Accueil / รักโบราณ / สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น / บทที่ 10 เอ็นดูพี่หยางด้วยเจ้าค่ะ

Partager

บทที่ 10 เอ็นดูพี่หยางด้วยเจ้าค่ะ

last update Date de publication: 2025-01-24 09:28:29

บทที่ 10 เอ็นดูพี่หยางด้วยเจ้าค่ะ

พิธีแต่งอนุก็มาถึง วันนั้นที่เสิ่นเกาหลานเดินทางไปสู่ขอเจี่ยฟางแม้ใต้เท้าสวี่จะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่แต่เมื่อถามเจี่ยฟางให้นางตัดสินใจเอาเอง นางพึงพอใจที่จะเข้าไปเป็นอนุของเสิ่นเกาหลาน

งานพิธีในวันนี้จึงถูกจัดขึ้นไม่น้อยหน้างานของสวี่หยางเลยแม้แต่น้อยแถมใบหน้าของเสิ่นเกาหลานเต็มไปด้วยรอยยิ้มแตกต่างจากยามที่แต่งสวี่หยางเข้ามาซะเหลือเกิน

สวี่หยางฝืนยิ้มหน้าชื่นอกตรมรับจอกน้ำชาที่เจี่ยฟางนำมาคารวะตนที่เป็นฮูหยินใหญ่ผ่านสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา

"ต่อจากนี้ข้าฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าคะฮูหยิน"

"แม้ว่าเจ้าจะมาเป็นอนุของเสิ่นเกาหลานแต่อย่างไรเจ้าก็เป็นน้องสาวของข้า ข้าน้อมรับเจ้าด้วยใจจริงของข้าต่อจากนี้ขอให้เจ้ามีความสุขที่สุดและจะไม่มีผู้ใดมาทำร้ายเจ้าได้" สวี่หยางยื่นมือรับจอกน้ำชาประคองดื่มรวดเดียวหมดจอกก่อนจะยื่นกลับคืนไปให้นาง

เป็นอย่างที่นางคาดคิดสาวใช้ในเรือนต่างพากันซุบซิบนินทากันให้แซ่ดเรื่องที่สวี่หยางใจใหญ่ยอมรับให้น้องสาวตนเองมาใช้สามีผู้เดียวกัน แต่นางมิได้สนใจ หลังจากวันนั้นเสิ่นเกาหลานไม่เคยย่างกรายมาหาสวี่หยางเลยด้วยซ้ำ

หลีลี่จื่อแอบมองยามเดินผ่านเห็นท่าทีของฮูหยินที่เย็นชานิ่งเงียบราวกับแบกรับทุกอย่างไว้เพียงผู้เดียววันนี้ยามสายพ่อครัวทำขนมเสร็จใหม่ ๆ นางจึงหยิบมาใส่จานพร้อมกับสำรับน้ำชาไปให้สวี่หยาง

"นี่เจ้าจะนำขนมไปที่ใดหรือ" สาวใช้เห็นหลีลี่จื่อจัดเตรียมขนมจึงเอ่ยถาม

"ข้าว่าจะนำไปให้ฮูหยินนะสิ หลายวันมานี้เห็นฮูหยินเศร้าสร้อยหากได้กินขนมที่ทำเสร็จใหม่ ๆ อาจจะดีขึ้นมาบ้าง"

"เฮอะ! เจ้าจะไปเห็นใจฮูหยินทำไมกัน ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินเองต่างหากที่เป็นผู้เอ่ยปากให้คุณชายเสิ่นเกาหลานไปขอน้องสาวตนเองเป็นฮูหยินรองเช่นนี้จะมานั่งเสียใจไปทำไม นี่รู้หรือไม่ข้าได้เข้าไปรับใช้ฮูหยินรองนางทั้งใจดีมีเมตตาอ่อนโยนแม้กระทั่งกับข้าที่เป็นสาวใช้ เดิมทีข้าคิดว่านางจะเป็นเช่นดั่งพี่สาวข้ามิกล้าก้าวเท้าสั่นกลัว ทำให้ข้าพลาดสะดุดทำน้ำชาหกแทนที่ฮูหยินรองจะโมโหต่อว่าและลงโทษเจ้ารู้หรือไม่ว่านางทำเช่นไร? นางเข้ามาจับดูเนื้อตัวของข้าอย่างเป็นห่วงแถมยังไม่ต่อว่าข้าอีกด้วย หากให้ข้าเลือกข้าขอปรนนิบัติฮูหยินรองจะดีกว่า " สาวใช้เอ่ยใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชมที่มีต่อเจี่ยฟาง หลีลี่จื่อส่ายหน้าไปมา จะไปดูแลปรนนิบัติได้อย่างไรในเมื่อฮูหยินรองพาสาวใช้จากเรือนสกุลสวี่ติดตามมาด้วย นางไม่เอ่ยถามแต่กลับยกสำรับน้ำชาไปหาสวี่หยางที่นั่งอยู่ศาลารับลมด้านนอกห้อง

สวี่หยางตกสู่ความเดียวดายที่ว่างเปล่ากว่าเดิมจ้องมองใบไม้ที่พลัดปลิวตามกระแสลมราวกับชีวิตของนางยามนี้

"เพล้ง!!!!"

หลีลี่จื่อเดินถือสำรับเข้ามาไม่ทันระวังพลาดท่าล้มลงทำให้สำรับกระเด็นเซ็นซ่านเสียงดังทำให้สวี่หยางที่นั่งใจลอยตกใจสะดุ้งหันไปมองด้วยความตำหนิ

ความผิดมากมายพรั่งพรูเข้ามาในสมองของหลีลี่จื่อหากนางเชื่อสาวใช้ที่เอ่ยเตือนเมื่อครู่คงมิเกิดเรื่องเช่นนี้ วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่นางจะมีชีวิตอยู่แน่ ๆ

"เจ้าทำอันใดกัน! เหตุใดถึงไม่ระวังตัวข้าวของเสียหายไปหมดหากต่อจากนี้ข้ามิได้เรียกใช้มิต้องเข้ามา " สวี่หยางแผดเสียงสูงกราดเกรี้ยวทำให้หลีลี่จื่อสั่นกลัวแม้แต่สาวใช้ที่อยู่บริเวณนั้นพากันได้ยินเสียงของฮูหยินต่างพากันก้มหน้าก้มหน้าเดินหนีไปไกลเพราะกลัวจะโดนลงโทษไปด้วยอีกคน

"ข้าขอโทษเจ้าค่ะ " น้ำเสียงสั่นเครือของหลีลี่จื่อที่เอ่ยออกมาพร้อมกับเก็บจอกน้ำชาและขนมที่หล่นลงพื้นอย่างเร่งรีบจนสวี่หยางรู้สึกขัดหูขัดตาจนต้องเดินหนีนางเข้าห้อง

หลังจากที่เก็บจอกน้ำชาและขนมเข้ามาที่โรงครัวสาวใช้พูดกันให้แซ่ดว่านางถูกฮูหยินตำหนิเมื่อนางมาที่โรงครัวทุกคนต่างพากันมาล้อมหน้าล้อมหลังเพื่อถามนางให้รู้แจ้ง

"ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าอย่าไปปรนนิบัติฮูหยินเจ้าหาเรื่องให้ตนเองแท้ ๆ เจ้าคงมิโดนสั่งไปเฆี่ยนหรอกใช่หรือไม่? " สตรีนางเดิมที่เข้ามาคุยกับหลีลี่จื่อได้เอ่ยขึ้น

"นั่นสิ! เจ้าคงมิได้ถูกกำจัดวันนี้หรอกใช่มั้ย? ข้ากลัวเหลือเกินน้ำเสียงราวปีศาจของฮูหยินทุกครั้งที่ได้ยินขนข้าลุกทั้งตัวแค่เดินผ่านก็รู้สึกหวาดกลัวแต่นี่เจ้าถูกนางต่อว่าคงกลัวมากสินะไม่ว่าจะเป็นคุณหนูใหญ่สวี่หยางหรือจะเป็นฮูหยินนางก็ยังคงมีนิสัยเช่นเดิม ต่อจากนี้ไปที่เรือนแห่งนี้คงไม่มีความสุขสงบอีกต่อไปแล้วสินะ" สาวใช้เอ่ยว่าสวี่หยางราวกับรู้จักนางดี มีเพียงหลีลี่จื่อที่นิ่งเงียบร่างกายสั่นเทาเก็บของล้างไว้ที่เดิม แม้นางจะหวาดกลัวแต่ทว่าเมื่อครู่นางเผลอตัวสบตาของฮูหยินนัยน์ตาของฮูหยินมิได้น่ากลัวเช่นดั่งที่ทุกคนกล่าวแต่ดวงตาของฮูหยินเต็มไปด้วยความโศกเศร้าน่าเห็นใจเสียมากกว่า

ฝั่งด้านเจี่ยฟางกับเสิ่นเกาหลานตั้งแต่วันที่แต่งนางเข้ามาเป็นฮูหยินรองเขาไม่ยอมปล่อยนางออกจากอ้อมแขนไปไกลสักครา นั่งเคียงข้างอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข

"ท่านพี่ปล่อยข้าสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ?"

"ไม่เอาหรอกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้านั้นกลัวจะไม่ได้เจ้ามาเคียงคู่เพียงใด ก่อนที่ข้าจะแต่งกับพี่เจ้าเพราะข้าคิดว่าเจ้าคือสวี่หยางข้าไปเยือนที่เรือนของเจ้าพบเห็นเจ้าในคราแรกข้ารักเจ้าจนตราตรึงใจ รักแรกพบของข้าคงเป็นสวรรค์ลิขิตมาทำให้ข้ากับเจ้ามาครองคู่กัน" เสิ่นเกาหลานเอ่ยคำพูดหวานชื่นหอมแก้มสตรีที่นั่งอยู่ในอ้อมแขนอย่างชื่นใจ เจี่ยฟางยิ้มกริ่มในความสุขที่ได้รับ ก่อนจะมีสีหน้าเศร้าตรมเมื่อนึกถึงสวี่หยาง

"แต่ว่าท่านพี่จะอยู่กับข้าเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ ข้าเป็นเพียงฮูหยินรองและอีกอย่างท่านพี่มีฮูหยินใหญ่ที่ต้องดูแล ฮูหยินของท่านคือพี่หยางของข้า ท่านช่วยดูแลพี่หยางเสมือนดูแลข้าได้หรือไม่เจ้าคะ? ข้าไม่อยากให้พี่หยางน้อยใจคิดว่าข้าเข้ามาแย่งความรักของท่านจนหมด"

"เฮ้อ! เจ้านี่ช่างจิตใจดีคิดถึงผู้อื่นเสมอเจ้าเหมาะกับต่ำแหน่งฮูหยินมากกว่านางเสียอีก อยู่กับเจ้าดีกว่าอยู่กับนางเป็นไหน ๆ นางเป็นสตรีที่ไร้ใจเย็นชาไร้ความรู้สึกใบหน้านิ่งแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้แกะสลักอย่างไรอย่างนั้น กิริยามารยาทล้วนหยาบกระด้าง" เสิ่นเกาหลานเอ่ยวาจาไร้ความยำเกรง ความรู้สึกนึกคิดสะท้อนผ่านคำพูด

"ท่านพี่กล่าวเกินไปแล้วนะเจ้าคะ พี่หยางของข้ามิใช่สตรีเช่นนั้นเสียหน่อยเจ้าค่ะแม้นางจะแข็งกระด้างไปบ้างแต่นางก็มีเหตุผล ข้าอยากให้ท่านพี่ทำดีมอบความรักให้พี่หยางเหมือนมอบให้ข้า " เสิ่นเกาหลานตกใจเมื่อจู่ ๆ ร่างบางในอ้อมกอดตัวสั่นเทาน้ำเสียงสั่นเครือใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เพราะนางเป็นสตรีที่จิตใจดีเช่นนี้ยิ่งทำให้เขารักนางมากกว่าเดิม

"เอาล่ะ ๆ ข้าไม่รับปากเจ้าว่าจะมอบความรักที่ข้ามีให้ได้เช่นเจ้าหรือไม่แต่ยามที่ข้าพบเจอนางข้าจะพยายามเอ่ยวาจาดีต่อนางก็แล้วกัน เจี่ยฟางที่งดงามของข้าอย่าร้องเลยนะใบหน้าของเจ้าเหมาะกับรอยยิ้มจะมากกว่า" เสิ่นเกาหลานปลอบใจใช้มือเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเจี่ยฟางพร้อมโอบกอดนางแน่น

สาวใช้ที่อยู่คอยรับใช้เมื่อเห็นนิสัยท่าทางของเจี่ยฟางต่างพากันเอาไปพูดถึงในทางที่ดีและเปรียบเทียบกับฮูหยินแย่งกันคอยสลับเปลี่ยนมาคอยดูแลปรนนิบัติเอาใจ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น   บทที่ 59 ข้าจะลิขิตเอง(ตอนจบ)

    บทที่ 59 ข้าจะลิขิตเองน้ำเสียงจริงจังแววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเสิ่นจิ้นทำให้สวี่หยางส่ายหัวไปมาลอบยิ้มหนึ่งคราก่อนจะตอบเขาไป“เรื่องนั้นอยู่ที่ฟ้าจะลิขิตแล้วเจ้าค่ะว่าท่านจะหาข้าพบหรือไม่? หากท่านหาข้าพบจริง ๆ ครานั้นข้าจะตอบคำถามนี้นะเจ้าคะ ตอนนี้ข้าต้องเดินทางก่อนต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะถึงที่ที่ข้าจะไป ข้าหวังว่าท่านจะพบสตรีที่งดงามและท่านรักนางหมดใจจนล้มเลิกความคิดที่จะตามหาข้า ลาก่อนเจ้าค่ะ” สวี่หยางเอ่ยจบเดินจากเสิ่นจิ้นขึ้นรถม้าที่อยู่หน้าเรือนตามด้วยหลีลี่จื่อ นางเห็นเสิ่นจิ้นได้โค้งคำนับลงหนึ่งครั้งก่อนจะขึ้นรถม้าตามสวี่หยางออกเดินทางเสิ่นจิ้นยืนมองรถม้าเคลื่อนออกไปลมได้พัดผ่านความเย็นมาระลอกหนึ่งประหนึ่งคำกล่าวลาของสวี่หยาง เขาหัวเราะออกมาอย่างขบขัน ก่อนจะพึมพำเอ่ยตามหลังนาง“ผู้ใดว่าข้าจะให้สวรรค์ลิขิตกัน ข้าเสิ่นจิ้นขอลิขิตเองและสตรีที่ข้าหมายใจมีเพียงเจ้าผู้เดียวสวี่หยางไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ใดไกลพันลี้ข้าจะตามหาเจ้าให้เจอ เมื่อนั้นข้าจะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าจากข้าไปได้อีกต่อไปเตรียมรับมือจากข้าได้เลย” แววตาของเสิ่นจิ้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แม้จะใช้เวลานานก็ถือว่าเขาได้พ

  • สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น   บทที่ 58 จากลา

    บทที่ 58 จากลาเสิ่นเกาหลานเดินจากไปให้เสิ่นจิ้นที่ยืนอยู่ด้านนอกเข้ามาหาสวี่หยางเพราะเห็นท่าทางของเสิ่นจิ้นแล้วเขาน่าจะอยากคุยกับนางมากกว่าเขาเสียอีกสวี่หยางหันไปมองหลุมป้ายชื่ออีกครั้งนางไม่คิดจะอยู่ที่นี่เพราะไม่อยากพบเจอเสิ่นเกาหลานอีกแค่เห็นเขานางก็หวนคิดถึงเจี่ยฟางไม่จางหาย หากนางสะสางทุกอย่างเสร็จสิ้นจะเดินทางไปหาท่านป้าที่ทิศเหนือไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขปลูกผักเลี้ยงสัตว์เย็บผ้าอย่างเรียบง่าย หนีเรื่องวุ่นวายจะดีกว่า แม้ว่าไม่ทำงานอะไรสมบัติของท่านพ่อที่มีนางคงใช้ไม่หมดแน่ ๆ“ท่านตัดสินใจหย่ากับท่านพี่จริง ๆ หรือ”“จริงเจ้าค่ะ จริงสิข้ายังไม่ได้ขอบคุณท่านเลย ท่านคอยเคียงข้างมาตลอดหากไม่มีท่านข้าก็ไม่รู้จะทำเช่นไรเหมือนกันเจ้าค่ะ ขอบคุณด้วยความจริงใจนะเจ้าคะ” สวี่หยางหันมาก้มโค้งลงอย่างนอบน้อมทราบซึ้งน้ำใจของเสิ่นจิ้น เขารีบประคองนางขึ้นมาไม่ให้นางต้องขอบคุณเขาเพราะที่เขาทำไปเพราะเขาอยากทำด้วยใจจริงเช่นกัน“ไม่เห็นต่องทำเช่นนี้เลยขอรับ ไม่ได้มากมายอันใดที่ข้าช่วยเหลือท่านเพียงเท่านี้เล็กน้อย”“คุณชายเป็นคนดี วันนี้ข้าจะขออวยพรในฐานะพี่สะใภ้ของท่าน ขอให้ท่านพบเจอความรักที่สวยงามแล

  • สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น   บทที่ 57 ทำทุกอย่างให้ถูกต้อง

    บทที่ 57 ทำทุกอย่างให้ถูกต้องหลังจากที่ปลอบใจของสวี่หยางอยู่ไม่นานบ่าวรับใช้กลับมาพร้อมผู้ตรวจการ ช่วยพากันนำรางของใต้เท้าสวี่ลงมาจากขื่อตรวจสอบดูในห้องไร้ร่องรอยการต่อสู้แน่ชัดแล้วว่าเขาตั้งใจปลิดชีพตนเองเพราะมีจดหมายที่เขียนด้วยฝีมือของเขาอยู่บนเตียงนอนสวี่หยางสงบสติอารมณ์แม้จะเจ็บร้าวไปทั้งหัวใจแต่ยามนี้นางต้องตั้งสติเพื่ออ่านเนื้อความในจดหมาย“สวี่หยางข้ารู้ว่าอีกไม่นานเจ้าคงมาหาข้าที่เรือน ครั้งก่อนข้าเห็นเจ้าเช่นกันเจ้าแอบมาหาข้า ครั้นเมื่อข้ารู้ว่าเจ้ากลับไปที่เรือนเสิ่นเกาหลานข้าอยากไปพบหน้าเจ้าเหลือเกิน แต่ข้ากลับละอายใจข้าเป็นบิดาที่ไม่เอาไหน ไม่สามารถปกป้องเจ้าเพียงเพราะคิดว่าเจ้าเก่งสามารถปกป้องตนเองได้ ข้าจึงเอาแต่สนใจเจี่ยฟาง และข้ามีสิ่งหนึ่งจะบอกแก่เจ้าข้าปกปิดทุกคนมาตลอด เจี่ยฟางมิใช่น้องสาวที่คลานตามกันออกมาแต่เป็นเพราะความโง่เขลาของข้าที่ทำให้ข้าพลาดพลั้งไปมีอะไรกับสาวใช้ จึงทำให้นางท้อง ข้าปิดบังไม่ให้มารดาของเจ้ารู้จึงปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ แต่แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อจู่ ๆ วันที่แม่ของเจ้าคลอดคือวันที่สาวใช้ผู้นั้นคลอดเช่นกัน และโชคร้ายที่น้องชายของเจ้าเ

  • สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น   บทที่ 56 ข้าเพียงฝันไปใช่มั้ย

    บทที่ 56 ข้าเพียงฝันไปใช่มั้ยหลังพายุที่โหมกระหน่ำได้หยุดลงเวลานี้ก็สองยามแล้ว หลังจากที่เสิ่นจิ้นพาสวี่หยางกลับมารีบให้บ่าวรับใช้ไปตามตัวท่านหมอมาตรวจดูอาหารหลีลี่จื่อเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์ชุดใหม่ให้และเล่าเรื่องก่อนหน้าให้แก่เสิ่นจิ้นฟัง ส่วนซื่อจินหนีไม่รอดนางถูกทหารจับแต่ทว่าเมื่อจับตัวนางไปคุมขังนางกลับเลือกใช้ยาพิษกรอกปากของตนเพื่อจบชีวิตดีกว่าถูกทางการทรมานรุ่งเช้ามาเยือนแม้ว่าเจี่ยฟางจะหมดลมหายใจแต่ทว่าความผิดของนางครั้งนี้ใหญ่หลวงยิ่งนักทำให้ทางการถอดถอนยศของใต้เท้าสวี่ให้เป็นเพียงคนสามัญชนธรรมดาเท่านั้น สวี่หยางลืมตาขึ้นกวาดสายตามองไปรอบ ๆ นี่มันห้องของนางนี่น่าแล้วนางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรนางจำได้ว่าครั้งสุดท้ายอยู่กับเจี่ยฟางที่หน้าผา จู่ ๆ สวี่หยางพรวดลุกขึ้นทันที“เจี่ยฟาง ข้าจะไปช่วยเจี่ยฟาง” หลีลี่จื่อที่อยู่เฝ้าอาการสวี่หยางทั้งคืนตื่นขึ้นจากเสียงร้องของสวี่หยาง“ฮูหยินฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ โชคดีเหลือเกินที่ท่านไม่เป็นอันใดมาก”“หลีลี่จื่อ เจี่ยฟางล่ะนางปลอดภัยดีหรือไม่?”“ฮูหยินเจ้าคะ นางทำร้ายสารพัดแต่ฮูหยินยังเป็นหวงนางอยู่หรือเจ้าคะ ยามนี้ร่างของนางถูกคุณชายเ

  • สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น   บทที่ 55 ยิ้มทั้งน้ำตา

    บทที่ 55 ยิ้มทั้งน้ำตาฝั่งด้านเสิ่นจิ้นเมื่อมาถึงเรือนของเสิ่นเกาหลานพบหลีลี่จื่อที่มีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ นางกำลังจะจับตัวของซื่อจินตามคำสั่งของสวี่หยางจึงแอบซุ่มอยู่แต่เมื่อเห็นว่าซื่อจินรีบร้อนไปแจ้งเจี่ยฟาง นางจึงแอบตามไปจึงเห็นว่าสวี่หยางถูกเจี่ยฟางพาตัวหนีไปด้วย หากนางจะตามไปก็เกรงจะไม่มีผู้ใดแจ้งทางการเพราะไม่มีคนรู้เรื่องนี้เช่นนางสักคน“คุณชายเสิ่นจิ้นช่วยฮูหยินด้วยเจ้าค่ะ”“เกิดอะไรขึ้นกับนาง เจ้ารีบบอกข้ามา”“เรื่องมันยาวเจ้าค่ะ แต่ทว่ายามนี้คุณชายรีบตามไปที่หลังเรือนเถอะเจ้าค่ะ คุณหนูเจี่ยฟางกำลังพาฮูหยินหนีไปทางนั้น ส่วนซื่อจินกำลังไปอีกทางเจ้าค่ะ” เสิ่นเกาหลานตามมาทีหลังได้ยินถึงกับตกใจ รีบสั่งให้ทหารไปตามจับซื่อจินส่วนเขาจะไปช่วยสวี่หยางแต่เขาก็ช้ากว่าเสิ่นจิ้นหนึ่งก้าว เสิ่นจิ้นวิ่งนำไปก่อนแล้วฝนโปรยปรายลงมาแรงขึ้นเรื่อย ๆ สายลมกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง เจี่ยฟางเริ่มหวาดกลัวเสื้อผ้าของนางและสวี่หยางเริ่มเปียกปอน“มันต้องไม่ใช่อย่างนี้สิ ข้าแค่เพียงต้องการเป็นหนึ่งเดียวของท่านพี่เสิ่นเกาหลานเท่านั้น ข้าแค่หวังอยากอยู่ครองรักจนกว่าจะหมดลมหายใจเหตุใดมันต้องยุ่งยากเช่นนี้

  • สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น   บทที่ 54 ข้าเกลียดท่าน

    บทที่ 54 ข้าเกลียดท่าน“เพราะข้าเกลียดท่าน ยิ่งท่านรักข้ามากเท่าไหร่ข้ายิ่งเกลียดท่าน ท่านมันจะไปรู้อะไรคนที่เกิดมาในตระกูลที่ดี มารดาเป็นคุณหนูต่างจากข้าที่มีมารดาเป็นเพียงสาวใช้เท่านั้น! ที่ข้าอยากจัดการท่านเพราะต้องการทุกอย่างที่ท่านมี ท่านพ่อไม่เคยรักข้าเลยมักจะต่อว่า ว่าข้าไม่ได้เรื่องอันใดไม่เหมือนท่าน ข้าพยายามมากมายที่จะเป็นสตรีที่เพรียบพร้อมกิริยามารยาทงามเพื่อไม่ให้พ่อท่านต้องเป็นกังวลแต่ก็ไม่วายที่ท่านพ่อยังคงรักแต่ท่าน” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเจี่ยฟางตวาดใส่สวี่หยางดังกึกก้อง แต่ไม่ทันที่นางจะเอ่ยจบสวี่หยางรับฟังคำที่พรั่งพรู่ออกมาจากปากของนางทำให้นางเสียใจไม่น้อยจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่ตบเข้าที่ใบหน้าของเจี่ยฟาง“เพี๊ยะ!!!!. แรงสั่งสะเทือนของน้ำมือสวี่หยางทำให้ร่างบางอย่างเจี่ยฟางถลาล้มไปกับพื้นจนล้มลง“เจ้าต่างหากที่โง่เขลา ข้าไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเจ้ามิใช่น้องแท้ ๆ ของข้า ทั้งข้าทั้งท่านพ่อต่างรักเจ้ามากกว่าสิ่งใด เจ้ามันโง่งมที่ไม่เข้าใจความรักที่ข้ามอบให้ แต่กลับคิดร้ายว่าข้าสงสารเจ้าอย่างนั้นหรือ! เพราะใจอคติของเจ้าต่างหากที่ทำให้เจ้าหน้ามืดตามัวทำเรื่องเลวร้ายขึ้นมาทั้งหมด

  • สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น   บทที่ 9 ขอเจี่ยฟาง

    บทที่ 9 ขอเจี่ยฟาง"ฮูหยินเจ้าใจกว้างกว่าข้าคิดไว้มาก หากเจ้าเอ่ยมาเช่นนี้ข้าจะจัดการสู่ขอสวี่เจี่ยฟางมาเป็นอนุทันที คืนนี้พระจันทร์ช่างงดงามจริง ๆ สวรรค์เมตตาข้าแล้ว"ความรู้สึกหลากหลายซับซ้อนไร้ถ้อยคำกระทันหัน มองบุรุษที่เดินจากไปชีวิตของนางต่อจากนี้คงไม่อาจฝืนชะตาฟ้า พาร่างตนเดินเข้าไปในห้องนั่ง

  • สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น   บทที่ 8 สายตาปกปิดไม่มิด

    บทที่ 8 สายตาปกปิดไม่มิด"ฮูหยินพวกข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะโปรดเมตตาพวกข้าด้วย "สวี่หยางเงยหน้าขึ้นปรายสายตาไปมองสาวใช้พลางแสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อย หากพวกนางคิดว่านางเป็นเช่นนั้นก็ดีเช่นกันจะได้ไม่มีใครกล้าจะที่ัขัดคำสั่ง"เช่นนั้นเจ้าเตรียมน้ำชาพร้อมขนมหวานตามข้ามาที่ห้องโถง" สวี่หยางชี้นิ้วไปยังคนที่เอ

  • สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น   บทที่ 7 เจี่ยฟางมาเยือน

    บทที่ 7 เจี่ยฟางมาเยือนวันถัดมาเจี่ยฟางอยู่ที่เรือนตระกูลสวี่ตั้งแต่ท่านพี่แต่งออกเรือนภายในเรือนเงียบงัน ไร้เสียงตวาดต่อว่าสาวใช้อย่างเคยชิน แต่ทว่าสาวใช้กลับชอบที่เรือนเงียบสงบไร้คุณหนูที่เอาแต่ใจตนเองทำให้ทุกคนมีความสุขมากขึ้น“เฮ้อ! ตั้งแต่พี่หยางออกเรือนไปที่นี่ช่างเงียบเหงาจัง ข้าไปพี่หยางส

  • สวี่หยางหวนคืนทวงแค้น   บทที่ 6 ไปมาหาสู่

    บทที่ 6 ไปมาหาสู่หลังจากวันนั้นที่เสิ่นจิ้นมาเยี่ยมเยือน เขาก็มาบ่อยครั้งพอทำให้สวี่หยางคลายเหงาลงได้บ้าง เพราะตั้งแต่คืนแรกที่เข้าหอเสิ่นเกาหลานมิเคยมาหานางอีกเลย นางพบเขาเพียงแค่กินอาหารเช้าร่วมกันราวกับทำเป็นหน้าที่ที่นางต้องทำในทุกวัน สาวใช้ในเรือนก็มีแต่คนกลัวไม่กล้าเข้าใกล้ ความโดดเดี่ยวท่าม

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status