LOGINบ้านหลังใหญ่สไตล์โรมันที่ตั้งอยู่บนที่ดินทำเลทอง กลายเป็นจุดหมายปลายทางของชีวิตคู่ ลมตั้งใจสร้างทุกอย่างด้วยหัวใจ และใช้ทุกความรักที่เขามีต่อคนรักเป็นรากฐานที่มั่นคงในการสร้าง บ้าน ที่หมายถึงบ้านจริง ๆทว่าสิ่งที่เติมเต็มบ้านหลังนี้ให้สมบูรณ์ที่มากสุด กลับไม่ใช่เสาหินอ่อนหรือเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง หากแ
พิธีกรเอ่ยคำกล่าวสั้น ๆ ก่อนจะเชิญทั้งคู่แลกคำสัญญา ลมมองลึกเข้าไปในตาเธอ พูดเสียงทุ้มมั่นคง“จากวันนี้…จนถึงวันสุดท้ายของชีวิต ผมสัญญาจะรักและปกป้องซีลีนเพียงคนเดียวจนหมดลมหายใจ”ซีลีนกัดริมฝีปาก พยายามกลั้นน้ำตา ก่อนจะตอบกลับเสียงสั่นแต่หนักแน่น“ฉันก็จะยืนข้างที่รัก…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”เสียงปรบ
เช้าวันต่อมาลมขับรถเลี้ยวเข้าทางเข้าหลักของโรงแรมริมทะเล อาคารสีอ่อนทรงคลาสสิกตัดกับเสาหินอ่อนเรียงรายเป็นแถว โถงลอบบี้สูงโปร่งเปิดรับแสงธรรมชาติ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้สดลอยมากับลมทะเล พนักงานในยูนิฟอร์มสีขาวครีมเดินสวนกันปา เพื่อรีบจัดเตรียมสถานที่เพราะทุกคนรู้ดีว่าวันนี้คือ วันสำคัญของเจ้าของโร
“บ้างครั้งอะไรใหม่ ๆ ก็เปลี่ยนบรรยากาศได้ดีนะคะ”เสียงหวานแผ่วดังขึ้น พร้อมกับมือที่ยื่นมาจับชายเสื้อเชิ้ตของเขา ลูบขึ้นลงอย่างช้า ๆ เพียงเสี้ยววินาที สายตาของลมแข็งขึ้น เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนมีนชะงัก ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้ง“หึ เดียวช่วยเปลี่ยนห้องนี้ให้เป็นห้องเก
ปราณวริทร์ นิธิวราดล ชื่อนี้ถูกพาดหัวตัวโตบนหน้าหนังสือพิมพ์เช้าวันนี้ นักธุรกิจหนุ่มมาแรง ขึ้นแท่นผู้บริหารอสังหาริมทรัพย์และโรงแรมหรู ภาพชายหนุ่มในสูทเข้ารูปสะท้อนความมั่นใจเต็มเปี่ยม สายตาคมกริบและรอยยิ้มเรียบนิ่ง กลายเป็นภาพจำที่หลายคนในแวดวงธุรกิจคุ้นตาไปแล้ว เขาไม่ใช่เพียงอดีตนักศึกษาวิศวกรรม
มือใหญ่สวมแหวนลงบนนิ้วเรียวช้า ๆ เขายังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น สบตากับเธอที่น้ำตาอาบแก้ม แต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ร่างบางจะโผเข้ากอดเขาแน่นเสียงปรบมือยังดังก้องรอบสนามหญ้า น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอในดวงตาของใครหลายคน พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลก้าวเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นแม่ของซีลีนเ
“ขอบคุณนะลม” เสียงเธอแผ่วเบา แต่มั่นคง ดวงตากลมโตฉายประกายความสดใสและความสุขจนเอ่อล้นออกมา“ขอบคุณที่ทำให้มันออกมาสมบูรณ์แบบ ตามที่ฉันเคยคิดเอาไว้” เขาหันมามอง สีหน้าเรียบนิ่งเช่นเคย แต่แววตาลึกซึ้งกว่าทุกครั้ง“ทุกงานที่เบบี๋เป็นคนออกแบบ เค้าจะเป็นคนที่ทำให้มันเกิดขึ้นจริงเอง”ซีลีนหันไปสวมกอดคนตัว
หลายเดือนต่อมา แสงแดดยามเช้าส่องกระทบผิวน้ำเบื้องล่างเป็นประกายระยิบระยับ เสียงหัวเราะคุยกันเบา ๆ ของคนงานที่กำลังทยอยเก็บเครื่องมือและอุปกรณ์ต่าง ๆ หลังจากการตรวจสอบความแข็งแรงของสะพานครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้นลงบรรยากาศก็ดูผ่อนคลายมากขึ้น หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและแรงกดดันมายาว
“ที่รัก”เธอเอ่ยเรียกคนข้าง ๆ ด้วยความเป็นห่วงและความเป็นกังวล เพราะตอนนี้เธอไม่มั่นใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ คนที่ขี้หึง ขี้หวงแบบเขาทำไมวันนี้กลับดูใจเย็นจนผิดปกติ“ครับ?” เขาตอบโดยไม่ละสายตาจากถนน“เมื่อกี้…ที่รักไม่โกรธเหรอ ที่เราไปนั่งคุยกับเมฆ”น้ำเสียงเธอแผ่ว แต่แฝงไปด้วยความกังวล เขาเหลือบตาม
“ไม่เลย เพราะเราไม่เคยโกรธ นายยังเป็นเพื่อนเราเสมอ”“ขอบคุณนะ ส่วนความรู้สึกของเรา เราจะจัดการมันเอง มันอาจจะต้องใช้เวลา แต่เราไม่เป็นไรจริง ๆ อย่างน้อยเราก็ยังอยากยืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะเพื่อนคนเดิม”คำพูดนั้นบีบรัดใจเธอ น้ำตาคลอจนต้องก้มหน้าหลบ ทำไมความรู้สึกที่สวยงามถึงกลายเป็นความเจ็บปวดได้ขนาดนี้







