Semua Bab สอนรักลูกสาวท่านประธาน: Bab 1 - Bab 10

ภายในห้องทำงานกว้างขวางของบริษัทผลิตยางรถยนต์ยักษ์ใหญ่ กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่วห้อง แต่กลับไม่อาจลดทอนความตึงเครียดในใจของรุจิกานต์ลงได้เลย หญิงสาววัยกลางคนผู้มีใบหน้าสะสวยสมวัยทอดสายตามองลูกพี่ลูกน้องหนุ่มตรงหน้าด้วยความกังวล“สรุป...กันต์จะเอางานนี้จริงๆ เหรอ แต่พี่ว่ามันหนักเกินไปสำหรับเรานะ” รุจิกานต์เอ่ยเสียงแผ่ว พลางลอบมองมือเรียวสวยของชายหนุ่มที่เคยหยิบจับเพียงเครื่องมือเทคโนโลยีระดับสูงในนาซ่า แต่ตอนนี้เขากลับเลือกที่จะเอาตัวเข้าแลกกับแรงงานในโรงงานกันตธีร์ขยับยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบฉายแววมุ่งมั่นจนคนมองใจสั่น “ผมไหวอยู่แล้วครับพี่กานต์ พี่ไม่ต้องห่วงผมหรอก ถ้าได้เงินเดือนก้อนแรกเมื่อไหร่ ผมจะรีบย้ายออกไปอยู่หอพัก จะได้ไม่รบกวนพี่นานๆ”“อยู่บ้านพี่ก็ได้ พี่อยู่กับแม่แค่สองคนเอง...เหงาจะตายไป” รุจิกานต์แกล้งทำเสียงงอน พลางขยับตัวเข้าใกล้ แววตาของเธอสั่นระริกเมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงไปด้วยความดื้อรั้นของน้องชาย“มันจะไม่สมจริงน่ะสิครับพี่!” กันตธีร์รีบดักคอ พลางหัวเราะในลำคอเบาๆ “พนักงานระดับล่างแต่กลับมีรถหรูขับ มีคฤหาสน์ให้อยู่ อีกหน่อยผมต้องเริ่มสร้างมิตรภา

“นี่นาย!!!... คงเพิ่งมาทำงานใหม่สินะ?”บัวบุษยา ทายาทสาวเพียงคนเดียวของอาณาจักรยางรถยนต์แห่งนี้แผดเสียงถาม ดวงตาคู่สวยตวัดมองร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างพิจารณา แม้จะพยายามรักษามาดนางพญา แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปลาบที่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่เธอไม่เคยพบในตัวพนักงานคนไหนกันตธีร์นิ่งงันไปชั่วครู่ ความสวยสะพรั่งของหญิงสาวตรงหน้าสะกดสายตาเขาได้ชะงัด ผิวขาวละเอียดดุจน้ำนมที่โผล่พ้นชุดเดรสสีหวาน และกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาแตะจมูก ปลุกสัญชาตญาณบางอย่างในกายหนุ่มให้ตื่นตัว แต่เมื่อได้ยินถ้อยคำเหยียดหยาม ความหลงใหลชั่ววูบก็แปรเปลี่ยนเป็นความหมั่นไส้ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถาม แต่เขากลับฝืนยิ้มเจื่อนที่ดูกวนประสาทที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางยักไหล่กว้างอย่างไม่สะทกสะท้าน ท่าทางยียวนนั้นทำให้บัวบุษยาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง“อยากโดนไล่ออกรึยังไง! หรือว่าเป็นใบ้ถึงไม่ยอมตอบคำถามของฉัน แล้วนี่ยังไม่รู้จักที่จะขอโทษฉันอีกเหรอ!” เธอตวาดเสียงแหลม พลางก้าวเข้าหาเขาจนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกันกันตธีร์ขบกรามแน่นจนเห็นสันนูนเด่นชัด เขาอยากจะสวนกลับไปใจจะขาดว่าเธอต่างหากที่เป็นฝ่ายผิ

สายลมแรงที่พัดผ่านหน้าต่างรถเมล์ไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจของกันตธีร์ลงได้ ภาพดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยแรงโทสะของบัวบุษยายังคงฉายวนอยู่ในหัว ปวินที่นั่งข้างๆ รีบกระทุ้งศอกใส่เพื่อนสนิทเพื่อดึงสติ“แกจะไปวางมาดยียวนกับเธอแบบนั้นไม่ได้นะเว้ยกันต์! นั่นน่ะ...คุณบัวบุษยา ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของท่านประธานเชียวนะโว้ย!”“เอ่อ... รู้แล้วน่า ก็คนมันลืมตัวนี่หว่า” กันตธีร์ตอบปัด พลางมองทอดออกไปนอกหน้าต่าง รถเมล์คันใหญ่กำลังทะยานผ่านเมืองหลวงที่เริ่มจะมืดลงเรื่อย ๆ “ว่าแต่... ลูกสาวท่านประธานนี่สวยสมคำร่ำลือเหมือนกันนะ” กันตธีร์บอก พลางนึกถึงสัดส่วนโค้งเว้าที่เห็นเพียงแวบเดียว“ก็แหงล่ะ... เธอได้แม่มาเยอะ แม่เธอเป็นถึงอดีตนางงามมิสไทยแลนด์เวิลด์เชียวนะ” ปวินบอก “ความสวยไม่เถียง แต่ความแสบของเธอนี่สิ... น่าปราบซะให้เข็ด”“เฮ่ย ๆ อย่าเชียวนะโว้ย อนาคตแกได้ถูกไล่ออกแน่ ๆ ถ้าขืนไปยุ่งกับคุณบัว” ปวินรีบห้ามเพื่อน“ก็แค่พูดเล่น ๆ จริงจังไปได้”หลังจากมื้อเย็นง่ายๆ ในห้องพักแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแกงถุง ความเงียบเหงาก็เริ่มเกาะกินใจ จนกระทั่งปวินเอ่ยชวนอีกครั้ง คราวนี้กันตธีร์กลับไม่ปฏิเสธ“ไปก็ไปวะ..

สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของกันตธีร์ปะทะเข้ากับดวงตากลมโตคู่สวยของบัวบุษยาที่จ้องเขม็งมาจากโซนวีไอพี แรงดึงดูดประหลาดที่ผสมปนเปไปด้วยความโกรธและความเสน่หาแผ่ซ่านข้ามอากาศธาตุจนศุภกรถึงกับต้องสะกิดเพื่อน“ท่าทางคุณบัวเขาจะสนใจแกมากเลยนะนั่น จ้องตาไม่กะพริบเลยว่ะ”“ไม่หรอก... เขาโกรธฉันมากกว่า” กันตธีร์ตอบเสียงเรียบ แต่ในใจกลับสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น“อ้าว! มีเรื่องอะไรกันวะ?” คำถามของ สุเจนทำให้หน้าที่เล่าเหตุการณ์ตกเป็นของปวิน และทันทีที่เรื่องราวการปะทะฝีปากหน้าโรงงานถูกถ่ายทอดจบลง เพื่อนทั้งกลุ่มก็หันมาถล่มกันตธีร์เป็นตาเดียว“แกกล้ามาเลยนะเว้ยไอ้ธีร์ ที่ไปเถียงกับคุณบัวเค้าแบบนั้น” “ใจเย็นก่อนเว้ย!” สุเจนเอ่ยขึ้น“หรือว่า… คุณบัวอาจจะชอบไอ้ธีร์วะ หล่อแบด ๆ แบบแกอาจจะเป็นสเปคคุณบัวก็ได้นะเว้ย!” สุเจนซักไซ้ แต่กันตธีร์ทำเพียงแค่หมุนแก้วเหล้าไปมา“แกมั่วแล้ว เค้าจ้องจะกินเลือดกินเนื้อฉันขนาดนั้นจะมาชอบฉันได้ไงวะ” กันตธีร์รีบบอกเพื่อน“แล้วถ้าเค้าเกิดชอบแกขึ้นมาจริง ๆ แกไม่อยากได้เหรอวะ... สวยระดับนางฟ้าเลยนะเว้ย!” ศุภกรเสริมอย่างนึกเสียดายแทน “ยังไงลองจีบดูก็ไม่เสียหายนี่หว่า!!....”“เ

ร่างสูงโปร่งของกันตธีร์ก้าวเข้ามาหยุดที่โต๊ะโซนวีไอพี กลิ่นอายความดิบเถื่อนที่ผสมปนเปกับความสง่างามทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะดูอึดอัดและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่ทำเป็นเมินมองไปทางอื่น“สวัสดีครับผมกันตธีร์...เรียกว่ากันต์เฉย ๆ ก็ได้ครับ เมื่อช่วงเย็นผมต้องขออภัยที่ทำให้คุณอารมณ์เสียนะครับ” เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้น“อ๋อ!... ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องเล็กน้อยแค่นั้นเพื่อนฉันลืมไปหมดแล้ว” พิมพ์ประภารีบบอกแทนเพื่อน ก่อนจะหันไปสะกิดบัวบุษยา“เชิญนั่งก่อนค่ะคุณกันต์ จะรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ เดี๋ยวพิมพ์สั่งให้” พิมพ์ประภารีบฉวยโอกาสแทรกกลาง เธอจงใจขยับตัวเว้นที่ว่างข้างๆ พลางส่งสายตาหยาดเยิ้มให้ชายหนุ่ม กันตธีร์ลอบยิ้มร้ายในใจ เขาอ่านเกมออกว่าเพื่อนสาวคนนี้กำลังแกล้งจีบเขาเพื่อแหย่บัวบุษยา และเขาก็ยินดีเหลือเกินที่จะเล่นไปตามน้ำเพื่อดัดหลังคุณหนูจอมพยศ“ฉันเพิ่งรู้นะว่าคุณทำงานที่บริษัทของคุณพ่อด้วย” หลังจากจิบไวน์ไปได้สักพัก บัวบุษยาก็เริ่มเปิดประเด็นพลางปรายตามองชุดที่เขาใส่“ผมทำมาได้เดือนกว่า ๆ แล้วครับ... แต่คุณคงไม่ทันสังเกต