LOGINวันต่อมา09.00 น.สวีรุ่ยหนิงเธอตื่นสายพอไปถึงที่บ้านของพี่เขยก็ไม่มีใครอยู่แล้ว แถมบ้านก็ล็อกอีกด้วย เลยไม่รู้เลยว่าสวีลี่ฟ่านทำงานอะไร มีทางเดียวคือไปหาพี่เขยที่ทำงาน“มาอีกแล้วครับ ลูกพี่”“สวัสดีค่ะ ทุกคน”“…”“…”“…”“อ้าว คนเมื่อวานนี่ แล้วมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”“ฉันไปที่บ้านมาไม่เจอใครเลยค่ะ ฉันจะไปหาพี่ลี่ฟ่านค่ะ ยาย…”“เรียกยายหูแล้วกัน ลี่ฟ่านเหรอคงอยู่ร้านกาแฟน่ะ”“นี่ ยายปากสว่างจริง ๆ” จิ่งกั๋วเอ่ยปากเองในครั้งนี้ เพราะว่าน้องสาวของอาซ้อคนนี้แปลกจริง ๆ ในเวลางานแบบนี้จะไปหาอาซ้อ ดูก็รู้ว่าเป็นคนไม่มีความคิด“เป็นอะไรไป เธอไปหาพี่สาวของเธอ”“ขอบคุณค่ะ ยายหูเดี๋ยวฉันซื้อของมาฝากนะคะ”“เกรงใจจังเลย แล้วจะกลับมาตอนไหนล่ะ”“คงสักพักค่ะ” ยายแก่นี่เกรงใจบ้าบออะไรกัน ดูก็รู้ว่าเป็นคนขี้เหนียวแค่ไหน สภาพคนงานที่นี่แต่ละคนก็จนกันเสียจริง ๆร้านกาแฟลี่หานสวีรุ่ยหนิงกว่าจะมาถึงร้านกาแฟได้ก็นานพอสมควร เพราะที่นี่มีร้านกาแฟอยู่หลายที่เหมือนกัน แต่ไม่มีคนชื่อสวีลี่ฟ่านทำงานอยู่“น่าจะร้านนี้แหละเหลือที่สุดท้ายแล้ว”“ตามหาตั้งนาน ที่แท้ก็ทำงานกันอยู่ที่นี่เอง” “เธอมาทำไม รุ่ยหนิง” โจวเสี่ย
อี้ซ่วนเองไม่อยากที่จะมาส่งคนเมืองใหญ่แบบนี้ เธอเป็นน้องสาวอาซ้อจริง ๆ เหรอ นิสัยก็ไม่เหมือนกัน หน้าตายิ่งแล้วใหญ่ไปคนละทางเลย“นี่! นายน่ะเป็นลูกน้องพี่เขยฉันมานานหรือยัง”“นี่!”“ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องรู้ ถ้าอยู่ไม่ครบหนึ่งเดือนเถ้าแก่จะไม่คืนเงินมัดจำให้คุณ ตามสัญญา เดี๋ยวผมจะแวะไปรับของก่อน คุณก็รออยู่ที่นี่แหละ”“ไปรับของอะไรกัน ไอ้บ้า!”“รับของที่ลูกพี่สั่ง เงินทั้งนั้นไม่เอาได้ไง รออยู่นี่แหละคนเมืองใหญ่” อี้ซ่วนแวะมารับขี้หมู เพื่อที่จะเอาไปทำปุ๋ยต่อ รถที่ใช้ก็เป็นรถเข็นต่อเข้ากับจักรยาน“รีบไปสิ ฉันขี้เกียจรอ”อี้ซ่วนหายไปไม่นานเขาก็เดินออกมาพร้อมขี้หมู 3 ถัง และไปส่งคนเมืองใหญ่เสร็จก็จะเอาไปส่งยังที่ทำปุ๋ยและมารับขี้หมูต่อ“นี่ นี่ ไอ้บ้า นี่อะไรเหม็นเป็นบ้าเลย ใครให้แกเอาขึ้นมาใกล้ฉันกัน ไอ้คนสกปรก” สวีรุ่ยหนิงไม่คิดว่าสิ่งที่คนงานที่พี่เขยให้มาส่งเธอ จะเอาของเหม็น ๆ กลับมาด้วย“นี่ คือขี้หมูเอาไว้ทำปุ๋ย ราคาดีเลยนะ ดูสิหมูกินดีก็เลยขับถ่ายออกมาสวยแบบนี้ ดมดูสิ กลิ่นมันหอมใช่ไหมคนเมืองใหญ่”“ว้าย! ไอ้บ้า ของสกปรกยังเอามาใกล้ฉันอีก”“ก็เห็นถามว่าไปรับอะไร ก็นี่ไง ขี้หมู!”
หลังจากวันนั้นที่หลี่จางซิ่วมาวุ่นวายที่ร้าน เธอก็มักจะมาอยู่บ่อย ๆ และจงใจที่จะขอพบสวีลี่ฟ่านให้ได้ จุดประสงค์ของเธอชัดเจน คือ เธอต้องการแสดงตัวตนว่าเป็นแม่แท้ ๆ ของหยางปิน“เดี๋ยวฉันจะให้ช่างหาอะไรมากั้นไว้ก่อน เพราะต้องมีป้ายเตือนว่าเขตก่อสร้าง คนจะได้ไม่เข้าไปยุ่ง แต่พวกเราก็ยังขายได้เหมือนเดิม”“ลี่ฟ่าน ฉันได้รับโทรศัพท์จากที่บ้าน เหมือนสวีรุ่ยหนิงจะมาเทียนจิน และคงจะมาหาเธออย่างแน่นอน” โจวเสี่ยวเจี๋ยเองที่บ้านก็ทำงานที่เดียวกับพ่อของสวีลี่ฟ่าน“เธอจะมาหาฉันทำไมกัน”“พวกเราบอกเธอไปหรือยังนะ ว่าพี่ซ่านซูเขาลาออกจากงานที่โรงงานแล้ว และหายไปเลย แต่น่าจะไปทำธุรกิจนะ และตัดความสัมพันธ์กับสวีรุ่ยหนิงด้วย จะเรียกว่าตัดได้ไหม เหมือนว่าจะไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรก ที่เห็นไปมาหาสู่กันก็น่าจะ แค่พี่น้องมั้ง”“ลี่ฟ่าน ไม่ใช่ว่ารุ่ยหนิงเธอมาที่นี่ เธอจะมา…”“เราต้องวางแผนกันแล้วล่ะ” สวีลี่ฟ่านกว่าจะง้อหยางเป่าหานในครั้งนั้นได้ ไม่ง่ายเลยเธอไม่แค่เปลืองตัว แต่เปลืองไปทั้งตัว แถมหยางเป่าหานไม่ไปทำงานตั้งสองวัน เอาแต่อยู่กับเธอสถานีรถไฟ(เทียนจิน)11.00 น.สวีรุ่ยหนิงมาถึงเทียนจิน ที่เธอมาที่นี
1 อาทิตย์ต่อมาหลังจากที่หยางเป่าหานทราบเรื่องว่าสวีลี่ฟ่าน เจอหลี่จางซิ่วแล้ว แต่สวีลี่ฟ่านไม่ได้บอกตนเองก็โกรธมากไม่คุยด้วย ไป 10 นาทีได้“เก่งดีนี่ กล้าตัดสินใจเองแล้ว ไม่มีพี่ก็ได้แล้วใช่ไหม คิดว่าที่เจอจางซิ่วผู้หญิงสารเลวคนนั้น มันคือเรื่องบังเอิญเหรอ คิดว่าพี่เป็นใครคนนอกเหรอ เธอนี่มันดื้อด้านจริง ๆ”“ทำไม ถึงเงียบล่ะ พี่พูดด้วย…ทำไมถึงเอาแต่เงียบกัน”“ฉะ ฉัน”“ช่างมันเถอะ เธอไม่ได้ต้องการที่จะบอกตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตอนนี้ก็สายแล้วด้วยพี่จะต้องไปทำงานแล้ว” หยางเป่าหานถึงจะโกรธมาก แต่ก็ยังห่วงความรู้สึกของสวีลี่ฟ่าน ถึงไม่ได้แสดงอารมณ์ไปเต็มที่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะหนักกว่านี้สวีลี่ฟ่านเองก็สำนึกผิด เธอรู้ว่าตัวเองผิดที่ปกปิดเรื่องที่เจอหลี่จางซิ่วกับหยางเป่าหาน ไม่คิดว่าเขาจะโกรธมากขนาดนี้ เธอเองพูดอะไรไม่ออก หยางเป่าหานเองยังไม่หายโกรธ แต่เขาเลือกที่จะออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก เพราะกลัวว่าจะมาลงที่เธอ“อาซ้อ ให้ลูกพี่ใจเย็น ๆ กว่านี้ก่อนนะครับ” อี้เทาเองก็รู้ว่าเรื่องหลี่จางซิ่ว เป็นเรื่องที่ใหญ่สำหรับลูกพี่ แล้วยิ่งตอนนี้คนที่หลี่จางซิ่วเธอเกาะเป็นปลิงด้วย ก็ไม่ธรรมดา“ใช่ครับ
2 อาทิตย์ต่อมาหอพักหลี่จางซิ่ว“รอฉันก่อนเถอะ เป่าหาน ฉันจะไปหาแกอย่างแน่นอน” หลี่จางซิ่วย้ายออกจากที่พักเก่า ๆ ของเธอ เพราะตอนนี้เธอมีที่พึ่งพาแล้ว ชีวิตเธอจะไม่กลับไปลำบากอีกแล้ว“นี่ เงินที่ค้างค่าห้อง ฉันมีอยู่แล้วไม่ต้องมาทวง”“มีก็จ่ายมาสิ จะปล่อยให้ค้างมาตั้งหลายเดือนทำไมกัน แล้วเธอน่ะไปทำงานอะไรมาเหรอ?”“ไม่ใช่เรื่องที่ต้องสอด!” หลี่จางซิ่วจะย้ายไปอยู่บ้านที่สามีของเธอซื้อไว้ให้ ตอนนี้เธอมีคนเลี้ยงดูแลไม่จำเป็นต้องทำงานอีกแล้ว ร้านกาแฟลี่หาน“ขอโทษนะคะ มีเมนูแนะนำไหมคะ พอดีฉันดื่มกาแฟไม่เป็นค่ะ” “ได้เลยค่ะคุณลูกค้า น่าจะเป็นลูกค้าใหม่ จะมีแนะนำเป็นชาไทย ชาเขียว มัจฉะลาเต้ นมชมพู ไม่มีส่วนผสมของกาแฟเลยค่ะ”“ใช่ค่ะ ฉันพึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ งั้นขอเป็นชาไทยก็แล้วกันค่ะ”“ได้ค่ะ คุณลูกค้า”“กลับมาแล้วเหรอ เสี่ยวเจี๋ย อบขนมอยู่ที่บ้านน่ะ”“งั้น เธอไปช่วยเสี่ยวเจี๋ย เดี๋ยวที่ร้านฉันจัดการเอง”“ได้ เสร็จแล้วจะรีบมานะ”สวีลี่ฟ่านกลับมาจากที่บ้าน เธอแวะเข้าไปดูโจวเสี่ยวเจี๋ยเหลือไม่มากแล้ว แค่อบอย่างเดียวและบรรจุใส่ซองเตรียมส่งลูกค้าที่จะมารับตอนบ่าย ๆ เป็นออเดอร์ที่สั่งทำ“ชาไทย คุณ
1 อาทิตย์ต่อมาจางจี้เหยาและโจวเสี่ยวเจี๋ยทำงานที่ร้านกาแฟได้ 1 อาทิตย์ แล้วพวกเธอไม่สงสัยเลยว่าทำไม สวีลี่ฟ่านถึงต้องการพวกเธอ เพราะลูกค้าเข้าร้านอยู่เรื่อย ๆ จะมีช่วงที่ร้านวุ่น ๆ ก็ช่วงเช้าและเที่ยงที่ลูกค้าเข้าร้านพร้อม ๆ กัน“ครัวซองต์หมดแล้วค่ะ ต้องขอโทษคุณลูกค้าด้วยนะคะ ที่ร้านจำกัดแค่ 200 ชิ้น ต่อวันค่ะ”“ขอโทษนะคะ ถ้าต้องการจะสั่งครัวซองต์เยอะ ๆ รับไหมคะ พอดีใกล้จะถึงวันเกิดของฉันค่ะ ฉันอยากจะสั่งไปเลี้ยงเด็ก ๆ น่ะค่ะ” ลูกค้า“สักครู่นะคะ ฉันต้องถามเถ้าแก่เนี่ยก่อนค่ะ” จางจี้เหยาโทรไปที่ทำงานของคุณหยางเป่าหาน เพราะสวีลี่ฟ่านไปส่งข้าวเที่ยงให้สามีของเธอจางจี้เหยาคุยกับสวีลี่ฟ่านเรื่องมีคนอย่าจะสั่งครัวซองต์ไปเลี้ยงเด็ก ๆ สวีลี่ฟ่านเองก็รับทำและแจ้งรายละเอียดต่าง ๆ ในการจอง “คุณลูกค้าคะ เถ้าแก่เนี่ยรับทำค่ะ แต่ขั้นต่ำในการสั่งเริ่มต้นที่ 30 ชิ้นค่ะ และจ่ายมัดจำครึ่งหนึ่งค่ะ”“ได้ค่ะ ฉันไม่มีปัญหา ฉันต้องการประมาณ 100 ชิ้น ค่ะ มีแบบไหนบ้างคะ” ลูกค้า“มีแบบออริจินอล จะเป็นแบบธรรมดาค่ะ จะราคาเริ่มต้นประมาณนี้ค่ะ กับอีกแบบมีหน้าให้เลือกถึงห้าหน้าค่ะ จะเอาแบบคละก็ได้นะคะ แต่ราคาจะข
![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






