Novels by Cherry Brown

หลิงซูซินหลังจากผ่านวันที่เจ้าหน้าที่จากทางการมาวัดที่ดินข่าวว่ามีเจ้าหน้าที่เข้ามาในหมู่บ้านทำให้เป็นจุดสนใจของชาวบ้านเป็นอย่างมากเพราะไม่บ่อยนักที่จะมีเจ้าหน้าที่เข้ามาชาวบ้านตีความไปว่าคนที่มาซื้อเป็นคนที่มาอยู่ใหม่ก็คือบ้านของคนที่หยางไห่ฉวนกำลังทำบ้านให้อยู่ปล่อยให้ชาวบ้านข้าใจเช่นนั้นก็ดีอยู่แล้วรอประมาณหนึ่งอาทิตย์นางก็จะได้โฉนดที่ดินระหว่างที่รอนางจะต้องไปสั่งทำไซและคันเบ็ดเรื่องนี้คงจะต้องพึ่งท่านพ่ออีกแล้ว กุ้งในคลองกว่าจะถึงวันที่นางจับไปขายคงจะโตเต็มที่แล้วช่วงนี้ก็ปล่อยไปก่อนวันนี้ฟางหรงมาหานางที่บ้านหยางเราทั้งสองก็เลยเดินไปที่นาของท่านพ่อหลินด้วยกัน“นี่ซูซินเจ้าได้ยินชาวบ้านพูดเรื่องสองแม่ลูกที่มาอยู่ใหม่ เขาว่าเป็นคนมีฐานะซื้อที่น่าจะหลายหมู่ทีเดียวเห็นว่าเจ้าหน้าที่เข้ามาวัดกันนานทีเดียว”“ฟางหรงข้าขอถามอะไรเจ้าหน่อยได้ไหม”“ได้ว่ามาเลย”“เจ้าคิดว่าบ้านพี่ต้าหานเขาจะรับทำเครื่องสานจากข้ามั้ย” ที่นางถามเพราะท่านแม่ของพี่ต้าหานคือท่านป้าฟางหรูสหายของหลินเย่ถง“เจ้าต้องการเครื่องสานไปทำอันใดกัน”“เดี๋ยวถึงที่นาข้าจะเล่าให้ฟังตอนนี้รีบเดินกันเถอะแดดแรงนัก”หลินห้านจิน

วันนี้ในช่วงเช้าหัวหน้าหมู่บ้านได้มาแจ้งนางว่าวันนี้คนจากทางการจะมาจัดการวัดที่ดินให้ท่านแม่หยางบอกว่าให้เตรียมค่าน้ำชาให้คนการทางการด้วยเพราะอะไรจะได้ง่ายขึ้น ไม่ใช่ว่าเราจะซื้อเขาแต่เป็นค่าเหนื่อยนอกเหนือจากที่เงินเดือนที่พวกเขาจะได้ อยู่ที่เราพึงพอใจที่จะจ่ายเท่าไหร่“เห็นเมื่อวานอาไห่ฉวนเล่าว่าเจ้าของบ้านเป็นคุณหนูต่างเมือง ถึงแม้มารดาจะเป็นอนุภรรยาแต่ก็เป็นคุณหนูสูงส่งกว่าชาวบ้านหาเช้ากินค่ำเช่นพวกเรา” หยางไห่หลิงเองก็อยากจะไปอยู่ในเมืองเหมือนกัน แต่ว่าอยู่ในหมู่บ้านก็ดีอยู่แล้วไปอยู่ในเมืองไม่รู้จะทำอันใด“เห็นพี่ไห่ฉวนบอกว่าคนทั้งสองน่าสงสารผู้เป็นมารดาถูกใส่ร้ายว่าคบชู้เลยถูกไล่ออกจากจวนเจ้าค่ะ”“ถือว่าพวกนางยังมีบุญไม่ถูกขายออกไปบุรุษมีหลายเมียหารักแท้ยาก เบื่อเมียนี้ก็ไม่หาเมียนู่นคนที่เจ็บช้ำก็คือคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเมีย” หยางไห่หลิงรู้สึกโชคดีที่หยางไห่มีนางเพียงคนดี คนในหมู่บ้านก็มีภรรยาเพียงคนเดียวอยู่หลายบ้าน“จริงเจ้าค่ะท่านแม่” หลินซูซินนางไม่กลัวว่าหยางไห่ฉวนจะมีบ้านเล็กบ้านน้อย แค่ทุกวันนี้เขาก็เป็นเจ้าหมาน้อยแล้ว“วันนี้จะทำอะไรไปกินที่นาล่ะซูซิน” เพราะกับข้าวที่ท

หลินซูซินนั่งกินบะหมี่กับท่านพ่อหลินเสร็จยังพอเหลือเวลานางก็ชวนท่านพ่อไปเดินตลาดต่อหาของกินต่อ ดูเหมือนบะหมี่ที่กินไปเมื่อครู่จะไม่ค่อยอิ่มเท่าไหร่ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างมองหนึ่งหนุ่มใหญ่กับหนึ่งสาวน้อยที่เดินพูดคุยอย่างเปิดเผยและท่าทางที่สนิทสนมกันเกินที่แสดงออกอย่างไม่ปกปิดหรืออายผู้ใด บางคนที่พบเห็นก็คิดไปในทางที่เสีย ๆ ว่าคนทั้งสองอาจจะเป็นสามีภรรยากัน บางคนก็คิดว่าอาจะเป็นบิดาก็เป็นไปได้“ซูซินชาวบ้านมองมาที่พวกเราแปลก ๆ”“คงคิดว่าลูกเป็นอนุภรรยาท่านพ่อกระมัง 555”“แสดงว่าพ่อยังดูหนุ่มอยู่” หลินห้านจินคิดไปในที่ดีผู้คนมองมากก็เป็นจุดสนใจ แต่เป็นจุดสนใจในทางที่ดีเพราะอย่างน้อยก็จะไม่มีมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มาค่อยเกี้ยวซูซินเพราะคิดว่าเขานั้นเป็นสามีนาง“เจ้าค่ะท่านพ่อลูกยังหนุ่มยังแน่นจริง ๆ เจ้าค่ะ” หลินซูซินยอมในความหลงตัวเองของท่านพ่อหลินยิ่งสนิทกันมากขึ้นท่านพ่อก็ยิ่งมีอะไรให้นางประหลาดใจอยู่ตลอด“พ่อว่าได้เวลากลับแล้วซูซิน” หลินห้านจินเห็นว่าควรที่จะไปจุดขึ้นเกวียนได้แล้วเดี๋ยวจะช้าเอา“เจ้าค่ะท่านพ่อ” หลินซูซินเดินเกาะแขนท่านพ่อหลินออกมาจากตลาดเพราะผู้คนเดินเบียดเสียดกัน

หลินซูซินรีบมาที่จุดขึ้นเกวียนเห็นท่านพ่อหลินยืนพูดคุยอยู่กับท่านลุงที่ขับเกวียน“ท่านพ่อเจ้าคะกินข้าวก่อนเถอะลูกห่อมาเผื่อท่านด้วยกว่าจะถึงในเมืองเดี๋ยวหิวเจ้าค่ะ”หลินซูซินนางห่อเนื้อกวางทอดกระเทียมมาเพียงอย่างเดียวตอนเช้าหลีกเลี่ยงรสจัดดีที่สุด แต่ของหยางไห่ฉวนเขากินตอนเที่ยงเพราะกินข้าวเช้าจากที่บ้านก่อนออกไปแล้วชาวบ้านที่ต้องการที่จะเข้าเมืองเห็นสองพ่อลูกนั่งกินข้าวกัน บางคนก็รู้สึกคิดถึงท่านพ่อท่านแม่ของตนตั้งแต่ออกเรือนก็ไม่ได้มีโอกาสกลับไปหาพวกท่านเลย บางคนก็อิจฉานั่นใช่เนื้อกวางหรือไม่บ้านหยางมีเนื้อกวางกินแถมหลินซูซินยังนำมาแบ่งหลินห้านจินอีกด้วย ไม่เป็นการสิ้นเปลืองไปหน่อยหรือแยกบ้านกันแล้ว“อาไห่หลิงเองก็ทำกับข้าวอร่อยเหมือนกัน”“เจ้าค่ะท่านแม่ทำเป็นหลายอย่างแถมอร่อยทุกอย่าง แต่เพราะเมื่อก่อนร่างกายไม่ค่อยจะมีเรี่ยวแรงเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ทำอะไรหลายอย่างเต็มไปหมด”หลินห้านจินเห็นบุตรสาวอยู่ที่บ้านหลินแล้วมีความสุขดีเขาก็ดีใจมีความสุขตามไปด้วย อาหารที่บ้านหยางอร่อยจริง ๆ ต่างจากบ้านหลินนักหลินเย่ถงทำกับข้าวแต่ละอย่างเหมือนบ้านไม่มีเงินทั้งที่เขาให้เงินนางไว้ซื้อของเขาบ้านตั้ง

หลังจากที่ท่านพ่อกลับไปได้สักพักหยางไห่ฉวนก็กลับมาพร้อมขากวางใหญ่สองขา แต่คนในบ้านเขานั้นต่างแยกย้ายกันเข้าห้องไปหมดแล้วหยางไห่ฉวนนำขากวางเข้ามาในครัวเขาจะทำการถนอมอาหารเขาชั่งใจอยู่ว่าควรจะทำทั้งหมดเลยหรือไม่“พี่ไห่ฉวนกลับมาแล้วรึ” หลินซูซินได้ยินเสียงมาจากในครัวนางก็เสี่ยงออกมาดูเผื่อเป็นพี่ไห่ฉวน“นั่นขาอะไรรึ” มองยังไงก็ไม่ใช่ขาหมูอย่างแน่นอน“ขากวางน่ะพี่จะทำการถนอมอาหารเจ้าอยากเก็บไว้ทำกับข้าวหรือไม่”“ถนอมอาหารรึทำอย่างไรกัน”“ทำความสะอาดขากวางและน้ำพริกไทยเสฉวนมาทาให้ทั่ว เสร็จแล้วก็ทาเกลือต่อแต่ทาเยอะหน่อย หมักไว้ 1 เดือน พอครบก็นำออกมาไว้ข้างนอกทับด้วยของหนักอีกครึ่งเดือน ถึงจะนำไปแขวนในครัวไว้ 1 ปี เป็นอย่างต่ำ”“ตั้งนานกว่าจะได้กิน”“พี่จะทำแค่ขาเดียวอีกขาเอาไว้ให้เจ้าทำกับข้าว”หลินซูซินนั่งมองดูหยางไห่ฉวนทำการถนอมขากวาง หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงนำไปขายในเมืองถึงเนื้อจะไม่สดขายได้ในราคาที่ไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็ได้มากอยู่เพราะเป็นสัตว์ที่ล่ามายากนาน ๆ ที่ถึงจะมีมาขาย“เสร็จแล้วพี่ไปล้างไม้ล้างมือเถิดข้าทำกุ้งเผาไว้เหลือให้พี่อยู่หลายตัว”“กุ้งเผารึเจ้าไปเอามาจากที่ไหนเท่ากับเจ้

หลังจากที่คุยเรื่องที่ทางเสร็จแล้วหลินซูซินก็ได้ชวนท่านพ่อหลินไปกินข้าวที่บ้านหยาง“ท่านพ่อขากลับเราไปจับกุ้งไปกินกันด้วยเถอะ” หลินซูซินนางอยากให้คนบ้านหยางได้กินอะไรที่อร่อยบ้าง“ได้สินี่ก็ไม่ได้เย็นมากพอมีเวลาเหลือเฟือ” หลินห้านจินเองก็ติดใจรสชาติกุ้งแม่น้ำเมื่อตอนบ่ายที่ซูซินย่างให้กินหลินซูซินจินตนาการถึงมื้อเย็นที่กำลังจะถึงมันกุ้งแม่น้ำกินคู่กับข้าวสวยร้อน ๆ ราดด้วยน้ำจิ้มซีฟู้ดรสเด็ด แค่คิดน้ำลายนางก็สอแล้วพอมาถึงคลองน้ำหลินซูซินนางตัดสินใจลงไปในน้ำเลยกลับถึงบ้านก็อาบน้ำแล้ว ถ้าจะให้ท่านพ่อลงก็เห็นจะไม่เหมาะรุ่นนี้หาอะไหล่ต่อยากเสียด้วยดีหน่อยที่เพิงพักท่านพ่อมีตะกร้าสานแขวนอยู่ หากไม่มีนางก็ไม่รู้จะนำใส่อะไรกลับบ้านหากถือกุ้งไปโดด ๆ เดี๋ยวจะเป็นประเด็นอีก“ท่านพ่อท่านอยู่ด้านบนรอรับตัวกุ้งจากลูกนะเจ้าคะ”“เจ้าจะลงไปในน้ำรึพ่อว่าเอาแค่ตื้น ๆ ก็พอพ่อเป็นห่วงเจ้านะเจ้าว่ายน้ำไม่เป็นนะซูซิน เดี๋ยวพ่อจะลงเป็นเพื่อน” หลินห้านจินไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม เมื่อช่วงบ่ายที่เขาไม่พูดเพราะเห็นว่าลงไปไม่ลึกมากอีกทั้งนางเองก็มั่นใจในการจับกุ้ง เขาผู้เป็นพ่อก็ไม่อยากจะขัดลูกหลินซ

ยามจื่อ(23.00-00.59 น.) หลังจากที่คุณชายป๋อเหวินลุกออกไปจากกระโจมอาโม่รับรู้ได้ทันทีว่าผู้เป็นนายไปไหนและคงจะไม่กลับเข้ามานอนอีก สุดท้ายก็กลืนน้ำลายตัวเองจนได้ ในกระโจมที่มีเสียงการหายใจของคนที่นอนหลับไปอย่างอาเฉียวเปการหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แต่อีกหนึ่งคนที่หายใจออกมาร้อยจากภายในและการหายใจเร็วขึ้นเพื่อระบายความร้อนในกาย "เฉียวเอ๋อร์" เสียงกระซิบที่ชวนให้คนที่หลับไปแล้วนั้นตื่นขึ้นมาด้วยอาการขนลุกทั่วทั้งตัว เพราะเสียงกระซิบที่มาจากบุรุษที่นอนอยู่ด้านหลังอย่างแนบชินอิ่งกายกัน "เฉียวเอ๋อร์ หลับแล้วหรือ" "…" "เฉียวเอ๋อร์" "เจ้าทึ่มหยุดเรียกข้าเสียทีรบกวนการนอนของข้าเจ้ารู้หรือไม่" "นายท่านออกไปแล้ว"อาโม่กอดกระชับอาเฉียวเหมือนกับกอดกระต่ายตัวสีขาวขนปุกปุยอย่าง แถมขู่เก่งอีกด้วย "ข้ารู้แล้วเจ้าเองก็นอนได้แล้วยามก็ไม่ได้เฝ้านิ" "เฉียวเอ๋อร์เจ้าบอกว่ารู้แล้วไยทำเย็นชาใส่ข้าแม่กระต่ายน้อยขนปุกปุยของข้า" "…"อาเฉียวรู้ว่าคนรักอย่างอาโม่นั้นต้องการที่จะทำอะไร แต่สถานที่เช่นนี้เห็นทีจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เพราะไม่ใช่สถานที่ที่คุ้นเคยและอีกอย่างมาต่างถิ่นอีกด้วย "เฉียวเอ๋อร์ช่วงเย็

"ท่านพี่ทำไมถึงมานั่งหลับได้เจ้าคะ แล้วใครดูลูกกัน""ท่านพ่อ ท่านแม่ดูอยู่น้องหญิง พี่นั้นไม่ไหวจริง ๆ "เพราะที่บ้านมีเด็กไล่เลี่ยกัน ทั้งลูกของมู่จื่อเหมย ลูกของเสี่ยวหมิง แถมมู่จื่อเหมยก็ตั้งครรภ์อ่อน ๆ อีกแล้ว เพราะเจ้าหลี่ช่านคนเดียวเลย"ท่านพี่เล่นกับลูกเยอะไปหรือเปล่าเจ้าคะ ซินอี๋กับซิงอี ถึงได้ติดท่านพี่ ตอนกลางคืนน้องบอกให้พากันนอนก็ไม่ยอมนอนกัน ถึงได้มานั่งหลับอยู่นี่ไงเจ้าคะ""น้องหญิงเด็กแฝดทั้งสองคนยิ่งโตยิ่งพลังเยอะ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พี่เล่นกับลูกเสร็จก็ต้องไปหาหลาน ๆ ต่อ เพราะเดี๋ยวหลานจะลืมพี่ได้ ตอนนี้ซุนเพ่ยหนิงก็พึ่งตั้งครรภ์อีกหลายเดือนสมาชิกใหม่บ้านเราถึงจะออกมาป่วน พร้อมลูกของพี่ใหญ่ฉวน"แต่ว่าพี่ไม่เหนื่อยนะ มีเพิ่มอีกคนดีหรือไม่น้องหญิงพี่อยากได้ลูกสาว"แฝดชายนั้นพลังแรงมาก แถมไม่รู้จักเหนื่อยกันอีก แถมเป็นแฝดชายชอบมาแย้งนมของซุนจือหลินกินอีก"ท่านพี่ลูกพึ่งได้ไม่กี่เดือนเอง ท่านนี่มันหาทางเจ้าเล่ห์ตลอดเลย""แต่เจ้าหลี่ช่านลูกยังเล็กอยู่เลย ทำน้องเล็กตั้งท้องอีกแล้ว เจ้านั่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหรืออย่างไรกัน""ให้ลูกโตกว่านี้หน่อยเจ้าคะ น้องถึงจะยอมปล่อยให้

1 ปี ต่อมาเมืองหยางหมิงอาหานมาเมืองหยางหมิงกับซุนเพ่ยหนิงเป็นครั้งแรกเขานั้นรับภารกิจมาจากพี่ซงหยวน เพราะมาดูแลความคืบหน้าของสาขาเมี่ยงปลาห้าสหายในเมืองหยางหมิงไม่ว่าจะเป็นสถานที่ตั้งที่จะต้องเข้าถึงผู้คนรวมถึงที่ดินด้านนอกเมืองที่อยู่ไม่ไกล ในการทำเป็นแปลงผักและขุดสระเลี้ยงปลาจำนวนหลายสระ เพื่อให้เพียงพอต่อการขายต่อวันส่วนด้านคนที่จะมาดูแลทั้งการทำแปลงผักและการเลี้ยงปลาจนไปถึงขั้นตอนการขนส่งไปยังในเมืองนั้น จะเป็นทหารที่ได้รับบาดเจ็บจากสนามรบร่างกายพิการ แต่ก็จะได้เงินเป็นรายเดือนเหมือนคนปกติคนพวกนี้น่าสงสารหลังจากผ่านสงครามมานั้นก็ไม่สามารถที่จะเข้าทำงานตามสถานที่ต่าง ๆ ได้ทั้งที่คนพวกนี้ยอมสละชีวิตของตนเอง เพื่อปกป้องบ้านเมืองพี่ซงหยวนเลือกใช้คนกลุ่มนี้ที่ไม่มีข้อเสียเลย เเม้ร่างกายจะพิการ แต่ล้วนมีฝีมือกันทั้งนั้นการมาเปิดสาขาที่เมืองหยางหมิงนั้นไม่ใช่การมาขยายกิจการอย่างเดียวเมืองที่เป็นแหล่งธุรกิจมักมีทั้งดีและไม่มี แต่การที่จะมาเปิดการค้าที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะมีการเก็บค่าส่วยจากเจ้าหน้าที่รัฐยิ่งมีการเปิดกิจการใหญ่โตยิ่งเสียค่าแลกเข้ามากเช่นในครั้งนี้พี่ซงหยวนจ่ายไ

เรือนตระกูลป๋อหลังจากที่ร่วมงานจนส่งคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอเสร็จก็ได้อยู่พูดคุยกับผู้ใหญ่สักพัก โดยเฉพาะคนที่เป็นพี่ชายของเจี้ยนโปคนที่เขานั้นพึ่งจะเคยเจอพี่จ้าวเฟยหลง เป็นพี่ใหญ่ของทุกคนยามอยู่ที่ค่ายทหารนับถือกันเป็นพี่เป็นน้องและเป็นคนที่ทุกคนดูจะเคารพนับถือเอามาก พี่มู่ซงหหยวนยังมีความเกรงใจและอ่อนข้อลงให้แสดงว่าคงไม่ธรรมดา"เจี้ยนโปเมื่อไหร่คู่เราจะได้แต่งงานกันเสียที""ยังไม่ครบหนึ่งปีตามที่รับปากพี่ซงหยวนเลย""แต่เสี่ยวหมิงแต่งไปแล้วนะ เจ้าไม่อยากแต่งเร็ว ๆ หรือ""สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาท่านเองก็ทำผิดแล้วข้อหนึ่ง""เจ้าก็ด้วย เพราะเจ้าข้าจึงผิดต่อพี่ซงหยวนเช่นนี้""งั้นเจ้าก็หยุดทำสิ""ได้ไงกันเสียบคาขนาดนี้แล้วเจ้าคิดจะทิ้งผัวไว้กลางทางหรือไงกัน เป็นเมียประสาอะไรกันใจร้ายที่สุด"ปึก!"อ๊าาาา""จะขยับทำไม่กันไม่อยากผิดก็ไม่ต้องทำสิ""อ๊าาา…อ๊าาา""ได้ไงกันเสียงเจ้าครางน่าฟังเช่นนี้ข้ายิ่งต้องรีบขยับเร็ว ๆ"พั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บ"นี่…อ๊ะ…อ๊ะ~""หึหึ"ป๋อเหวินแอบหัวเราะในลำคอไหนบอกไม่ให้ทำแล้วครางทำไมกัน สวนทางเสียจริงแล้วที่ร้องอยู่ใต้ร่างของเขานั้นน่าจะเป็นคำต

คืนเข้าหอคู่บ่าวสาวตอนนี้ได้เข้าห้องหอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ด้านนอกงานก็เหลือแต่คนที่อยู่ดื่มกินเฉลิมฉลองกัน ส่วนใหญ่จะเป็นคนสนิทเสียมากกว่า"ดื่ม ๆ ให้ข้าสักจอกน้องจ้าว""ขอรับพี่โจว""ฮ่า ๆ ให้มันได้อย่างงี้บุรุษนั้นต้องดื่มสุรา""พี่ซงหยวนไหนพี่บอกไม่ถูกกันไง""ข้าเองก็ไม่รู้คงจะเมามั้งเลยจำไม่ได้ว่าไม่ชอบขี้หน้ากันอยู่"ตอนนี้ทั้งท่านลุงโจวและพี่จ้าวของเขานั้นนั่งคอตกดื่มสุรากัน แต่คงจะกำลังเมาจนได้ที่แล้ว เพราะหากไม่เมาคงจะไม่พูดคุยกันดีเช่นนี้"จะเอาไว้แบบนี้หรือพี่""ใช่ เมาก็นอนอยู่ที่นี่แหละพรุ่งนี้ค่อยมารับมีคนคอยคุ้มกันอยู่เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะต้องรีบกลับแล้วเจ้าเองก็ไปส่งนางเสียด้วยท่านพ่อท่านแม่นั้นกลับไปได้สักพักแล้ว""ขอรับ"มู่ซงหยวนต้องกลับบ้าน เพราะซุนจือหลินกลับไปพร้อมกับมู่จื่อเหมยคงจะไปคุยเล่นกันตามปะสาคนท้องเหมือนกันเจ้าหลี่ช่านก็ตามเมียไปด้วยตัวติดกันไม่ห่างเขาเห็นแล้วสงสารน้องเล็กแทนอาหานพาซุนเพ่ยหนิงกลับบ้านซุน เพราะตอนนี้อาการของนางก็เริ่มจะเมาแล้วเหมือนกัน ส่วนพี่จ้าวนั้นไม่ต้องห่วงถึงจะมองไม่เห็น แต่บอกได้เลยว่ามีเป็นสิบคนสบายใจได้บ้านมู่ซงหยวน&ซุนจือหลิน

อดีตของหลี่ช่านและมู่จื่อเหมยในเมืองมู่จื่อเหมยมักจะเข้ามาเดินเที่ยวในเมืองอยู่บ่อย ๆ สถานที่ที่นางนั้นจะชอบไปมากที่สุดคือตลาดมืดที่ไม่ใช่ตลาดที่ขายของตอนกลางคืน แต่ตลาดมืดที่นางจะไปนั้นเปิดตลอดทั้งวันของที่ขายเป็นของหายากและบางอย่างราคาถูกกว่าในเมืองที่ขายกันแต่ต้องเป็นคนดูเป็นเท่านั้น เพราะที่ตลาดมืดขายของปลอมกันก็เยอะราคาถึงได้ถูกนางเองก็เคยโดนมาจนพรุนหมดแล้วจึงได้ทักษะการดูของมาว่าแท้หรือปลอม"แม่นางท่านมาอีกแล้ววันนี้ข้ามีกำไลสวย ๆ แม่นางสนใจหรือไม่ราคากันเอง""ข้าขอดูก่อนเจ้าค่ะ"..."อย่าทำน้องข้าเลย อึก!""เป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้ไม่ใช่เป็นขโมยเช่นนี้ น้องเจ้าสามารถชดใช้หนี้แทนได้นะทั้งหมดเลย""ไม่ ๆ ขอรับน้องข้ายังเด็กมากขอรับนายท่าน ปล่อยพวกเราไปเถอะขอรับ นายท่านหลี่ข้าสัญญาว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ท่านอย่างแน่นอนขอรับ""เอาตัวเด็กไป"หลี่ช่านหรือนายท่านหลี่เจ้าของโรงเหล้าย่านธุรกิจสีเทาและพวงตำแหน่งเจ้าของปล่อยเงินกู้ในคนที่เดือดร้อนคิดดอกเบี้ยแบบคนกันเองทั้งนั้น หึ"ขอรับ"เฉินลี่มือขวาคนสนิทนายท่านหลี่"นายท่าน อึก ข้าน้อยขอร้องขอรับ"มู่จื่อเหมยยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าชายผู้นั้