Nobela ni Cherry Brown

ยามจื่อ(23.00-00.59 น.) หลังจากที่คุณชายป๋อเหวินลุกออกไปจากกระโจมอาโม่รับรู้ได้ทันทีว่าผู้เป็นนายไปไหนและคงจะไม่กลับเข้ามานอนอีก สุดท้ายก็กลืนน้ำลายตัวเองจนได้ ในกระโจมที่มีเสียงการหายใจของคนที่นอนหลับไปอย่างอาเฉียวเปการหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แต่อีกหนึ่งคนที่หายใจออกมาร้อยจากภายในและการหายใจเร็วขึ้นเพื่อระบายความร้อนในกาย "เฉียวเอ๋อร์" เสียงกระซิบที่ชวนให้คนที่หลับไปแล้วนั้นตื่นขึ้นมาด้วยอาการขนลุกทั่วทั้งตัว เพราะเสียงกระซิบที่มาจากบุรุษที่นอนอยู่ด้านหลังอย่างแนบชินอิ่งกายกัน "เฉียวเอ๋อร์ หลับแล้วหรือ" "…" "เฉียวเอ๋อร์" "เจ้าทึ่มหยุดเรียกข้าเสียทีรบกวนการนอนของข้าเจ้ารู้หรือไม่" "นายท่านออกไปแล้ว"อาโม่กอดกระชับอาเฉียวเหมือนกับกอดกระต่ายตัวสีขาวขนปุกปุยอย่าง แถมขู่เก่งอีกด้วย "ข้ารู้แล้วเจ้าเองก็นอนได้แล้วยามก็ไม่ได้เฝ้านิ" "เฉียวเอ๋อร์เจ้าบอกว่ารู้แล้วไยทำเย็นชาใส่ข้าแม่กระต่ายน้อยขนปุกปุยของข้า" "…"อาเฉียวรู้ว่าคนรักอย่างอาโม่นั้นต้องการที่จะทำอะไร แต่สถานที่เช่นนี้เห็นทีจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เพราะไม่ใช่สถานที่ที่คุ้นเคยและอีกอย่างมาต่างถิ่นอีกด้วย "เฉียวเอ๋อร์ช่วงเย็

"ท่านพี่ทำไมถึงมานั่งหลับได้เจ้าคะ แล้วใครดูลูกกัน""ท่านพ่อ ท่านแม่ดูอยู่น้องหญิง พี่นั้นไม่ไหวจริง ๆ "เพราะที่บ้านมีเด็กไล่เลี่ยกัน ทั้งลูกของมู่จื่อเหมย ลูกของเสี่ยวหมิง แถมมู่จื่อเหมยก็ตั้งครรภ์อ่อน ๆ อีกแล้ว เพราะเจ้าหลี่ช่านคนเดียวเลย"ท่านพี่เล่นกับลูกเยอะไปหรือเปล่าเจ้าคะ ซินอี๋กับซิงอี ถึงได้ติดท่านพี่ ตอนกลางคืนน้องบอกให้พากันนอนก็ไม่ยอมนอนกัน ถึงได้มานั่งหลับอยู่นี่ไงเจ้าคะ""น้องหญิงเด็กแฝดทั้งสองคนยิ่งโตยิ่งพลังเยอะ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พี่เล่นกับลูกเสร็จก็ต้องไปหาหลาน ๆ ต่อ เพราะเดี๋ยวหลานจะลืมพี่ได้ ตอนนี้ซุนเพ่ยหนิงก็พึ่งตั้งครรภ์อีกหลายเดือนสมาชิกใหม่บ้านเราถึงจะออกมาป่วน พร้อมลูกของพี่ใหญ่ฉวน"แต่ว่าพี่ไม่เหนื่อยนะ มีเพิ่มอีกคนดีหรือไม่น้องหญิงพี่อยากได้ลูกสาว"แฝดชายนั้นพลังแรงมาก แถมไม่รู้จักเหนื่อยกันอีก แถมเป็นแฝดชายชอบมาแย้งนมของซุนจือหลินกินอีก"ท่านพี่ลูกพึ่งได้ไม่กี่เดือนเอง ท่านนี่มันหาทางเจ้าเล่ห์ตลอดเลย""แต่เจ้าหลี่ช่านลูกยังเล็กอยู่เลย ทำน้องเล็กตั้งท้องอีกแล้ว เจ้านั่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหรืออย่างไรกัน""ให้ลูกโตกว่านี้หน่อยเจ้าคะ น้องถึงจะยอมปล่อยให้

1 ปี ต่อมาเมืองหยางหมิงอาหานมาเมืองหยางหมิงกับซุนเพ่ยหนิงเป็นครั้งแรกเขานั้นรับภารกิจมาจากพี่ซงหยวน เพราะมาดูแลความคืบหน้าของสาขาเมี่ยงปลาห้าสหายในเมืองหยางหมิงไม่ว่าจะเป็นสถานที่ตั้งที่จะต้องเข้าถึงผู้คนรวมถึงที่ดินด้านนอกเมืองที่อยู่ไม่ไกล ในการทำเป็นแปลงผักและขุดสระเลี้ยงปลาจำนวนหลายสระ เพื่อให้เพียงพอต่อการขายต่อวันส่วนด้านคนที่จะมาดูแลทั้งการทำแปลงผักและการเลี้ยงปลาจนไปถึงขั้นตอนการขนส่งไปยังในเมืองนั้น จะเป็นทหารที่ได้รับบาดเจ็บจากสนามรบร่างกายพิการ แต่ก็จะได้เงินเป็นรายเดือนเหมือนคนปกติคนพวกนี้น่าสงสารหลังจากผ่านสงครามมานั้นก็ไม่สามารถที่จะเข้าทำงานตามสถานที่ต่าง ๆ ได้ทั้งที่คนพวกนี้ยอมสละชีวิตของตนเอง เพื่อปกป้องบ้านเมืองพี่ซงหยวนเลือกใช้คนกลุ่มนี้ที่ไม่มีข้อเสียเลย เเม้ร่างกายจะพิการ แต่ล้วนมีฝีมือกันทั้งนั้นการมาเปิดสาขาที่เมืองหยางหมิงนั้นไม่ใช่การมาขยายกิจการอย่างเดียวเมืองที่เป็นแหล่งธุรกิจมักมีทั้งดีและไม่มี แต่การที่จะมาเปิดการค้าที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะมีการเก็บค่าส่วยจากเจ้าหน้าที่รัฐยิ่งมีการเปิดกิจการใหญ่โตยิ่งเสียค่าแลกเข้ามากเช่นในครั้งนี้พี่ซงหยวนจ่ายไ

เรือนตระกูลป๋อหลังจากที่ร่วมงานจนส่งคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอเสร็จก็ได้อยู่พูดคุยกับผู้ใหญ่สักพัก โดยเฉพาะคนที่เป็นพี่ชายของเจี้ยนโปคนที่เขานั้นพึ่งจะเคยเจอพี่จ้าวเฟยหลง เป็นพี่ใหญ่ของทุกคนยามอยู่ที่ค่ายทหารนับถือกันเป็นพี่เป็นน้องและเป็นคนที่ทุกคนดูจะเคารพนับถือเอามาก พี่มู่ซงหหยวนยังมีความเกรงใจและอ่อนข้อลงให้แสดงว่าคงไม่ธรรมดา"เจี้ยนโปเมื่อไหร่คู่เราจะได้แต่งงานกันเสียที""ยังไม่ครบหนึ่งปีตามที่รับปากพี่ซงหยวนเลย""แต่เสี่ยวหมิงแต่งไปแล้วนะ เจ้าไม่อยากแต่งเร็ว ๆ หรือ""สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาท่านเองก็ทำผิดแล้วข้อหนึ่ง""เจ้าก็ด้วย เพราะเจ้าข้าจึงผิดต่อพี่ซงหยวนเช่นนี้""งั้นเจ้าก็หยุดทำสิ""ได้ไงกันเสียบคาขนาดนี้แล้วเจ้าคิดจะทิ้งผัวไว้กลางทางหรือไงกัน เป็นเมียประสาอะไรกันใจร้ายที่สุด"ปึก!"อ๊าาาา""จะขยับทำไม่กันไม่อยากผิดก็ไม่ต้องทำสิ""อ๊าาา…อ๊าาา""ได้ไงกันเสียงเจ้าครางน่าฟังเช่นนี้ข้ายิ่งต้องรีบขยับเร็ว ๆ"พั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บ"นี่…อ๊ะ…อ๊ะ~""หึหึ"ป๋อเหวินแอบหัวเราะในลำคอไหนบอกไม่ให้ทำแล้วครางทำไมกัน สวนทางเสียจริงแล้วที่ร้องอยู่ใต้ร่างของเขานั้นน่าจะเป็นคำต

คืนเข้าหอคู่บ่าวสาวตอนนี้ได้เข้าห้องหอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ด้านนอกงานก็เหลือแต่คนที่อยู่ดื่มกินเฉลิมฉลองกัน ส่วนใหญ่จะเป็นคนสนิทเสียมากกว่า"ดื่ม ๆ ให้ข้าสักจอกน้องจ้าว""ขอรับพี่โจว""ฮ่า ๆ ให้มันได้อย่างงี้บุรุษนั้นต้องดื่มสุรา""พี่ซงหยวนไหนพี่บอกไม่ถูกกันไง""ข้าเองก็ไม่รู้คงจะเมามั้งเลยจำไม่ได้ว่าไม่ชอบขี้หน้ากันอยู่"ตอนนี้ทั้งท่านลุงโจวและพี่จ้าวของเขานั้นนั่งคอตกดื่มสุรากัน แต่คงจะกำลังเมาจนได้ที่แล้ว เพราะหากไม่เมาคงจะไม่พูดคุยกันดีเช่นนี้"จะเอาไว้แบบนี้หรือพี่""ใช่ เมาก็นอนอยู่ที่นี่แหละพรุ่งนี้ค่อยมารับมีคนคอยคุ้มกันอยู่เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะต้องรีบกลับแล้วเจ้าเองก็ไปส่งนางเสียด้วยท่านพ่อท่านแม่นั้นกลับไปได้สักพักแล้ว""ขอรับ"มู่ซงหยวนต้องกลับบ้าน เพราะซุนจือหลินกลับไปพร้อมกับมู่จื่อเหมยคงจะไปคุยเล่นกันตามปะสาคนท้องเหมือนกันเจ้าหลี่ช่านก็ตามเมียไปด้วยตัวติดกันไม่ห่างเขาเห็นแล้วสงสารน้องเล็กแทนอาหานพาซุนเพ่ยหนิงกลับบ้านซุน เพราะตอนนี้อาการของนางก็เริ่มจะเมาแล้วเหมือนกัน ส่วนพี่จ้าวนั้นไม่ต้องห่วงถึงจะมองไม่เห็น แต่บอกได้เลยว่ามีเป็นสิบคนสบายใจได้บ้านมู่ซงหยวน&ซุนจือหลิน

อดีตของหลี่ช่านและมู่จื่อเหมยในเมืองมู่จื่อเหมยมักจะเข้ามาเดินเที่ยวในเมืองอยู่บ่อย ๆ สถานที่ที่นางนั้นจะชอบไปมากที่สุดคือตลาดมืดที่ไม่ใช่ตลาดที่ขายของตอนกลางคืน แต่ตลาดมืดที่นางจะไปนั้นเปิดตลอดทั้งวันของที่ขายเป็นของหายากและบางอย่างราคาถูกกว่าในเมืองที่ขายกันแต่ต้องเป็นคนดูเป็นเท่านั้น เพราะที่ตลาดมืดขายของปลอมกันก็เยอะราคาถึงได้ถูกนางเองก็เคยโดนมาจนพรุนหมดแล้วจึงได้ทักษะการดูของมาว่าแท้หรือปลอม"แม่นางท่านมาอีกแล้ววันนี้ข้ามีกำไลสวย ๆ แม่นางสนใจหรือไม่ราคากันเอง""ข้าขอดูก่อนเจ้าค่ะ"..."อย่าทำน้องข้าเลย อึก!""เป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้ไม่ใช่เป็นขโมยเช่นนี้ น้องเจ้าสามารถชดใช้หนี้แทนได้นะทั้งหมดเลย""ไม่ ๆ ขอรับน้องข้ายังเด็กมากขอรับนายท่าน ปล่อยพวกเราไปเถอะขอรับ นายท่านหลี่ข้าสัญญาว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ท่านอย่างแน่นอนขอรับ""เอาตัวเด็กไป"หลี่ช่านหรือนายท่านหลี่เจ้าของโรงเหล้าย่านธุรกิจสีเทาและพวงตำแหน่งเจ้าของปล่อยเงินกู้ในคนที่เดือดร้อนคิดดอกเบี้ยแบบคนกันเองทั้งนั้น หึ"ขอรับ"เฉินลี่มือขวาคนสนิทนายท่านหลี่"นายท่าน อึก ข้าน้อยขอร้องขอรับ"มู่จื่อเหมยยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าชายผู้นั้

หลินซูซินจ่ายค่าแรงให้คนงานและนางก็ไม่ลืมที่จะบอกคนกลางเรื่องที่นางได้เจอวันนี้“ไม่ต้องห่วงพวกเขาไม่ค่อยสุงสิงกับคนนอก แต่ข้าจะบอกพวกเขาไว้ให้ก็แล้วกันแม่นางซูซิน”“ขอบคุณเจ้าค่ะข้าฝากด้วยเจ้าค่ะ”หลังจากแยกกันไปหมดหลินซูซินก็ไปที่บ้านของฟางหรง เพื่อจะไปรับหลินอ้ายถงมาที่บ้านหยาง“ซูซิน”“ตอนนี้ไม่ได้กินยาใช่หรือไม่”“ไม่แล้วเจ้าค่ะ พี่อยากมีข้ารับรู้มาตลอด”“แล้วตอนนี้เจ้าพร้อมแล้วหรือที่จะมีลูก” ถึงอยากจะมี แต่ก็อยากให้หลินซูซินนางพร้อมจริง ๆ“ตอนนั้นข้ายังไม่พร้อม แต่ตอนนี้ข้าพร้อมแล้วเราแต่งงานกันมาก็นานแล้ว ท่านพ่อเองก็อยากอุ้มหลาน พี่เองก็แก่แล้วด้วย”หยางไห่ฉวนพอได้ยินคำว่าแก่ก็หันหน้ามองหลินซูซินตาโต “พี่ยังไม่ได้แก่ขนาดนั้น เจ้าก็พูดเกินไปเดี๋ยวพี่จะพิสูจน์ให้เจ้าเห็นไม่ท้องก็ให้มันรู้ไป”“พี่ก็แก่จริงหนิ” หลินซูซินเอ่ยเสียงแซวไม่ได้จริงจัง นางเพียงหยอกล้อหยางไห่ฉวนเล่นเท่านั้น“ซูซิน!!” หยางไห่ฉวนหยุดเกวียนทันที เขาไม่ได้แก่ขนาดนั้นหลินซูซินนางต้องได้รับโทษสักคืนสองคืน“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้เลยนะพี่ไห่ฉวน กลางทางเช่นนี้เดี๋ยวใครก็ผ่านมาเห็นหรอก”“ฟอด ฟอด ฟอด” หยางไห่ฉวนหอมแก้มห

ถึงท่านหัวหน้าหมู่บ้านจะพูดอธิบายออกไปและจบด้วยดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะก็ยังมีชาวบ้านที่ไม่พอใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะเอ่ยอะไรเพราะหากไม่ต้องการที่จะให้นายช่างฝรั่งไม่ต้องมาที่หมู่บ้านอีกก็ต้องมีการจ่ายค่าเสียหายซึ่งก็ต้องเป็นคนที่ต้องการให้นายช่างฝรั่งออกไปจากหมู่บ้าน ไม่ควรที่จะให้หลินซูซินจ่ายเพราะนางไม่ได้ทำอะไรผิดเลย คนที่ไม่ชอบก็ยอมจ่ายเงินมาเท่านั้นหลินซูซินนางจะยอมผิดสัญญาให้ แต่ก็ตามคาดไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย ก็ใครจะยอมเสียเงินให้คนอื่น จำนวนเงินเท่าไหร่ก็ยังไม่รู้“เอาเป็นว่าก็ช่วยบอกนายช่างฝรั่งหน่อยนะซูซินว่าอย่าไปยุ่งกับชาวบ้านเดี๋ยวจะมีเรื่องเกิดขึ้น”“เจ้าค่ะท่านหัวหน้าข้าจะแจ้งให้พวกเขาทราบเจ้าค่ะ” หลังจากกลับจากบ้านท่านหัวหน้าหมู่บ้านหลินซูซินก็ได้ไปที่เพิงนาท่านพ่อหลินเพื่อที่จะไปบอกนายช่างฝรั่งให้ทราบ แต่พอมาถึงสิ่งที่หลินซูซินกังวลคือนายหน้าคนกลางยังไม่มาเพราะไปสั่งของกับหัวหน้าช่าง แล้วนางจะบอกใครกัน หากเดินไปพูดคุยกับนายช่างไม่เท่ากับนางเปิดเผยตัวตนหรือทุกคนก็จะสงสัยว่านางพูดได้อย่างไร มันก็จะเป็นปัญหาไม่รู้จบอีก“ซูซินแล้วจะบอกพวกเขายังไงหัวหน้าช่างก

หลินซูซินหลังจากที่แยกกับฟางหรงและพี่ชายนางก็ไม่เจอกันเลย คงจะกลับไปแล้วหรือเปล่ายังไม่แน่ใจ“พี่ว่าเรากลับกันเถอะฟางหรงกับพี่ชายของนางคงจะกลับกันแล้ว เดี๋ยวพี่ไห่ฉวนจะรอนาน”“ได้ของที่ต้องการครบหรือไม่” หยางไห่ฉวนเห็นหลินซูซินกับหลินอ้ายถงเดินมาตัวเปล่า อย่างน้อยก็ต้องมีคนของร้านค้ามาส่งของให้แต่นี่ไม่มีหรือหลินซูซินนางจะยังไม่ได้ร้านที่ถูกใจ“พี่ทำไมถึงทำหน้าเช่นนั้น ข้าสั่งร้านเขาทำให้แล้ว เดี๋ยวจะมีของไปส่งที่บ้านในบางส่วน แต่ไม่ใช่วันนี้เจ้าค่ะ”“อ่อ งั้นกลับกันเลยนะพี่ใหญ่จางกับฟางหรงกลับไปแล้วพึ่งจะผ่านพี่ไป พี่เลยบอกให้ไปก่อนเลย”“งั้นกลับกันเถอะเจ้าค่ะ”กลับมาถึงบ้านหยางหลินซูซินส่งหลินอ้ายถงที่บ้านหลินให้นางเอาของไปเก็บ และรับท่านพ่อหลินไปบ้านหยางด้วยกัน วันนี้ท่านพ่อไม่ได้ไปไหน เพราะจะไปนอนที่นาคนเดียวท่านพ่อก็จะกลัวนายช่างฝรั่ง ส่วนเงินค่าแรงวันนี้นางได้ให้ไว้กับหัวหน้าช่างเป็นคนจ่ายแทน เพราะเห็นทีว่านางอาจจะไม่สามารถที่จะไปจ่ายให้ได้ทุกวันในตอนใกล้เลิกงานเช่นนี้“ไปกันนานเลยซื้อของมาเยอะเช่นนี้จะทำอะไรล่ะ”หลินห้านจินเห็นวัตถุดิบก็รู้ว่าหลินซูซินนางจะทำของหวาน แต่ก็อยากรู

ถึงต้าหานจะสนใจฟางหรง แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะสนใจท่านพ่อของตน ที่เริ่มแปลกๆ แล้วท่านพ่อแกะกุ้งให้ท่านน้าจางลี่ไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมต้องหน้าแดงก่อน..“พี่ข้าอิ่มแล้วเจ้าค่ะ”ฟางหรงที่อิ่มแล้วจึงบอกพี่ต้าหาน อีกฝ่ายจึงนำมือของนางไปล้างในอ่างทำความสะอาดให้เรียบร้อย“เดี๋ยวข้าช่วยเก็บเองเจ้าค่ะพี่ซูซิน”จินเย่วอาสาช่วยเก็บอาหารถ้วยจานต่างๆ เพราะเห็นว่ามือของพี่หลินซูซินและพี่ฟางหรงและพี่หลินอ้ายถง ทายาไว้เพราะคันยางของเผือกที่ใช้ทำขนมเป็นจินเย่วกับจางลี่และท่านแม่หยางกับท่านป้าไฉ่หงช่วยกันเก็บของล้าง เพราะสาวๆ ต่างทำให้กินและไหนจะขนมหวานอีกที่เป็นสิ่งล่อตาล่อใจทุกคน“ซูซินขนมชื่อว่าอะไรหรือ” จางหลิวหยางเอ่ยถามเพราะไม่เคยกินมาก่อนและน่าอร่อย“เผือกลอยแก้วมะพร้าวอ่อนเจ้าค่ะ”“อร่อยมากซูซิน นุ่ม มัน หวาน และหอม เป็นรสชาติที่ลงตัวมาก” ฟางหรงบรรยายรสชาติของขนมถึงจะลองกินมาแล้ว แต่ก็อร่อยมากมันอร่อยเกินไป“ยังกินไหวอีกหรือเห็นกินกุ้งไปเป็นตั้งหลายตัว” จางหวังหมิ่นเอ่ยแซวน้องสาว ที่มีต้าหานคอยดูแลบริการทุกอย่าง ทั้งแกะกุ้งและยังล้างมือให้อีก จนเขาคิดว่าน้องสาวเป็นง่อยไปเสียแล้ว“พี่ก็กินไปไม่ใช่น้อย

หลินซูซินเลือกทำขนมเผือกลอยแก้วมะพร้าวอ่อนเป็นขนมหวานที่นางชอบทานมากแต่ก็หาทานยากสำหรับนางที่นี่ไม่มีพ่อแม่คอยทำทุกอย่างให้และไม่ได้เตรียมใจว่าเราจะจากกันไปเร็วขนาดนี้ชีวิตตอนนี้ก็เหมือนเริ่มใหม่อีกครั้ง หลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างต้องเรียนรู้ใหม่หมด“พี่ซูซินมือข้ามันคันๆ” หลินอ้ายถงล้างเผือกและช่วยทุกคนหั่นนางไม่คิดว่าจะคันมากขนาดนี้ เพราะพี่หลินซูซินก็บอกแล้วว่ามันจะคันให้ระวังหลินซูซินดูมือของหลินอ้ายถงก่อนจะจูงมือนางเดินไปหาท่านแม่หยางที่นั่งอยู่กับพี่หลีหมิ่นและพี่หวังหมิ่นและท่านป้าไฉ่หง และจินเย่วกับท่านน้าจางลี่“ท่านแม่อ้ายถงนางน่าจะแพ้ยางของเผือกเจ้าค่ะ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าควรใช้ยาตัวไหน” เพราะยาไทยกับยาจีนไม่ได้เหมือนกัน ถึงนางจะพอรู้เรื่องสมุนไพร แต่ไม่ได้รู้ทุกตัว“เดี๋ยวแม่จัดการให้”ไม่ทันที่หยางไห่หลิงจะดูมือของหลินอ้ายถงจางหวังหมิ่นก็ดึงมือหลินอ้ายถงไปดูเสียก่อน และก็เป็นจางหวังหมิ่นที่รับยาจากหยางไห่หลิงมาทาที่มือของหลินอ้ายถง ทามกลางสายตาคนในบ้านที่มองเอ็นดูจางหวังหมิ่นในความคลั่งรักหลินอ้ายถง“อ้ายถงนางเป็นเช่นไรบ้าง” ฟางหรงเอ่ยถามเห็นมือหลินอ้ายถงน่าจะคันหนักมากจนนางคงทน

จางลี่นางไม่ได้พูดอะไรต่อ นางคุยกับเด็กหนุ่มต้าหานมาตลอดทาง ส่วนอีกสองคนที่ต้าหานแนะนำให้รู้จัก นางก็ทำความรู้จักแต่เหมือนคนทั้งสองจะไม่ค่อยอยากคุยกับนางเท่าไหร่ อาจจะเพราะเราไม่เคยเจอกันมาก่อน นางเองก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อเพียงแนะนำให้อีกฝ่ายรับรู้ตงหยางแอบหันไปสบตาจางลี่ที่กำลังมองตนกับผู้พี่ ใบหน้าขาวนวลรูปไข่ ดวงตากลมโตแวววาวใสแจ๋ว ทำให้ใบหน้าของตงหยางแดงขึ้นสีจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า หัวใจที่เต้นเร็วเกินไปทำให้หลินห้านจินที่นั่งติดอยู่ข้างๆ ได้ยินแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะรู้สาเหตุดีจางลี่ตลกพี่ตงหยางท่านพ่อของต้าหาน นางน่าจะเรียกคนทั้งสองว่าพี่ เพราะน่าจะอายุมากกว่าตนเองตงหยางเห็นจางลี่แอบยิ้มหัวเราะเขาไม่รู้ว่านางยิ้มหัวเราะเรื่องอันใดกัน แต่สายตานางมองมาทางเขาหรือนางจะหัวเราะเขากับพี่ห้านจินกัน มีอะไรให้หัวเราะกันจางลี่แอบหัวเราะพี่ตงหยางอีกฝ่ายแอบมองนางทำไมนางจะไม่รู้ ยิ่งอีกฝ่ายทำหน้าไม่รู้อะไรเลย ยิ่งตลกคงคิดว่านางหัวเราะอะไร ก็หัวเราะใบหน้าพี่ตงหยางมันตลกใบหน้างงเป็นไก่ตาแตก มีเสน่ห์ยิ่งนัก“ไห่ฉวนยังมีกุ้งอยู่อีกหรือน้าเห็นไม่ได้ขายนานแล้ว” เพราะตั้งแต่นั่งมาบนเกวียนกลิ่นคาวกุ้ง