Novels by Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว

ไร่อ้อยโจวอี้หานโจวอี้หานทำการเกษตรปลูกอ้อยเป็นปีแรกตามคำแนะนำของจางเจี้ยนเวย เพราะเก็บเกี่ยวเพียงปีละครั้ง ปลูกครั้งหนึ่งก็ 12-14 เดือน ถึงจะเก็บเกี่ยวได้ การดูแลก็ไม่ได้มากอะไรเท่าไหร่ แถมเก็บเกี่ยว 1 ไร่ ก็ได้หลายตัน ขายได้ราคาดีอีกด้วย"พี่อี้หานขอรับครัวอยู่ตรงไหนหรือขอรับ ข้ามาแล้วยังไม่เห็นเลยขอรับ""เดี๋ยวพี่พาไปนะ ครัวตั้งอยู่ไกลหน่อยนะ แต่พี่ก็ทำเพิงให้ใหญ่เช่นกันจะได้ไม่ร้อนกัน วันนี้มีพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองมาช่วยด้วยอีกแรงนะ"โจวอี้หานอยากให้ครอบครัวพี่ใหญ่โจวกับโจวจี้ฉุนมีรายได้เพิ่มขึ้นเท่านั้น เพราะครอบครัวโจวจี้ฉุนนั้นกำลังจะมีสมาชิกใหม่ตามความตั้งใจของโจวจี้ฉุน อนาคตต้องใช้เงินมากมีแรงทำก็ต้องทำไปก่อน งานในหมู่บ้านมีทั้งงานที่จ้างและงานช่วงเอาแรงกัน แล้วแต่เจ้าของที่จะเลือกแบบไหนกัน"พี่อี้หาน มีคนมาช่วยงานเท่านี้หรือขอรับ""ใช่ พี่จ้างแค่ 10 คนน่ะ ส่วนเจี้ยนเวยเห็นท่านป้าบอกว่าไม่สบาย คงตากน้ำค้างนานเกินไปคงอีกวันสองวันถึงจะมา"เพราะที่นี่ไม่มีจางเจี้ยนเวยอู๋ซินถงคงจะสงสัย แต่ความจริงแล้วจางเจี้ยนเวยไม่ได้ไม่สบาย แต่เจ้านี่ขี้เกียจและชอบเรียกร้องความสนใจเท่านั้น ค

อู๋ซินถงไม่คิดว่าทุกอย่างมันจะง่ายขนาดนั้น สิ่งที่พี่จางเจี้ยนเวยพูดนั้นพูดออกมามันก็ทำให้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็ไม่ได้รังเกียจกัน แต่เรื่องนี้คงต้องแล้วแต่วาสนาที่มีต่อกัน"อย่างที่ข้าบอกท่านไป ตอนนี้ชีวิตข้ามีอะไรให้ทำมากมาย ไม่มีเวลาไปคิดเรื่องความรักหรอก""ไม่เป็นไรเลย กี่เดือน กี่ปี พี่ก็รอได้""ท่านชอบข้าหรือ ที่ทำอยู่ทุกวันนี้เพื่ออะไรกันแน่ถามใจท่านให้แน่ชัดเถิด ว่าชอบหรือแค่รู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะถ้าเป็นอย่างหลังก็ขอให้หยุดเสีย ข้าไม่ได้จะเรียกร้องอะไรอยู่แล้ว"...บ้านอู๋อู๋ซั่วหยางเห็นว่าอู๋ซินถงเองเงียบ ๆ ตั้งแต่กลับบ้านมา ช่วงเย็นที่ขายของก็เมอ ๆ อีกด้วยไม่รู้มีเรื่องอะไรที่รู้สึกไม่ดีหรือเปล่า"ซินถงมีเรื่องอะไรหรือเปล่า พี่ให้เจ้าเงียบ ๆ""พี่ใหญ่ หากมีคนมาบอกว่าชอบพี่ แต่พี่กำลังโกรธเขาอยู่พี่ใหญ่จะทำเช่นไรหรือขอรับ""ก็ต้องดูก่อนว่าโกรธเรื่องอะไร สามารถให้อภัยได้ไหมและก็นี่ถามใจของเจ้าว่ารักมากหรือไม่ คนนั้นที่บอกชอบ คือ พี่เจี้ยนเวยใช่หรือไม่""…"อู๋ซินถงพยักหน้าตอบ เพราะดูจากสายตาพี่ใหญ่ของเขานั้นคงจะรับรู้หรือสงสัยอยู่ก่อนแล้ว ถึงได้ถามเช่นนี้"

ด้านจางเจี้ยนเวยที่เดินหาอู๋ซินถง แต่ก็มาเจออีกฝ่ายอยู่ที่สระบัวอย่างเช่นครั้งนั้น แต่เหมือนไม่ได้ต้องการสายบัวไปทำกับข้าว"สวยยิ่งนักดอกบัว เจ้าจะเอาไปทำอะไรหรือ""ท่านอีกแล้วใครใช้ให้มากัน ยุ่งไม่เข้าเรื่อง""พี่มาหา เพราะพี่คิดถึงเจ้าตั้งหากช่วงนี้ไม่ได้เจอกันเลย""แล้วทำไมต้องเจอกันด้วย ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย""หึ พี่เป็นอะไรเจ้ารู้ดี หรืออยากจะ…"จางเจี้ยนเวยไม่ได้คิดจะทำเรื่องแบบนั้น แต่ต้องการจะแกล้งคนตรงหน้าที่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เท่านั้น…ดื้อเสียจริง"บังเอิญว่าข้านั้นโง่เขลา ไม่เข้าใจที่ท่านจะสื่อ"อู๋ซินถงเองแกล้งโง่เขลากลับ เพราะคนเช่นนี้คงเป็นคนดีได้ไม่นาน"พี่ชอบยิ่งนักคนดื้อรั้น โบราณเขาว่าเนื้อจะหวาน""โรคจิต""พี่ยอมรับ ที่พี่มาก็เพราะอยากเจอเจ้า แต่พี่มีเวลาไม่นานวันนี้พี่มีงานรัดตัวเต็มไปหมด หาเวลาว่างมาหาเจ้าได้น้อย เจ้าเข้าใจพี่ใช่ไหม""เเล้วเกี่ยวอะไรกับข้ากัน ท่านจะทำอะไร จะไปที่ไหนจะมาบอกข้าทำไมกัน ไม่ได้สนิทกันเสียหน่อย"อู๋ซินถงเองก็ทราบว่าอีกฝ่ายงานยุ่งมากแค่ไหน ก็เป็นถึงลูกชายผู้ใหญ่บ้านทั้งงานส่วนตัว งานหลวง ก็ต้องทำทั้งหมด"เรื่องของพี่เกี่ยวกับเจ้าทุก

ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้โชคชะตาจะเป็นเช่นไร วันนี้มีเรื่องที่เกินความคาดหมายเกิดขึ้นมากมาย แต่ก็ยังตั้งรับได้ แต่อนาคตต่อไปอาจจะไม่ได้จบดีเช่นวันนี้ ไม่รู้ว่าคนที่ไปแจ้งทางการคือใคร เป็นผู้ไม่ประสงค์ออกนาม แต่ก็ต้องขอบคุณที่ให้การช่วยเหลือกันทั้งที่เป็นคนแปลกหน้าเช่นนี้"ซั่วเอ๋อร์เป็นเช่นไรบ้าง""พี่ใหญ่เงียบตั้งแต่กลับมาแล้วขอรับ ท่านพ่อคงต้องให้อยู่คนเดียวก่อน""อยู่คนเดียวไม่ได้ เดี๋ยวซั่วเอ๋อร์คิดอะไรไม่ดี ไปตามพี่ของเจ้าพ่อจะพาไปข้างนอก"อู๋เจียงสงจะพาอู๋ซั่วหยางและอู๋ซินถง ไปไร่อย่างน้อยที่ไร่ก็มีอะไรให้ทำมากมาย แต่วันนี้คงจะต้องพักกันก่อนสภาพจิตใจของลูกชายคนโตยังไม่พร้อมรับอะไรทั้งนั้น"จะดีหรือขอรับท่านพ่อ""ไปนอนเล่นที่ไร่ก็ได้ ดีว่าอยู่ในห้องคนเดียวเช่นนี้""ขอรับ"อู๋ซั่วหยางมานอนพักใจ พักสมอง อยู่ที่ไร่ตามคำสั่งของท่านพ่ออู๋ แต่เป็นการมาพักอย่างเดียว เพราะวันนี้งดทำงาน พรุ่งนี้ก็งดไปขายของในเมือง แต่ในหมู่บ้านยังขายเช่นเดิมพรุ่งนี้ก็มีงานทำกับข้าวเลี้ยงคนงานที่รับไว้"ที่ไร่ก็เย็นดีนะขอรับพี่ใหญ่""วันนี้พี่นอยด์ยังไงก็ไม่รู้""คืออาการใดขอรับ นอยด์ ๆ""ก็อาการคิดมาก รู้สึกไม่โอเ

วันนี้อู๋ซั่วหยางและทุกคนมาขายของตามปกติทุกวัน แต่วันคงจะต่างออกไป เพราะหลังจากวันนี้ที่เหว่ยฟางและอู๋ฉานอิ่งมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับลูกที่มาต่อแถวซื้อของ คนทั้งสองก็หายไปเกือบหนึ่งอาทิตย์ มาวันนี้ยังมาเจอเรื่องน่าปวดหัว ปวดกระบาลอื่น"ดู ๆ ลูกข้ากินของที่ซื้อจากร้านพวกเจ้า แล้วท้องเสีย ดูสิใบหน้าซีดเซียวไปหมดแล้ว ของที่ร้านพวกเจ้าสกปรกมากจริง ๆ""ข้าจะไปแจ้งความ เรียกค่าหมอ ค่ายาให้ลูกข้า ขายของสกปรกพวกเจ้าทำได้ยังไงกัน ไม่รู้ว่ามีคนท้องเสียไปแล้วกี่คนกัน""ท่านป้าท่านต้องเข้าใจอะไรผิดแล้ว ของที่ข้าขายสะอาดปลอดภัยทุกขั้นตอน ตอนที่ทอดข้าก็ทอดให้เห็น เนื้อหมู เนื้อไก่ ข้าก็รับมาจากร้านในตลาดในเมือง"อู๋ซั่วหยางไม่ได้เชื่อสองแม่ลูกที่แสดงละคร เพราะของที่ขายนั้นยากที่จะบูดหรือเสีย อีกอย่างผู้คนที่มาซื้อ ส่วนใหญ่ก็กินแทนมื้อเช้า หากจะเก็บไว้กินเป็นมื้อเที่ยงก็ไม่บูดอย่างแน่นอน"เชื่อได้ที่ไหนดูสารรูปของเจ้าสิ แต่งกายปกปิดมิดชิดเช่นนี้ เป็นโรคติดต่อหรือเปล่า หรือไม่ก็คงจะอัปลักษณ์ ใช่หรือไม่ ถึงไม่กล้าเปิดหน้าขายของเช่นนี้""นี่ หยุดพูดจาพล่อย ๆ ได้แล้ว พี่ข้าไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านว่า""เรื่อ

โจวอี้หานรู้ว่าอู๋ซั่วหยางกำลังสงสัย เพราะเรื่องที่พูดไม่ใช่เรื่องในโลกนี้ แต่เป็นโลกที่พวกเราจากมาตั้งหาก เพราะต้นกระบองเพชร…จินเป็นคนที่ซื้อให้วินเอง"มองหน้าพี่ทำไมหรือ""ใบหน้าของพี่คล้ายคนที่ข้ารู้จักเท่านั้น""ใครหรือที่มีใบหน้าคล้ายพี่กัน เพื่อนของเจ้าหรือ…หรือว่าคนรัก""…""ไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะต้องมาบอกพี่ แค่คนหน้าเหมือนกันเท่านั้นไม่ใช่คนเดียวกันเสียหน่อย"ถึงจะบอกออกไปแบบนั้น แต่ในใจเกิดความสงสัยมาก และได้นึกย้อนไปในตอนที่ยังอยู่โลกเดิมที่ได้ยินเสียงแปลก ๆ "คงจะเป็นคนที่สำคัญมากสินะเจ้าถึงได้โกรธพี่ขนาดนี้""ข้าไม่ได้โกรธ""โกรธ ทำหน้าเช่นนี้เรียกว่าโกรธ""นี่"อู๋ซั่วหยางนิ่งไปเลย เพราะอีกฝ่ายแสดงนิสัยและคำพูดที่…พี่จินชอบพูดตอนที่วินชอบงอน "คิดว่าเพียงผ้ากั้นบาง ๆ จะปกปิดใบหน้าที่แท้จริงของเจ้า จากพี่ได้หรือ"…วิน ถึงอีกฝ่ายไม่ได้มีหน้าตาตามโลกเดิมที่จากมาก แต่แววตาที่มองยังไงก็เป็นวินคนที่รักมากสุดหัวใจ"ใบหน้าข้าอัปลักษณ์พี่อย่ามองเลย"อู๋ซั่วหยางลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันที เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรที่เกินความคาดหมาย"เจ้าไม่ได้อัปลักษณ์และไม่ได้เป็นอย่างที่ชาวบ้านพูดกัน ซั่

ยามจื่อ(23.00-00.59 น.) หลังจากที่คุณชายป๋อเหวินลุกออกไปจากกระโจมอาโม่รับรู้ได้ทันทีว่าผู้เป็นนายไปไหนและคงจะไม่กลับเข้ามานอนอีก สุดท้ายก็กลืนน้ำลายตัวเองจนได้ ในกระโจมที่มีเสียงการหายใจของคนที่นอนหลับไปอย่างอาเฉียวเปการหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แต่อีกหนึ่งคนที่หายใจออกมาร้อยจากภายในและการหายใจเร็วขึ้นเพื่อระบายความร้อนในกาย "เฉียวเอ๋อร์" เสียงกระซิบที่ชวนให้คนที่หลับไปแล้วนั้นตื่นขึ้นมาด้วยอาการขนลุกทั่วทั้งตัว เพราะเสียงกระซิบที่มาจากบุรุษที่นอนอยู่ด้านหลังอย่างแนบชินอิ่งกายกัน "เฉียวเอ๋อร์ หลับแล้วหรือ" "…" "เฉียวเอ๋อร์" "เจ้าทึ่มหยุดเรียกข้าเสียทีรบกวนการนอนของข้าเจ้ารู้หรือไม่" "นายท่านออกไปแล้ว"อาโม่กอดกระชับอาเฉียวเหมือนกับกอดกระต่ายตัวสีขาวขนปุกปุยอย่าง แถมขู่เก่งอีกด้วย "ข้ารู้แล้วเจ้าเองก็นอนได้แล้วยามก็ไม่ได้เฝ้านิ" "เฉียวเอ๋อร์เจ้าบอกว่ารู้แล้วไยทำเย็นชาใส่ข้าแม่กระต่ายน้อยขนปุกปุยของข้า" "…"อาเฉียวรู้ว่าคนรักอย่างอาโม่นั้นต้องการที่จะทำอะไร แต่สถานที่เช่นนี้เห็นทีจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เพราะไม่ใช่สถานที่ที่คุ้นเคยและอีกอย่างมาต่างถิ่นอีกด้วย "เฉียวเอ๋อร์ช่วงเย็

"ท่านพี่ทำไมถึงมานั่งหลับได้เจ้าคะ แล้วใครดูลูกกัน""ท่านพ่อ ท่านแม่ดูอยู่น้องหญิง พี่นั้นไม่ไหวจริง ๆ "เพราะที่บ้านมีเด็กไล่เลี่ยกัน ทั้งลูกของมู่จื่อเหมย ลูกของเสี่ยวหมิง แถมมู่จื่อเหมยก็ตั้งครรภ์อ่อน ๆ อีกแล้ว เพราะเจ้าหลี่ช่านคนเดียวเลย"ท่านพี่เล่นกับลูกเยอะไปหรือเปล่าเจ้าคะ ซินอี๋กับซิงอี ถึงได้ติดท่านพี่ ตอนกลางคืนน้องบอกให้พากันนอนก็ไม่ยอมนอนกัน ถึงได้มานั่งหลับอยู่นี่ไงเจ้าคะ""น้องหญิงเด็กแฝดทั้งสองคนยิ่งโตยิ่งพลังเยอะ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พี่เล่นกับลูกเสร็จก็ต้องไปหาหลาน ๆ ต่อ เพราะเดี๋ยวหลานจะลืมพี่ได้ ตอนนี้ซุนเพ่ยหนิงก็พึ่งตั้งครรภ์อีกหลายเดือนสมาชิกใหม่บ้านเราถึงจะออกมาป่วน พร้อมลูกของพี่ใหญ่ฉวน"แต่ว่าพี่ไม่เหนื่อยนะ มีเพิ่มอีกคนดีหรือไม่น้องหญิงพี่อยากได้ลูกสาว"แฝดชายนั้นพลังแรงมาก แถมไม่รู้จักเหนื่อยกันอีก แถมเป็นแฝดชายชอบมาแย้งนมของซุนจือหลินกินอีก"ท่านพี่ลูกพึ่งได้ไม่กี่เดือนเอง ท่านนี่มันหาทางเจ้าเล่ห์ตลอดเลย""แต่เจ้าหลี่ช่านลูกยังเล็กอยู่เลย ทำน้องเล็กตั้งท้องอีกแล้ว เจ้านั่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหรืออย่างไรกัน""ให้ลูกโตกว่านี้หน่อยเจ้าคะ น้องถึงจะยอมปล่อยให้

1 ปี ต่อมาเมืองหยางหมิงอาหานมาเมืองหยางหมิงกับซุนเพ่ยหนิงเป็นครั้งแรกเขานั้นรับภารกิจมาจากพี่ซงหยวน เพราะมาดูแลความคืบหน้าของสาขาเมี่ยงปลาห้าสหายในเมืองหยางหมิงไม่ว่าจะเป็นสถานที่ตั้งที่จะต้องเข้าถึงผู้คนรวมถึงที่ดินด้านนอกเมืองที่อยู่ไม่ไกล ในการทำเป็นแปลงผักและขุดสระเลี้ยงปลาจำนวนหลายสระ เพื่อให้เพียงพอต่อการขายต่อวันส่วนด้านคนที่จะมาดูแลทั้งการทำแปลงผักและการเลี้ยงปลาจนไปถึงขั้นตอนการขนส่งไปยังในเมืองนั้น จะเป็นทหารที่ได้รับบาดเจ็บจากสนามรบร่างกายพิการ แต่ก็จะได้เงินเป็นรายเดือนเหมือนคนปกติคนพวกนี้น่าสงสารหลังจากผ่านสงครามมานั้นก็ไม่สามารถที่จะเข้าทำงานตามสถานที่ต่าง ๆ ได้ทั้งที่คนพวกนี้ยอมสละชีวิตของตนเอง เพื่อปกป้องบ้านเมืองพี่ซงหยวนเลือกใช้คนกลุ่มนี้ที่ไม่มีข้อเสียเลย เเม้ร่างกายจะพิการ แต่ล้วนมีฝีมือกันทั้งนั้นการมาเปิดสาขาที่เมืองหยางหมิงนั้นไม่ใช่การมาขยายกิจการอย่างเดียวเมืองที่เป็นแหล่งธุรกิจมักมีทั้งดีและไม่มี แต่การที่จะมาเปิดการค้าที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะมีการเก็บค่าส่วยจากเจ้าหน้าที่รัฐยิ่งมีการเปิดกิจการใหญ่โตยิ่งเสียค่าแลกเข้ามากเช่นในครั้งนี้พี่ซงหยวนจ่ายไ

เรือนตระกูลป๋อหลังจากที่ร่วมงานจนส่งคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอเสร็จก็ได้อยู่พูดคุยกับผู้ใหญ่สักพัก โดยเฉพาะคนที่เป็นพี่ชายของเจี้ยนโปคนที่เขานั้นพึ่งจะเคยเจอพี่จ้าวเฟยหลง เป็นพี่ใหญ่ของทุกคนยามอยู่ที่ค่ายทหารนับถือกันเป็นพี่เป็นน้องและเป็นคนที่ทุกคนดูจะเคารพนับถือเอามาก พี่มู่ซงหหยวนยังมีความเกรงใจและอ่อนข้อลงให้แสดงว่าคงไม่ธรรมดา"เจี้ยนโปเมื่อไหร่คู่เราจะได้แต่งงานกันเสียที""ยังไม่ครบหนึ่งปีตามที่รับปากพี่ซงหยวนเลย""แต่เสี่ยวหมิงแต่งไปแล้วนะ เจ้าไม่อยากแต่งเร็ว ๆ หรือ""สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาท่านเองก็ทำผิดแล้วข้อหนึ่ง""เจ้าก็ด้วย เพราะเจ้าข้าจึงผิดต่อพี่ซงหยวนเช่นนี้""งั้นเจ้าก็หยุดทำสิ""ได้ไงกันเสียบคาขนาดนี้แล้วเจ้าคิดจะทิ้งผัวไว้กลางทางหรือไงกัน เป็นเมียประสาอะไรกันใจร้ายที่สุด"ปึก!"อ๊าาาา""จะขยับทำไม่กันไม่อยากผิดก็ไม่ต้องทำสิ""อ๊าาา…อ๊าาา""ได้ไงกันเสียงเจ้าครางน่าฟังเช่นนี้ข้ายิ่งต้องรีบขยับเร็ว ๆ"พั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บ"นี่…อ๊ะ…อ๊ะ~""หึหึ"ป๋อเหวินแอบหัวเราะในลำคอไหนบอกไม่ให้ทำแล้วครางทำไมกัน สวนทางเสียจริงแล้วที่ร้องอยู่ใต้ร่างของเขานั้นน่าจะเป็นคำต

คืนเข้าหอคู่บ่าวสาวตอนนี้ได้เข้าห้องหอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ด้านนอกงานก็เหลือแต่คนที่อยู่ดื่มกินเฉลิมฉลองกัน ส่วนใหญ่จะเป็นคนสนิทเสียมากกว่า"ดื่ม ๆ ให้ข้าสักจอกน้องจ้าว""ขอรับพี่โจว""ฮ่า ๆ ให้มันได้อย่างงี้บุรุษนั้นต้องดื่มสุรา""พี่ซงหยวนไหนพี่บอกไม่ถูกกันไง""ข้าเองก็ไม่รู้คงจะเมามั้งเลยจำไม่ได้ว่าไม่ชอบขี้หน้ากันอยู่"ตอนนี้ทั้งท่านลุงโจวและพี่จ้าวของเขานั้นนั่งคอตกดื่มสุรากัน แต่คงจะกำลังเมาจนได้ที่แล้ว เพราะหากไม่เมาคงจะไม่พูดคุยกันดีเช่นนี้"จะเอาไว้แบบนี้หรือพี่""ใช่ เมาก็นอนอยู่ที่นี่แหละพรุ่งนี้ค่อยมารับมีคนคอยคุ้มกันอยู่เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะต้องรีบกลับแล้วเจ้าเองก็ไปส่งนางเสียด้วยท่านพ่อท่านแม่นั้นกลับไปได้สักพักแล้ว""ขอรับ"มู่ซงหยวนต้องกลับบ้าน เพราะซุนจือหลินกลับไปพร้อมกับมู่จื่อเหมยคงจะไปคุยเล่นกันตามปะสาคนท้องเหมือนกันเจ้าหลี่ช่านก็ตามเมียไปด้วยตัวติดกันไม่ห่างเขาเห็นแล้วสงสารน้องเล็กแทนอาหานพาซุนเพ่ยหนิงกลับบ้านซุน เพราะตอนนี้อาการของนางก็เริ่มจะเมาแล้วเหมือนกัน ส่วนพี่จ้าวนั้นไม่ต้องห่วงถึงจะมองไม่เห็น แต่บอกได้เลยว่ามีเป็นสิบคนสบายใจได้บ้านมู่ซงหยวน&ซุนจือหลิน

อดีตของหลี่ช่านและมู่จื่อเหมยในเมืองมู่จื่อเหมยมักจะเข้ามาเดินเที่ยวในเมืองอยู่บ่อย ๆ สถานที่ที่นางนั้นจะชอบไปมากที่สุดคือตลาดมืดที่ไม่ใช่ตลาดที่ขายของตอนกลางคืน แต่ตลาดมืดที่นางจะไปนั้นเปิดตลอดทั้งวันของที่ขายเป็นของหายากและบางอย่างราคาถูกกว่าในเมืองที่ขายกันแต่ต้องเป็นคนดูเป็นเท่านั้น เพราะที่ตลาดมืดขายของปลอมกันก็เยอะราคาถึงได้ถูกนางเองก็เคยโดนมาจนพรุนหมดแล้วจึงได้ทักษะการดูของมาว่าแท้หรือปลอม"แม่นางท่านมาอีกแล้ววันนี้ข้ามีกำไลสวย ๆ แม่นางสนใจหรือไม่ราคากันเอง""ข้าขอดูก่อนเจ้าค่ะ"..."อย่าทำน้องข้าเลย อึก!""เป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้ไม่ใช่เป็นขโมยเช่นนี้ น้องเจ้าสามารถชดใช้หนี้แทนได้นะทั้งหมดเลย""ไม่ ๆ ขอรับน้องข้ายังเด็กมากขอรับนายท่าน ปล่อยพวกเราไปเถอะขอรับ นายท่านหลี่ข้าสัญญาว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ท่านอย่างแน่นอนขอรับ""เอาตัวเด็กไป"หลี่ช่านหรือนายท่านหลี่เจ้าของโรงเหล้าย่านธุรกิจสีเทาและพวงตำแหน่งเจ้าของปล่อยเงินกู้ในคนที่เดือดร้อนคิดดอกเบี้ยแบบคนกันเองทั้งนั้น หึ"ขอรับ"เฉินลี่มือขวาคนสนิทนายท่านหลี่"นายท่าน อึก ข้าน้อยขอร้องขอรับ"มู่จื่อเหมยยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าชายผู้นั้

2 ปี ต่อมาร้านขนมหวานตระกูลหยางหลินทำกำไรต่อเดือนไม่ต่ำกว่า 100 ตำลึงทอง บางเดือนก็เกิน 200 ตำลึงทอง ก็มีแต่ขั้นต่ำกำไรในแต่ละเดือนไม่ต่ำกว่า 100 ตำลึงทอง“ลูกหลับแล้วหรือ”หยางไห่ฉวนที่พึ่งกลับจากโรงเตี๊ยมหลินซูซิน ซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมที่เขาเป็นเจ้าของคนเดียว เพราะหลินซูซินนางไม่ขอร่วมด้วย เหตุผลก็อยากให้เขาได้ทำอะไรที่ต้องการอย่างเต็มที่ เงินทุกบาทที่นำมาทำโรงเตี๊ยมเป็นเงินที่ได้ส่วนแบ่งมาจากการทำงานกับหลินซูซินจากร้านขนมหวานเขาอยากให้หลินซูซินอยู่ในทุกความสำเร็จของเขาชื่อโรงเตี๊ยมจึงเป็นชื่อนางเพราะเขาคิดว่าชื่อนี้รุ่งเรืองที่สุดแล้ว“ท่านแม่หยางเอาไปนอนที่จวนแล้วเจ้าค่ะ” หลินซูซินก่อนที่จะคลอดลูกนางกับหยางไห่ฉวนได้ตัดสินใจซื้อจวนในเมือง เพราะอนาคตก็คงจะได้อยู่ในเมืองบ่อยขึ้น“วันนี้เข่อซิงร้องหาท่านพี่ใหญ่เลยเจ้าค่ะ”หลังจากคลอดลูกหลินซูซินถูกผู้เป็นสามีออดอ้อนให้เรียกว่าท่านพี่ เพราะยามอยู่ข้างนอกผู้อื่นจะได้รู้ว่าแต่งงานมีภรรยาลูก 2 คนแล้ว เพราะเดี๋ยวนี้หยางไห่ฉวนหล่อเหลาจนสตรีน้อยใหญ่ คุณหนูตระเล็กตระกูลใหญ่ต่างแวะเวียนเข้ามาที่ร้านซื้อขนมหวานเป็นเรื่องลอง เรื่องหลักคงเป็นการได้

หลังจากเหตุการณ์หน้าเวทนาในครั้งนั้นหยางไห่ฉวนก็ตั้งกฎขึ้นว่าไม่ให้หลินซูซินทำมากกว่าหนึ่งครั้ง เพราะตั้งแต่วันนั้นนางก็ติดกลืนกินน้ำสวาทของเขา เคยพานางไปตรวจระยะครรภ์ในเมืองท่านหมอบอกว่าอาจจะเป็นส่วนหนึ่งในอาการแพ้ท้อง ซึ่งทุกคนแพ้อาจจะไม่เหมือนกันเปิดร้านขนมตระกูลหยางหลินตอนนี้ท้องของหลินซูซินเองก็เริ่มโตจนเห็นได้ชัดเจน จึงไม่สามารถที่จะทำงานอย่างเมื่อก่อนได้ ในวันเปิดร้านวันแรกก็จะมีครอบครัวและคนสนิทมาช่วย ๆ กันและก็มีลูกจ้างที่นางเปิดรับสมัครคัดเลือกแล้วได้มาสี่คนหลินซูซินไม่สามารถที่จะทำขนมได้เพราะต้องใช้แรงในการทำ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะนางได้เขียนสูตรขนมไว้แล้วที่เหลือก็ให้คนที่มีหน้าที่รับผิดชอบเป็นคนทำก็จะเป็นคนในครอบครัวทั้งหมด เพราะเป็นสูตรลับที่ไม่ได้มีความลับอะไร เพียงแต่บอกว่าลับเพื่ออัพราคาก็เท่านั้นเองเห็นหลายร้านเขานิยมทำกันค่าเช่าเดือนละ 2 ตำลึงทอง หลินซูซินคิดว่านางจ่ายไว้ แต่ก็ต้องดูยอดขายรายวัน รายอาทิตย์ รายเดือน เป็นหลักร่วมด้วย“ขนมบัวลอยที่หน้าร้านขายหมดแล้วขอรับ” เป็นหนึ่งในลูกจ้างที่หลินซูซินเลือกเข้ามารายงานการขาย“หมดเร็วเสียจริงอย่างนั้นไปเรียกอากังมาช่

หลังจากที่บ้านใหม่ของหลินซูซินและหยางไห่ฉวนสร้างเสร็จ หลินซูซินนางก็ได้ขนของที่บ้านครอบครัวของนางมาอยู่ ตามข้อตกลงที่ท่านพ่อหลินต้องการ ความจริงไม่ต้องตอบตกลงตามข้อสัญญาก็ได้ เพราะหลินซูซินและหยางไห่ฉวนเองก็ตั้งใจที่จะปล่อยให้มีอยู่แล้ว“ท่านพ่อนี่ห้องของท่านพ่อเจ้าค่ะ”หลินห้านจินยังไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปในห้อง เพราะมันชั่งแตกต่างจากห้องที่บ้านเก่าเหลือเกินไม่มีอะไรที่คล้ายคลึงกันเลย ห้องที่นี่กว้างและใหญ่กว่าห้องที่บ้านเก่าเสียอีก“ท่านพ่อไม่เข้าห้องหรือเจ้าคะ”“ซูซินพ่อไม่กล้าเดินเข้าไปมันแปลกตาพิลึก” ภายในห้องที่กว้างใหญ่มีเตียงนอนตั้งอยู่มุมห้องตามที่เขาเคยเอ่ยบอกเพราะไม่ชอบเตียงที่อยู่กลางห้อง แต่ไอ้ม้านั่งนั่นมันแปลกตาพิลึกอีกแล้ว“เดี๋ยวลูกพาเดินเข้าไปเจ้าค่ะ ท่านพ่อเตียงของท่านช่างนิ่มนักและลูกได้สั่งทำโซฟาเอาไว้ให้ท่านพ่อนั่งเล่นด้วยเจ้าค่ะ”“ม้านั่งนั่นหรือคือโซฟา”“เจ้าค่ะแปลกตาหน่อยแต่นั่งสบายลูกสั่งมาจากชาวฝรั่งเจ้าค่ะ ท่านพ่อลองมานั่งดูก่อนเจ้าค่ะแล้วจะติดใจ” ท่านพ่อหลินก็ไม่ต่างจากท่านพ่อท่านแม่หยางที่ได้เห็นห้องของตนเองไม่กล้าที่จะเข้าไปในห้อง คงเพราะลักษณะที่แปลกตาจึ

“พี่ตงหยางหยุดก่อนเจ้าค่ะ ข้าอยากพักแล้วเจ้าค่ะ” จางลี่ที่ปล่อยตัวปล่อยใจให้ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักและสามีในขณะนี้“ขอโทษที่ก่อกวนเจ้าจนเกินไป แต่ขออีกครั้งแล้วขะ…พี่จะหยุดเจ้าจะได้พักผ่อน” ตงหยางที่ยิ่งได้ทำครั้งหนึ่งก็มีครั้งที่สองที่สามตามมา น้ำของเขาหลั่งแต่ละครั้งเยอะมากเพราะไม่ได้ปลดปล่อยมานานมากแล้วห้องหอต้าหานและฟางหรงที่กำลังทำเรื่องของคู่สามีภรรยาเป็นอันจะต้องหยุดฟังชั่วขณะว่าเสียงชวนมีอารมณ์ร่วมเช่นนี้ดังมาจากห้องท่านพ่อตงหยางใช่หรือไม่“พี่ต้าหานเสียงนั่นดังมาจากห้องของท่านพ่อเจ้าค่ะ”“พรุ่งนี้ก็รู้เองปล่อยผู้ใหญ่ไปเถอะมาต่อเรื่องของเราขดีกว่า พี่ยังไม่อิ่มเลยกินเจ้าไม่รู้เบื่อเลย” ต้าหานและฟางหรงไม่ได้สนใจที่มาของเสียงที่ได้ยิน เพราะคืนเข้าหอก็ไม่ใช่ว่าจะมีเพียงคู่บ่าวสาวเท่านั้น คู่ท่านพ่อของเจ้าบ่าวก็แอบเข้าหอก่อนเช่นกันช่วงสายที่บ้านหลิงเหมือนทุกอย่างจะเป็นเรื่องใหญ่เมื่อจางหลีหมิ่นกับจินเย่วไปที่บ้านหลินเพื่อจะรับท่านแม่ไฉ่หงและท่านแม่จางลี่ แต่ที่บ้านหลินมีแต่ท่านแม่ไฉ่หงเท่านั้น และได้ทราบว่าเมื่อคืนได้รับสารไปสื่อความหมายผิดกันทั้งสองฝ่าย“เท่ากับว่าตอนนี

“ฝากดูแลฟางหรงนางด้วยนะต้าหาน”จางไฉ่หงเอ่ยฝากบุตรสาวเพียงคนเดียวของบ้านที่วันนี้จะต้องย้ายไปอยู่บ้านตระกูลหลิงแล้ว ไม่คิดว่าวันนี้จะเกิดขึ้นเด็กสาวที่มีอุปนิสัยเป็นบุรุษกับได้แต่งสาวกับบุรุษที่เพียบพร้อมเช่นต้าหานที่มีอุปนิสัยที่แตกต่างกันสุดขั้วบุรุษที่เลี้ยงดูมาอย่างอ่อนโยน ใจดี มีเมตตา พูดจาไพเราะ เก่ง ขยัน และฉลาดถึงแม้เป็นบุรุษแต่ไม่ได้เก่งกาจด้านการล่าสัตว์ แต่ใครนิยามว่าบุรุษจะต้องเก่งด้านการล่ากัน ทุกคนล้วนมีสิ่งที่ตนเก่งทั้งนั้น 100 คน ล้วนมีความเก่งกาจที่แตกต่างกันออกไป“ท่านแม่เจ้าคะหยุดร้องไห้เถอะ ข้าจะร้องตามน่ะเจ้าคะ”ฟางหรงเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ วันนี้ทั้งท่านพ่อท่านแม่ของนางต่างร่ำไห้กันใหญ่ เพราะงานแต่งของนางแตกต่างจากของพี่ชายทั้งสองที่ต่างได้หลับนอนที่บ้านกันคนละคืนสองคืนแต่ของนางต่างออกไปเพราะเมื่อคืนคือคืนสุดท้ายที่นางได้นอนที่บ้าน เพราะคืนต่อ ๆ ไปนางจะเป็นคนในครอบครัวหลิงคนหนึ่ง การทำพิธีต่าง ๆ และการเข้าหอก็ด้วยจัดทำขึ้นที่บ้านหลิง“เจ้าต้าหานหากวันใดเจ้าทำฟางหรงเสียใจ…ข้า…พ่อคนนี้จะเอาลูกของข้าคืน”จางหลิวหยางเองก็หลั่งน้ำตาออกมาเอาเข้าจริงเป็นเขาเองที่ดี

วันนี้หลินซูซินนางเข้ามาในเมืองเพื่อรับป้ายชื่อร้านที่นางได้สั่งทำไว้ นางจะติดป้ายก่อนเพราะที่ร้านก็เสร็จเกือบทั้งหมดแล้ว คนที่ผ่านไปผ่านมาจะได้รู้ว่าที่ร้านขายอะไร และการใช้ชื่อร้านขนมตระกูลหยางหลิน เพื่อจะเรียกลูกค้ารายเก่าด้วยให้รับรู้ว่านางได้ปักหลักขายตรงนี้ในชื่อร้านขนมตระกูลหยางหลิน“พักก่อนดีกว่าช่วงนี้เจ้าเป็นลมบ่อยเกินไปแล้วนะซูซิน”“ก็คงเพราะทำงานหนักเจ้าค่ะ เดี๋ยวพักก็หายดีเจ้าค่ะ”คงเพราะช่วงนี้งานรุมเร้านางไปหมดเสร็จจากงานแต่งหลินอ้ายถงนี่ก็ผ่านมาได้ 3 สัปดาห์ พรุ่งนี้พี่ต้าหานก็จะให้ท่านลุงตงหยางกับท่านพ่อหลินเป็นผู้ใหญ่ไปสู้ขอฟางหรงที่บ้านจาง นางจึงมีหน้าที่รับผิดชอบทำชุดเจ้าสาวเจ้าบ่าวกับท่านแม่หหยางและหลินอ้ายถงช่วยกัน“ถ้ายังเป็นอีกพี่จะพาเจ้าไปโรงหมอ เป็นบ่อยเช่นนี้พี่ใจไม่ดีเลย” อาจจะเป็นเพราะทำงานหนัก แต่นางก็เป็นลมบ่อย ปวดเมื่อยตามตัว มีอาเจียนด้วยในบางวัน“เจ้าค่ะถ้าหากข้าไม่ดีขึ้นข้าจะไปหาหมอเจ้าค่ะ” หลินซูซินนางมาในเมืองกับหยางไห่ฉวนกันสองคน หลินอ้ายถงนางไม่ได้ตามมาด้วยเพราะต้องอยู่ช่วยงานท่านแม่หยางทำชุดเจ้าสาว“เดี๋ยวเจ้ารออยู่นี่ก่อนนะพี่จะไปซื้อโจ๊กหมูกับ