Novels by Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว

ยามจื่อ(23.00-00.59 น.) หลังจากที่คุณชายป๋อเหวินลุกออกไปจากกระโจมอาโม่รับรู้ได้ทันทีว่าผู้เป็นนายไปไหนและคงจะไม่กลับเข้ามานอนอีก สุดท้ายก็กลืนน้ำลายตัวเองจนได้ ในกระโจมที่มีเสียงการหายใจของคนที่นอนหลับไปอย่างอาเฉียวเปการหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แต่อีกหนึ่งคนที่หายใจออกมาร้อยจากภายในและการหายใจเร็วขึ้นเพื่อระบายความร้อนในกาย "เฉียวเอ๋อร์" เสียงกระซิบที่ชวนให้คนที่หลับไปแล้วนั้นตื่นขึ้นมาด้วยอาการขนลุกทั่วทั้งตัว เพราะเสียงกระซิบที่มาจากบุรุษที่นอนอยู่ด้านหลังอย่างแนบชินอิ่งกายกัน "เฉียวเอ๋อร์ หลับแล้วหรือ" "…" "เฉียวเอ๋อร์" "เจ้าทึ่มหยุดเรียกข้าเสียทีรบกวนการนอนของข้าเจ้ารู้หรือไม่" "นายท่านออกไปแล้ว"อาโม่กอดกระชับอาเฉียวเหมือนกับกอดกระต่ายตัวสีขาวขนปุกปุยอย่าง แถมขู่เก่งอีกด้วย "ข้ารู้แล้วเจ้าเองก็นอนได้แล้วยามก็ไม่ได้เฝ้านิ" "เฉียวเอ๋อร์เจ้าบอกว่ารู้แล้วไยทำเย็นชาใส่ข้าแม่กระต่ายน้อยขนปุกปุยของข้า" "…"อาเฉียวรู้ว่าคนรักอย่างอาโม่นั้นต้องการที่จะทำอะไร แต่สถานที่เช่นนี้เห็นทีจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เพราะไม่ใช่สถานที่ที่คุ้นเคยและอีกอย่างมาต่างถิ่นอีกด้วย "เฉียวเอ๋อร์ช่วงเย็

"ท่านพี่ทำไมถึงมานั่งหลับได้เจ้าคะ แล้วใครดูลูกกัน""ท่านพ่อ ท่านแม่ดูอยู่น้องหญิง พี่นั้นไม่ไหวจริง ๆ "เพราะที่บ้านมีเด็กไล่เลี่ยกัน ทั้งลูกของมู่จื่อเหมย ลูกของเสี่ยวหมิง แถมมู่จื่อเหมยก็ตั้งครรภ์อ่อน ๆ อีกแล้ว เพราะเจ้าหลี่ช่านคนเดียวเลย"ท่านพี่เล่นกับลูกเยอะไปหรือเปล่าเจ้าคะ ซินอี๋กับซิงอี ถึงได้ติดท่านพี่ ตอนกลางคืนน้องบอกให้พากันนอนก็ไม่ยอมนอนกัน ถึงได้มานั่งหลับอยู่นี่ไงเจ้าคะ""น้องหญิงเด็กแฝดทั้งสองคนยิ่งโตยิ่งพลังเยอะ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พี่เล่นกับลูกเสร็จก็ต้องไปหาหลาน ๆ ต่อ เพราะเดี๋ยวหลานจะลืมพี่ได้ ตอนนี้ซุนเพ่ยหนิงก็พึ่งตั้งครรภ์อีกหลายเดือนสมาชิกใหม่บ้านเราถึงจะออกมาป่วน พร้อมลูกของพี่ใหญ่ฉวน"แต่ว่าพี่ไม่เหนื่อยนะ มีเพิ่มอีกคนดีหรือไม่น้องหญิงพี่อยากได้ลูกสาว"แฝดชายนั้นพลังแรงมาก แถมไม่รู้จักเหนื่อยกันอีก แถมเป็นแฝดชายชอบมาแย้งนมของซุนจือหลินกินอีก"ท่านพี่ลูกพึ่งได้ไม่กี่เดือนเอง ท่านนี่มันหาทางเจ้าเล่ห์ตลอดเลย""แต่เจ้าหลี่ช่านลูกยังเล็กอยู่เลย ทำน้องเล็กตั้งท้องอีกแล้ว เจ้านั่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหรืออย่างไรกัน""ให้ลูกโตกว่านี้หน่อยเจ้าคะ น้องถึงจะยอมปล่อยให้

1 ปี ต่อมาเมืองหยางหมิงอาหานมาเมืองหยางหมิงกับซุนเพ่ยหนิงเป็นครั้งแรกเขานั้นรับภารกิจมาจากพี่ซงหยวน เพราะมาดูแลความคืบหน้าของสาขาเมี่ยงปลาห้าสหายในเมืองหยางหมิงไม่ว่าจะเป็นสถานที่ตั้งที่จะต้องเข้าถึงผู้คนรวมถึงที่ดินด้านนอกเมืองที่อยู่ไม่ไกล ในการทำเป็นแปลงผักและขุดสระเลี้ยงปลาจำนวนหลายสระ เพื่อให้เพียงพอต่อการขายต่อวันส่วนด้านคนที่จะมาดูแลทั้งการทำแปลงผักและการเลี้ยงปลาจนไปถึงขั้นตอนการขนส่งไปยังในเมืองนั้น จะเป็นทหารที่ได้รับบาดเจ็บจากสนามรบร่างกายพิการ แต่ก็จะได้เงินเป็นรายเดือนเหมือนคนปกติคนพวกนี้น่าสงสารหลังจากผ่านสงครามมานั้นก็ไม่สามารถที่จะเข้าทำงานตามสถานที่ต่าง ๆ ได้ทั้งที่คนพวกนี้ยอมสละชีวิตของตนเอง เพื่อปกป้องบ้านเมืองพี่ซงหยวนเลือกใช้คนกลุ่มนี้ที่ไม่มีข้อเสียเลย เเม้ร่างกายจะพิการ แต่ล้วนมีฝีมือกันทั้งนั้นการมาเปิดสาขาที่เมืองหยางหมิงนั้นไม่ใช่การมาขยายกิจการอย่างเดียวเมืองที่เป็นแหล่งธุรกิจมักมีทั้งดีและไม่มี แต่การที่จะมาเปิดการค้าที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะมีการเก็บค่าส่วยจากเจ้าหน้าที่รัฐยิ่งมีการเปิดกิจการใหญ่โตยิ่งเสียค่าแลกเข้ามากเช่นในครั้งนี้พี่ซงหยวนจ่ายไ

เรือนตระกูลป๋อหลังจากที่ร่วมงานจนส่งคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอเสร็จก็ได้อยู่พูดคุยกับผู้ใหญ่สักพัก โดยเฉพาะคนที่เป็นพี่ชายของเจี้ยนโปคนที่เขานั้นพึ่งจะเคยเจอพี่จ้าวเฟยหลง เป็นพี่ใหญ่ของทุกคนยามอยู่ที่ค่ายทหารนับถือกันเป็นพี่เป็นน้องและเป็นคนที่ทุกคนดูจะเคารพนับถือเอามาก พี่มู่ซงหหยวนยังมีความเกรงใจและอ่อนข้อลงให้แสดงว่าคงไม่ธรรมดา"เจี้ยนโปเมื่อไหร่คู่เราจะได้แต่งงานกันเสียที""ยังไม่ครบหนึ่งปีตามที่รับปากพี่ซงหยวนเลย""แต่เสี่ยวหมิงแต่งไปแล้วนะ เจ้าไม่อยากแต่งเร็ว ๆ หรือ""สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาท่านเองก็ทำผิดแล้วข้อหนึ่ง""เจ้าก็ด้วย เพราะเจ้าข้าจึงผิดต่อพี่ซงหยวนเช่นนี้""งั้นเจ้าก็หยุดทำสิ""ได้ไงกันเสียบคาขนาดนี้แล้วเจ้าคิดจะทิ้งผัวไว้กลางทางหรือไงกัน เป็นเมียประสาอะไรกันใจร้ายที่สุด"ปึก!"อ๊าาาา""จะขยับทำไม่กันไม่อยากผิดก็ไม่ต้องทำสิ""อ๊าาา…อ๊าาา""ได้ไงกันเสียงเจ้าครางน่าฟังเช่นนี้ข้ายิ่งต้องรีบขยับเร็ว ๆ"พั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บ"นี่…อ๊ะ…อ๊ะ~""หึหึ"ป๋อเหวินแอบหัวเราะในลำคอไหนบอกไม่ให้ทำแล้วครางทำไมกัน สวนทางเสียจริงแล้วที่ร้องอยู่ใต้ร่างของเขานั้นน่าจะเป็นคำต

คืนเข้าหอคู่บ่าวสาวตอนนี้ได้เข้าห้องหอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ด้านนอกงานก็เหลือแต่คนที่อยู่ดื่มกินเฉลิมฉลองกัน ส่วนใหญ่จะเป็นคนสนิทเสียมากกว่า"ดื่ม ๆ ให้ข้าสักจอกน้องจ้าว""ขอรับพี่โจว""ฮ่า ๆ ให้มันได้อย่างงี้บุรุษนั้นต้องดื่มสุรา""พี่ซงหยวนไหนพี่บอกไม่ถูกกันไง""ข้าเองก็ไม่รู้คงจะเมามั้งเลยจำไม่ได้ว่าไม่ชอบขี้หน้ากันอยู่"ตอนนี้ทั้งท่านลุงโจวและพี่จ้าวของเขานั้นนั่งคอตกดื่มสุรากัน แต่คงจะกำลังเมาจนได้ที่แล้ว เพราะหากไม่เมาคงจะไม่พูดคุยกันดีเช่นนี้"จะเอาไว้แบบนี้หรือพี่""ใช่ เมาก็นอนอยู่ที่นี่แหละพรุ่งนี้ค่อยมารับมีคนคอยคุ้มกันอยู่เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะต้องรีบกลับแล้วเจ้าเองก็ไปส่งนางเสียด้วยท่านพ่อท่านแม่นั้นกลับไปได้สักพักแล้ว""ขอรับ"มู่ซงหยวนต้องกลับบ้าน เพราะซุนจือหลินกลับไปพร้อมกับมู่จื่อเหมยคงจะไปคุยเล่นกันตามปะสาคนท้องเหมือนกันเจ้าหลี่ช่านก็ตามเมียไปด้วยตัวติดกันไม่ห่างเขาเห็นแล้วสงสารน้องเล็กแทนอาหานพาซุนเพ่ยหนิงกลับบ้านซุน เพราะตอนนี้อาการของนางก็เริ่มจะเมาแล้วเหมือนกัน ส่วนพี่จ้าวนั้นไม่ต้องห่วงถึงจะมองไม่เห็น แต่บอกได้เลยว่ามีเป็นสิบคนสบายใจได้บ้านมู่ซงหยวน&ซุนจือหลิน

อดีตของหลี่ช่านและมู่จื่อเหมยในเมืองมู่จื่อเหมยมักจะเข้ามาเดินเที่ยวในเมืองอยู่บ่อย ๆ สถานที่ที่นางนั้นจะชอบไปมากที่สุดคือตลาดมืดที่ไม่ใช่ตลาดที่ขายของตอนกลางคืน แต่ตลาดมืดที่นางจะไปนั้นเปิดตลอดทั้งวันของที่ขายเป็นของหายากและบางอย่างราคาถูกกว่าในเมืองที่ขายกันแต่ต้องเป็นคนดูเป็นเท่านั้น เพราะที่ตลาดมืดขายของปลอมกันก็เยอะราคาถึงได้ถูกนางเองก็เคยโดนมาจนพรุนหมดแล้วจึงได้ทักษะการดูของมาว่าแท้หรือปลอม"แม่นางท่านมาอีกแล้ววันนี้ข้ามีกำไลสวย ๆ แม่นางสนใจหรือไม่ราคากันเอง""ข้าขอดูก่อนเจ้าค่ะ"..."อย่าทำน้องข้าเลย อึก!""เป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้ไม่ใช่เป็นขโมยเช่นนี้ น้องเจ้าสามารถชดใช้หนี้แทนได้นะทั้งหมดเลย""ไม่ ๆ ขอรับน้องข้ายังเด็กมากขอรับนายท่าน ปล่อยพวกเราไปเถอะขอรับ นายท่านหลี่ข้าสัญญาว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ท่านอย่างแน่นอนขอรับ""เอาตัวเด็กไป"หลี่ช่านหรือนายท่านหลี่เจ้าของโรงเหล้าย่านธุรกิจสีเทาและพวงตำแหน่งเจ้าของปล่อยเงินกู้ในคนที่เดือดร้อนคิดดอกเบี้ยแบบคนกันเองทั้งนั้น หึ"ขอรับ"เฉินลี่มือขวาคนสนิทนายท่านหลี่"นายท่าน อึก ข้าน้อยขอร้องขอรับ"มู่จื่อเหมยยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าชายผู้นั้

ไร่ตระกูลอู๋ตอนนี้หูเย่จวนนั้นเป็นคนดูแลไร่ตระกูลอู๋ โดยถูกว่าจ้างเดือนละสามตำลึงเงิน แลกกับยามที่ไม่คนอยู่ก็มาดูแลไร่มีตรงไหนที่ต้องจัดการ "ท่านป้าเย่จวนข้ามากำจัดวัชพืชให้ไร่ของซินถงขอรับ""ตามสบายเลยนะ"ทั้งอู๋ซั่วหยาง อู๋ซินถง และอู๋เจียงสงรวมถึงโจวอี้หานด้วย จะจ่ายโจวจี้ไหลและโจวจี้ฉุนในการกำจัดวัชพืชที่ขึ้นในไร่ เพราะทุกคนไม่มีเวลาตรงนี้ทุกคนตกลงจะจ่ายให้คนทั้งสองเป็นรายเดือน โจวจี้ไหลและโจวจี้ฉุนจะได้หนึ่งตำเงินจากบ้านอู๋ แต่สำหรับโจวอี้หานจะให้คนละหนึ่งตำลึงเงินและอีกห้าร้อยอีแปะ เพราะต้องการจะให้หลานด้วย แต่เพราะให้มากกว่านี้ไม่ได้ เพราะคนทั้งสองจะไปรับ "ท่านป้าหากทำเสร็จเร็วข้าจะมาช่วยรดน้ำขอรับ"โจวจี้ไหลนั้นรู้สึกว่าบ้านอู๋ให้เงินเขากับน้องชายมากเกินไปเดือนละหนึ่งตำลึง เดือนหนึ่งถอดและกำจัดวัชพืชไร่หนึ่งเดือนละสองครั้งเอง แต่ได้คนละหนึ่งตำลึงเงิน ซึ่งมันมากไปก็ทำได้แค่ช่วยแบ่งเบางานท่านป้าเย่จวน เพราะตอนนี้ท่านป้าเย่จวนดูแลไร่ยามที่คนบ้านอู๋ไม่อยู่"ได้ ขอบใจนะจี้ไหล"5 ปี ต่อมา"นี่ เลิกตามข้าได้แล้วข้ามีงานที่จะต้องทำอีก เจ้าไม่มีงานมีการทำหรืออย่างไรกัน ทำตัวเป็นคนว่าง

6 ปี ต่อมาโรงเรียนศึกษากวดวิชาชื่อนี้เป็นอู๋ซั่วหยางกับโจวอี้หาน เป็นคนตั้งให้อาเป่า เพราะตอนนี้อาเป่านั้นได้กลับมาแล้วและกำลังจะเปิดสอน ให้เหล่าบัณฑิตใหม่หรือคนที่สนใจเรื่องการศึกษา ตอนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยอาเป่าอีกแล้ว แต่เป็นท่านอาจารย์เป่า "จะไปไหนน่ะอาเป่าพึ่งจะกลับมาถึงเองนะ หรือไปหาท่านพ่อหรือ""เปล่า ขอรับพี่ใหญ่ ข้าจะไปตัดเสื้อใหม่เสียหน่อยขอรับ""ดู น้องพี่ขอรับพี่ใหญ่ แทนที่จะไปหาท่านพ่อ แต่ไปหาคนรักก่อน"อู๋ซินถงนั้นเอ่ยแซวน้องชายเท่านั้น ที่ตอนนี้ดูภูมิฐานมาก โตเต็มวัย รูปหล่อเสียอีกด้วย "หึ ก็เขารักของเขา"อู๋ซั่วหยางได้เขียนจดหมายส่งให้อาเป่า บอกถึงมู่จื่อซินว่าได้เลิกกับชายที่ชื่อเจียเล่อแล้ว เพราะจับได้ว่าอีกฝ่ายเจ้าชู้ไม่ได้มีมู่จื่อซินแค่คนเดียว หลังจากอาเป่าไปได้ปีกว่า ๆ แต่หลังจากนี้ก็ไม่รู้ว่าอาเป่าทำเช่นไรต่อ แต่ก็ไม่เห็นว่ามู่จื่อซินนั้นสนใจผู้ใดเลย ไม่รู้ว่าไปแอบคบกันตอนไหนกันร้านตัดเย็บมู่จื่อซิน"ร้านตัดเย็บยินดีต้อนรับขอรับ"ร้านตัดเย็บของมู่จื่อซินนั้นเป็นที่รู้จักในวงกว้างมีลูกค้าขาประจำเพิ่มมากขึ้น จนตอนนี้ทำคนเดียวไม่ได้แล้ว ตอนนี้ที่ร้านมีลูกจ้างสองคน แต

หลังจากที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งกล่าวอวยพรเสร็จก็เป็นเวลาฉลองต้องพาเจ้าบ่าวไปสังสรรค์เสียก่อนถึงจะพามาส่งเจ้าสาวที่รออยู่ในห้อง"พี่เขยโจว พี่เขยจาง ข้าต้องทำถึงขนาดนั้นเชียวหรือขอรับ""ถึงขนาดนี้แหละลูกติดไว หากอยากได้ลูกสาวก็ทำท่าที่พี่บอก"จางเจี้ยนเวยกำลังถ่ายทอดวิชาราคะให้อาเป่าศิษย์รุ่นที่สอง เพราะศิษย์รุ่นแรกคือโจวอี้หาน ที่ตอนนี้ลูกสามแล้ว"อย่างที่เจี้ยนเวยบอกในห้องมีบริเวณกว้างเจ้าก็ใช้ให้เป็นประโยชน์เสียอาเป่า คืน เข้าหอมีเพียงคืนเดียวเท่านั้นและเป็นคืนที่สำคัญต่อคู่บ่าวสาวมาก"โจวอี้หานนั้นไม่เคยคิดว่าจะต้องมาแนะนำเรื่องเพศศึกษาให้อาเป่า แต่เพราะน้องชายนั้นขาดประสบการณ์จึงต้องเร่งอัดฉีดวิชาก่อนที่จะพาไปส่งเจ้าสาวที่รออยู่ด้านอู๋ซั่วหยางที่เจอเข้ากับโจวลู่อี นี่ ก็สิบปีได้แล้วที่ไม่ได้เจออีกฝ่ายวันนี้ที่เจอ เพราะบ้านมู่ก็สนิทกับบ้านของโจวลู่อีอยู่ไม่น้อย และอีกฝ่ายคงจะกลับมาเยี่ยมครอบครัวด้วย"ข้าดีใจนะที่เจอเจ้าที่นี่""อืม เจ้าสบายดีหรือไม่ลู่อี""ข้าสบายดีได้ข่าวมาบ้างว่าเจ้าเปิดร้านขนมหรือ หากมีโอกาสข้าจะไปอุดหนุนนะ""ได้สิ เจ้ามาอยู่กี่วันล่ะ พาลูกและสามีของเจ้าไปเที่ยวในเม

3 เดือนต่อมาร้านราดหน้าบ้านอู๋"โต๊ะหก โต๊ะเจ็ด สั่งพิเศษอย่างละสามขอรับพี่ใหญ่""โต๊ะสิบ โต๊ะสิบสอง พิเศษอย่างละสองขอรับพี่ใหญ่"อาเป่าหลังจากที่ปิดเทอมก็มาช่วยงานที่ร้านราดหน้า เพราะพี่รองของเขานั้นตั้งครรภ์ได้สองเดือนกว่า ๆ ส่วนพี่ใหญ่นั้นบอกว่าขอทำงานอีกหน่อยคงจะปีหน้า แต่พี่เขยโจวเหมือนจะอยากมีแล้ว"อาเป่าเติมเนื้อหมูให้พี่รองของเจ้าหน่อย"อู๋ซั่วหยางเป็นห่วงอู๋ซินถงเหมือนกัน เพราะตั้งครรภ์ได้เกือบจะสามเดือนแล้ว และอู๋ซินถงดื้อขึ้นอย่างเห็นได้ชัดคือไม่ยอมหยุดทำงาน เช่นตอนนี้ที่ยืนทำราดหน้าอยู่"พี่ใหญ่ข้าทำได้ขอรับ ถ้าเหนื่อยข้าจะพักขอรับ""เจ้าดื้อเดี๋ยวพี่เจี้ยนเวยมาพี่จะฟ้องให้ดู""ข้าไม่กลัวอยู่แล้วขอรับ""จริงหรือ""ขะ ขอรับ"ความจริงอู๋ซินถงมีความเกรงใจสามีตั้งหาก แต่ไม่ได้กลัวนะ เพราะท่านพ่ออู๋บอกว่าห้ามเกรงกลัวสามี เพราะเดี๋ยวจะมาข่มเราได้"กลัวขอรับพี่ใหญ่ พี่รองกลัวพี่เขยจาง หากพี่เขยจางมาคงจะงอนพี่รองอย่างวันนั้นแน่นอนขอรับ"อาเป่าเห็นชีวิตคู่ของพี่ใหญ่ พี่รอง ของเขาก็มีทะเลาะกันบ้างตามประสาชีวิตคู่ แต่สุดท้ายก็ดีกันเหมือนเดิม"ท่านพ่อไม่มีใครอยู่ข้างข้าเลยขอรับ""ใช่ เพร

หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์ของอู๋เจียงสงที่ตายแล้วฟื้นมีชาวบ้านที่ทราบข่าวมาเยี่ยมมากมาย และอีกส่วนที่ไม่กล้ามาเพราะเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็น คนตายคือตายจะฟื้นขึ้นมาได้อย่างไรกันจนมาถึงงานมงคลที่สร้างความตกใจและแตกตื่นในใบหน้าของอู๋ซั่วหยางที่ไม่มีอะไรปกปิด สีผิวที่แท้จริงเป็นผิวขาวออกธรรมชาติเหมือนสตรีชนชั้นสูง ใบหน้าที่ผู้ใดเห็นก็สะกดสายตาผู้พบเห็น เสียงเอ่ยชมมากมายเป็นการเพิ่มความมั่นใจให้อู๋ซั่วหยางต่อไปนี้คงจะไม่มีใครกล้าเอ่ยว่าเป็นเกออัปลักษณ์อีกแล้ว เพราะวันนี้ชาวบ้านได้เห็นกระจ่างแจ้งแล้วว่า อัปลักษณ์หรืองดงาม บุรุษหลายคนที่ยังโสดนั้นต่างแอบมองและส่งสายตาให้และคงจะแอบเสียดายไปด้วย แต่ก็ถูกสายตาของโจวอี้หานส่งกลับมา ประมาณว่านี้ ภรรยาข้า"ขอให้ลูกทั้งสองคนมีชีวิตคู่ที่มีความสุข อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า อี้หาน เจี้ยนเวยฝากดูแลลูกของพ่อด้วยนะ พวกเจ้าจะต้องดูแลจนกว่าชีวิตจะหาไม่""ขอรับท่านพ่ออู๋""ขอรับท่านพ่ออู๋""ซั่วหยาง อี้หาน ซินถง เจี้ยนเวย ชีวิตคู่มีกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นเรื่องธรรมดา หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะ"หลีไห่ฉินเอ่ยไปก็ร้องไห้ไป เพราะไม่รู้ว่าจะอวยพรอะไร มันตื้นตันไปห

อู๋ซั่วหยางเดินไปบ้านจางอย่างทรมาน เพราะท่านพ่ออู๋จากไปอย่างไม่ทันได้เตรียมใจอะไรไว้เลยสักอย่าง ไม่มีสัญญาณเตือนอะไรเลยว่าท่านพ่ออู๋นั่นป่วยอะไรหรือ "ซั่วหยาง มีอะไรเกิดขึ้นเจ้าร้องไห้ทำไมหรือ""ท่านป้าหลี ท่านพ่อข้าเสียแล้วขอรับ…ท่านลุงจางอยู่หรือไม่ขอรับ""…"หลีไห่ฉินนั้นนิ่งลงทันทีใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที สิ่งที่อู๋ซั่วหยางบอกเป็นเรื่องจริงหรืออู๋เจียงสงจากไปแล้วจริงหรือ"รอก่อนนะ นั่งพักเสียก่อนซั่วหยาง"หลีไห่ฉินรีบเข้าไปแจ้งสามีทันที วันนี้ทั้งโจวอี้หานและจางเจี้ยนเวยนั้นไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านอีกด้วย ไม่รู้ว่าพวกเขาจะกลับมาตอนไหนกัน เพราะไปรับซื้อข้าวเหนียวให้อู๋ซั่วหยางที่หมู่บ้านอื่น"…"อู๋ซัาวหยางทำได้เพียงพยักหน้าตอบกลับไปเท่านั้น เพราะตอนนี้มีแต่เสียงร้องไห้ที่เปล่งออกมา วันนี้ทั้งพี่อี้หานและพี่เจี้ยนเวยไม่ได้อยู่ในหมู่บ้าน เพราะต้องไปรับข้าวเหนียวอีกหมู่บ้าน "ซั่วหยางเรื่องมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเจียงสงถึง…""ข้าไม่รู้ขอรับ เหมือนท่านพ่อจะนอนหลับไปเฉย ๆ ขอรับ"ตอนอู๋ซั่วหยางเข้าไปในห้อง ท่านพ่ออู๋เหมือนคนที่นอนหลับแล้วไม่ตื่น หากภาษาชาวบ้านก็เรียก ใหลตาย"งั้นพี่ไปกันเถอะ"บ้

2 ปี ต่อมาร้านขนมหวานตระกูลหยางหลินทำกำไรต่อเดือนไม่ต่ำกว่า 100 ตำลึงทอง บางเดือนก็เกิน 200 ตำลึงทอง ก็มีแต่ขั้นต่ำกำไรในแต่ละเดือนไม่ต่ำกว่า 100 ตำลึงทอง“ลูกหลับแล้วหรือ”หยางไห่ฉวนที่พึ่งกลับจากโรงเตี๊ยมหลินซูซิน ซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมที่เขาเป็นเจ้าของคนเดียว เพราะหลินซูซินนางไม่ขอร่วมด้วย เหตุผลก็อยากให้เขาได้ทำอะไรที่ต้องการอย่างเต็มที่ เงินทุกบาทที่นำมาทำโรงเตี๊ยมเป็นเงินที่ได้ส่วนแบ่งมาจากการทำงานกับหลินซูซินจากร้านขนมหวานเขาอยากให้หลินซูซินอยู่ในทุกความสำเร็จของเขาชื่อโรงเตี๊ยมจึงเป็นชื่อนางเพราะเขาคิดว่าชื่อนี้รุ่งเรืองที่สุดแล้ว“ท่านแม่หยางเอาไปนอนที่จวนแล้วเจ้าค่ะ” หลินซูซินก่อนที่จะคลอดลูกนางกับหยางไห่ฉวนได้ตัดสินใจซื้อจวนในเมือง เพราะอนาคตก็คงจะได้อยู่ในเมืองบ่อยขึ้น“วันนี้เข่อซิงร้องหาท่านพี่ใหญ่เลยเจ้าค่ะ”หลังจากคลอดลูกหลินซูซินถูกผู้เป็นสามีออดอ้อนให้เรียกว่าท่านพี่ เพราะยามอยู่ข้างนอกผู้อื่นจะได้รู้ว่าแต่งงานมีภรรยาลูก 2 คนแล้ว เพราะเดี๋ยวนี้หยางไห่ฉวนหล่อเหลาจนสตรีน้อยใหญ่ คุณหนูตระเล็กตระกูลใหญ่ต่างแวะเวียนเข้ามาที่ร้านซื้อขนมหวานเป็นเรื่องลอง เรื่องหลักคงเป็นการได้

หลังจากเหตุการณ์หน้าเวทนาในครั้งนั้นหยางไห่ฉวนก็ตั้งกฎขึ้นว่าไม่ให้หลินซูซินทำมากกว่าหนึ่งครั้ง เพราะตั้งแต่วันนั้นนางก็ติดกลืนกินน้ำสวาทของเขา เคยพานางไปตรวจระยะครรภ์ในเมืองท่านหมอบอกว่าอาจจะเป็นส่วนหนึ่งในอาการแพ้ท้อง ซึ่งทุกคนแพ้อาจจะไม่เหมือนกันเปิดร้านขนมตระกูลหยางหลินตอนนี้ท้องของหลินซูซินเองก็เริ่มโตจนเห็นได้ชัดเจน จึงไม่สามารถที่จะทำงานอย่างเมื่อก่อนได้ ในวันเปิดร้านวันแรกก็จะมีครอบครัวและคนสนิทมาช่วย ๆ กันและก็มีลูกจ้างที่นางเปิดรับสมัครคัดเลือกแล้วได้มาสี่คนหลินซูซินไม่สามารถที่จะทำขนมได้เพราะต้องใช้แรงในการทำ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะนางได้เขียนสูตรขนมไว้แล้วที่เหลือก็ให้คนที่มีหน้าที่รับผิดชอบเป็นคนทำก็จะเป็นคนในครอบครัวทั้งหมด เพราะเป็นสูตรลับที่ไม่ได้มีความลับอะไร เพียงแต่บอกว่าลับเพื่ออัพราคาก็เท่านั้นเองเห็นหลายร้านเขานิยมทำกันค่าเช่าเดือนละ 2 ตำลึงทอง หลินซูซินคิดว่านางจ่ายไว้ แต่ก็ต้องดูยอดขายรายวัน รายอาทิตย์ รายเดือน เป็นหลักร่วมด้วย“ขนมบัวลอยที่หน้าร้านขายหมดแล้วขอรับ” เป็นหนึ่งในลูกจ้างที่หลินซูซินเลือกเข้ามารายงานการขาย“หมดเร็วเสียจริงอย่างนั้นไปเรียกอากังมาช่

หลังจากที่บ้านใหม่ของหลินซูซินและหยางไห่ฉวนสร้างเสร็จ หลินซูซินนางก็ได้ขนของที่บ้านครอบครัวของนางมาอยู่ ตามข้อตกลงที่ท่านพ่อหลินต้องการ ความจริงไม่ต้องตอบตกลงตามข้อสัญญาก็ได้ เพราะหลินซูซินและหยางไห่ฉวนเองก็ตั้งใจที่จะปล่อยให้มีอยู่แล้ว“ท่านพ่อนี่ห้องของท่านพ่อเจ้าค่ะ”หลินห้านจินยังไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปในห้อง เพราะมันชั่งแตกต่างจากห้องที่บ้านเก่าเหลือเกินไม่มีอะไรที่คล้ายคลึงกันเลย ห้องที่นี่กว้างและใหญ่กว่าห้องที่บ้านเก่าเสียอีก“ท่านพ่อไม่เข้าห้องหรือเจ้าคะ”“ซูซินพ่อไม่กล้าเดินเข้าไปมันแปลกตาพิลึก” ภายในห้องที่กว้างใหญ่มีเตียงนอนตั้งอยู่มุมห้องตามที่เขาเคยเอ่ยบอกเพราะไม่ชอบเตียงที่อยู่กลางห้อง แต่ไอ้ม้านั่งนั่นมันแปลกตาพิลึกอีกแล้ว“เดี๋ยวลูกพาเดินเข้าไปเจ้าค่ะ ท่านพ่อเตียงของท่านช่างนิ่มนักและลูกได้สั่งทำโซฟาเอาไว้ให้ท่านพ่อนั่งเล่นด้วยเจ้าค่ะ”“ม้านั่งนั่นหรือคือโซฟา”“เจ้าค่ะแปลกตาหน่อยแต่นั่งสบายลูกสั่งมาจากชาวฝรั่งเจ้าค่ะ ท่านพ่อลองมานั่งดูก่อนเจ้าค่ะแล้วจะติดใจ” ท่านพ่อหลินก็ไม่ต่างจากท่านพ่อท่านแม่หยางที่ได้เห็นห้องของตนเองไม่กล้าที่จะเข้าไปในห้อง คงเพราะลักษณะที่แปลกตาจึ

“พี่ตงหยางหยุดก่อนเจ้าค่ะ ข้าอยากพักแล้วเจ้าค่ะ” จางลี่ที่ปล่อยตัวปล่อยใจให้ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักและสามีในขณะนี้“ขอโทษที่ก่อกวนเจ้าจนเกินไป แต่ขออีกครั้งแล้วขะ…พี่จะหยุดเจ้าจะได้พักผ่อน” ตงหยางที่ยิ่งได้ทำครั้งหนึ่งก็มีครั้งที่สองที่สามตามมา น้ำของเขาหลั่งแต่ละครั้งเยอะมากเพราะไม่ได้ปลดปล่อยมานานมากแล้วห้องหอต้าหานและฟางหรงที่กำลังทำเรื่องของคู่สามีภรรยาเป็นอันจะต้องหยุดฟังชั่วขณะว่าเสียงชวนมีอารมณ์ร่วมเช่นนี้ดังมาจากห้องท่านพ่อตงหยางใช่หรือไม่“พี่ต้าหานเสียงนั่นดังมาจากห้องของท่านพ่อเจ้าค่ะ”“พรุ่งนี้ก็รู้เองปล่อยผู้ใหญ่ไปเถอะมาต่อเรื่องของเราขดีกว่า พี่ยังไม่อิ่มเลยกินเจ้าไม่รู้เบื่อเลย” ต้าหานและฟางหรงไม่ได้สนใจที่มาของเสียงที่ได้ยิน เพราะคืนเข้าหอก็ไม่ใช่ว่าจะมีเพียงคู่บ่าวสาวเท่านั้น คู่ท่านพ่อของเจ้าบ่าวก็แอบเข้าหอก่อนเช่นกันช่วงสายที่บ้านหลิงเหมือนทุกอย่างจะเป็นเรื่องใหญ่เมื่อจางหลีหมิ่นกับจินเย่วไปที่บ้านหลินเพื่อจะรับท่านแม่ไฉ่หงและท่านแม่จางลี่ แต่ที่บ้านหลินมีแต่ท่านแม่ไฉ่หงเท่านั้น และได้ทราบว่าเมื่อคืนได้รับสารไปสื่อความหมายผิดกันทั้งสองฝ่าย“เท่ากับว่าตอนนี

“ฝากดูแลฟางหรงนางด้วยนะต้าหาน”จางไฉ่หงเอ่ยฝากบุตรสาวเพียงคนเดียวของบ้านที่วันนี้จะต้องย้ายไปอยู่บ้านตระกูลหลิงแล้ว ไม่คิดว่าวันนี้จะเกิดขึ้นเด็กสาวที่มีอุปนิสัยเป็นบุรุษกับได้แต่งสาวกับบุรุษที่เพียบพร้อมเช่นต้าหานที่มีอุปนิสัยที่แตกต่างกันสุดขั้วบุรุษที่เลี้ยงดูมาอย่างอ่อนโยน ใจดี มีเมตตา พูดจาไพเราะ เก่ง ขยัน และฉลาดถึงแม้เป็นบุรุษแต่ไม่ได้เก่งกาจด้านการล่าสัตว์ แต่ใครนิยามว่าบุรุษจะต้องเก่งด้านการล่ากัน ทุกคนล้วนมีสิ่งที่ตนเก่งทั้งนั้น 100 คน ล้วนมีความเก่งกาจที่แตกต่างกันออกไป“ท่านแม่เจ้าคะหยุดร้องไห้เถอะ ข้าจะร้องตามน่ะเจ้าคะ”ฟางหรงเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ วันนี้ทั้งท่านพ่อท่านแม่ของนางต่างร่ำไห้กันใหญ่ เพราะงานแต่งของนางแตกต่างจากของพี่ชายทั้งสองที่ต่างได้หลับนอนที่บ้านกันคนละคืนสองคืนแต่ของนางต่างออกไปเพราะเมื่อคืนคือคืนสุดท้ายที่นางได้นอนที่บ้าน เพราะคืนต่อ ๆ ไปนางจะเป็นคนในครอบครัวหลิงคนหนึ่ง การทำพิธีต่าง ๆ และการเข้าหอก็ด้วยจัดทำขึ้นที่บ้านหลิง“เจ้าต้าหานหากวันใดเจ้าทำฟางหรงเสียใจ…ข้า…พ่อคนนี้จะเอาลูกของข้าคืน”จางหลิวหยางเองก็หลั่งน้ำตาออกมาเอาเข้าจริงเป็นเขาเองที่ดี

วันนี้หลินซูซินนางเข้ามาในเมืองเพื่อรับป้ายชื่อร้านที่นางได้สั่งทำไว้ นางจะติดป้ายก่อนเพราะที่ร้านก็เสร็จเกือบทั้งหมดแล้ว คนที่ผ่านไปผ่านมาจะได้รู้ว่าที่ร้านขายอะไร และการใช้ชื่อร้านขนมตระกูลหยางหลิน เพื่อจะเรียกลูกค้ารายเก่าด้วยให้รับรู้ว่านางได้ปักหลักขายตรงนี้ในชื่อร้านขนมตระกูลหยางหลิน“พักก่อนดีกว่าช่วงนี้เจ้าเป็นลมบ่อยเกินไปแล้วนะซูซิน”“ก็คงเพราะทำงานหนักเจ้าค่ะ เดี๋ยวพักก็หายดีเจ้าค่ะ”คงเพราะช่วงนี้งานรุมเร้านางไปหมดเสร็จจากงานแต่งหลินอ้ายถงนี่ก็ผ่านมาได้ 3 สัปดาห์ พรุ่งนี้พี่ต้าหานก็จะให้ท่านลุงตงหยางกับท่านพ่อหลินเป็นผู้ใหญ่ไปสู้ขอฟางหรงที่บ้านจาง นางจึงมีหน้าที่รับผิดชอบทำชุดเจ้าสาวเจ้าบ่าวกับท่านแม่หหยางและหลินอ้ายถงช่วยกัน“ถ้ายังเป็นอีกพี่จะพาเจ้าไปโรงหมอ เป็นบ่อยเช่นนี้พี่ใจไม่ดีเลย” อาจจะเป็นเพราะทำงานหนัก แต่นางก็เป็นลมบ่อย ปวดเมื่อยตามตัว มีอาเจียนด้วยในบางวัน“เจ้าค่ะถ้าหากข้าไม่ดีขึ้นข้าจะไปหาหมอเจ้าค่ะ” หลินซูซินนางมาในเมืองกับหยางไห่ฉวนกันสองคน หลินอ้ายถงนางไม่ได้ตามมาด้วยเพราะต้องอยู่ช่วยงานท่านแม่หยางทำชุดเจ้าสาว“เดี๋ยวเจ้ารออยู่นี่ก่อนนะพี่จะไปซื้อโจ๊กหมูกับ