Novels by Cherry Brown

ยามจื่อ(23.00-00.59 น.) หลังจากที่คุณชายป๋อเหวินลุกออกไปจากกระโจมอาโม่รับรู้ได้ทันทีว่าผู้เป็นนายไปไหนและคงจะไม่กลับเข้ามานอนอีก สุดท้ายก็กลืนน้ำลายตัวเองจนได้ ในกระโจมที่มีเสียงการหายใจของคนที่นอนหลับไปอย่างอาเฉียวเปการหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แต่อีกหนึ่งคนที่หายใจออกมาร้อยจากภายในและการหายใจเร็วขึ้นเพื่อระบายความร้อนในกาย "เฉียวเอ๋อร์" เสียงกระซิบที่ชวนให้คนที่หลับไปแล้วนั้นตื่นขึ้นมาด้วยอาการขนลุกทั่วทั้งตัว เพราะเสียงกระซิบที่มาจากบุรุษที่นอนอยู่ด้านหลังอย่างแนบชินอิ่งกายกัน "เฉียวเอ๋อร์ หลับแล้วหรือ" "…" "เฉียวเอ๋อร์" "เจ้าทึ่มหยุดเรียกข้าเสียทีรบกวนการนอนของข้าเจ้ารู้หรือไม่" "นายท่านออกไปแล้ว"อาโม่กอดกระชับอาเฉียวเหมือนกับกอดกระต่ายตัวสีขาวขนปุกปุยอย่าง แถมขู่เก่งอีกด้วย "ข้ารู้แล้วเจ้าเองก็นอนได้แล้วยามก็ไม่ได้เฝ้านิ" "เฉียวเอ๋อร์เจ้าบอกว่ารู้แล้วไยทำเย็นชาใส่ข้าแม่กระต่ายน้อยขนปุกปุยของข้า" "…"อาเฉียวรู้ว่าคนรักอย่างอาโม่นั้นต้องการที่จะทำอะไร แต่สถานที่เช่นนี้เห็นทีจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เพราะไม่ใช่สถานที่ที่คุ้นเคยและอีกอย่างมาต่างถิ่นอีกด้วย "เฉียวเอ๋อร์ช่วงเย็

"ท่านพี่ทำไมถึงมานั่งหลับได้เจ้าคะ แล้วใครดูลูกกัน""ท่านพ่อ ท่านแม่ดูอยู่น้องหญิง พี่นั้นไม่ไหวจริง ๆ "เพราะที่บ้านมีเด็กไล่เลี่ยกัน ทั้งลูกของมู่จื่อเหมย ลูกของเสี่ยวหมิง แถมมู่จื่อเหมยก็ตั้งครรภ์อ่อน ๆ อีกแล้ว เพราะเจ้าหลี่ช่านคนเดียวเลย"ท่านพี่เล่นกับลูกเยอะไปหรือเปล่าเจ้าคะ ซินอี๋กับซิงอี ถึงได้ติดท่านพี่ ตอนกลางคืนน้องบอกให้พากันนอนก็ไม่ยอมนอนกัน ถึงได้มานั่งหลับอยู่นี่ไงเจ้าคะ""น้องหญิงเด็กแฝดทั้งสองคนยิ่งโตยิ่งพลังเยอะ ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พี่เล่นกับลูกเสร็จก็ต้องไปหาหลาน ๆ ต่อ เพราะเดี๋ยวหลานจะลืมพี่ได้ ตอนนี้ซุนเพ่ยหนิงก็พึ่งตั้งครรภ์อีกหลายเดือนสมาชิกใหม่บ้านเราถึงจะออกมาป่วน พร้อมลูกของพี่ใหญ่ฉวน"แต่ว่าพี่ไม่เหนื่อยนะ มีเพิ่มอีกคนดีหรือไม่น้องหญิงพี่อยากได้ลูกสาว"แฝดชายนั้นพลังแรงมาก แถมไม่รู้จักเหนื่อยกันอีก แถมเป็นแฝดชายชอบมาแย้งนมของซุนจือหลินกินอีก"ท่านพี่ลูกพึ่งได้ไม่กี่เดือนเอง ท่านนี่มันหาทางเจ้าเล่ห์ตลอดเลย""แต่เจ้าหลี่ช่านลูกยังเล็กอยู่เลย ทำน้องเล็กตั้งท้องอีกแล้ว เจ้านั่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหรืออย่างไรกัน""ให้ลูกโตกว่านี้หน่อยเจ้าคะ น้องถึงจะยอมปล่อยให้

1 ปี ต่อมาเมืองหยางหมิงอาหานมาเมืองหยางหมิงกับซุนเพ่ยหนิงเป็นครั้งแรกเขานั้นรับภารกิจมาจากพี่ซงหยวน เพราะมาดูแลความคืบหน้าของสาขาเมี่ยงปลาห้าสหายในเมืองหยางหมิงไม่ว่าจะเป็นสถานที่ตั้งที่จะต้องเข้าถึงผู้คนรวมถึงที่ดินด้านนอกเมืองที่อยู่ไม่ไกล ในการทำเป็นแปลงผักและขุดสระเลี้ยงปลาจำนวนหลายสระ เพื่อให้เพียงพอต่อการขายต่อวันส่วนด้านคนที่จะมาดูแลทั้งการทำแปลงผักและการเลี้ยงปลาจนไปถึงขั้นตอนการขนส่งไปยังในเมืองนั้น จะเป็นทหารที่ได้รับบาดเจ็บจากสนามรบร่างกายพิการ แต่ก็จะได้เงินเป็นรายเดือนเหมือนคนปกติคนพวกนี้น่าสงสารหลังจากผ่านสงครามมานั้นก็ไม่สามารถที่จะเข้าทำงานตามสถานที่ต่าง ๆ ได้ทั้งที่คนพวกนี้ยอมสละชีวิตของตนเอง เพื่อปกป้องบ้านเมืองพี่ซงหยวนเลือกใช้คนกลุ่มนี้ที่ไม่มีข้อเสียเลย เเม้ร่างกายจะพิการ แต่ล้วนมีฝีมือกันทั้งนั้นการมาเปิดสาขาที่เมืองหยางหมิงนั้นไม่ใช่การมาขยายกิจการอย่างเดียวเมืองที่เป็นแหล่งธุรกิจมักมีทั้งดีและไม่มี แต่การที่จะมาเปิดการค้าที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะมีการเก็บค่าส่วยจากเจ้าหน้าที่รัฐยิ่งมีการเปิดกิจการใหญ่โตยิ่งเสียค่าแลกเข้ามากเช่นในครั้งนี้พี่ซงหยวนจ่ายไ

เรือนตระกูลป๋อหลังจากที่ร่วมงานจนส่งคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอเสร็จก็ได้อยู่พูดคุยกับผู้ใหญ่สักพัก โดยเฉพาะคนที่เป็นพี่ชายของเจี้ยนโปคนที่เขานั้นพึ่งจะเคยเจอพี่จ้าวเฟยหลง เป็นพี่ใหญ่ของทุกคนยามอยู่ที่ค่ายทหารนับถือกันเป็นพี่เป็นน้องและเป็นคนที่ทุกคนดูจะเคารพนับถือเอามาก พี่มู่ซงหหยวนยังมีความเกรงใจและอ่อนข้อลงให้แสดงว่าคงไม่ธรรมดา"เจี้ยนโปเมื่อไหร่คู่เราจะได้แต่งงานกันเสียที""ยังไม่ครบหนึ่งปีตามที่รับปากพี่ซงหยวนเลย""แต่เสี่ยวหมิงแต่งไปแล้วนะ เจ้าไม่อยากแต่งเร็ว ๆ หรือ""สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาท่านเองก็ทำผิดแล้วข้อหนึ่ง""เจ้าก็ด้วย เพราะเจ้าข้าจึงผิดต่อพี่ซงหยวนเช่นนี้""งั้นเจ้าก็หยุดทำสิ""ได้ไงกันเสียบคาขนาดนี้แล้วเจ้าคิดจะทิ้งผัวไว้กลางทางหรือไงกัน เป็นเมียประสาอะไรกันใจร้ายที่สุด"ปึก!"อ๊าาาา""จะขยับทำไม่กันไม่อยากผิดก็ไม่ต้องทำสิ""อ๊าาา…อ๊าาา""ได้ไงกันเสียงเจ้าครางน่าฟังเช่นนี้ข้ายิ่งต้องรีบขยับเร็ว ๆ"พั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บพั๊บ พั๊บ พั๊บ"นี่…อ๊ะ…อ๊ะ~""หึหึ"ป๋อเหวินแอบหัวเราะในลำคอไหนบอกไม่ให้ทำแล้วครางทำไมกัน สวนทางเสียจริงแล้วที่ร้องอยู่ใต้ร่างของเขานั้นน่าจะเป็นคำต

คืนเข้าหอคู่บ่าวสาวตอนนี้ได้เข้าห้องหอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ด้านนอกงานก็เหลือแต่คนที่อยู่ดื่มกินเฉลิมฉลองกัน ส่วนใหญ่จะเป็นคนสนิทเสียมากกว่า"ดื่ม ๆ ให้ข้าสักจอกน้องจ้าว""ขอรับพี่โจว""ฮ่า ๆ ให้มันได้อย่างงี้บุรุษนั้นต้องดื่มสุรา""พี่ซงหยวนไหนพี่บอกไม่ถูกกันไง""ข้าเองก็ไม่รู้คงจะเมามั้งเลยจำไม่ได้ว่าไม่ชอบขี้หน้ากันอยู่"ตอนนี้ทั้งท่านลุงโจวและพี่จ้าวของเขานั้นนั่งคอตกดื่มสุรากัน แต่คงจะกำลังเมาจนได้ที่แล้ว เพราะหากไม่เมาคงจะไม่พูดคุยกันดีเช่นนี้"จะเอาไว้แบบนี้หรือพี่""ใช่ เมาก็นอนอยู่ที่นี่แหละพรุ่งนี้ค่อยมารับมีคนคอยคุ้มกันอยู่เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะต้องรีบกลับแล้วเจ้าเองก็ไปส่งนางเสียด้วยท่านพ่อท่านแม่นั้นกลับไปได้สักพักแล้ว""ขอรับ"มู่ซงหยวนต้องกลับบ้าน เพราะซุนจือหลินกลับไปพร้อมกับมู่จื่อเหมยคงจะไปคุยเล่นกันตามปะสาคนท้องเหมือนกันเจ้าหลี่ช่านก็ตามเมียไปด้วยตัวติดกันไม่ห่างเขาเห็นแล้วสงสารน้องเล็กแทนอาหานพาซุนเพ่ยหนิงกลับบ้านซุน เพราะตอนนี้อาการของนางก็เริ่มจะเมาแล้วเหมือนกัน ส่วนพี่จ้าวนั้นไม่ต้องห่วงถึงจะมองไม่เห็น แต่บอกได้เลยว่ามีเป็นสิบคนสบายใจได้บ้านมู่ซงหยวน&ซุนจือหลิน

อดีตของหลี่ช่านและมู่จื่อเหมยในเมืองมู่จื่อเหมยมักจะเข้ามาเดินเที่ยวในเมืองอยู่บ่อย ๆ สถานที่ที่นางนั้นจะชอบไปมากที่สุดคือตลาดมืดที่ไม่ใช่ตลาดที่ขายของตอนกลางคืน แต่ตลาดมืดที่นางจะไปนั้นเปิดตลอดทั้งวันของที่ขายเป็นของหายากและบางอย่างราคาถูกกว่าในเมืองที่ขายกันแต่ต้องเป็นคนดูเป็นเท่านั้น เพราะที่ตลาดมืดขายของปลอมกันก็เยอะราคาถึงได้ถูกนางเองก็เคยโดนมาจนพรุนหมดแล้วจึงได้ทักษะการดูของมาว่าแท้หรือปลอม"แม่นางท่านมาอีกแล้ววันนี้ข้ามีกำไลสวย ๆ แม่นางสนใจหรือไม่ราคากันเอง""ข้าขอดูก่อนเจ้าค่ะ"..."อย่าทำน้องข้าเลย อึก!""เป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้ไม่ใช่เป็นขโมยเช่นนี้ น้องเจ้าสามารถชดใช้หนี้แทนได้นะทั้งหมดเลย""ไม่ ๆ ขอรับน้องข้ายังเด็กมากขอรับนายท่าน ปล่อยพวกเราไปเถอะขอรับ นายท่านหลี่ข้าสัญญาว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ท่านอย่างแน่นอนขอรับ""เอาตัวเด็กไป"หลี่ช่านหรือนายท่านหลี่เจ้าของโรงเหล้าย่านธุรกิจสีเทาและพวงตำแหน่งเจ้าของปล่อยเงินกู้ในคนที่เดือดร้อนคิดดอกเบี้ยแบบคนกันเองทั้งนั้น หึ"ขอรับ"เฉินลี่มือขวาคนสนิทนายท่านหลี่"นายท่าน อึก ข้าน้อยขอร้องขอรับ"มู่จื่อเหมยยืนมองสถานการณ์ตรงหน้าชายผู้นั้

วันนี้ครบกำหนด 1 อาทิตย์ ที่หลินเย่ถงจะต้องถูกประหาร การประหารจะไม่มีการประหารให้ชาวบ้านเห็น แต่ก่อนไม่ว่าจะมีโทษร้ายแรงเช่นใด หากศาลตัดสินให้รับโทษ เช่น การถูกประหารชีวิต การถูกแขวนคอ หรือการโบยเพื่อสั่งสอนและเตือนสติ ชาวบ้านทั่วไปสามารถมาดูมาเห็นได้แต่เพราะการเปลี่ยนแปลงผู้นำคนใหม่เหตุการณ์เช่นนี้จึงต้องเป็นคนในครอบครัวหรือคนสนิทใกล้ตัวเท่านั้น เพราะบางการตัดสินมันสะเทือนใจและเลวร้าย จึงไม่อยากให้เด็กเล็กหรือคนทั่วไปรับรู้และเห็นแต่หากเป็นการรับโทษเพื่อสั่งสอนดัดนิสัยก็จะสามารถให้คนภายนอกเห็นได้ เพราะจะมีสถานที่ในเมืองที่จะเป็นจุดรับโทษ โดยตรงเพราะกฏหมายแข็งแรงขึ้น คนทำผิดก็น้อยลงแต่ไม่ใช่ไม่มีคนทำความผิดเลย“ซูซินเจ้าอยู่บ้านก็อย่าออกไปไหน เข้าใจหรือไม่พี่อาจจะกลับบ่าย ๆ หรือไม่ก็เย็น” หยางไห่ฉวนเอ่ยลาหลินซูซิน เพราะวันนี้เขาต้องขับเกวียนพาท่านพ่อหลินกับหลินอ้ายถงไปในเมือง เพราะวันนี้ครบกำหนดที่หลินเย่ถงจะถูกประหาร“เจ้าค่ะข้าฝากพี่ดูแลท่านพ่อกับอ้ายถงด้วย ถึงนางจะดูเข้มแข็ง แต่เหตุการณ์ที่กำลังจะถึงคงทำเอานางเสียศูนย์อยู่ไม่มากก็น้อยเจ้าค่ะ” หลินซูซินที่นางไม่คิดไปเพราะว่าไม่อยา

จางหลีหมิ่นและจางหวังหมิ่นขึ้นเขาลึก เพื่อมาล่าสัตว์ได้ 4 วัน แล้ว ไม่ได้ล่าเพื่อจะเอาไปขาย แต่จะเอาไปกินและให้ใครบางคนก่อนที่จะขึ้นเขาล่าสัตว์จางหลีหมิ่นได้เลือกเส้นทางท้ายหมู่บ้าน และเขาก็เห็นบ้านอยู่หลังหนึ่ง ได้ยินว่าเป็นเจ้าหยางไห่ฉวนกับท่านลุงฉีเป็นคนรับทำ ได้ยินชาวบ้านพูดกันว่าเป็นสตรีจากต่างเมืองย้ายเข้ามาอยู่ตอนแรกเขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจจนได้เจอสตรีร่างน้อยนางหนึ่ง ยืนรดน้ำผักอยู่ที่แปลงผักข้างบ้าน แต่นางไม่ได้เห็นเขากับเจ้าหวังหมิ่นที่เดินผ่านมา นางสนใจเจ้าผักกับแปลงดินต่างหาก“พี่ใหญ่ข้าว่าลงเขากันได้แล้ว เดี๋ยวช้ากว่านี้จะถึงมืดค่ำกันพอดี” จางหวังหมิ่นเห็นพี่ใหญ่ของตนเมอลอยอยู่ไม่รู้ว่าเมอลอยคิดถึงใครอยู่หรือเปล่า“อืม เตรียมเก็บข้าวของเถอะ” จางหลีหมิ่นที่คิดถึงใบหน้าของสตรีร่างน้อยที่ท้ายหมู่บ้านไม่รู้ว่านางมีนามว่าอันใดกัน“พี่ใหญ่ทำไมพี่เลือกลงเขาเส้นทางนั้นมันลงไปก็เป็นท้ายหมู่บ้าน ทำไมไม่ลงทางเดิมที่ท่านพ่อเคยพาลงกันขอรับ”“ตอนมาก็มาทางนี้ ตอนกลับก็กลับทางนี้ อย่าถามมากเจ้ารองรีบกลับไม่ใช่หรือ”จางหวังหมิ่นไม่ได้เอ่ยอันใดต่อเพราะกลัวว่าพี่ชายจะอารมณ์ไม่ดี หากถามต่อเพราะ

ทุกคนก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเองต่อไปเรื่อย ๆ ลูกค้าก็มาซื้อเรื่อย ๆ กุ้งย่างไม่ได้แค่เป็นที่เอ่ยถึงในวงคนมีฐานะที่ได้ไปที่งานแต่งของลูกสาวนายอำเภอเท่านั้น ด้วยชะลอมที่แปลกตาสำหรับคนทั่วไป ไหนจะกุ้งย่างที่ราดด้วยน้ำจิ้มซีฟู้ดรสเด็ด ที่ใครกินก็ต้องซี๊ดปากไปตาม ๆ กัน ทำให้เป็นที่รู้จักมากขึ้นทำให้มีจำนวนลูกค้าที่เพิ่มมากขึ้นจำนวนกุ้งย่างต่อวันเพียง 200 ตัว ถ้าหมดไม่มีเพิ่ม หากไม่ทันก็ต้องวัดดวงกันวันต่อไป หากใครที่ไม่อยากรอก็ไปทานกุ้งที่เหลาอาหาร ที่รับกุ้งจากหลินซูซิน แต่ถึงอย่างใดรสชาติน้ำจิ้มซีฟู้ดที่มีการลอกเลียนแบบกันขึ้นมา ก็ไม่เหมือนอยู่ดี“ต้าหานวันนี้เจ้าก็ไปกินข้าวเย็นที่บ้านข้าด้วยสิ”“พี่ไห่ฉวนใจข้าก็อยากไป แต่ที่บ้านข้ายังมีท่านพ่อรออยู่” เพราะหากเขามากินข้าวที่บ้านหยาง แล้วท่านพ่อที่รออยู่ที่บ้านล่ะ ถึงจะเคยมากินข้าวที่บ้านหยางหลังจากที่ทำงานเสร็จตามคำชวนของพี่ไห่ฉวน แต่ก็เพียงครั้งเดียว เพราะท่านพ่อรอกินข้าวอยู่ที่บ้าน ตอนนี้ที่บ้านเรามีกันอยู่เพียงสองคนพ่อลูก“ตามใจเจ้าต้าหาน” หยางไห่ฉวนไม่รั้งรอเพราะรู้ว่าต้าหานรักพ่อมาก อีกอย่างตอนนี้มีกันเพียงสองคนพ่อลูก ถึงช่วงนี้เจ้า

หลินซูซินนอนจมเป็นไข้ออยู่ 3 วัน 3 คืน ไม่รู้ทำไมถึงได้เป็นหนักเช่นนี้ ช่วงเช้าถึงเย็นจะเป็นท่านแม่หยางกับท่านพ่อหยางช่วยกันดูแล ส่วนในช่วงเย็นจะเป็นตัวก่อเหตุที่จะเป็นคนดูแลทุกอย่าง“พรุ่งนี้ข้าก็หายแล้ว ความจริงวันนี้ก็ดีขึ้นแล้วนะ”“พักดูอากการอีกวัน หากไข้ไม่กลับพรุ่งนี้ค่อยไปด้วยกัน” หยางไห่ฉวนกลัวไข้จะกลับอีก เพราะหลายวันที่ผ่านมาไข้ขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่ตลอด“พี่ต้องไปแล้วเจ้าดูแลตัวเองด้วย ฟอด” หยางไห่ฉวนเอ่ยร่ำลาก่ออนที่จะขับเกวียนออกไป เขาต้องไปรับเจ้าต้าหานที่บ้าน เพื่อที่จะไปที่นาด้วยกันบ้านท่านผู้นำหมู่บ้านในตอนเช้าหลินห้านจินกับตงหยางได้มาที่บ้านของท่านผู้นำหมู่บ้าน เรื่องของหลินเย่ถงกับฟางหรู ศาลได้มีคำสั่งออกมาอย่างแน่ชัด“ก็ตามเนื้อผ้าใครกระทำมากกระน้อย ศาลไม่ได้ใจดีกับคดีร้ายแรงเช่นนี้ แต่ก็ถือว่าฟางหรูนางยังดวงไม่ถึงฆาต แต่หลินเย่ถงนางคงจะไม่รอด เพราะนางฆ่าคน” ท่านผู้นำหมู่บ้านเองก็พึ่งได้รับฟังคำพิพากษาจากศาล ในฐานะที่จำเลยเป็นลูกบ้านที่อยู่ในเขตที่เขาปกครองดูแล“แล้วหลินเย่ถงนางจะโดยโทษเช่นไรกัน” หลินห้านจินเอ่ยถาม ถึงแม้จะรู้ว่านางอาจจะไม่รอดอยู่แล้ว“ประหารชีวิตอย่า

ใกล้สว่างหยางไห่ฉวนถึงปล่อยร่างของหลินซูซินให้เป็นอิสระที่บอก 7 น้ำ ไม่เกินจริง เพราะเขาปล่อยในกายของหลินซูซินทุกหยาดหยดบนเตียงที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำเชื้อของเจ้าของห้องจนชุ่มฉ่ำแฉะไปทั่วผ้าปูที่นอน จึงถูกเปลี่ยนผืนใหม่ขึ้นมาเพราะว่าสตรีร่างบางได้สลบไสลไปไม่รับรู้สิ่งใด แม้กระทั่งบุรุษร่างโตที่ทำความสะอาดเช็ดร่างกายให้อย่างเบามือทะนุถนอมหยางไห่ฉวนจัดท่าให้หลินซูซินได้นอนสบายเขาจึงน้ำอ่างน้ำออกไปเก็บข้างนอก แล้วกลับเข้ามานอนกอดร่างของภรรยาอย่างรักใคร่ วันนี้เขาสามารถเอ่ยได้เต็มปากว่าหลินซูซินนางคือ ‘เมีย’ในช่วงฟ้าส่างใกล้เข้ายามเฉินอยู่ 1 เค่อ (15 นาที) หยางไห่ฉวนตื่นขึ้นมาเพราะวันนี้เขาต้องไปขายกุ้งคนเดียว เพราะรู้อยู่แล้วว่าหลินซูซินจะต้องเป็นไข้“ท่านแม่ขอรับข้าฝากดูแลหลินซูซินแทนข้าด้วยขอรับ”“รีบไปเถอะแม่รู้ แม่จะดูแลให้ นี่แม่ก็พึ่งต้มยาเสร็จเจ้าไม่ต้องห่วง รีบไปเถอะวันนี้สายนะปล่อยให้ผู้รอมันไม่ดี” หยางไห่หลิงไม่ใช่แค่รับรู้ นางได้ยินทั้งคืนจนนอนไม่หลับ หยางไห่ก็เช่นกัน ไม่คิดว่าบุตรชายที่วัน ๆ หาทำแต่งานจะเป็นบุรุษหื่นกามเช่นนี้หยางไห่ฉวนขับเกวียนไปที่บ้านต้าหานเพื่อขอให้ต้

หยางไห่ฉวนที่มัวเมาอยู่กับเต้านมตูมของหลินซูซินอย่างถอนใบหน้าไม่ขึ้น มันช่างหวานยิ่งกว่าถั่วเขียวต้มน้ำตาลเสียอีกริมฝีปากแตกแห้งอ้ากออกครอบครองยอดปทุมถันสีหวานที่บวมเป่งอันล่อตาล่อใจเสือตัวนี้เสียจริง“จ๊วบๆๆ” เกิดเสียงลามกของน้ำลายยามดูดดึงของใหญ่คับปากของหยางไห่ฉวน“ซี๊ดดด อ่าส์” หลินซูซินดวงตามืดบอดนางเกร็งทุกส่วนของร่างกายสั่งการโดยอัตโนมัติ“ซูซินเจ้าหอมหวานเหลือเกิน หากพี่เกิดทำรุนแรงต่อเจ้าโปรดให้อภัยพี่ด้วย ตอนนี้ร่างกายพี่มันรวนเรไปหมดแล้ว” กล่าวจบริมฝีปากของหยางไห่ฉวนจรดลงที่ริมฝีปากของหลินซูซินดูดกินราวของหวานรสเลิศที่ไม่อยากกินให้หมดไป“อื้ม” หลินซูซินเผยปปากออกให้ลิ้นสากได้เข้ามาเกี่ยวพันลิ้นของนางดูดกลืนความหวานในโพรงปากหยางไห่ฉวนขณะที่กำลังจูบกินริมฝีปากของหลินซูซิน เขาไม่อาจจะรั้งรอได้อีกแล้วจัดการปลดเปลื้องช่วงล่างที่ยังอยู่ครบออกไปทันพริบตาเดียวหยางไห่ฉวนจับร่างเปื่อยเปล่าของหลินซูซินหันมาประจันหน้าของเขาเรียวลิ้นสากไร้ดูดดึงเต้าตูมอย่างเสือล่าเนื้อ“อ๊ะ~” หลินซูซินเสียวซ่านยามเรียวลิ้นสากลากไร้รอบเต้าตูมของนาง ยามลิ้นสากดูดกินตรงปทุมถันที่แข็งเป็นไตตั้งชูชัน ฝ่าม