ตอนที่7 ไม่พอใจ

“น่าน เมื่อเช้าเห็นแฟนมึงมายืนรออยู่หน้าคณะ”

“อืม”

น่านหันมองแค่เพียงแวบเดี๋ยว ก้มหน้าลงจดเลคเชอร์ต่อ โดยที่ไม่ได้หันไปสนใจอีกฝั่งแม้แต่น้อย ทว่าสายตาดันคอยชำเลืองมออีกด้าน มีร่างบางนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน

แม้ว่ากวางนั้นจะสนิทกับน่านมาหลายปี แต่เมื่อเข้ามหาลัยต่างเจอเพื่อนใหม่ที่ชื่นชอบคล้ายกันบางครั้งน่านก็อดจะน้อยใจไม่ได้ ยิ่งเห็นร่างบางยิ้มกว้างเท่าไรใจนั้นร้อนรนไปหมด ไหนจะมีเพื่อนผู้ชายในคณะที่คอยเข้าไปพูดคุยด้วยตลอด

ตลอดเวลาในชั่วโมงสายตาจะคอยจ้องมองตลอด ไม่ว่าจะขยับท่าทางไปตรงไหนกลับอยู่ภายใต้สายตาของน่าน แต่เมื่ออาจารย์ให้จับกลุ่มทำงาน ยังไม่ทันที่น่านจะได้เดินเข้าไปหา กลับมีผู้คนรายล้อมร่างบางเต็มไปหมด ทำให้รู้ได้เลยว่ากวางนั้นเป็นคนดังคนหนึ่ง

“มึงมองอะไรน่าน”

“เปล่า”

น่านละสายตาจากอีกฝั่ง เมื่อโดนทักจึงหันมาเริ่มจริงจังเกี่ยวกับงานมากขึ้น โดยที่มีคนที่นั่งข้างกันยังคงชะเง้อมองอีกฝั่ง จนน่านขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

“อ๋อ!...ดูกลุ่มนั้นเหรอ กวางดังใหญ่เชียวนะเดี๋ยวนี้”

“หืม...”

“มึงเป็นเพื่อนกวางไม่รู้เหรอว่าเรื่องอะไร”

น่านส่ายหน้าแต่กลับไม่ได้เอ่ยถามออกไป อันที่จริงเมื่อก่อนนั้นน่านแทบจะไม่ค่อยได้ไปไหนกับเพื่อนซะเท่าไร ส่วนมากเวลาว่างที่เหลือจะใช้ไปกับการอยู่กับแฟนหนุ่มมากกว่า ถึงแม้ว่าจะอยู่คณะเดียวกันแต่น่านกลับไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้เพื่อนสนิทมาก กลัวว่าแฟนหนุ่มนั้นจะน้อยใจ แม้ว่าบางทีน่านจะไม่เข้าใจเลยก็ตามว่าทำไมถึงยึดติดกับผู้ชายคนนั้นขนาดนี้

“กูบอกให้เอาไหม แต่ว่ามึงก็สนิทกับกวางอีก กูไม่ค่อยอยากจะพูดเท่าไร”

“ทำไม?”

“อันที่จริงมันก็ไม่มีอะไรมากหรอกมึง จะว่าไปก็เรื่องปกติแหละ”

เห็นอีกคนหลบสายตาแบบนั้นจนเกิดความอยากรู้ขึ้นมา เรื่องปกติงั้นเหรอ น่านหันกลับไปมองอีกรอบ ในรอบนี้ดันสบตากับร่างบางโดยตรง จนรู้สึกตัวแข็งทื่อขึ้นมาเมื่อดันคิดถึงสัมผัสในอ้อมกอดเมื่อเช้า

“อืม...ทำไมกูรู้สึกว่าบรรยากาศมึงกับกวางแปลกๆ แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวบอก กวางน่ะดังเรื่องอย่างว่า...”

“เรื่องอย่างว่า?”

“กะ...ก็เรื่องผู้ชายไง แค่นี้แหละที่เหลือก็คิดเอา”

ฝ่ามือกำเข้าหากันแน่น น่านรู้สึกเจ็บแปลบตรงหน้าอก ทั้งที่อีกฝ่ายก็ไม่ผิดหรอกที่จะไปหาใคร เพราะสถานะในตอนนั้นก็เป็นแค่เพื่อนเท่านั้น แต่ในตอนนี้ทุกอย่างดันเปลี่ยนไปแล้ว

ตลอดระยะเวลาก่อนจะหมดชั่วโมง น่านนั่งเงียบ บางครั้งให้แสดงความคิดเห็นน่านก็ทำ ทว่าใจดันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว โดยที่เมื่อหมดเวลาน่านยังรู้สึกว่าอารมณ์ไม่พอใจยังคงไม่ได้จัดการ

แม้ว่าทั้งสองจะยังเดินเคียงข้างกันกลับห้อง บรรยากาศกาศดันผิดแปลกจากปกติจนทำให้กวางรู้สึกสงสัย แต่กลับไม่ได้ซักถาม

เมื่อถึงหน้าประตูกว้างหยิบกุญแจอยู่ภายในกระเป๋าเตรียมเปิดประตู แต่กลับได้ยินน้ำเสียงเอ่ยเรียกจากทางด้านหลัง

“กวาง”

“ว่า...”

น่านรู้สึกเหมือนสติกลับคืนมา ใบหน้าหวานหันหลบไปด้านข้าง โดยที่แผ่นหลังบางยังไม่ได้หันกลับมา เมื่อไขกุญแจเข้ามาภายในห้องดันเกิดความเงียบ น่านกัดริมฝีปากแน่นด้วยความประหม่า

“น่าน...มึงเป็นอะไร หน่อยบอกหน่อยสิ”

กวางประคองใบหน้าน่านไว้ สายตานั้นไม่ได้ละออกจากใบหน้าเลยแม้แต่น้อย สีหน้าตกใจนั่นทำให้กวางอมยิ้ม

“กวางต่อไปห้ามไปกับคนอื่นนะ”

“หืม...ห้ามไปแบบไหนล่ะ”

“หะ...ห้ามไปนอนกับอื่นอีก!”

“อ๋อ! ก็นึกว่าอะไร หึ...ถ้าไม่อยากให้ไปหาคนอื่นก็ต้องดูว่า ทำให้พอใจแค่ไหน”

ดวงตาของน่านเป็นประกายวาววับ น่านอุ้มร่างบางด้วยท่าเจ้าสาวเดินเข้าไปภายในห้องนอน ใบหน้านั้นประดับไปด้วยรอยยิ้ม

“ชอบใจขนาดนั้นเชียว”

น่านไม่ตอบ แต่กลับกระชับอ้อมกอดไว้แน่น แค่เพียงสัมผัสโดนตัวกลับรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด

จนกระทั่งเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง น่านวางร่างบางลงด้วยความเบามือ มือเริ่มถอดกระดุมทีละเม็ดด้วยความเชื่องช้า ใบหน้าซุกไซร้ซอกคอขาว ที่เดิมทีมีรอยขบกัดประปราย แต่ดันถูกปกปิดไว้ด้วยความแนบเนียน และตอนนี้นั้นเริ่มมีรอยขบกัดมากขึ้นเรื่อยๆ

“อื้อ...”

กวางเอียงคอให้ร่างโปร่งขบกัดได้ถนัด ตอนนี้กวางนั่งอยู่บนตัก โดยที่ฝ่ามือน่านเริ่มเลื้อยวนเวียนอยู่บริเวณช่วงล่างอวบอิ่มผ่านกระดโปรงที่มีชั้นในขวางกั้น แต่กลับรู้สึกว่าฝ่ามือที่สัมผัสโดนตัวนั้นดันร้อนผ่าว จนกวางบิดตัวหนีด้วยความเสียว

“อย่ากัดแรงเป็นหมาหรือไง”

“หึ!”

น่านไม่พอใจเมื่ออีกฝ่ายนั้นบอกให้หยุด นิ้วมือถูไถรูเสียวผ่านกางเกงใน เมื่อเริ่มลูบวนไปเรื่อยๆ ร่องรูเริ่มชื้นแฉะรู้สึกถึงน้ำเสียวไหลเยิ้มลงมา ใบหน้าหวานกระตุกยิ้ม เบี่ยงกางเกงในออกไปข้างๆ จนสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นด้านใน

“แฉะไหวดีนิ”

ริมฝีปากขบกัดทิ้งร่องรอยจนพอใจ น่านผละออกมาชื่นชมผลงานด้วยความพอใจ ดวงตาเป็นประกายอย่างตื่นเต้น เมื่อสามารถทิ้งร่องรอยความเป็นเจ้าของไว้ได้ หลังจากเห็นว่าน้ำเสียวเริ่มไหลแฉะออกมามากพอแล้ว จึงสอดใส่เข้าไปด้านในรูเสียวจนสุดข้อนิ้ว

“อ๊ะ! จะใส่ไม่บอกกันเลย”

“เห็นเปียกหมดแล้ว สงสัยคงพร้อมแล้วสินะ”

แจ๊ะๆๆ

แค่เพียงนิ้วเดียวยังคงรู้สึกได้ถึงความคับแน่นภายใน น่านขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อรูเสียวนั้นเหมือนจะเริ่มปรับตัวได้ ก่อนจะสอดเข้าอีกสองนิ้วรวดเดียวจนข้างในร่องรูนั้นอุ่นร้อนขึ้นมา ยิ่งขยับรัวเร็วมากเท่าไร น้ำเสียวนั้นเริ่มขลับออกมาจนไหลหยดลงบนเตียง

ท่อนเอ็นเริ่มขยายตัวคับแน่นในกางเกงจนน่านรู้สึกอึดอัด น้ำเสียงแหบพร่าก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูแดงกล่ำ

“กวาง อมให้หน่อยได้ไหม”

“อื้อ!”

แม้ว่าจะเสียวจากการโดนกระแทกนิ้วเข้ามา แต่กวางก็ไม่อยากเป็นฝ่ายโดนกระตุ้นคนเดียว จึงผลักให้น่านโดนลง จนอีกฝ่ายดันเผลอกระชากนิ้วออกมา จนสะโพกอวบอิ่มดันแอ่นตามนิ้วมือ

“อ๊า!!...อึก จะเอาออกไม่บอก เสียวไปหมดแล้ว”

กวางรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัวต้องการจะปลดปล่อย จึงปลดกางเกงน่านลง จนท่อนเอ็นดีดออกมาแทบชนกับใบหน้าสวย เมื่อแค่เพียงได้เห็นดันรู้สึกคอแห้งผาก โดยไม่รอช้าริมฝีปากดูดเลียส่วนหัวเลียวนย้ำๆ อยู่แบบนั้น

แค่เพียงโดนเรียวลิ้นตวัดเลีย น่านรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว พลิกตัวให้กวางนั้นหันรูเสียวมาอีกอีกทาง เห็นได้ถึงช่องทางฉ่ำเยิ้มยังคงมีน้ำสีใสเปรอะเปื้อนรอบๆ ปากรู เรียวลิ้นตวัดเลียรอบๆ ดูดดึงจนช่องทางอ่อนนุ่มยืดตามแรง

จ๊วบๆ แผล่บ!

ทั้งสองผลัดเปลี่ยนกันดูดเลีย โดยที่กวางยังคงหลับตาดูดอมท่อนเอ็นอย่างมีความสุข ส่วนทางด้านหลังก็แอ่นตามแรงดูดเลีย จนสุดท้ายลิ้นก็สอดเข้ามาด้านใน แค่เพียงสอดใส่เข้ามาได้ ก็เริ่มตวัดรัวๆ หมุนคว้านอยู่ในรูเสียว

“อื้อ...จ๊วบๆ”

น่านเอียงใบหน้าดูดเลียด้วยความเคลิบเคลิ้มในช่องทางหวานเยิ้ม ส่วนท่อนเอ็นที่อยู่ในปากอุ่นร้อนนั้นกระตุกด้วยความเสียว ฝ่ามือจับสะโพกอวบอิ่มไว้แน่น จนเห็นด้านในช่องทางเสียวนั้นแดงกล่ำมีน้ำคลั่งค้างอยู่ภายใน

หลังรัวลิ้นด้วยความรัวเร็วมาเป็นเวลานาน ช่องทางเริ่มนุ่มเตรียมพร้อมในการสอดใส่มากขึ้น น่านผละใบหน้าออกจากช่องทางฉ่ำเยิ้มด้วยความเสียดาย สายตาเหลือบเห็นร่างบางนั้นดูดเลียท่อนเอ็นด้วยสีหน้าจริงจัง จนแทบอยากจับร่างบางนั้นกระแทกเข้าไปด้วยความรวดเร็ว แต่ก็ต้องห้ามใจไว้ก่อน รอเวลาที่ท่อนเอ็นนั้นค่อยๆ สอดเข้าไปด้วยความเนิบช้าซะก่อน

“อ่า!...ไม่ต้องอมแล้ว ใส่เข้าไปเลยอยากแตกข้างในมากกว่า”

กวางหยุดชะงักปล่อยท่อนเอ็นหลุดออกจากปาก ก่อนจะยืดตัวขึ้นนั่งยองๆ จับท่อนเอ็นนั้นสอดเข้ามา เมื่อเข้ามาได้เพียงส่วนหัวกลับรู้สึกได้ถึงความลื่น จนสุดท้ายนั่งทับลงมาทีเดียว

ตับ!!

“อ๊า!”