LOGINบ้านหลังใหญ่สไตล์โรมันที่ตั้งอยู่บนที่ดินทำเลทอง กลายเป็นจุดหมายปลายทางของชีวิตคู่ ลมตั้งใจสร้างทุกอย่างด้วยหัวใจ และใช้ทุกความรักที่เขามีต่อคนรักเป็นรากฐานที่มั่นคงในการสร้าง บ้าน ที่หมายถึงบ้านจริง ๆทว่าสิ่งที่เติมเต็มบ้านหลังนี้ให้สมบูรณ์ที่มากสุด กลับไม่ใช่เสาหินอ่อนหรือเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง หากแ
พิธีกรเอ่ยคำกล่าวสั้น ๆ ก่อนจะเชิญทั้งคู่แลกคำสัญญา ลมมองลึกเข้าไปในตาเธอ พูดเสียงทุ้มมั่นคง“จากวันนี้…จนถึงวันสุดท้ายของชีวิต ผมสัญญาจะรักและปกป้องซีลีนเพียงคนเดียวจนหมดลมหายใจ”ซีลีนกัดริมฝีปาก พยายามกลั้นน้ำตา ก่อนจะตอบกลับเสียงสั่นแต่หนักแน่น“ฉันก็จะยืนข้างที่รัก…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”เสียงปรบ
เช้าวันต่อมาลมขับรถเลี้ยวเข้าทางเข้าหลักของโรงแรมริมทะเล อาคารสีอ่อนทรงคลาสสิกตัดกับเสาหินอ่อนเรียงรายเป็นแถว โถงลอบบี้สูงโปร่งเปิดรับแสงธรรมชาติ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้สดลอยมากับลมทะเล พนักงานในยูนิฟอร์มสีขาวครีมเดินสวนกันปา เพื่อรีบจัดเตรียมสถานที่เพราะทุกคนรู้ดีว่าวันนี้คือ วันสำคัญของเจ้าของโร
“บ้างครั้งอะไรใหม่ ๆ ก็เปลี่ยนบรรยากาศได้ดีนะคะ”เสียงหวานแผ่วดังขึ้น พร้อมกับมือที่ยื่นมาจับชายเสื้อเชิ้ตของเขา ลูบขึ้นลงอย่างช้า ๆ เพียงเสี้ยววินาที สายตาของลมแข็งขึ้น เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนมีนชะงัก ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้ง“หึ เดียวช่วยเปลี่ยนห้องนี้ให้เป็นห้องเก
ปราณวริทร์ นิธิวราดล ชื่อนี้ถูกพาดหัวตัวโตบนหน้าหนังสือพิมพ์เช้าวันนี้ นักธุรกิจหนุ่มมาแรง ขึ้นแท่นผู้บริหารอสังหาริมทรัพย์และโรงแรมหรู ภาพชายหนุ่มในสูทเข้ารูปสะท้อนความมั่นใจเต็มเปี่ยม สายตาคมกริบและรอยยิ้มเรียบนิ่ง กลายเป็นภาพจำที่หลายคนในแวดวงธุรกิจคุ้นตาไปแล้ว เขาไม่ใช่เพียงอดีตนักศึกษาวิศวกรรม
มือใหญ่สวมแหวนลงบนนิ้วเรียวช้า ๆ เขายังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น สบตากับเธอที่น้ำตาอาบแก้ม แต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ร่างบางจะโผเข้ากอดเขาแน่นเสียงปรบมือยังดังก้องรอบสนามหญ้า น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอในดวงตาของใครหลายคน พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลก้าวเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นแม่ของซีลีนเ
บรรยากาศในรั้วมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความคึกคักอีกครั้ง เพราะวันแห่งความสำเร็จของนักศึกษาที่กำลังจะก้าวออกไปสู่โลกใหม่ วันรับปริญญา สนามหญ้าหน้าคณะถูกแต่งแต้มไปด้วยช่อดอกไม้ ตุ๊กตา และป้ายแสดงความยินดี เสียงหัวเราะและเสียงกดชัตเตอร์ดังแข่งกันไม่หยุดหย่อนซีลีนในชุดครุยยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อน
เมฆที่อยู่ในชุดคนไข้ขยับตัวเอนพิงหมอนช้าๆ ทั้งที่ขายังพันแน่นเอาไว้ด้วยเฝือก ก่อนจะปรายตามองซีลีนที่ยืนอยู่ไม่ไกล“ซีช่วยเอาของในตู้เย็นให้เราหน่อยสิ”“ได้สิเมฆจะเอาอะไร”ร่างบางเดินไปเปิดตู้เย็นตามที่เพื่อนสนิทบอก เพราะเข้าใจดีว่าคนป่วยไม่สะดวกที่จะลุกขึ้นหยิบของได้เอง ก่อนจะสะดุดตากับแก้วชานมร้านโ
ลมที่นั่งพิงเก้าอี้อยู่ฝั่งตรงข้าม เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน เขาก้มมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนเห็นว่าเป็นการแจ้งเตือนจากสตอรี่ที่คนตรงหน้าจึงกดเข้าไปดู“ลบเดี๋ยวนี้”“ทำไม ต้องลบด้วย มันก็จริงนี่”“จริงไม่จริงไม่รู้ รู้แต่ว่าใครเห็นสตอรี่นี้จะคิดว่าฉันใจร้ายกับผู้หญิง”“ก็นายมันปากร้าย ใจร้ายจร
เช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาในห้องนอน ที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของใครบางคนใกล้หู ซีลีน ขยับตัวเล็กน้อย เมื่อเปลือกตาค่อย ๆ เปิดออก ก่อนจะชะงักไปทันทีที่พบว่าตัวเองกำลังซบอยู่บนอกแกร่งของเขา อีกทั้งแขนหนัก ๆ ยังพาดกอดรอบเอวบางไว้แน่นดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วย


![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



![I hope you know : หัวใจของกาย [กาย + เอิงเอย]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
