Novels by Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว

2 ปี ต่อมาร้านขนมหวานตระกูลหยางหลินทำกำไรต่อเดือนไม่ต่ำกว่า 100 ตำลึงทอง บางเดือนก็เกิน 200 ตำลึงทอง ก็มีแต่ขั้นต่ำกำไรในแต่ละเดือนไม่ต่ำกว่า 100 ตำลึงทอง“ลูกหลับแล้วหรือ”หยางไห่ฉวนที่พึ่งกลับจากโรงเตี๊ยมหลินซูซิน ซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมที่เขาเป็นเจ้าของคนเดียว เพราะหลินซูซินนางไม่ขอร่วมด้วย เหตุผลก็อยากให้เขาได้ทำอะไรที่ต้องการอย่างเต็มที่ เงินทุกบาทที่นำมาทำโรงเตี๊ยมเป็นเงินที่ได้ส่วนแบ่งมาจากการทำงานกับหลินซูซินจากร้านขนมหวานเขาอยากให้หลินซูซินอยู่ในทุกความสำเร็จของเขาชื่อโรงเตี๊ยมจึงเป็นชื่อนางเพราะเขาคิดว่าชื่อนี้รุ่งเรืองที่สุดแล้ว“ท่านแม่หยางเอาไปนอนที่จวนแล้วเจ้าค่ะ” หลินซูซินก่อนที่จะคลอดลูกนางกับหยางไห่ฉวนได้ตัดสินใจซื้อจวนในเมือง เพราะอนาคตก็คงจะได้อยู่ในเมืองบ่อยขึ้น“วันนี้เข่อซิงร้องหาท่านพี่ใหญ่เลยเจ้าค่ะ”หลังจากคลอดลูกหลินซูซินถูกผู้เป็นสามีออดอ้อนให้เรียกว่าท่านพี่ เพราะยามอยู่ข้างนอกผู้อื่นจะได้รู้ว่าแต่งงานมีภรรยาลูก 2 คนแล้ว เพราะเดี๋ยวนี้หยางไห่ฉวนหล่อเหลาจนสตรีน้อยใหญ่ คุณหนูตระเล็กตระกูลใหญ่ต่างแวะเวียนเข้ามาที่ร้านซื้อขนมหวานเป็นเรื่องลอง เรื่องหลักคงเป็นการได้

หลังจากเหตุการณ์หน้าเวทนาในครั้งนั้นหยางไห่ฉวนก็ตั้งกฎขึ้นว่าไม่ให้หลินซูซินทำมากกว่าหนึ่งครั้ง เพราะตั้งแต่วันนั้นนางก็ติดกลืนกินน้ำสวาทของเขา เคยพานางไปตรวจระยะครรภ์ในเมืองท่านหมอบอกว่าอาจจะเป็นส่วนหนึ่งในอาการแพ้ท้อง ซึ่งทุกคนแพ้อาจจะไม่เหมือนกันเปิดร้านขนมตระกูลหยางหลินตอนนี้ท้องของหลินซูซินเองก็เริ่มโตจนเห็นได้ชัดเจน จึงไม่สามารถที่จะทำงานอย่างเมื่อก่อนได้ ในวันเปิดร้านวันแรกก็จะมีครอบครัวและคนสนิทมาช่วย ๆ กันและก็มีลูกจ้างที่นางเปิดรับสมัครคัดเลือกแล้วได้มาสี่คนหลินซูซินไม่สามารถที่จะทำขนมได้เพราะต้องใช้แรงในการทำ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะนางได้เขียนสูตรขนมไว้แล้วที่เหลือก็ให้คนที่มีหน้าที่รับผิดชอบเป็นคนทำก็จะเป็นคนในครอบครัวทั้งหมด เพราะเป็นสูตรลับที่ไม่ได้มีความลับอะไร เพียงแต่บอกว่าลับเพื่ออัพราคาก็เท่านั้นเองเห็นหลายร้านเขานิยมทำกันค่าเช่าเดือนละ 2 ตำลึงทอง หลินซูซินคิดว่านางจ่ายไว้ แต่ก็ต้องดูยอดขายรายวัน รายอาทิตย์ รายเดือน เป็นหลักร่วมด้วย“ขนมบัวลอยที่หน้าร้านขายหมดแล้วขอรับ” เป็นหนึ่งในลูกจ้างที่หลินซูซินเลือกเข้ามารายงานการขาย“หมดเร็วเสียจริงอย่างนั้นไปเรียกอากังมาช่

หลังจากที่บ้านใหม่ของหลินซูซินและหยางไห่ฉวนสร้างเสร็จ หลินซูซินนางก็ได้ขนของที่บ้านครอบครัวของนางมาอยู่ ตามข้อตกลงที่ท่านพ่อหลินต้องการ ความจริงไม่ต้องตอบตกลงตามข้อสัญญาก็ได้ เพราะหลินซูซินและหยางไห่ฉวนเองก็ตั้งใจที่จะปล่อยให้มีอยู่แล้ว“ท่านพ่อนี่ห้องของท่านพ่อเจ้าค่ะ”หลินห้านจินยังไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปในห้อง เพราะมันชั่งแตกต่างจากห้องที่บ้านเก่าเหลือเกินไม่มีอะไรที่คล้ายคลึงกันเลย ห้องที่นี่กว้างและใหญ่กว่าห้องที่บ้านเก่าเสียอีก“ท่านพ่อไม่เข้าห้องหรือเจ้าคะ”“ซูซินพ่อไม่กล้าเดินเข้าไปมันแปลกตาพิลึก” ภายในห้องที่กว้างใหญ่มีเตียงนอนตั้งอยู่มุมห้องตามที่เขาเคยเอ่ยบอกเพราะไม่ชอบเตียงที่อยู่กลางห้อง แต่ไอ้ม้านั่งนั่นมันแปลกตาพิลึกอีกแล้ว“เดี๋ยวลูกพาเดินเข้าไปเจ้าค่ะ ท่านพ่อเตียงของท่านช่างนิ่มนักและลูกได้สั่งทำโซฟาเอาไว้ให้ท่านพ่อนั่งเล่นด้วยเจ้าค่ะ”“ม้านั่งนั่นหรือคือโซฟา”“เจ้าค่ะแปลกตาหน่อยแต่นั่งสบายลูกสั่งมาจากชาวฝรั่งเจ้าค่ะ ท่านพ่อลองมานั่งดูก่อนเจ้าค่ะแล้วจะติดใจ” ท่านพ่อหลินก็ไม่ต่างจากท่านพ่อท่านแม่หยางที่ได้เห็นห้องของตนเองไม่กล้าที่จะเข้าไปในห้อง คงเพราะลักษณะที่แปลกตาจึ

“พี่ตงหยางหยุดก่อนเจ้าค่ะ ข้าอยากพักแล้วเจ้าค่ะ” จางลี่ที่ปล่อยตัวปล่อยใจให้ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักและสามีในขณะนี้“ขอโทษที่ก่อกวนเจ้าจนเกินไป แต่ขออีกครั้งแล้วขะ…พี่จะหยุดเจ้าจะได้พักผ่อน” ตงหยางที่ยิ่งได้ทำครั้งหนึ่งก็มีครั้งที่สองที่สามตามมา น้ำของเขาหลั่งแต่ละครั้งเยอะมากเพราะไม่ได้ปลดปล่อยมานานมากแล้วห้องหอต้าหานและฟางหรงที่กำลังทำเรื่องของคู่สามีภรรยาเป็นอันจะต้องหยุดฟังชั่วขณะว่าเสียงชวนมีอารมณ์ร่วมเช่นนี้ดังมาจากห้องท่านพ่อตงหยางใช่หรือไม่“พี่ต้าหานเสียงนั่นดังมาจากห้องของท่านพ่อเจ้าค่ะ”“พรุ่งนี้ก็รู้เองปล่อยผู้ใหญ่ไปเถอะมาต่อเรื่องของเราขดีกว่า พี่ยังไม่อิ่มเลยกินเจ้าไม่รู้เบื่อเลย” ต้าหานและฟางหรงไม่ได้สนใจที่มาของเสียงที่ได้ยิน เพราะคืนเข้าหอก็ไม่ใช่ว่าจะมีเพียงคู่บ่าวสาวเท่านั้น คู่ท่านพ่อของเจ้าบ่าวก็แอบเข้าหอก่อนเช่นกันช่วงสายที่บ้านหลิงเหมือนทุกอย่างจะเป็นเรื่องใหญ่เมื่อจางหลีหมิ่นกับจินเย่วไปที่บ้านหลินเพื่อจะรับท่านแม่ไฉ่หงและท่านแม่จางลี่ แต่ที่บ้านหลินมีแต่ท่านแม่ไฉ่หงเท่านั้น และได้ทราบว่าเมื่อคืนได้รับสารไปสื่อความหมายผิดกันทั้งสองฝ่าย“เท่ากับว่าตอนนี

“ฝากดูแลฟางหรงนางด้วยนะต้าหาน”จางไฉ่หงเอ่ยฝากบุตรสาวเพียงคนเดียวของบ้านที่วันนี้จะต้องย้ายไปอยู่บ้านตระกูลหลิงแล้ว ไม่คิดว่าวันนี้จะเกิดขึ้นเด็กสาวที่มีอุปนิสัยเป็นบุรุษกับได้แต่งสาวกับบุรุษที่เพียบพร้อมเช่นต้าหานที่มีอุปนิสัยที่แตกต่างกันสุดขั้วบุรุษที่เลี้ยงดูมาอย่างอ่อนโยน ใจดี มีเมตตา พูดจาไพเราะ เก่ง ขยัน และฉลาดถึงแม้เป็นบุรุษแต่ไม่ได้เก่งกาจด้านการล่าสัตว์ แต่ใครนิยามว่าบุรุษจะต้องเก่งด้านการล่ากัน ทุกคนล้วนมีสิ่งที่ตนเก่งทั้งนั้น 100 คน ล้วนมีความเก่งกาจที่แตกต่างกันออกไป“ท่านแม่เจ้าคะหยุดร้องไห้เถอะ ข้าจะร้องตามน่ะเจ้าคะ”ฟางหรงเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ วันนี้ทั้งท่านพ่อท่านแม่ของนางต่างร่ำไห้กันใหญ่ เพราะงานแต่งของนางแตกต่างจากของพี่ชายทั้งสองที่ต่างได้หลับนอนที่บ้านกันคนละคืนสองคืนแต่ของนางต่างออกไปเพราะเมื่อคืนคือคืนสุดท้ายที่นางได้นอนที่บ้าน เพราะคืนต่อ ๆ ไปนางจะเป็นคนในครอบครัวหลิงคนหนึ่ง การทำพิธีต่าง ๆ และการเข้าหอก็ด้วยจัดทำขึ้นที่บ้านหลิง“เจ้าต้าหานหากวันใดเจ้าทำฟางหรงเสียใจ…ข้า…พ่อคนนี้จะเอาลูกของข้าคืน”จางหลิวหยางเองก็หลั่งน้ำตาออกมาเอาเข้าจริงเป็นเขาเองที่ดี

วันนี้หลินซูซินนางเข้ามาในเมืองเพื่อรับป้ายชื่อร้านที่นางได้สั่งทำไว้ นางจะติดป้ายก่อนเพราะที่ร้านก็เสร็จเกือบทั้งหมดแล้ว คนที่ผ่านไปผ่านมาจะได้รู้ว่าที่ร้านขายอะไร และการใช้ชื่อร้านขนมตระกูลหยางหลิน เพื่อจะเรียกลูกค้ารายเก่าด้วยให้รับรู้ว่านางได้ปักหลักขายตรงนี้ในชื่อร้านขนมตระกูลหยางหลิน“พักก่อนดีกว่าช่วงนี้เจ้าเป็นลมบ่อยเกินไปแล้วนะซูซิน”“ก็คงเพราะทำงานหนักเจ้าค่ะ เดี๋ยวพักก็หายดีเจ้าค่ะ”คงเพราะช่วงนี้งานรุมเร้านางไปหมดเสร็จจากงานแต่งหลินอ้ายถงนี่ก็ผ่านมาได้ 3 สัปดาห์ พรุ่งนี้พี่ต้าหานก็จะให้ท่านลุงตงหยางกับท่านพ่อหลินเป็นผู้ใหญ่ไปสู้ขอฟางหรงที่บ้านจาง นางจึงมีหน้าที่รับผิดชอบทำชุดเจ้าสาวเจ้าบ่าวกับท่านแม่หหยางและหลินอ้ายถงช่วยกัน“ถ้ายังเป็นอีกพี่จะพาเจ้าไปโรงหมอ เป็นบ่อยเช่นนี้พี่ใจไม่ดีเลย” อาจจะเป็นเพราะทำงานหนัก แต่นางก็เป็นลมบ่อย ปวดเมื่อยตามตัว มีอาเจียนด้วยในบางวัน“เจ้าค่ะถ้าหากข้าไม่ดีขึ้นข้าจะไปหาหมอเจ้าค่ะ” หลินซูซินนางมาในเมืองกับหยางไห่ฉวนกันสองคน หลินอ้ายถงนางไม่ได้ตามมาด้วยเพราะต้องอยู่ช่วยงานท่านแม่หยางทำชุดเจ้าสาว“เดี๋ยวเจ้ารออยู่นี่ก่อนนะพี่จะไปซื้อโจ๊กหมูกับ

โจวจี้ไหลที่เห็นภรรยาทะเลาะกับท่านแม่เขาเองก็เลือกไม่ได้ เพราะอีกฝั่งก็แม่อีกฝั่งก็ภรรยา "หยุดก่อนขอรับ ท่านแม่ ซีอิ๋ง""เจ้าใหญ่คิดจะเข้าข้างเมียตัวเองหรือ ไม่เห็นหรือว่าสะใภ้ใหญ่นางตบน้องของเจ้านะ""ท่านแม่…""…"หลิวซีอิ๋งเองก็รู้ว่าสามีหนักใจ เพราะถึงนางจะเป็นภรรยาของโจวจี้ไหล แต่อีกคนก็เป็นท่านแม่ผู้ให้กำเนิด เขาเลือกไม่ได้หรอกหรืออาจจะเลือกท่านแม่ของเขา"พอเถอะทะเลาะไปก็เท่านั้น เรื่องของลู่อีพ่อเข้าใจลูกนะ แต่อี้หานมีคนที่ชอบหรือไม่ หากไม่พ่อจะไปพูดคุยให้"ในความคิดของโจวเฉิงเคอหากได้โจวอี้หานมาเป็นลูกเขยมีแต่ได้กับได้ ที่นาที่มีสิทธิ์ร่วมกันก็จะเป็นของที่บ้านใหญ่ ไหนจะที่ดินของโจวอี้หานอีกที่มีทั้งเก่าและใหม่"จริงหรือขอรับท่านพ่อ ข้ารักท่านพ่อที่สุดเลย""ท่านพ่อจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร อี้หานไม่มีทางแต่งกับน้องเล็กอยู่แล้ว""ทำไมจะไม่ได้บ้านเรามีบุญคุณกับบ้านอี้หานมากแค่ไหน อี้หานเองก็ต้องอยากตอบแทนอย่างแน่นอน""…"โจวจี้ฉุนไม่อยากจะเชื่อความคิดของท่านพ่อตนเอง ว่าจะมีความคิดเช่นนี้ได้ทั้งที่ท่านพ่อเองก็ไม่ได้ชอบโจวอี้หานด้วยซ้ำ"เรื่องของลู่เอ๋อร์กับอี้หานจบไป แต่เรื่องที่สะใภ้ใ

วันนี้เก็บเกี่ยวผลผลิตเป็นวันสุดท้ายแล้ว ท่านพ่ออู๋เองก็คงจะพักสองสามวันก่อนที่จะเริ่มปลูกมันเทศกับข้าวโพดใหม่ อู๋ซั่วหยางเข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างถึงครั้งนี้ผลผลิตจะได้มาก แต่เงินที่ได้ก็ต้องแบ่งไปเก็บไว้ใช้หนี้ ราคามันเทศกิโลกรัมละ 1 อีแปะ 2 หมู่ ได้ 6 ตัน ได้ 6 ตำลึงเงิน ส่วนข้าวโพดกิโลกรัมล่ะ 2 อีแปะ 2 หมู่ ได้ 2 ตัน น่าจะได้ราว ๆ 4 ตำลึงเงิน ราคานี้เป็นราคาขายสั่งจะถูกนำไปส่งออกที่เมืองหรือหมู่บ้านที่ปลูกไม่ได้หรือมีผลผลิตที่น้อย ในยุคสมัยนี้คนไม่ได้ลำบากอะไรมากเหมือนที่เคยอ่านมา "พี่ใหญ่รสดีคือสิ่งใดหรือขอรับ""คือเครื่องปรุงรสชนิดหนึ่งใส่ในอาหารจะทำให้กลมกล่อมขึ้น"อู๋ซั่วหยางเองก็ไม่เคยทำรสดีมาก่อน แต่เคยดูว่าต้องทำแบบนี้ นำเนื้อไก่มาตากแดดจนแห้งสนิท เนื้อไก่ก็ต้องหั่นบาง ๆ ด้วย หอมแดง กระเทียม รากผักชี ตากให้แห้งสนิท และนำมาบดให้ละเอียดผสมผสานให้เนื้อเข้ากัน ใส่พริกไทยบด น้ำตาลทราย เกลือเล็กน้อย"เดี๋ยวตากไว้ตอนเย็นค่อยมาเก็บวันนี้ทำงานวันสุดท้ายแล้ว ท่านพ่อบอกจะพักสามวัน""พี่ใหญ่เลือกได้แล้วหรือขอรับว่าจะขายอะไร""ข้าเหนียวหมูทอด ไก่ทอด ขายแค่ช่วงเช้า น่าจะขายหลังจากที่ช่วยท่

ภูเขาซูเจินยามโฉ่ว(01.00-02.59 น.)"ข้าเห็นนะว่าตอนเที่ยงเจ้าแอบไปหาซั่วหยางมา""ใช่""สนใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เราคบเป็นสหายมาเห็นเงียบ ๆ ไม่สู้คน แต่พอเป็นเรื่องเช่นนี้เจ้าดูร้อนรน""ข้าแค่ให้เกียรติคนที่ข้ารัก และไม่อยากเสียโอกาสก็เท่านั้นเอง ชีวิตคนเรานั่นสั่นบางทียังไม่ได้ทำอะไรเลยก็จากกันเสียแล้ว""พูดซะเศร้าเลยเจ้าอี้หาน พูดเหมือนจากคนรักมาอย่างงั้นแหละ""ข้าก็แค่พูดตามความเป็นจริงเท่านั้น เวลาน้อย โอกาสก็ไม่ได้มีบ่อย ๆ พอได้มาเจอกันอีกครั้งข้าเองก็จะรักษามันให้ดี""ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด แต่ข้าจะทำทุกวิถีทางให้ซินถงกลับมารักข้าเหมือนให้ได้""คงยาก"โจวอี้หานที่ได้รับรู้เรื่องที่ทำให้อู๋ซินถงไม่ชอบหน้าจางเจี้ยนเวยแล้วก็อยากจะกระทืบสหายซะเหลือเกิน แต่อู๋ซินถงคงไม่ถึงขั้นเกลียดกัน แต่ก็คงไม่อยากอยู่ใกล้คนนิสัยเช่นนี้อย่างแน่นอน"เจ้าอี้หานเป็นสหายเจ้านะ ช่วยให้กำลังใจข้าหน่อยไม่ได้หรือ ข้ายิ่งเครียด ๆ อยู่""เครียดเป็นด้วยหรือแล้วตอนทำไม่คิดล่ะ"เรื่องนี้โทษจางเจี้ยนเวยผู้เดียวคงจะไม่ได้ ทุกคนล้วนมีส่วนผิดหมด อีกอย่างอู๋ซินถงไม่ควรที่จะเจอเรื่องเช่นนี้และมีแม่เช่นเหว่ยฟาง ถึงจางเจี

ช่วงสาย ๆ หลังจากที่อู๋ซั่วหยางไปเอาของที่ร้านท่านป้าหลี อู๋ซินถงที่อยู่ที่บ้านคอยดูข้าวเหนียว ดีหน่อยที่มีติดบ้านไว้ แต่ก็คงจะนานแล้ว"ขอโทษที่พี่มาช้านะ พอดีสั่งขอสำหรับวันพรุ่งนี้อยู่น่ะ"ท่านพ่ออู๋ให้งบในการทำอยู่ที่ 50 อีแปะ ซึ่งตอนแรกท่านพ่อให้แค่ 25 อีแปะ เพราะคนมาน้อย แต่พอคนมาช่วยเยอะท่านพ่ออู๋จึงเพิ่มให้"พี่ใหญ่พรุ่งนี้จะทำอะไรหรือขอรับ""พรุ่งนี้พี่จะทำก๋วยเตี๋ยว แต่พี่ว่าจะขนของไปทำที่ไร่เลย"พรุ่งนี้มีทำก๋วยเตี๋ยวมีน้ำร้อน ๆ หากใส่เกวียนไปกลัวว่าจะหกระหว่างทางเอาได้"ได้ขอรับ"อู๋ซินถงคิดหน้าตาก๋วยเตี๋ยวที่จะกินพรุ่งนี้ออกเลย ว่าน้ำซุปจะต้องอร่อยมากอย่างแน่นอน ก๋วยเตี๋ยวต้องอร่อยเหมือนหมี่ไก่ฉีกที่เคยกินอย่างแน่นอน"ดูทำหน้าทำตาเข้า คิดอะไรอยู่""ก็ของอร่อยนะสิขอรับ พรุ่งนี้ข้าจะกินก๋วยเตี๋ยวสองถ้วยขอรับ""เดี๋ยวนี้กินเยอะระวังจะอ้วนลงพุง และมีพุงหมาน้อยแบบนี้"อู๋ซั่วหยางจิ้มไปที่พุงของอู๋ซินถงที่ช่วงนี้เจริญอาหาร แต่ก็ไม่ใช่แค่อู๋ซินถง แต่ทุกบ้านเลยตั้งหาก"พุงหรือขอรับ"อู๋ซินถงจับที่หน้าท้องของตนเอง พุ่งหมาน้อยเป็นแบบไหนกันยิ่งพี่ใหญ่ของตนนั้นชอบพูดอยู่เรื่อยว่ากิน ๆ จะมี

อู๋ซินถงถึงจะไม่อยากเจอหรือพูดคุยกับจางเจี้ยนเวย แต่จะทำเช่นไรได้โชคชะตาชอบผลักให้ไปเจอไปข้องแวะกับคนผู้นี้อยู่ตลอด"พี่ใหญ่ฝากให้ท่านป้าหลีขอรับ รายการของที่จะสั่งขอรับ""ขอบคุณเจ้ามากนำมาให้พี่""พี่ใหญ่ฝากมาน่ะขอรับ แต่ใจจริงข้าไม่อยากมาด้วยซ้ำ""พี่ซินถงขอรับ พี่ซั่วหยางโกรธพี่ใหญ่หรือเปล่าขอรับ""ทำไมพี่ใหญ่ของข้าถึงต้องโกรธพี่ใหญ่โจวของเจ้าด้วยล่ะ ถงเย่าน้อย คนทั้งสองไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย""โกรธแน่นอนเลยขอรับพี่ถงเย่า"โจวฟู่ฟรงเอ่ย"ขอโทษนะซินถงเด็กทั้งสองถามอะไรไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่""ไม่เป็นไรหรอกขอรับพี่อี้หาน พี่เป็นคนดีข้าไม่ถือสาอะไรหรอกขอรับ ถงเย่ากับฟู่หรงเองก็น่ารักมากกว่าผู้ใหญ่บางคนอีกขอรับ พี่ไปก่อนนะเดี๋ยวพรุ่งนี้ทำของอร่อยมาให้กินอีก"จางเจี้ยนเวยรู้สึกเหมือนโดนด่ายังไงก็ไม่รู้ "อี้หานเจ้าว่าใช่ข้าหรือไม่"ขนาดยืนเฉย ๆ ยังโดนด่าแถมสายตาที่มองกันก็ตึงใส่ซะเหลือเกิน"คิดว่าไง…จบที่เจ้าเบาที่สุดแล้วเจี้ยนเวย""ก็ต้องเป็นแบบนั้น แต่ยังดีที่ยังพูดกับข้าบ้าง""เจ้าคงทำเรื่องไม่ดีใส่ซินถงสินะ แล้วตามเขาไปไม่ได้ปรับความเข้าใจกันบ้างหรือ""ปรับความเข้าใจอะไรกัน ซินถง

ถึงพักเที่ยงอู๋ซั่วหยางก็แจ้งอาหารกลางวันแก่ทุกคน เป็นอย่างที่อู๋ซินถงพูดโจวลู่อีมาคอยปรนนิบัติโจวอี้หานเจ้าตัวเองก็ไม่ปฏิเสธคงจะชอบสิท่า"พี่ใหญ่ท่านมองพี่อี้หานอย่างเปิดเผยเกินไปแล้ว""พี่เปล่ามองเสียหน่อย""จริง หรือขอรับลู่อีผู้นั้นมาคอยปรนนิบัติพี่อี้หานอย่างกับเป็นภรรยา พี่อี้หานก็ดูจะชอบพี่ว่าไหม""คงจะชอบคนเอาใจแถมอายุยังน้อยเช่นนั้น คงจะชอบเลี้ยงเด็ก""พี่ใหญ่ไหน้ำส้มท่านเเตกหรือเปล่า""ซินถง"ด้านโจวอี้หานที่รู้สึกขนลุกเหมือนหนาว ๆ ต้นคอยังไงก็ไม่รู้ แถมโจวลู่อีวันนี้ก็ตามมาอีกทั้งที่บอกไปแล้วว่ามาทำงาน แทนที่เจ้าตัวจะรู้เรื่องกลับมาตามเฝ้าเป็นคนที่ไม่มีงานมีการทำจริง ๆ"พี่อี้หานกินนี่ดีกว่าขอรับ ข้าทำอาหารมาเต็มเลย""ลู่อีข้ามาทำงานนะ เจ้าเองก็ควรที่จะกลับได้แล้วเดี๋ยวท่านลุงใหญ่จะเป็นห่วงเจ้าเอา""ข้าไม่กลับขอรับ ข้าจะกลับพร้อมพี่อี้หาน และอีกอย่างข้าไม่ได้กวนพี่เลยนะตอนนี้พักกลางวันพี่ก็ไม่ได้ทำงาน ข้าไม่ผิดนะขอรับ""ข้าจะกินอาหารที่เจ้านำมา แต่เจ้าจะต้องกลับ หากไม่กลับข้าก็จะไม่กินมัน""ก็ได้ขอรับ ขอแค่พี่กินอาหารนี่หมด"โจวอี้หานกินอาหารที่โจวลู่อีทำมาจนหมด ข้อดีอย่างเ

ยามจื่อ(23.00-00.59 น.) หลังจากที่คุณชายป๋อเหวินลุกออกไปจากกระโจมอาโม่รับรู้ได้ทันทีว่าผู้เป็นนายไปไหนและคงจะไม่กลับเข้ามานอนอีก สุดท้ายก็กลืนน้ำลายตัวเองจนได้ ในกระโจมที่มีเสียงการหายใจของคนที่นอนหลับไปอย่างอาเฉียวเปการหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แต่อีกหนึ่งคนที่หายใจออกมาร้อยจากภายในและการหายใจเร็วขึ้นเพื่อระบายความร้อนในกาย "เฉียวเอ๋อร์" เสียงกระซิบที่ชวนให้คนที่หลับไปแล้วนั้นตื่นขึ้นมาด้วยอาการขนลุกทั่วทั้งตัว เพราะเสียงกระซิบที่มาจากบุรุษที่นอนอยู่ด้านหลังอย่างแนบชินอิ่งกายกัน "เฉียวเอ๋อร์ หลับแล้วหรือ" "…" "เฉียวเอ๋อร์" "เจ้าทึ่มหยุดเรียกข้าเสียทีรบกวนการนอนของข้าเจ้ารู้หรือไม่" "นายท่านออกไปแล้ว"อาโม่กอดกระชับอาเฉียวเหมือนกับกอดกระต่ายตัวสีขาวขนปุกปุยอย่าง แถมขู่เก่งอีกด้วย "ข้ารู้แล้วเจ้าเองก็นอนได้แล้วยามก็ไม่ได้เฝ้านิ" "เฉียวเอ๋อร์เจ้าบอกว่ารู้แล้วไยทำเย็นชาใส่ข้าแม่กระต่ายน้อยขนปุกปุยของข้า" "…"อาเฉียวรู้ว่าคนรักอย่างอาโม่นั้นต้องการที่จะทำอะไร แต่สถานที่เช่นนี้เห็นทีจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เพราะไม่ใช่สถานที่ที่คุ้นเคยและอีกอย่างมาต่างถิ่นอีกด้วย "เฉียวเอ๋อร์ช่วงเย็

"ท่านพี่ทำไมถึงมานั่งหลับได้เจ้าคะ แล้วใครดูลูกกัน""ท่านพ่อ ท่านแม่ดูอยู่น้องหญิง พี่นั้นไม่ไหวจริง ๆ "เพราะที่บ้านมีเด็กไล่เลี่ยกัน ทั้งลูกของมู่จื่อเหมย ลูกของเสี่ยวหมิง แถมมู่จื่อเหมยก็ตั้งครรภ์อ่อน ๆ อีกแล้ว เพราะเจ้าหลี่ช่านคนเดียวเลย"ท่านพี่เล่นกับลูกเยอะไปหรือเปล่าเจ้าคะ ซินอี๋กับซิงอี ถึงได้ติดท่านพี่ ตอนกลางคืนน้องบอกให้พากันนอนก็ไม่ยอมนอนกัน ถึงได้มานั่งหลับอยู่นี่ไงเจ้าคะ""น้องหญิงเด็กแฝดทั้งสองคนยิ่งโตยิ่งพลังเยอะ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พี่เล่นกับลูกเสร็จก็ต้องไปหาหลาน ๆ ต่อ เพราะเดี๋ยวหลานจะลืมพี่ได้ ตอนนี้ซุนเพ่ยหนิงก็พึ่งตั้งครรภ์อีกหลายเดือนสมาชิกใหม่บ้านเราถึงจะออกมาป่วน พร้อมลูกของพี่ใหญ่ฉวน"แต่ว่าพี่ไม่เหนื่อยนะ มีเพิ่มอีกคนดีหรือไม่น้องหญิงพี่อยากได้ลูกสาว"แฝดชายนั้นพลังแรงมาก แถมไม่รู้จักเหนื่อยกันอีก แถมเป็นแฝดชายชอบมาแย้งนมของซุนจือหลินกินอีก"ท่านพี่ลูกพึ่งได้ไม่กี่เดือนเอง ท่านนี่มันหาทางเจ้าเล่ห์ตลอดเลย""แต่เจ้าหลี่ช่านลูกยังเล็กอยู่เลย ทำน้องเล็กตั้งท้องอีกแล้ว เจ้านั่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหรืออย่างไรกัน""ให้ลูกโตกว่านี้หน่อยเจ้าคะ น้องถึงจะยอมปล่อยให้

1 ปี ต่อมาเมืองหยางหมิงอาหานมาเมืองหยางหมิงกับซุนเพ่ยหนิงเป็นครั้งแรกเขานั้นรับภารกิจมาจากพี่ซงหยวน เพราะมาดูแลความคืบหน้าของสาขาเมี่ยงปลาห้าสหายในเมืองหยางหมิงไม่ว่าจะเป็นสถานที่ตั้งที่จะต้องเข้าถึงผู้คนรวมถึงที่ดินด้านนอกเมืองที่อยู่ไม่ไกล ในการทำเป็นแปลงผักและขุดสระเลี้ยงปลาจำนวนหลายสระ เพื่อให้เพียงพอต่อการขายต่อวันส่วนด้านคนที่จะมาดูแลทั้งการทำแปลงผักและการเลี้ยงปลาจนไปถึงขั้นตอนการขนส่งไปยังในเมืองนั้น จะเป็นทหารที่ได้รับบาดเจ็บจากสนามรบร่างกายพิการ แต่ก็จะได้เงินเป็นรายเดือนเหมือนคนปกติคนพวกนี้น่าสงสารหลังจากผ่านสงครามมานั้นก็ไม่สามารถที่จะเข้าทำงานตามสถานที่ต่าง ๆ ได้ทั้งที่คนพวกนี้ยอมสละชีวิตของตนเอง เพื่อปกป้องบ้านเมืองพี่ซงหยวนเลือกใช้คนกลุ่มนี้ที่ไม่มีข้อเสียเลย เเม้ร่างกายจะพิการ แต่ล้วนมีฝีมือกันทั้งนั้นการมาเปิดสาขาที่เมืองหยางหมิงนั้นไม่ใช่การมาขยายกิจการอย่างเดียวเมืองที่เป็นแหล่งธุรกิจมักมีทั้งดีและไม่มี แต่การที่จะมาเปิดการค้าที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะมีการเก็บค่าส่วยจากเจ้าหน้าที่รัฐยิ่งมีการเปิดกิจการใหญ่โตยิ่งเสียค่าแลกเข้ามากเช่นในครั้งนี้พี่ซงหยวนจ่ายไ

เรือนตระกูลป๋อหลังจากที่ร่วมงานจนส่งคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอเสร็จก็ได้อยู่พูดคุยกับผู้ใหญ่สักพัก โดยเฉพาะคนที่เป็นพี่ชายของเจี้ยนโปคนที่เขานั้นพึ่งจะเคยเจอพี่จ้าวเฟยหลง เป็นพี่ใหญ่ของทุกคนยามอยู่ที่ค่ายทหารนับถือกันเป็นพี่เป็นน้องและเป็นคนที่ทุกคนดูจะเคารพนับถือเอามาก พี่มู่ซงหหยวนยังมีความเกรงใจและอ่อนข้อลงให้แสดงว่าคงไม่ธรรมดา"เจี้ยนโปเมื่อไหร่คู่เราจะได้แต่งงานกันเสียที""ยังไม่ครบหนึ่งปีตามที่รับปากพี่ซงหยวนเลย""แต่เสี่ยวหมิงแต่งไปแล้วนะ เจ้าไม่อยากแต่งเร็ว ๆ หรือ""สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาท่านเองก็ทำผิดแล้วข้อหนึ่ง""เจ้าก็ด้วย เพราะเจ้าข้าจึงผิดต่อพี่ซงหยวนเช่นนี้""งั้นเจ้าก็หยุดทำสิ""ได้ไงกันเสียบคาขนาดนี้แล้วเจ้าคิดจะทิ้งผัวไว้กลางทางหรือไงกัน เป็นเมียประสาอะไรกันใจร้ายที่สุด"ปึก!"อ๊าาาา""จะขยับทำไม่กันไม่อยากผิดก็ไม่ต้องทำสิ""อ๊าาา…อ๊าาา""ได้ไงกันเสียงเจ้าครางน่าฟังเช่นนี้ข้ายิ่งต้องรีบขยับเร็ว ๆ"พั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บ"นี่…อ๊ะ…อ๊ะ~""หึหึ"ป๋อเหวินแอบหัวเราะในลำคอไหนบอกไม่ให้ทำแล้วครางทำไมกัน สวนทางเสียจริงแล้วที่ร้องอยู่ใต้ร่างของเขานั้นน่าจะเป็นคำต

คืนเข้าหอคู่บ่าวสาวตอนนี้ได้เข้าห้องหอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ด้านนอกงานก็เหลือแต่คนที่อยู่ดื่มกินเฉลิมฉลองกัน ส่วนใหญ่จะเป็นคนสนิทเสียมากกว่า"ดื่ม ๆ ให้ข้าสักจอกน้องจ้าว""ขอรับพี่โจว""ฮ่า ๆ ให้มันได้อย่างงี้บุรุษนั้นต้องดื่มสุรา""พี่ซงหยวนไหนพี่บอกไม่ถูกกันไง""ข้าเองก็ไม่รู้คงจะเมามั้งเลยจำไม่ได้ว่าไม่ชอบขี้หน้ากันอยู่"ตอนนี้ทั้งท่านลุงโจวและพี่จ้าวของเขานั้นนั่งคอตกดื่มสุรากัน แต่คงจะกำลังเมาจนได้ที่แล้ว เพราะหากไม่เมาคงจะไม่พูดคุยกันดีเช่นนี้"จะเอาไว้แบบนี้หรือพี่""ใช่ เมาก็นอนอยู่ที่นี่แหละพรุ่งนี้ค่อยมารับมีคนคอยคุ้มกันอยู่เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะต้องรีบกลับแล้วเจ้าเองก็ไปส่งนางเสียด้วยท่านพ่อท่านแม่นั้นกลับไปได้สักพักแล้ว""ขอรับ"มู่ซงหยวนต้องกลับบ้าน เพราะซุนจือหลินกลับไปพร้อมกับมู่จื่อเหมยคงจะไปคุยเล่นกันตามปะสาคนท้องเหมือนกันเจ้าหลี่ช่านก็ตามเมียไปด้วยตัวติดกันไม่ห่างเขาเห็นแล้วสงสารน้องเล็กแทนอาหานพาซุนเพ่ยหนิงกลับบ้านซุน เพราะตอนนี้อาการของนางก็เริ่มจะเมาแล้วเหมือนกัน ส่วนพี่จ้าวนั้นไม่ต้องห่วงถึงจะมองไม่เห็น แต่บอกได้เลยว่ามีเป็นสิบคนสบายใจได้บ้านมู่ซงหยวน&ซุนจือหลิน

อดีตของหลี่ช่านและมู่จื่อเหมยในเมืองมู่จื่อเหมยมักจะเข้ามาเดินเที่ยวในเมืองอยู่บ่อย ๆ สถานที่ที่นางนั้นจะชอบไปมากที่สุดคือตลาดมืดที่ไม่ใช่ตลาดที่ขายของตอนกลางคืน แต่ตลาดมืดที่นางจะไปนั้นเปิดตลอดทั้งวันของที่ขายเป็นของหายากและบางอย่างราคาถูกกว่าในเมืองที่ขายกันแต่ต้องเป็นคนดูเป็นเท่านั้น เพราะที่ตลาดมืดขายของปลอมกันก็เยอะราคาถึงได้ถูกนางเองก็เคยโดนมาจนพรุนหมดแล้วจึงได้ทักษะการดูของมาว่าแท้หรือปลอม"แม่นางท่านมาอีกแล้ววันนี้ข้ามีกำไลสวย ๆ แม่นางสนใจหรือไม่ราคากันเอง""ข้าขอดูก่อนเจ้าค่ะ"..."อย่าทำน้องข้าเลย อึก!""เป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้ไม่ใช่เป็นขโมยเช่นนี้ น้องเจ้าสามารถชดใช้หนี้แทนได้นะทั้งหมดเลย""ไม่ ๆ ขอรับน้องข้ายังเด็กมากขอรับนายท่าน ปล่อยพวกเราไปเถอะขอรับ นายท่านหลี่ข้าสัญญาว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ท่านอย่างแน่นอนขอรับ""เอาตัวเด็กไป"หลี่ช่านหรือนายท่านหลี่เจ้าของโรงเหล้าย่านธุรกิจสีเทาและพวงตำแหน่งเจ้าของปล่อยเงินกู้ในคนที่เดือดร้อนคิดดอกเบี้ยแบบคนกันเองทั้งนั้น หึ"ขอรับ"เฉินลี่มือขวาคนสนิทนายท่านหลี่"นายท่าน อึก ข้าน้อยขอร้องขอรับ"มู่จื่อเหมยยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าชายผู้นั้