ตอนที่ 2 อุบัติเหตุรัก

เวลาผ่านไปหลายเดือน... จากหนุ่มนักเรียนนอกผิวขาว บัดนี้ร่างสูงใหญ่ของกันตธีร์ดูแกร่งขึ้นด้วยมัดกล้ามที่ผ่านการทำงานอย่างหนัก ผิวพรรณเข้มขึ้นจนดูคมเข้มเร้าใจ ความอัจฉริยะที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดหมีมอมแมมทำให้เขาได้รับความไว้วางใจจนกลายเป็นของแผนกควบคุมเครื่องจักร หากมือคู่นี้ไม่ขยับ หรือสายตาคมกริบคู่นี้ไม่ตรวจทาน เครื่องจักรยักษ์ใหญ่ทั้งโรงงานก็แทบจะกลายเป็นเศษเหล็กที่หยุดนิ่ง

เย็นวันหนึ่ง... หลังเลิกงาน หยดเหงื่อที่เกาะพราวบนลำคอแกร่งของกันตธีร์ ขณะที่เขาล้างคราบน้ำมันออกจากนิ้วมือเรียวยาว

“เฮ้ย! กันต์ เลิกงานเย็นนี้ไปเที่ยวกันดีไหมวะ ช่วงนี้ชีวิตแห้งเหี่ยวเหลือเกิน อยากหาอะไรมาทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวยบ้าง” ปวิน รูมเมทคู่หูตะโกนข้ามเครื่องจักรมาถาม พลางทำท่าเริงร่าใส่เพื่อน

“อืม... ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงทำงาน” กันตธีร์ตอบเรียบๆ พลางหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับหน้า ความจริงลึกๆ เขาก็โหยหาการปลดปล่อย แต่ปณิธานที่จะพิสูจน์ตัวเองให้บิดาเห็นว่าเขาสามารถยืนได้ด้วยลำแข้งของตัวเองโดยไม่แตะต้องสมบัติสักบาทเดียว มันค้ำคอจนเขาต้องสะกดกลั้นสัญชาตญาณดิบเอาไว้

“เฮ่ย! ไอ้กันต์ แกจะงกไปถึงไหนวะ เงินน่ะมีก็หัดเอาออกมาใช้บ้าง เดี๋ยวมันจะขึ้นราเสียก่อน” ศุภกร เพื่อนอีกคนที่เดินมาพร้อมกับ สุเจน เอ่ยแซวพลางหัวเราะร่วน

กันตธีร์ทำเพียงแค่ยิ้มมุมปาก ความลับเรื่องฐานะฐานะที่แท้จริงถูกเก็บเงียบสนิท มีเพียงรุจิกานต์เท่านั้นที่รู้ว่า ไอ้กันต์ พนักงานฝ่ายผลิตคนนี้ คือทายาทมหาเศรษฐีที่กำลังเล่นสงครามประสาทกับครอบครัว

“ไม่ดีกว่า ภาระฉันมันเยอะน่ะ” เขาตอบปัดไปสั้นๆ

ระหว่างที่กันตธีร์และปวินกำลังเดินทอดน่องมุ่งหน้าสู่ประตูรั้วเหล็กของบริษัท เพื่อข้ามถนนไปรอรถเมล์เหมือนเช่นทุกวัน ทันใดนั้น...เสียงคำรามของเครื่องยนต์สมรรถนะสูงก็ดังสนั่น พร้อมกับรถสปอร์ตคันหรูที่พุ่งทะยานออกมาจากลานจอดรถผู้บริหารด้วยความเร็วสูง!

“เฮ้ย!!! ระวัง!” กันตธีร์ตาไวเท่าความคิด เขาโผเข้าหาเพื่อนสนิท กระชากร่างปวินให้พ้นจากวิถีมรณะได้อย่างหวุดหวิดในเสี้ยววินาที รถหรูคันนั้นเบรกตัวโก่งจนล้อบดกับถนนส่งเสียงเอี๊ยดดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นไหม้ของยางคละคลุ้งไปในอากาศ

ปี๊นนนนนนนน!!!!

เสียงแตรยาวเหยียดบ่งบอกถึงอารมณ์ฉุนเฉียวของผู้ขับขี่ ก่อนที่ประตูรถจะถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสเข้ารูปสีหวานสดที่ขับสัดส่วนโค้งเว้าของเธออย่างจงใจ ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างประณีตบัดนี้ฉายแววโกรธจัด

ในแวบแรกที่สายตาของเธอปะทะกับกันตธีร์ หญิงสาวถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง... ในหัวสมองแวปความคิดว่าพนักงานคนนี้ดูไม่เหมือนพนักงานคนอื่น ๆ ถึงเสื้อผ้าจะเปื้อนคราบน้ำมันและดูมอมแมม แต่มัดกล้ามที่โผล่พ้นแขนเสื้อและนัยน์ตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละนั้น กลับมีความสง่างามบางอย่างที่ขัดกับชุดพนักงานฝ่ายผลิตอย่างสิ้นเชิง ทว่า... ความเย่อหยิ่งที่มีมากกว่าทำให้เธอกลบเกลื่อนความหวั่นไหวด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด

“นี่พวกนาย! เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ ถ้ารถฉันเป็นรอยขึ้นมา พวกนายทำงานทั้งปีจะมีปัญญาชดใช้ไหม!” เธอแผดเสียงใส่พลางกอดอก ทรวงอกอวบอิ่มที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจแรงๆ นั้นทำเอาปวินถึงกับยืนอึ้ง

กันตธีร์ขยับตัวบังเพื่อนไว้ สายตาของเขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ความร้อนแรงจากแสงแดดยามเย็นที่เหลือเพียงน้อยนิดหรือจะสู้แรงปะทะทางอารมณ์ในนาทีนี้ได้

“ถนนภายในบริษัทมีไว้ให้พนักงานเดิน ไม่ใช่สนามแข่งรถนะครับคุณ...” กันตธีร์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ทรงพลังจนหญิงสาวตรงหน้าเผลอใจสั่น

“หยุดพูดไปเลย เกือบตายแล้วยังจะปากดีอีกเหรอ ถ้าฉันเบรกไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น?”