บทที่ 1

อิ๋งเป่ยก้าวเดินเข้ามาในกระโจมหลังใหญ่หลังจากที่ประชุมกับเหล่าแม่ทัพทั้งแปดคน วันนี้เขาได้บุกเมืองซัวฉางซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านของแคว้นหาน หลังจากประชุมเสร็จเขาจึงเข้ามาอาบน้ำช้ำระร่างกายก่อนที่จะนอน มองไปยังหญิงสาวสองคนที่อยู่นอกกระโจม พวกนางมีสภาพเปลือยเปล่าปล่อยผมสยายยาวจนถึงก้นงาม อีกทั้งยังประทินโฉมสีอ่อนหวาน การที่พวกนางเปลือยเปล่า เพื่อไม่ให้พวกนางนำอาวุธแฝงเข้ามาตามเสื้อผ้าและเครื่องประดับ

พวกนางเหล่านี้เป็นสิ่งที่เจ้าเมืองมอบให้เขาหลังพ่ายศึกในครั้งนี้ เขานั่งลงบนตั่งนั่งมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย มองนางก็เหมือนหญิงสาวทั่วไปที่เขาพบเจอ อาจเป็นเพราะนั้นมีนางในใจอยู่แล้ว และนางผู้นั้นก็สูงเกินกว่าที่เขาจะไขว้ขว้าถึงเขาจะมีตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่ในใต้หล้าก็ตามที

หญิงสาวหนึ่งในสองนั่งคุกเข่ามองใบหน้าหล่อเหล่าของเขา เหมือนกับรูปปั่นแกะสลักงดงามในแบบฉบับชายชาตรี นางมองเขาอย่างพึงพอใจ และรินเหล้าดอกท้อจากกาเหล้าใส่จอกเงิน ส่งให้เขา เขารับจอกเหล้ามาดื่มกิน

“พวกเจ้าชื่ออะไร” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ข้าชื่อหมิ่นวาเจ้าค่ะ ใต้เท้า” หญิงสาวที่ชื่อว่าหมิ่นวาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและเย้ายวน มองใบหน้าของเขาด้วยสายตาเป็นประกาย

“ส่วนข้าชื่อม่านเหยาเจ้าค่ะนายท่าน” หญิงสาวที่ชื่อม่านเหยาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มใช้มือเรียวเลื่อนกางเกงเขาลงมา เขาเองก็ไม่มีท่าทีที่จะขัดขืน นางกลับตกใจกับดุ้นของเขาที่ใหญ่โตและยาว ยังคงหลับใหลอยู่ ม่านเหยาเผยรอยยิ้มมองใบหน้าเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย ขณะใช้มือเรียวรูดขึ้นลง ส่วนหญิงสาวอีกคนเปลื้องเสื้อเขาออกใช้ริมฝีปากโลมเลียที่หัวนมของเขาอย่างชำนาญ

หญิงสาวที่ที่มือรูดดุ้นใช้ริมฝีปากเลียที่หัวดุ้น แล้วครอบครองทั้งดุ้น เขารู้สักเสียวกระสันที่ดุ้น ยกก้นกระแทกดุ้นเข้าปากของม่านเหยา ใช้มือหนากดนางเข้าออกด้วยความเสียวจนดุ้นแทงเข้าถึงเพดานปาก อีกทั้งเขาจับอกของหมิ่งวาเข้าไปในปาก ทำให้หมิ่นวาร้องครางกระเส่าระงม

ม่านเหยาถอนริมฝีปากออก นางลุกขึ้นยืนจับดุ้นแล้วค่อยๆ หย่อนร่างนำดุ้นใส่กลีบร่องของนาง ทำให้นางรู้สึกเจ็บปนเสียวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...”

ม่านเหยาร้องครางกระเส่าด้วยความเสียวกระสัน เขาใช้มือหนาจับสะโพกของนางกระแทกลงอย่างหนักหน่วง ทำให้นางเจ็บและเสียวในเพลาเดียวกัน อีกทั้งทำให้นางสติแทบหลุดลอย ไม่เคยมีชายใดที่ทำให้สุขสมเช่นนี้มาก่อน เขายังคงกระแทกดุ้นในนางไม่ยั้งแรง และจับนางนอนลงขนานกับตั่งเตียง จับเรียวขาทั้งสองข้างกระแทกอย่างหนักหน่วง

ส่วนหมิ่นวานั่งมองอิ๋งเป่ยที่กระแทกม่านเหยาไม่ยังแรง ใบหน้าของม่านเหยาส่ายไปมากด้วยความเจ็บปนเสียว จนม่านเหยาปล่อยน้ำกามออกมาอย่างรวดเร็ว หมิ่นวาใช้นิ้วเรียวสอดเข้าไปในกลีบร่องถึงสองนิ้วขยี้อย่างหนักหน่วงมองม่านเหยาที่ส่ายหน้าไปมาแทบจะร้องขอชีวิต

“นายท่าน...นายท่าน...อร๊าย...เสียว...”

ม่านเหยากรีดร้องครางสุขสมอย่างมาก เขาเอาดุ้นออกจากกลีบร่องของนางปล่อยน้ำกามใส่หน้าของนางทันที ขณะที่นางนอนหอบกระเส่าด้วยความเหน็ดเหนื่อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และเจ็บหน่วงจนกลีบร่องกระตุก

เขามองไปยังหมิ่นวาที่นอนหงายรอเขาสอดใส่ เขาไม่มีท่าทีจะเหนื่อยแต่อย่างใด เหมือนกับว่าเขายังไม่สุด เขาจึงพลิกร่องของหมิ่นวานอนคว่ำจับดุ้นสอดใส่ในร่องก้นของนางทันที

“งือ...งื้อ...งื้อ...นายท่าน...อา...อา...อืม...”

หมิ่นวาร้องครางด้วยความเสียวและเจ็บเช่นเดียวกับที่เขากระทำต่อม่านเหยาเมื่อครู่ แต่เขาไม่เลือกสอดใส่กลีบร่องเช่นเดียวกับม่านเหยา แต่เขากลับสอดเข้าก้นของนางกระแทกใส่อย่างหนักหน่วงแรงไม่มีถอย นางครางแทบกรีดร้องราวกับคนเสียสติ

อิ๋งเป่ยก้าวเดินออกมานอกกระโจมหลังจากเสพสังวาสกับพวกนางแล้วเสร็จ ขณะที่พวกนางนอนกันบนตั่งเตียง แต่เขากลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด เขามองทหารที่อยู่หน้ากระโจมต่างก้มหัวให้กับเขาผู้เป็นนาย แล้วมองไปยังท้องฟ้าทิศเหนือ ซึ่งเป็นทิศของแคว้นเซี่ย ทำให้เขาหวนนึกถึงนางผู้หนึ่งที่เป็นสหายตั้งแต่วัยเยาว์ ไม่รู้ว่านางเป็นเช่นไรบ้างในวังหลวงที่ห่างไกลเป็นพันเป็นหมื่นลี้เช่นนี้