหยางปิน เธอมองว่ามันเร็วเกินไปและที่สำคัญเธอเองไม่อยากที่จะผูกพัน หยางเป่าหานคนนี้ดูท่าจะเป็นคนเจ้าชู้ไม่น้อย มีสาวมาหาถึงที่บ้านด้วยไม่ธรรมดาจริง ๆ

“เธอมีอะไรให้ฉันช่วยไหม”

“ไม่มีค่ะ คุณออกไปรอข้างนอกกับหยางปินเถอะค่ะ”

“ฉันกับหลินซินเราเป็นเพื่อนกันจริง ๆ นะ เราเรียนมาด้วยกัน เธอเป็นลูกของผู้ใหญ่บ้านเราเลยต้องเจอกันบ่อย ๆ เพราะทำงานร่วมกัน”

“ฉันทราบค่ะ เธอบอกฉันแล้ว”

“เธอเจอหลินซินที่ไหนหรือเมื่อวานนี้”

“ค่ะ เธอเข้ามาทักทายฉันคงอยากจะแสดงตัวต่อหน้าฉัน เรื่องแบบนี้ฉันไม่ใส่ใจ แต่ฉันบอกคุณไว้ก่อนว่าฉันก็ให้เกียรติคุณที่เป็นสามีของฉัน อย่าทำลายความซื่อสัตย์ของฉัน ถ้าจะหย่าอยู่กันสัก 3 เดือน แล้วค่อยหย่าก็ได้ฉันจะบอกที่บ้านเองว่าเราปรับตัวกันแล้ว แต่ว่ามันไม่ได้จริง ๆ”

“นี่ เธอเป็นภรรยาประสาอะไรพึ่งจะแต่งกันเองคิดจะหาเรื่องหย่ากันแล้ว เธอชอบไม่ใช่เหรอเงินน่ะ ฉันจะหามาให้”

“ฉันจะเอาเงินของคุณมาทำไมกัน ฉันมีมือมีเท้าหาเงินเองได้ อีกอย่างงานของคุณสบายที่ไหนกัน คุณเก็บไว้ส่งหยางปินเรียนเถอะค่ะ”

“เป็นภรรยาบ้าอะไรไม่ใช่เงินสามี ครอบครัวอื่นเขาใช้กันจนสนุก”

“นั่น มันครอบครัวอื่น คุณเองหาเงินเดือนหนึ่งได้เท่าไหร่กันถึงจะเอามาให้ฉัน ไหนจะจ้างยายหูไหนจะส่งหยางปิน ไหนจะค่าใช้จ่ายในบ้านอีก ไหนบอกว่าจนไงค่าใช้จ่ายต่อเดือนของคุณไม่ใช่น้อย ๆ”

“ก็เพราะว่าฉันทำงานหลายอย่างไง เถ้าแก่มีงานอะไรให้ทำฉันก็ทำหมด เพราะเถ้าแก่รู้ว่าฉันต้องใช้เงินเยอะ ฉันหาเงินต่อเดือนได้มากกว่า 50 หยวน แต่ค่าใช้จ่ายฉันก็มากอย่างที่เธอว่า”

“มีฉันเข้ามาอยู่ด้วยค่าใช้จ่ายในบ้านก็มากขึ้น เรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านฉันจะช่วยคุณออกเองค่ะ ไม่ต้องห่วงฉันไม่ใช่คนเอาเปรียบใครคะ”

“เธอนี่มันพูดอะไรเข้าใจยากจริง ๆ บอกว่าจะให้ก็คือให้ ฉันทำงานมาตั้งแต่เด็กแล้วไม่ได้ลำบากอะไร เธอมีหน้าที่ดูแลบ้านหลังนี้ ก็ดูแลดี ๆ ล่ะ”